Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΤΗΝ ΔΙΑΠΛΟΚΗ

   Με την συνταγματική αναθεώρηση του 2001 προστέθηκε το άρ. 101Α υπό τον τίτλο "ανεξάρτητες αρχές".Στην παρ. 2 του εν λόγω άρθρου ορίζεται ότι η επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν τις ανεξάρτητες αρχές "γίνεται με απόφαση της διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής και με επιδίωξη ομοφωνίας ή πάντως με την αυξημένη πλειοψηφία των τεσσάρων πέμπτων των μελών της." Επιπλέον, αναθεωρήθηκε και το άρ. 15 και δη η παρ. 2, όπου ορίστηκε μεταξύ άλλων ότι "η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή διοικητικών κυρώσεων  υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει" ενώ αμέσως κατωτέρω προβλέπεται ότι ο άμεσος έλεγχος του κράτους στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση "λαμβάνει και την μορφή καθεστώτος προηγούμενης άδειας".
   Οι εμπνευστές της συνταγματικής αναθεώρησης του 2001 διακήρυτταν ότι με τις παραπάνω διατάξεις ενίσχυαν το κράτος δικαίου κατά της διαπλοκής. Στην πραγματικότητα όμως έπραξαν ακριβώς το αντίθετο, αφού η απαίτηση πλειοψηφίας 4\5 για την συγκρότηση των ανεξάρτητων αρχών ουσιαστικά κατέστησε περίπου αδύνατη την συγκρότησή τους καθώς τα πολιτικά κόμματα δολίως την απέτρεπαν. Έτσι,αφού δεν μπορούσαν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, παρέλυσε κάθε δυνατότητα ελέγχου . Ειδικά στο πεδίο της τηλεόρασης, η απουσία νόμιμα συγκροτηθέντος Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης διευκόλυνε απολύτως την ανομία και την διαπλοκή. 
     Το καθεστώς ανομίας και διαπλοκής στην ιδιωτική τηλεόραση προϋπήρχε βεβαίως της αναθεώρησης του 2001, καθότι επικράτησε από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της το 1989, ενώ εννέα έτη αργότερα το άρ. 17 του νόμου. 2644/1998 θεώρησε νομίμως λειτουργούντες (μέχρι την έκδοση της απόφασης του Υπουργού Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης με την οποία υποτίθεται ότι θα χορηγούντο άδειες λειτουργίας ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών) τους τηλεοπτικούς σταθμούς που λειτουργούσαν κατά την έναρξη ισχύος του και είχαν υποβάλει εμπροθέσμως αίτηση για χορήγηση άδειας λειτουργίας ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού. Αλλά ο διαγωνισμός τον οποίο δήθεν ανέμενε ο ν. 2644/1998 ουδέποτε διενεργήθηκε και τα κανάλια συνέχισαν να λειτουργούν.   Μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 κατά την οποία, όπως προαναφέρθηκε, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης απέκτησε την αποφασιστική αρμοδιότητα εκδόσεως των προκηρύξεων των διαδικασιών αδειοδοτήσεως ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, θεσπίσθηκε ο ν. 3051/2002 σύμφωνα με το άρ. 19 του οποίου , αφού καταργήθηκαν οι διαδικασίες που προβλέπονταν από την προϊσχύσασα νομοθεσία (η οποία δεν είχε εφαρμοσθεί ποτέ) ορίστηκε και πάλι κατά τον προσφιλή τρόπο ότι   "Οι τηλεοπτικοί σταθμοί περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας οι οποίοι, κατά την έναρξη της ισχύος του παρόντος νόμου, θεωρούνται ως νομίμως λειτουργούντες σύμφωνα με το άρθρο 17 παρ. 1 του Ν. 2644/1998, εξακολουθούν να θεωρούνται ως νομίμως λειτουργούντες μέχρι την πρώτη εφαρμογή του άρθρου 2 παρ. 1 του Ν. 2328/1995 με την έκδοση αδειών λειτουργίας για την αντίστοιχη γεωγραφική περιοχή." Επακολούθησε μεν η έκδοση του π.