Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

  Το χθεσινό ιστορικό δημοψήφισμα στην Μεγάλη Βρετανία και η απόφαση των πολιτών της να είναι η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή 'Ένωση, αποτέλεσαν ένα δυνατό χαστούκι στην αποκρουστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία διαλύει την μεσαία τάξη στον βωμό της παγκοσμιοποίησης.  
  Η Βρετανία ανέκαθεν είχε μία επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι στην ενωμένη Ευρώπη. Μολονότι ο Ουίνστον Τσώρτσιλ υπήρξε οραματιστής ενός είδους Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όταν δημιουργήθηκε η ΕΟΚ με την συνθήκη της Ρώμης το 1957, η Βρετανία , όχι μόνο δεν συμμετείχε (ιδρυτές της ΕΟΚ ήταν η Γαλλία , η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο), αλλά το 1960 ίδρυσε ως αντίβαρο την "Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών" με την συμμετοχή επτά χωρών.
    Το 1961 η τότε κυβέρνηση Μακμίλαν προέβη σε στροφή 180 μοιρών και υπέβαλε αίτημα εισόδου στην ΕΟΚ. Αλλά τότε η αίτηση απορρίφθηκε διότι ο στρατηγός Ντε Γκωλ άσκησε βέτο για λογαριασμό της Γαλλίας. Το ίδιο συνέβη και με νέα αίτηση της Βρετανίας το 1967. 
    Το 1969, μετά την αποχώρηση του Ντε Γκωλ οι Βρετανοί οι οποίοι βρέθηκαν να παρακαλούν ως ουραγοί για είσοδο στην ΕΟΚ, τόλμησαν να υποβάλουν νέα αίτηση και κατόπιν διαπραγματεύσεων έγιναν μέλος της ΕΟΚ το 1973. 
    Το 1975 η Βρετανία κάλεσε τους πολίτες της να αποφανθούν με δημοψήφισμα εάν επιθυμούν την παραμονή στην ΕΟΚ. Οι Βρετανοί αποφάσισαν τότε να παραμείνουν, αλλά αργότερα , την δεκαετία του 80 η Μάργκαρετ Θάτσερ απειλούσε και πάλι με αποχώρηση διαπραγματευόμενη την συνεισφορά της Βρετανίας στην ΕΟΚ και ζητώντας επιστροφές κονδυλίων.
   Στην συνθήκη Σένγκεν περί κατάργησης των εσωτερικών συνόρων οι Βρετανοί εξασφάλισαν ειδικό καθεστώς και εξαιρέσεις, ενώ στην ζώνη του ευρώ , όχι μόνο δεν συμμετείχαν, αλλά θα επιθυμούσαν να πάψει να υπάρχει.
    Τα τελευταία έτη, τα έτη της κρίσης, ο Κάμερον διεκδίκησε νέα συμφωνία για να παραμείνει η χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που πέτυχε το έθεσε υπόψη των πολιτών οι οποίοι το απέρριψαν με το χθεσινό δημοψήφισμα.
   Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία είχε συνηθίσει  τα κράτη να στέκονται στην ουρά για να γίνουν μέλη της, διαπιστώνει ότι ένα μεγάλο κράτος είναι το πρώτο κράτος που θα αποχωρήσει από αυτήν, ενώ είναι φανερό ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες σε όλα τα κράτη μέλη της  είναι δυσαρεστημένοι από την απαίσια πολιτική που έχει στόχο να τους καταστρέψει το βιοτικό τους επίπεδο για να μπορέσει η Ευρώπη να ανταγωνιστεί την κινεζική οικονομία. Εάν δεν αλλάξει πολιτική είναι πολύ πιθανό και άλλα κράτη να διεξάγουν δημοψηφίσματα για την παραμονή τους στην Ε.Ε
  Από την άλλη πλευρά η Βρετανία , τώρα που εγκαταλείπει το πλοίο, από δω και πέρα δεν θα μπορεί να δικαιολογείται ότι φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την πολιτική της. Η Σκωτία, η οποία πέρυσι με δημοψήφισμα αποφάσισε να παραμείνει στην Μεγάλη Βρετανία, τώρα που οι πολίτες της ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε αλλά η Βρετανία βρίσκεται εκτός, ετοιμάζεται να επαναλάβει το δημοψήφισμα. Πιθανόν να σκεφτούν το ίδιο και οι Ιρλανδοί της Βρετανίας και να θέλουν να μείνουν στην Ε.Ε ενωμένοι με την Ιρλανδία. 
   Η Ε.Ε. ακρωτηριάστηκε και απειλείται με διάλυση, αλλά, μετά το χθεσινό δημοψήφισμα κινδυνεύει με διάλυση και η Βρετανία. Ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου, ή θα επιχειρηθεί επαναπροσέγγιση;
   

