Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΠΛΑΓΙΑ ΜΕΣΑ ΑΝΤΙ ΕΥΘΥΤΗΤΑΣ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ, ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ , ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΡΙΟΥ ΤΗΣ

 Οι  χρονογράφοι διηγούνται ότι ο  Θεόφιλος, Αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 829 έως το 842 μ.Χ, επέλεξε την σύζυγό του, μέσα από μία εκδήλωση στην οποία προσκλήθηκαν οι ωραιότερες και επιφανέστερες υποψήφιες νύφες.
  Ο Θεόφιλος εμφανίστηκε στην αίθουσα κρατώντας ένα χρυσό μήλο. Την προσοχή του τράβηξε η Εικασία (ή Κασσιανή). Την πλησίασε, στάθηκε ενώπιόν της, αλλά, πριν της χαρίσει το χρυσό μήλο, θέλησε να την δοκιμάσει (ή και να την πειράξει) λέγοντας ότι "από την γυναίκα έρευσαν όλα τα κακά" ("ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα" ), υπονοώντας την Εύα. Η Εικασία δεν άντεξε στον πειρασμό και απάντησε "αλλά και από την γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα" ("αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείτονα") αναφερόμενη στην Παναγία.
  Αλλά ο Θεόφιλος δεν ήταν έτοιμος να δεχθεί την ευθύτητα και το πνεύμα της Εικασίας. Η απάντηση τον έκανε να αλλάξει γνώμη, την προσπέρασε, προχώρησε λίγα βήματα και έδωσε το μήλο στην Θεοδώρα που δεν μιλούσε και του φάνηκε πιο σεμνή και ευλαβής.
  Η επιλογή του Αυτοκράτορα καθόρισε τον ρου της ιστορίας.
 Η Εικασία αποσύρθηκε σε μοναστήρι όπου έζησε το υπόλοιπο του βίου της και ασχολήθηκε με προσευχή και συγγραφές. Σε εκείνη αποδίδεται το περίφημο τροπάριο "η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή" που ψάλλεται την Μεγάλη Τρίτη. 
  Η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα ποτέ δεν ήλθε σε ευθεία σύγκρουση με τον Θεόφιλο,  αλλά  δεν δίστασε εν αγνοία του να αγοράσει πλοίο προκειμένου να διενεργεί κρυφά από εκείνον αφορολόγητο εμπόριο. Πολύ περισσότερο λάτρευε κρυφά τις εικόνες, ενώ ο Θεόφιλος ήταν εικονομάχος. Στο τέλος, ενώ του είχε υποσχεθεί ότι δεν πρόκειται να επαναφέρει τις εικόνες, ένα έτος μετά τον θάνατό του, τον Μάρτιο 843, ως αυτοκράτειρα - Αντιβασίλισσα συγκάλεσε σύνοδο στο παλάτι, η οποία επικύρωσε την αποκατάσταση των εικόνων. 
  Για την προσφορά της στην αναστύλωση  των εικόνων η Θεοδώρα κηρύχθηκε Αγία από την Εκκλησία.
    Όσον αφορά τον Θεόφιλο, ο οποίος ήταν ένας σπουδαίος, έντιμος και δίκαιος Αυτοκράτορας, ουδείς γνωρίζει με ασφάλεια εάν αναθεώρησε τις απόψεις του για το φαίνεσθαι και το είναι , εάν επιχείρησε να καθορίσει εκ νέου τις έννοιες της σεμνότητας, της ειλικρίνειας και της υποκρισίας και τελικά εάν άλλαξε γνώμη όσον αφορά την επιλογή του.
     Η παράδοση λέει ότι ο Θεόφιλος κάποια στιγμή επεδίωξε να ξανασυναντήσει την Εικασία αλλά απέτυχε. Κάποιοι λένε ότι αντί της Εικασίας που πρόλαβε να φύγει πριν έλθει εκείνος, βρήκε μόνο το χειρόγραφο του τροπαρίου ελλιπές και τότε προσέθεσε τον τελευταίο στίχο.
   " Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένην θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη , μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει, Οίμαι! λέγουσα ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τα πηγάς των δακρύων...  ......Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος."
    