δ. 234/2003 «Όροι και προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών ελεύθερης λήψης» καθώς και προκηρύξεις του Ε.Σ.Ρ. για την χορήγηση αδειών ιδρύσεως και λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής, περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας. Αλλά τότε ήλθε το Συμβούλιο της Επικρατείας και με τις αποφάσεις 2502\2005, 2504\2005 και 2508/.2005 ακύρωσε διατάξεις του εν λόγω διατάγματος και των προκηρύξεων με αποτέλεσμα να παύσει στο ξεκίνημά της κάθε διαδικασία αδειοδότησης. Το 2006 θεσπίσθηκε ο ν. 3444/2006,  το άρθρο 15 παρ. 7 περ. β του οποίου όρισε ότι «Οι προκηρύξεις για τη χορήγηση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών αδειών θα εκδοθούν μέχρι τις 30.6.2006». Εν συνεχεία, με το άρθρο 9 παρ. 2 του ν. 3548/2007  παρετάθη η ως άνω προθεσμία μέχρι την 30.6.2007. Επακολούθησε η δημοσίευση του ν. 3592/2007 «Συγκέντρωση και αδειοδότηση επιχειρήσεων Μέσων Ενημέρωσης…» ο οποίος όρισε ότι «Ως [νομίμως] λειτουργούντες τηλεοπτικοί περιφερειακοί σταθμοί νοούνται εκείνοι που θεωρείται ότι λειτουργούν νομίμως, σύμφωνα. . .» με τις παρατεθείσες διατάξεις των ν. 2644/1998, 3051/2002 και 3444/2006 (άρθρο 5 παρ. 7) και ότι η ίδια ως άνω προθεσμία κινήσεως της διαδικασίας αδειοδοτήσεως «παρατείνεται . . . μέχρι την 31.10.2007» (άρθρο 20 παρ. 5). Με το άρ. δεύτερο ν. 3640\2008 η εν λόγω η θλιβερή παράταση της προθεσμίας ορίστηκε  μέχρι την 31.10.2008 και συνεχίστηκε, μέχρι την 30.6.2009 με το άρθρο 9 του ν. 3723/2008 , μέχρι την 31.12.2009 με το άρθρο 37 του ν. 3775/2009  και μέχρι την 31.12.2010 με το άρθρο 29 παρ. 4 του ν. 3838/2010 και μέχρι την 31.12.2011 με το άρθρο 49 παρ. 8 του ν. 3905/2010 .
   Το 2012 το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την υπ' αρ. 238/2012 απόφασή του, έκρινε οι κυρώσεις που είχε τολμήσει να επιβάλει  σε τηλεοπτικό κανάλι ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης είναι άκυρες διότι το ΕΣΡ δεν είχε συγκροτηθεί νόμιμα δεδομένου ότι είχε προ πολλού λήξει η θητεία των μελών του και δεν είχε ακόμη συγκροτηθεί νέο ΕΣΡ. 
   Το 2013 το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε με την υπ' αρ. 996/2013 απόφασή του ότι "η παράταση του καθεστώτος λειτουργίας των ίδιων τηλεοπτικών σταθμών επ' αόριστον, εφ' όσον καταργήθηκαν οι διαγωνιστικές διαδικασίες χωρίς να προκηρυχθούν νέες και χωρίς να τάσσεται στη Διοίκηση εύλογη προθεσμία για τη χορήγηση αδειών, είναι αντίθετη με το Σύνταγμα. "
     Με την χθεσινή απόφασή του το ΣτΕ έκρινε ότι είναι αντισυνταγματική η ανάθεση της διαδικασίας χορήγησης αδειών λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών σε όργανο άλλο εκτός του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Αλλά  έχει προ πολλού λήξει η θητεία των μελών του και τα κόμματα δεν συμφωνούν στην συγκρότηση νέου ΕΣΡ . Συνεπώς, όπως έχει κρίνει το ΣτΕ με την προαναθερθείσα υπ' αρ. 238\2012 απόφασή του, Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν υπάρχει .
    Εν τω μεταξύ τα κανάλια πανηγυρίζουν ότι με την χθεσινή απόφαση, η οποία έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά, τηρήθηκε το Σύνταγμα και η νομιμότητα, διότι θα συνεχίσουν να λειτουργούν ελεύθερα χωρίς καμία απολύτως άδεια, μολονότι και αυτό έχει κριθεί αντισυνταγματικό με την υπ'αρ. 996\2013 απόφαση του ΣτΕ. 