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016


Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ ΤΗΣ

 Η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι σήμερα δεν υπήρξε μόνο προϊόν σκληρών διαπραγματεύσεων, αμοιβαίων υποχωρήσεων και συμβιβασμών μεταξύ των ηγετών των χωρών που την απαρτίζουν. Υπήρξε επίσης και το αποτέλεσμα των κρίσιμων αποφάσεων των λαών της μέσω δημοψηφισμάτων. 
    Το 1975 η Μεγάλη Βρετανία, η οποία αρχικώς  αντιτίθετο  και αντιμαχόνταν την δημιουργία της ΕΟΚ και κατόπιν υπέβαλε αίτημα εισόδου σε αυτήν το οποίο μετά από δύο απορρίψεις τελικώς έγινε δεκτό το 1969  και εισήχθη στην ΕΟΚ το 1973 , αποφάσισε να θέσει το θέμα της παραμονής στην στην ΕΟΚ σε δημοψήφισμα. Ο λαός απεφάνθη θετικά με ποσοστό 67,2%.
   Το 1987 η Ιρλανδία διεξήγαγε δημοψήφισμα για την επικύρωση της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης που τροποποίησε την συνθήκη της ΕΟΚ. Οι πολίτες ενέκριναν με ποσοστό 69,9%.
  Το 1992 η συνθήκη του Μάαστριχτ, δηλαδή η συνθήκη για την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τέθηκε σε δημοψήφισμα στην Γαλλία και στην Δανία. Στην Γαλλία επικυρώθηκε με ποσοστό 51%. Απεναντίας στην Δανία απορρίφθηκε με ποσοστό 69,9% και χρειάσθηκε να μεσολαβήσει νέα συμφωνία στο Εδιμβούργο η οποία προέβλεπε εξαιρέσεις για την Δανία σε κάποια σημεία της συνθήκης, ώστε να εγκριθεί με δημοψήφισμα το επόμενο έτος με ποσοστό 56,8%.
   Το 1994 η Φινλανδία αποφάσισε με ποσοστό 56,9 % την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
   Το 2000 οι πολίτες της Ιρλανδίας  ενέκριναν την συνθήκη της Νίκαιας που αποτελούσε τροποίηση της συνθήκης του Μάαστριχτ.
  Το 2003 αποφασίστηκε μεγάλη διεύρυνση της Ε.Ε με την είσοδο δέκα νέων κρατών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Τσεχία, Κύπρος,Σλοβενία) . Εξ αυτών τα επτά κράτη αποφάσισαν την ένταξή τους με δημοψήφισμα . Συγκεκριμένα, η Λετονία με ποσοστό 67%, η Λιθουανία με ποσοστό 91%, η Μάλτα με ποσοστό 53,6%, η Ουγγαρία με ποσοστό 83%,η Πολωνία με ποσοστό 77,45%, η Σλοβακία με ποσοστό 89,6% και η Τσεχία με ποσοστό 77,33%.
   Στις 14-9-2003 η Σουηδία διεξήγαγε δημοψήφισμα για την ένταξη στην ζώνη του ευρώ. Οι πολίτες απάντησαν αρνητικά με ποσοστό 67,2%.
   Το 2004-2005 επιχειρήθηκε η θέσπιση Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Ωστόσο, μολονότι το ενέκριναν οι πολίτες του Λουξεμβούργου  με ποσοστό 56,52%, απορρίφθηκε από τους πολίτες της Γαλλίας με ποσοστό 54% και της Ολλανδίας με ποσοστό 61,7% με αποτέλεσμα να αποσυρθεί κακήν κακώς.
  Μετά την απόρριψη του σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος το οποίο δεν είχε τίποτε για να εμπνεύσει τους Ευρωπαίους πολίτες , συνήφθη η συνθήκη της Λισαβώνας η οποία αποτέλεσε τροποποίηση της συνθήκης του Μάαστριχτ. Αλλά και αυτήν την απέρριψαν αρχικώς οι Ιρλανδοί το 2008 με ποσοστό 53,4%. Χρειάσθηκε να δοθούν διευκρινήσεις για την διατήρηση της κρατικής τους κυριαρχίας σε μία σειρά τομέων ώστε να εγκριθεί με νέο δημοψήφισμα το 2009 με ποσοστό 67,13%.
  Το 2012 η Κροατία αποφάσισε με δημοψήφισμα την ένταξή της στην Ε.Ε με ποσοστό 56,8%.
  Αύριο οι Βρετανοί πολίτες θα αποφασίσουν εάν θέλουν να παραμείνουν στην Ε.Ε.
  Η Ελλάδα αποτελεί μέλος της ΕΟΚ από το 1980, μετέπειτα μέλος της Ε.Ε. και μέλος της ζώνης του ευρώ από το 2002. Όλα αυτά τα χρόνια ουδέποτε οι πολίτες της κλήθηκαν να αποφασίσουν για οποιοδήποτε ζήτημα αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις συνθήκες της.