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

H ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΤΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΦΡΙΚΤΟ ΚΥΛΩΝΕΙΟ ΑΓΟΣ

Ομαδικός τάφος στο Φαληρικό Δέλτα παραπέμπει στο Κυλώνειον Άγος
   "Κυλώνειο άγος" ονομάσθηκε το ανοσιούργημα της σφαγής των οπαδών του Κύλωνα από τους Αλκμεωνίδες στην Αθήνα, πιθανότατα το 632 π.Χ.
   Ο Κύλων ήταν ολυμπιονίκης ο οποίος ,  με την βοήθεια του πεθερού του - τυράννου των Μεγάρων-  Θεαγένη. περί το 632 π.Χ. επιχείρησε να καταστεί τύραννος των Αθηνών.
   Μαζί με τους οπαδούς του κατέλαβαν την Ακρόπολη, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν. Οι Αθηναίοι υπό την αρχηγεία του Μεγακλή, υιού του Αλκμέωνα, αντιστάθηκαν και τους πολιόρκησαν. Υπό τις συνθήκες αυτές ο μεν  Κύλων με τον αδελφό του δεν δίστασαν να αποδράσουν εγκαταλείποντας εκείνους που τους υποστήριζαν,  οι δε οπαδοί του, μπροστά στο τραγικό αδιέξοδο, αναζήτησαν άσυλο ως ικέτες στον βωμό της Θεάς Αθηνάς στην Ακρόπολη.
   Ο Μεγακλής, αφού  αρχικά τους άφησε να μαστίζονται από την πείνα και την δίψα,  κατόπιν τους έπεισε να αποχωρήσουν από τον βωμό, με την διαβεβαίωση ότι δεν θα τους πείραζαν. Όταν όμως εκείνοι αποχώρησαν από τον βωμό , με εισήγηση του Μεγακλή οι Αθηναίοι τους κατέσφαξαν.
   Αυτή η ανίερη πράξη αργότερα θεωρήθηκε τόσο μεγάλη ιεροσυλία, ώστε, αφενός το γένος των Αλκμεωνιδών καταδικάστηκε από δικαστήριο τριακοσίων δικαστών σε ισόβια εξορία και τα οστά των ενόχων ξεθάφτηκαν και, αφετέρου, διατάχθηκε ο θρησκευτικός καθαρμός της πόλης. 
    Αλλά το "κυλώνειο άγος" ήταν μέρος μόνο των ταραγμένων δύο περίπου αιώνων στην Αθήνα μέχρι την έλευση της δημοκρατίας. Ο Αριστοτέλης περιγράφει την κατάσταση με συγκλονιστικό τρόπο:  "Μετά από αυτά (ενν. το κυλώνειο άγος) οι προύχοντες και ο λαός ήρθαν σε ρήξη που κράτησε πολύ καιρό. Διότι το πολίτευμά τους ήταν κατά πάντα ολιγαρχικό και μάλιστα οι φτωχοί μαζί με τις γυναίκες τους και τα  παιδιά τους ήταν δούλοι των πλουσίων και ονομάζονταν πελάτες και εκτήμοροι, καθότι σύμφωνα με αυτόν τον όρο της μισθωτής εργασίας, να καταβάλλουν δηλαδή το ένα έκτο των εισοδημάτων του ιδιοκτήτη, καλλιεργούσαν τους αγρούς των πλουσίων. Όλα τα κτήματα ανήκαν σε λίγους. Και αν δεν πλήρωναν (ενν. οι φτωχοί) το μίσθωμα, περιέρχονταν και οι ίδιοι και τα παιδιά τους σε κατάσταση δουλείας. Και μέχρι την εποχή του Σόλωνα  όλοι όσοι έπαιρναν δάνεια υποθήκευαν τα σώματά τους. Αυτός (ενν. ο Σόλων) έγινε ο πρώτος προστάτης του λαού. Η σκληρότερη και πικρότερη πλευρά του πολιτεύματος ήταν για τους ανθρώπους η κατάσταση της δουλείας. Βεβαίως οι άνθρωποι του λαού ήταν δυσαρεστημένοι και για άλλα πράγματα , επειδή δηλαδή , με έναν λόγο, δεν είχαν συμμετοχή σε καμιάς μορφής εξουσία." (Αριστοτέλους Αθηναίων Πολιτεία, 2, εκδόσεις Ζήτρος, μετ.Δ. Παπαδής).
     Χρειάσθηκε να έλθει η νομοθεσία του Σόλωνα για να καταργηθούν τα χρέη, να απαγορευθεί ο δανεισμός με υποθήκευση του ανθρωπίνου σώματος  και να αναγνωριστούν στον λαό τα πρώτα πολιτικά δικαιώματα. Αλλά και αυτό δεν αρκούσε για την κοινωνική ειρήνη. Γι' αυτό χρειάστηκε να έλθει η ένας άλλος εκ του γένους των Αλκμεωνιδών, ο Κλεισθένης (εκ του γένους των Αλκμεωνιδών, το οποίο είχε στο μεταξύ αποκατασταθεί) το 504 π.Χ. και να εισάγει μία εκπληκτική σύλληψη: 'Ενα νέο πολίτευμα που δεν είχε ξαναγνωρίσει , ούτε μέχρι σήμερα ξαναγνώρισε, ο ανθρώπινος πολιτισμός, βάσει του οποίου όλοι οι πολίτες είχαν ίσα πολιτικά δικαιώματα, εκλέγονταν σε όλα σχεδόν τα αξιώματα με κλήρωση χωρίς δικαίωμα επανεκλογής,όσοι ασκούσαν δημόσια αξιώματα λογοδοτούσαν και ελέγχονταν απολύτως και κυρίαρχο όργανο  ήταν η εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η συνέλευση των πολιτών. Αυτό το πολίτευμα απελευθέρωσε την πόλη, την κατέστησε νικήτρια των περσικών πολέμων και παγκόσμια υπερδύναμη και έγινε η αιτία να αναπτυχθεί ο υπέροχος αθηναϊκός πολιτισμός που υπήρξε ό,τι πιο σπουδαίο έχει να επιδείξει ο άνθρωπος μέχρι σήμερα. Αλλά αυτό το εύθραυστο πολίτευμα ηττήθηκε στον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο και σιγά σιγά η Αθήνα υποχώρησε ως ένα αστέρι που απομακρύνεται και χάνεται στον παγκόσμιο γαλαξία.
      Η πρόσφατες αποκαλύψεις ομαδικών τάφων αλυσοδεμένων ανδρών ένας εκ των οποίων φέρεται τραυματισμένος με βέλος στον ώμο στο Δέλτα του Φαλήρου φαίνεται πως ανατρέχουν στο κυλώνειο άγος και στις σκοτεινές εποχές του τέλους του 6ου αιώνα στην αρχαία Αθήνα. Θα μας θυμίζουν τις φοβερές σφαγές, αλλά και πόσο τραχύς είναι ο δρόμος από την ολιγαρχία στην αληθινή δημοκρατία.   