      Είναι όλοι παράνομοι , αυθαίρετοι και διαπλεκόμενοι, επικαλούνται δικαίως το Σύνταγμα και το ευγνωμονούν  διότι τους επιτρέπει να ζουν στην χώρα της ευκαιρίας.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Κ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

 Σύμφωνα με άρθρο του αναπληρωτή καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου κ. Γεραπετρίτη , το οποίο δημοσιεύθηκε σήμερα 16-10-2016 στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ , σελ.20,  "ο ​​τρόπος με τον οποίο η κυβερνητική πλειοψηφία διαχειρίζεται το μείζον θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης παραπέμπει σε δύο στοιχεία τα οποία συνδέονται μεταξύ τους αιτιωδώς: τον πρωτογενή και τον λαϊκό συνταγματισμό."
Όσον αφορά  τον " πρωτογενή συνταγματισμό " , ο συγγραφέας, αφού ορίζει έτσι την σκέψη ότι θα πρέπει, όχι μόνο να ασκηθεί αναθεωρητική λειτουργία αλλά συντακτική εξουσία,  υποστηρίζει κατόπιν  ότι η ρητορική περί συντακτικής συνέλευσης είναι αχρείαστη και επικίνδυνη. "Αχρείαστη, διότι το υφιστάμενο πλαίσιο αναθεώρησης δεν εμποδίζει σε κανένα επίπεδο μια ριζική και γενναία αναδιάταξη των θεσμών, η οποία θα αντιμετωπίζει με τρόπο πειστικό τις παθογένειες της μεταπολίτευσης, όπως ιδίως η έλλειψη θεσμικής κανονικότητας, οι πελατειακές δομές του κράτους, η έλλειψη θεσμικών αντιβάρων και η άναρχη ανάμειξη των λειτουργιών του κράτους, η προϊούσα επικράτηση του πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού, η στατική, αδρανής και ελεγχόμενη διοίκηση. Επικίνδυνη, διότι η περιφρόνηση της αυστηρότητας του Συντάγματος μπορεί να κομίζει συγκυριακά οφέλη αλλά ανοίγει τον ασκό της αυθαιρεσίας σε οποιαδήποτε μελλοντική πλειοψηφία, που μπορεί εν δυνάμει να οδηγήσει και στον ολοκληρωτισμό. Είναι δε η πρώτη φορά στην ελληνική συνταγματική ιστορία που σε περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας γίνεται συζήτηση να τραπεί αντισυνταγματικά μια αναθεωρητική σε συντακτική συνέλευση.Το αντίθετο φαινόμενο, για λόγους ιστορικού συμβολισμού και συνέχειας του κράτους, εμφανίστηκε στις συνελεύσεις που οδήγησαν στα Συντάγματα του 1911 και του 1975, οι οποίες, αν και άσκησαν πρωτογενή συντακτική εξουσία, χαρακτηρίστηκαν, με επιμονή των Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή αντιστοίχως, αναθεωρητικές."
   Όσον αφορά τον ¨λαϊκό συνταγματισμό" αυτός κατά τον συγγραφέα "συνδέεται με την προσπάθεια να διευρυνθεί η λαϊκή συμμετοχή στην αναθεωρητική διαδικασία."  Ακολούθως υποστηρίζει ότι "ο καθένας μπορεί να έχει άποψη για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να λειτουργεί η πολιτεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με πρόσχημα αυτή τη συμμετοχή και την εξ αυτής επιδιωκόμενη λαϊκή νομιμοποίηση, η οποία την εποχή της δικτατορίας είχε εκφραστεί με διανεμόμενα μέσω του Τύπου κουπόνια συνταγματικών προτάσεων, μπορούν να καταργούνται τυπικές διαδικασίες. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ο λαός ως συλλογικό υποκείμενο συμμετέχει στη διαμόρφωση της κρατικής βούλησης μέσω των εκλογών, αλλά δεν μπορεί να αναλαμβάνει αρμοδιότητες που κατά το Σύνταγμα ανατίθενται σε κρατικά όργανα. Διαφορετικά, θα καταλήγαμε σε μια δημοψηφισματική δημοκρατία η οποία θα υποκαθιστούσε το Σύνταγμα και θα είχε λόγο όχι μόνο για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, όπως ήδη συνέβη, αλλά και για κάθε δικαίωμα που αναγνωρίζεται ατομικά στους πολίτες."