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΝΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΒΟΥΡΛΗΣ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Στις 12 Ιουνίου 2106 ο Χρήστος Λυντέρης και ο Πέτρος Βουρλής, μέλη των ομάδων ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ  φιλοξενήθηκαν στην εκπομπή της ΕΡΤ1 "Διπλή Ματιά" όπου συζήτησαν με τις δημοσιογράφους Εμμανουέλα Αργείτη και Μαρίνα Δεμερτζιάν για την σηυνταγματική αλλαγή. Μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ:12Ioν2016 – Διπλή ματιά: Ενημερωτική εκπομπή με τη Εμμανουέλα Αργείτη και την Μαρίνα Δεμερτζιάν.
( Η εκπομπή είναι τρίωρη. Θα βρείτε την συζήτηση για το Σύνταγμα αμέσως μετά τις δύο ώρες.) 

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΝΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΒΟΥΡΛΗΣ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Την κυριακή 12 Ιουνίου 2016 ο Χρήστος Λυντέρης και ο Πέρρος Βουρλής, μέλκη των ομάδων ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ μίλησαν στην εκπομπή ΔΙΠΛΗ ΜΑΤΙΑ της ΕΡΤ1 με τη Εμμανουέλα Αργείτη και την Μαρίνα Δεμερτζιάν για την αλλαγή του Συντάγματος.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Η ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

   Όταν το 414 π.Χ. στην Αθήνα, κάποιοι ακρωτηρίασαν τις Ερμές κεφαλές , δηλαδή ακρωτηρίασαν τα πρόσωπα από τις τετράγωνες μαρμάρινες στήλες που στο πάνω μέρος τους είχαν την κεφαλή του Ερμή και ήταν στημένες στο πρόθυρο ιερών και ιδιωτικών κατοικιών, η πόλη όχι μόνο καταζητούσε τους δράστες, αλλά προκήρυξε και μεγάλες αμοιβές  για την ανακάλυψή τους , θεωρώντας την πράξη αρχή συνωμοσίας κατά της ίδιας της  Δημοκρατίας (Θουκιδίδης,  ΣΤ, 27).
  Στην σημερινή Αθήνα της παρακμής, ο ακρωτηριασμός των ορειχάλκινων κεφαλών των συγγραφέων Κώστα Ουράνη, Άγγελου Τερζάκη, Κωστή Μπαστιά, Γιώργου Θεοτοκά και Παντελή Χορν από την υπαίθρια γλυπτοθήκη του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα ούτε τους πολίτες, ούτε τις διωκτικές αρχές. Υπό αυτές τις συνθήκες ο Δήμαρχος κ. Καμίνης έκρινε ότι μόνη λύση, αφού δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα μνημεία μας, είναι να τα αποσύρουμε: Ακολούθως, ο Δήμος Αθηναίων πρόκειται να απομακρύνει 49 γλυπτά που βρίσκονται σε επισφαλή σημεία. 
  Όπως ανακοινώθηκε, Θα αντικατασταθούν με αντίγραφα και τα πρωτότυπα θα μεταφερθούν σε χώρους προσβάσιμους στο κοινό, αλλά ασφαλείς.
  Η πόλη των φιλοσόφων , των ποιητών, των ρητόρων, των αρχιτεκτόνων , των γλυπτών και των ζωγράφων δεν έχει πια χώρο για τον πολιτισμό. Μετά τα δάση και τα αηδόνια του Κολωνού και τα διάφανα νερά του Ιλισού , έφυγε και η τέχνη και δεν κατοικεί πια στην Αθήνα.
    