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Μέρος 1ο - Παρουσίαση & συζήτηση Take the money & run 9/4/2016

Στον πολυχώρο Αίτιον στις 9/4/2016 έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Take the money & run» της Φωτεινής Μαστρογιάννη, εκδόσεις Αρναούτη. Το βιβλίο, μέσα από τα άρθρα και τις συνεντεύξεις της Φωτεινής Μαστρογιάννη,αποτελεί ένα σύντομο χρονικό της κρίσης.



Η παρουσίαση στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία και υπήρξαν ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις στη συζήτηση που ακολούθησε.

Μαρία Νεγρεπόντη – Δελιβάνη, πρ. πρύτανης Παν. Μακεδονίας : 
“Η περίοδος  που βιώνουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη και ταυτόχρονα πολύ οδυνηρή. Στα χρόνια που έρχονται είναι βέβαιο ότι  θα επιχειρηθεί μια  σφαιρική και σε βάθος ανάλυση, για τις συνθήκες, ελληνικές,  ευρωπαϊκές και παγκόσμιες,  τα γεγονότα και τα πρόσωπα, που  επικράτησαν στο διάστημα αυτό, καθώς και  το ρόλο που διαδραμάτισε το καθένα από αυτά. Όλοι αυτοί που δίνουν συνέντευξη στη Φωτεινή, αφήνουν ανεξίτηλα αποτυπώματα για όλα αυτά, που προσδιορίζουν το τωρινό ελληνικό δράμα, αλλά και για όλα, όπως θέλω να ελπίζω, που θα αποτελέσουν την αυριανή αναγέννηση της χώρας μας.  Και τα αποτυπώματα αυτά είναι γνήσια, έχουν σχηματιστεί χωρίς την επιδίωξη οφέλους ή συμφερόντων, και για αυτό αποτελούν πολύτιμα ιστορικά ντοκουμέντα, που ασφαλώς θα ενδιαφέρουν αυτούς που θα ασχοληθούν με τα κοινά τα επόμενα χρόνια.

Όταν, κάποιος δέχεται  να  παρουσιάσει ένα βιβλίο είναι δεδομένο ότι θα  πρέπει να τελειώσει τονίζοντας ότι είναι ένα σπουδαίο βιβλίο, που δεν πρέπει να λείπει από καμία  βιβλιοθήκη. Εγώ, όμως, θα επιλέξω να τελειώσω λέγοντας ότι ελπίζω να σας έπεισα ότι το βιβλίο της Φωτεινής Μαστρογιάννη είναι, πράγματι, σπουδαίο”.