      Επί των ανωτέρω επιχειρημάτων του κ. Γεραπετρίτη καταθέτω τις εξής παρατηρήσεις:
1. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι " η ρητορική περί συντακτικής συνέλευσης είναι αχρείαστη, διότι το υφιστάμενο πλαίσιο αναθεώρησης δεν εμποδίζει σε κανένα επίπεδο μια ριζική και γενναία αναδιάταξη των θεσμών, η οποία θα αντιμετωπίζει με τρόπο πειστικό τις παθογένειες της μεταπολίτευσης." Αλλά οι πάντες γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, διότι μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες του πολιτικού συστήματος, ήτοι το ίδιο το πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, το οποίο, αντί της διάκρισης, οδηγεί σε διαπλοκή των εξουσιών, απαγορεύεται να αλλάξει με απλή αναθεώρηση, διότι εμπίπτει στις μη αναθεωρητέες διατάξεις του άρ. 110 Σ.
2. Ο κ. Γεραπετρίτης υποστηρίζει ακόμη ότι η ρητορική περί συντακτικής συνέλευσης είναι και επικίνδυνη διότι "ανοίγει τον ασκό της αυθαιρεσίας σε οποιαδήποτε μελλοντική πλειοψηφία, που μπορεί εν δυνάμει να οδηγήσει και στον ολοκληρωτισμό. Είναι δε η πρώτη φορά στην ελληνική συνταγματική ιστορία που σε περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας γίνεται συζήτηση να τραπεί αντισυνταγματικά μια αναθεωρητική σε συντακτική συνέλευση." Αλλά η επιστήμη του συνταγματικού δικαίου ασφαλώς και αναγνωρίζει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δικαιολογείται η σύγκληση συντακτικής και όχι αναθεωρητικής συνέλευσης. Δεν αντιλαμβάνομαι πώς ακριβώς ο συγγραφέας του άρθρου εννοεί την περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά το γεγονός ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει και έχει αναγκαστεί να παραχωρήσει στους δανειστές μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, καθώς και η αδιαμφισβήτητη οικονομική καταστροφή μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας,όχι μόνο θα δικαιολογούσαν νομικά, αλλά θα επέβαλαν την σύγκληση συντακτικής συνέλευσης. Τα δε παραδείγματα περί 1911 και 1975 είναι οπωσδήποτε ατυχή, αφού και στις δύο περιπτώσεις δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία αναθεώρησης την οποία υπερασπίζεται  ο κ. Γεραπετρίτης, ενώ ειδικά στην περίπτωση του Συντάγματος του 1975 της αναθεώρησης του Συντάγματος προηγήθηκε  δημοψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της βασιλευομένης δημοκρατίας το οποίο δεν προβλεπόταν από το υπό αναθεώρηση Σύνταγμα του 1952!
3. Τέλος, όσον αφορά τα περί λαϊκού συνταγματισμού η άποψη ότι "στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ο λαός ως συλλογικό υποκείμενο συμμετέχει στη διαμόρφωση της κρατικής βούλησης μέσω των εκλογών, αλλά δεν μπορεί να αναλαμβάνει αρμοδιότητες που κατά το Σύνταγμα ανατίθενται σε κρατικά όργανα" ουδόλως λαμβάνει υπόψη ότι η συμμετοχή του λαού στην θέσπιση του Συντάγματός του δεν είναι κάτι αυτονόητο σε συντάγματα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά, απεναντίας πλείστα Συντάγματα χωρών της Ευρώπης, όπως της Ελβετίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Δανίας , της Πολωνίας , του Λουξεμβούργου , της Αυστρίας και της Ιταλίας προβλέπουν αναθεώρηση με δημοψήφισμα. Ειδικά δε όσον αφορά την Ιταλία, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι όλοι οι πολέμιοι της δημόσιας διαβούλευσης για το Σύνταγμα αποσιωπούν το γεγονός στις 5 Δεκεμβρίου πρόκειται να διεξαχθεί στην Ιταλία δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος το οποίο μάλιστα προκλήθηκε με πρωτοβουλία πολιτών- συλλογή υπογραφών.