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Ή ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ Ή ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ

  Όταν το 1974 η χούντα αναγκάσθηκε να παραδώσει την εξουσία, δεν την παρέδωσε στον λαό. Την παραχώρησε δίκην διαδοχής σε εκείνους από τους οποίους την είχε αφαιρέσει, δηλαδή στις γνωστές οικογένειες της ολιγαρχίας που κυβερνούσαν πριν από αυτήν. Έτσι, ανήλθε στην εξουσία το καθεστώς της μεταπολίτευσης.
  Η μεταπολίτευση, επεδίωκε να επαναφέρει το αντιδημοκρατικό σύνταγμα του 1952 , αλλά ταυτόχρονα να ξεφορτωθεί τον βασιλιά. Επειδή όμως την εμπόδιζε η συνταγματική διάταξη του άρ. 108 , η οποία όριζε ρητά ότι απαγορεύεται η αναθεώρηση των διατάξεων που καθορίζουν την μορφή του πολιτεύματος ως βασιλευομένης δημοκρατίας, αναγκάσθηκε να επικαλεσθεί τότε την εξουσία του λαού. Οι πολίτες ανταποκρίθηκαν και στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 ψήφισαν υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας με ποσοστό 69,2%. Το κύρος του δημοψηφίσματος του 1974 ουδέποτε αμφισβητήθηκε από κανέναν.
    Η συνταγματική αλλαγή που ακολούθησε μετά το δημοψήφισμα του 1974 δεν είχε χώρο για τους πολίτες. Το Σύνταγμα του 1975, το οποίο , όπως προαναφέρθηκε, εμφανίζεται ως αναθεώρηση του συντάγματος 1864/1911/1952, θεσπίσθηκε χωρίς την άμεση συμμετοχή του λαού. Εκτός των δικαιωμάτων εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε βουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν αναγνώρισε στους πολίτες κανένα άλλο πολιτικό δικαίωμα, όπως την άμεση εκλογή των άλλων εξουσιών (εκτελεστική ,δικαστική), την πρόκληση δημοψηφίσματος για την θέσπιση, ή κατάργηση νόμου , την δυνατότητα κατάθεσης πρότασης νόμου προς την βουλή με συλλογή υπογραφών, την ανάκληση αξιωματούχων με δημοψήφισμα , τον δημόσιο έλεγχο και την πρόκληση λογοδοσίας όσων διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα και ασκούν δημόσια εξουσία, το δικαίωμα συμμετοχής σε αξιώματα με κλήρωση, ή την εσωκομματική δημοκρατία. Επιπλέον, όπως πράττει κάθε ολιγαρχικό καθεστώς το οποίο ανησυχεί μήπως ανατραπεί, με βάση άρ. 110 Σ αποκλείστηκε η συμμετοχή των πολιτών από  την αναθεώρηση του Συντάγματος και προβλέφθηκε ότι η αναθεώρηση σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιλαμβάνει - μεταξύ άλλων - την μορφή του πολιτεύματος της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.  
  Το καθεστώς της μεταπολίτευσης έπραξε ότι πράττουν όλα τα καθεστώτα που επιδιώκουν να διαιωνίσουν την εξουσία τους.  Αλλά όλα κάνουν το ίδιο λάθος, διότι, αφενός ξεχνούν πώς ανήλθαν στην εξουσία και αφετέρου παραγνωρίζουν ότι η εξουσία δεν διαιωνίζεται με νομικίστικα κόλπα.
   Τώρα που η μεταπολίτευση καταρρέει και τίθεται ολοένα και πιο επιτακτικό το αίτημα της αλλαγής του Συντάγματος με την συμμετοχή των πολιτών μέσω δημόσιας διαβούλευσης και δημοψηφισμάτων, οι ελεεινοί εκπρόσωποί της επικαλούνται το Σύνταγμα που ψήφισαν ερήμην του λαού για να υποστηρίξουν ότι, δυνάμει του άρ. 110 δεν προβλέπεται ούτε αλλαγή του πολιτεύματος, ούτε συμμετοχή των πολιτών σε αναθεώρηση του Συντάγματος. Ξέχασαν όμως ότι και εκείνοι ανήλθαν στην εξουσία και θέσπισαν την αναθεώρηση του 1975 βασισμένοι στο δημοψήφισμα του 1974 το οποίο, αν και δεν προβλεπόταν θεσμικά , κρίθηκε έγκυρο αποφαινόμενο μάλιστα και για την αλλαγή μη αναθεωρητέων συνταγματικών διατάξεων.
     Πρέπει να αποφασίσουν : Ή το δημοψήφισμα του 1974 ήταν αντισυνταγματικό, οπότε πρέπει να επανέλθει ο βασιλιάς, ή το δημοψήφισμα είναι έγκυρο , οπότε  θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι σε ανάλογες περιπτώσεις εθνικής, κοινωνικής, ή οικονομικής κατάρρευσης της χώρας και της κοινωνίας, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα με απόφασή τους να επανιδρύουν το κράτος τους. 
      Ή με τον λαό ή με τον βασιλιά.