     Εν κατακλείδι, νομίζω ότι η χώρα δεν κινδυνεύει από αναθεωρητικό λαϊκισμό, αλλά μάλλον από καθεστωτική τυπολατρία.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ Ή ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ;

    Σύμφωνα με χθεσινά δημοσιεύματα του Τύπου, ο Γ.Γ, Δημοσίων Εσόδων απέστειλε εγκύκλιο προς τις Δ.Ο.Υ. με την οποία ζητεί να επανεκκαθαριστούν οι φορολογικές δηλώσεις της τελευταίας τριετίας όλων των εν ενεργεία δικαστών , καθώς και των συνταξιούχων δικαστών,  ώστε να ληφθεί υπόψη η φορολογική απαλλαγή του 25% των ακαθαρίστων αποδοχών τους και να φορολογηθούν μόνο για το υπόλοιπο 75%.
    Σύμφωνα με την εγκύκλιο αυτό θα συμβεί προκειμένου να συμμορφωθεί η διοίκηση με τις αριθ. 89/2013 και 6/2015 αποφάσεις  του λεγόμενου μισθοδικείου, δηλαδή του δικαστηρίου των άρ. 99 και 88 του Συντάγματος, αποτελούμενο από 4 ανώτατους δικαστές 3 καθηγητές νομικών σχολών των πανεπιστημίων της χώρας και 3 δικηγόρους  αρμόδιο να  κρίνει ζητήματα αποδοχών και συντάξεων  των δικαστών το οποίο επικαλούμενο την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, την ισοτιμία των εξουσιών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης έκρινε ότι θα πρέπει να ισχύσουν και για τους δικαστές τα προνόμια των βουλευτών και επομένως ο οφειλόμενος φόρος εισοδήματος δικαστικών λειτουργών που προσέφυγαν θα πρέπει να υπολογιστεί μετά την αφαίρεση ποσοστού 25% από τις ακαθάριστες αποδοχές τους (εν ενεργεία και συντάξιμων), ενόψει της εξίσωσης της – φοροαπαλλασσόμενης κατά το 25% - βουλευτικής αποζημιώσεως προς τις αποδοχές των ανωτάτων δικαστικών λειτουργών.
 Με βάση τις παραπάνω αποφάσεις και επικαλούμενη το γεγονός ότι οι δικαστές άρχισαν  να υποβάλουν σωρηδόν προς τις υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών αιτήσεις να τύχουν της ίδιας φορολογικής μεταχείρισης με εκείνους που προσέφυγαν και που δικαιώθηκαν από το Μισθοδικείο κατά τα παραπάνω, η κυβέρνηση σπεύδει τώρα να τους ικανοποιήσει όλους έστω και εάν δεν είχαν προσφύγει στο δικαστήριο προκειμένου όπως αναφέρει η εγκύκλιος να αποφευχθεί άσκοπη επιβάρυνση των δικαστηρίων και ταλαιπωρία των πολιτών,
  Και άλλες φορές στο παρελθόν οι δικαστές επικαλούμενοι την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης επεδίωξαν μισθολογικά οφέλη. Αλλά και η πολιτική εξουσία επικαλείται την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης κατά το δοκούν. Ουδείς όμως επικαλέσθηκε την ανάγκη ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης για να ζητήσει να αλλάξει η διάταξη του Συντάγματος σύμφωνα με την οποία η ηγεσία της δικαιοσύνης διορίζεται από το υπουργικό Συμβούλιο.  
Είναι ωραίο να επικαλείσαι αρχές όπως η διάκριση των εξουσιών και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης για να   αποκτήσεις τα προνόμια των άλλων εξουσιών σε βάρος του λαού.
   

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

ΠΟΙΟΙ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΤΟΝ ΠΗΛΙΝΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ;

   Το 1974  οι Κινέζοι αγρότες που προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι σε περιοχή  ανατολικά της πόλης Σιάν της επαρχίας Σανσί, υπήρξαν η αιτία μιας εκπληκτικής αρχαιολογικής ανακάλυψης: Ανακαλύφθηκε ένας λάκκος μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Αργότερα βρέθηκε δίπλα ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Συνολικά, οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.
    Πρόκειται για τους διάσημους πολεμιστές από τερακότα που βρέθηκαν κοντά στο μαυσωλείο του πρώτου αυτοκράτορα  της Κίνας Τσιν Σι Χουάνγκ - τι. Ο Τσιν Σι Χουάνγκ τι (= Τσιν ο πρώτος αυτοκράτορας, 221-210 π.Χ) πήρε την εξουσία στο Τσιν και κατόρθωσε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα. Προχώρησε σε μακρινές εκστρατείες, ανήγειρε το Μέγα Τείχος που αποτελούσε επί αιώνες το βόρειο σύνορο της Αυτοκρατορίας, κατασκεύασε μεγάλο ακτινωτό οδικό δίκτυο και επέβαλε στο εσωτερικό της χώρας σκληρό καθεστώς .
  Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700,000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο  Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.

   Αλλά το μεγάλο ενδιαφέρον πλέον είναι άλλο:Με βάση το γεγονός ότι δεν υπήρχε παράδοση στην κατασκευή αγαλμάτων σε πραγματικές διαστάσεις στην Κίνα, προτού δημιουργηθεί ο τάφος, οι αρχαιολόγοι σήμερα υποστηρίζουν πως μια τέτοια τεράστια αλλαγή στις ικανότητες και το στυλ, θα μπορούσε να έχει συμβεί μόνο από από την Αρχαία Ελλάδα. Λένε επίσης πως οι αρχαίοι Έλληνες τεχνίτες θα μπορούσαν να είχαν εκπαιδεύσει τους ντόπιους τον 3ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, ο καθηγητής Lukas Nickel, από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, δηλώνει πως τα αγάλματα ακροβατών τσίρκου που βρέθηκαν πρόσφατα στον τάφο του αυτοκράτορα ενισχύουν αυτή τη θεωρία. Πιστεύει πως ο πρώτος αυτοκράτορας είχε επηρεαστεί από την άφιξη των ελληνικών αγαλμάτων στην Κεντρική Ασία, μετά τον Μεγάλο Αλέξανδρο που πέθανε το 323 π.Χ.
  «Φαντάζομαι πως ένας Έλληνας γλύπτης μπορεί να ήταν σε θέση να εκπαιδεύσει τους ντόπιους» δήλωσε.

   Είναι  βέβαιο ότι οι Έλληνες είχαν φθάσει μέχρι την Κίνα, την είχαν καταγράψει και προφανώς είχαν έλθει σε επαφή με τον πολιτισμό της επηρεάζοντάς τον όπως έπραξαν και με την Ινδία.


"Πάνω σε λεπτά φύλλα παπύρου στερεωμένα με καρφίτσες στο τραπέζι, ο μαθηματικός και γεωγράφος Μαρίνος από την Τύρο σημειώνει με μεγάλη προσοχή όλους τους αριθμούς που προκύπτουν σταδιακά από τυος υπολογισμούς του. ... Αυτό το καλοκαίρι, η μαρτυρία ενός Έλληνα ναυτικού που ήρθε από την ανατολή τον υποχρεώνει να αναθεωρήσει τις μετρήσεις και να επεκτείνει την οικουμένη προς ανατολάς. Ο Αλέξανδρος, όπως λένε τον παρατηρητικό θαλασσοπόρο, αναφέρει στις σημειώσεις του πως ανατολικά αυτού που είναι γνωστός ως Μέγας Κόλπος υπάρχει γη απέραντη που οι Κινέζοι ονομάζουν Ουρά του Δράκου και ένας πλατύς όρμος με το όνομα Καττιγάρα στον οποίο αγκυροβολούν τα πλοία τους. Κατά τα λεγόμενα του Αλέξανδρου, ο Μέγας Κόλπος είναι τόσο ευρύς που θα μπορούσε να καλύπτει με άνεση τις εκατόν εξήντα μοίρες της περιμέτρου της γης..
.... Ο Έλληνας θαλασσοπόρος  είχε δίκιο: Δεν είναι οκτώ αλλά εκατόν εξήντα μοίρες το πλάτος του Μεγάλου Κόλπου και η απόσταση που χωρίζει την Ασία από την Ουρά του Δράκου. Ωστόσο, ο κόσμος θα πρέπει να περιμένει ακόμη χίλια πεντακόσια χρόνια για να ανακαλυφθούν ξανά ο Ειρηνικός και η γη του Πυρός και οι ακτές της Νοτίου Αφρικής."
 Πέδρο Ολλάγια, Ελλάδος Ελάσσων Ιστορία, εκδ. Παπαζήση 2012, σελ.117-119 (Τύρος π.90) με περαιτέρω παραπομπές.
ΠΗΓΕΣ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Κάλεσμα για ενεργό και δεσμευτική συμμετοχή των πολιτών

Final-Logo-Colour
Δελτίο τύπου εν όψει της δημόσιας διαβούλευσης για το Σύνταγμα
Αντί της καθαρής λύσης ενός νέου Συντάγματος, το οποίο θα θεσπιστεί με τη συμμετοχή των πολιτών μέσα από δημόσια διαβούλευση και δεσμευτικά δημοψηφίσματα, η κυβέρνηση επέλεξε την αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος από τη βουλή, μετά από δημόσια διαβούλευση που θα έχει συμβουλευτικό μόνο χαρακτήρα.
Η εν λόγω δημόσια διαβούλευση δεν έχει περιγραφεί επακριβώς και δεν έχουν γίνει γνωστές οι εγγυήσεις υπό τις οποίες θα κατοχυρωθεί η ισηγορία και η αντικειμενική καταγραφή των απόψεων. Ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι η βούληση των πολιτών, ακόμη και εάν καταγραφεί με τρόπο δημοκρατικό και αντικειμενικό, θα ληφθεί υπόψη από την βουλή, η οποία, υπό τη διαδικασία του άρ. 110 που αποκλείει τους πολίτες, διατηρεί την αποκλειστική αρμοδιότητα να αποφασίζει για την αλλαγή του Συντάγματος.
Είναι δεδομένο ότι το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης δεν είναι σε θέση να παράσχει καμία εγγύηση ότι έχει την πραγματική βούληση και ικανότητα να  καταργήσει τις διαβόητες συνταγματικές διατάξεις που εξέθρεψαν τα προνόμια, τις ασυλίες, την ανισότητα, τη διαπλοκή και τη διαφθορά και να θεσπίσει νέο αληθινά δημοκρατικό σύνταγμα.
Καλούμε τους πολίτες να αποδείξουν το ενδιαφέρον τους για ριζική συνταγματική αλλαγή και να διεκδικήσουν το ύψιστο πολιτικό δικαίωμα να συμμετάσχουν ενεργά και δεσμευτικά στη θέσπιση του Συντάγματός τους.
Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή
Δελτίο Τύπου 7-10-2016, ΠΗΓΗ: www.neosyntagma.net

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΜΒΙΑ

   Η Κολομβία είναι ένα κράτος περίπου 45.000.000 κατοίκων, το οποίο βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Νότιας Αμερικής. Συνορεύει βορειοδυτικά με τον Παναμά, ανατολικά με την Βενεζουέλα και την Βραζιλία και νότια με το Περού και τον Ισημερινό. Οι ακτές της βρέχονται βόρεια από την Καραϊβική και δυτικά από τον Ειρηνικό ωκεανό, ενώ κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της είναι οι υψηλές οροσειρές (κορδιλιέρες), οι οποίες ανήκουν στο βόρειο τμήμα των Άνδεων και οι μεμονωμένοι ορεινοί σχηματισμοί, εκ των οποίων η Σιέρα Νεβάδα δε Σάντα Μάρτα έχει την υψηλότερη κορυφή της χώρας με υψόμετρο 5.775 μ. Ο πληθυσμός της Κολομβίας αποτελείται κυρίως από μιγάδες Ισπανών και Ινδιάνων.Υπάρχουν επίσης μιγάδες από λευκούς και μαύρους , αλλά και λευκοί, μαύροι και Ινδιάνοι.
   Οι Ισπανοί έφθασαν στην Κολομβία περί το 1500 , κατέκτησαν την χώρα και επέβαλαν την γλώσσα και  τον πολιτισμό τους πάνω στις ιθαγενείς πολιτιστικές μορφές των Ινδιάνων. Αλλά η  αποικιακή περίοδος τελείωσε χάρη στην απελευθερωτική δράση του Σιμόν Μπολιβάρ και μέσα από νικηφόρο πόλεμο κατέληξε το 1819 στην ίδρυση της ανεξάρτητης δημοκρατίας Γρανάδας - Κολομβίας. 
   Η περίοδος της ανεξαρτησίας της Κολομβίας δεν υπήρξε αναίμακτη αλλά, απεναντίας, διήλθε μέσα από σειρά εμφυλίων πολέμων. Τον 19ο αι. εμφύλιοι πόλεμοι διεξήχθησαν το 1854, το 1876, το 1885, το 1895 και από το έτος 1899 φθάνοντας και στον 20 αι.(1903, "πόλεμος των χιλίων ημερών").Αλλά ο σκληρότερος εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε τον 20ο αι. και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. 
  Το 1948, η δολοφονία του φιλομαρξιστή δικηγόρου πολιτικού Γκαϊτάν οδήγησε στην περίοδο της"βιολέντσια"("βία") με φοβερές ωμότητες και χιλιάδες θύματα. Παρά τις συνταγματικές αλλαγές που εγκρίθηκαν με δημοψήφισμα το 1957,  η δυστυχία και η ανισότητα συνέχισε να εκτρέφει την βία, η οποία ουδέποτε έπαυσε να υπάρχει.
     Το 1966  με την συνδρομή του Κάστρο ιδρύθηκαν οι φιλοκομμουνιστικές επαναστατικές ένοπλες δυνάμεις της Κολομβίας (Fuerzas Armadas Revolutionarias de Kolombia-  FARC), οι οποίες αριθμούν χιλιάδες μαχητές, κυρίως χωρικούς και αγρότες.  Οι FARC αντιμετώπισαν τις κρατικές δυνάμεις και δεν δίστασαν να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα τους με χρήματα από απαγωγές και εμπόριο ναρκωτικών. 
  Το 1982 ο τότε Πρόεδρος Μπετανκούρ με την ψήφιση νόμου περί αμνηστίας τους έπεισε να υπογράψουν συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Αλλά γρήγορα η βία συνεχίστηκε αμείωτη και σκληρότερη παρά ποτέ.
   Το 1991 η διακυβέρνηση του Γκαβιρία συγκάλεσε συντακτική συνέλευση, θέσπισε νέο, πιο δημοκρατικό Σύνταγμα και διαπραγματεύτηκε με τις FARC, άλλες παρακρατικές ομάδες και τους αρχηγούς των καρτέλ χωρίς να καταλήξει σε συμφωνία.
  Το 1998 ο Πρόεδρος Αντρές Παστράνα επιχείρησε νέα διαπραγμάτευση παραχωρώντας στους αντάρτες ουσιαστικό έλεγχο σε μεγάλη έκταση της νότιας πολιτείας της Κακετά.
     Το 2008, χιλιάδες πολιτών διαδήλωσαν κατά των FARC.
   Από τo 2012 οι FARC άρχισαν να εμφανίζουν σημάδια κάμψης . Οι μαχητές τους φαίνεται ότι έχουν μειωθεί αισθητά. Ακολούθως προσήλθαν σε νέα διαπραγμάτευση όπου το 2016 δέχθηκαν τις ειρηνευτικές προτάσεις του Προέδρου Χουάν Μανουέλ Σάντος.    Αλλά ο Πρόεδρος, προκειμένου να έχει η συμφωνία κοινωνικό έρεισμα την έθεσε σε δημοψήφισμα.
    Στο πρόσφατο δημοψήφισμα της 2ας Οκτωβρίου 2016 το 50,22% των πολιτών είπε ΟΧΙ στην συμφωνία θεωρώντας την επιεική για τους αντάρτες, ενώ την ενέκρινε το 49,77%.
      Ο Σάντος δήλωσε ότι θα συνεχίσει την διαπραγμάτευση.
      Μέχρι σήμερα από τον πόλεμο αυτό έχουν χάσει την ζωή τους 260.000 άνθρωποι, αγνοούνται 45.000 , ενώ 6,9 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους.

   (ΠΗΓΕΣ: ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ, ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, BBC)