Χρήστος Λυντέρης – δικηγόρος, διδάκτωρ Νομικής, μέλος της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή: «Με την μεταπολίτευση εγκαθιδρύθηκε ένα σύστημα διάτρητο, το οποίο χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ανυπαρξία θεσμών ελέγχου όσων διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα. Η ανυπαρξία αυτή επέτρεψε την κατασπατάληση και καταλήστευση του δημοσίου χρήματος και οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία. Κατόπιν το πρόβλημα μετεξελίχθηκε σε πολιτικό και δημοσιονομικό. Τώρα που η χώρα βιώνει διπλή καταιγίδα (μνημονιακή και γεωπολιτική), η θεσμική ένδεια απειλεί να την οδηγήσει ακόμη και σε εθνική καταστροφή. Για να αποτραπεί η καταστροφή είναι ανάγκη να δημιουργηθεί εντός της κοινωνίας μία κρίσιμη μάζα, η οποία θα αναζητήσει τα αληθή αίτια της κρίσης προτάσσοντας την ανάγκη ριζικών θεσμικών αλλαγών. Προς αυτή την κατεύθυνση η Φωτεινή Μαστρογιάννη μέσα από το βιβλίο και την εκπομπή της προσφέρει  πεδίο διαλόγου  υψηλού επιπέδου».

Μαρία Χωριανοπούλου, ειδική σε θέματα επικοινωνίας, δημιουργός και διαχειρίστρια ithesis.gr : «Οι προσκεκλημένοι στην εκπομπή της Φωτεινής Μαστρογιάννη συνδέονται μεταξύ τους με ένα κοινό σημείο.Στην τραγικά δύσκολη κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα, δεν υπάρχουν πια κόμματα, διακρίσεις σε αριστερός, κεντρώος, δεξιός.
Ένα και μόνο δίλημμα τίθεται αμείλικτα ενώπιον μας: Τι επιζητούμε;  Παγκοσμιοποίηση ή διατήρηση της εθνικής ταυτότητας; Να μετατραπούμε επίσημα σε επαρχία της Ε.Ε. και των δανειστών και να γίνουμε κιμάς στη μηχανή της παγκοσμιοποίησης ή να διατηρήσουμε το έθνος-κράτος, τη γλώσσα, την παράδοση, την ιστορία, τη θρησκεία και τον πολιτισμό μας;”

Νίκος Ιγγλέσης, οικονομολόγος – δημοσιογράφος, συγγραφέας του βιβλίου GREXIT: «η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια σύγχρονη αποικία. Οι δανειστές έχουν δέσει τη χώρα μας με τις χοντρές αλυσίδες  του χρέους και την έχουν ρίξει στο κελί μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας - στη φυλακή του ευρώ. 
Απαραίτητη  προϋπόθεση για την απαλλαγή από τα Μνημόνια της καταστροφής, την οικονομική ανάπτυξη και την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και η κυκλοφορία εθνικού νομίσματος, η αποκατάσταση, δηλαδή, της εθνικής κυριαρχίας»

Ο Μιχάλης Στυλιανού, διευθυντής επί δικτατορίας της ελληνικής εκπομπής  της Γαλλικής Ραδιοφωνίας στη σύντομη παρέμβασή του, συνεχάρη θερμά τη συγγραφέα για την εκπομπή της και για το βιβλίο με το οποίο πέτυχε να διασώσει και να καταστήσει ευρύτερα προσιτή τη συλλογική πατριωτική πνευματική και παιδαγωγική συγκομιδή του προσωπικού της αγώνα.
Για την  γενική διαπίστωση  της αθεράπευτης παθολογικής προσήλωσης της πλειοψηφίας του πληθυσμού στο φετίχ του Ευρώ, η οποία παραλύει κάθε αποφασιστική , ανατρεπτική αντίσταση στο καθεστώς της υποδούλωσης, της λεηλασίας και του αφανισμού τους έθνους , ο κ. Στυλιανού είπε ότι ο μόνος τρόπος αφύπνισης όποιων υπολειμμάτων εθνικού σθένους  και εξαγωγής του κόσμου από τον υπνωτιστικό λήθαργο, είναι το σφυροκόπημα των εγκεφάλων με την  ΑΛΗΘΕΙΑ  ότι η μοιρολατρική καρτερία τον σύρει από την συνεχώς επαυξανόμενη εξαθλίωση στον βέβαιο, αναπόδραστο εθνικό θάνατο. Ότι μόνο η βίαια αφύπνιση του ενστίκτου της επιβίωσης μπορεί να  κινήσει διεργασίες σωστικές.
Στην γενική διάγνωση της ομήγυρης ότι φράγμα επικοινωνίας, ελεγχόμενο από τη διαπλοκή ξένων  αρπακτικών και εντοπίων παρακεντέδων τους, εμποδίζει την εμπέδωση του αφυπνιστικού μηνύματος, ο παρεμβαίνων είπε ότι δεν πρέπει να υποτιμώνται οι δυνατότητες που αποκάλυψε το διαδίκτυο και με το κίνημα «κατάληψη της Γουώλ Στρήτ», που σάρωσε τις ΗΠΑ και με το εξελισσόμενο στη Γαλλία κίνημα «Nuit Debout», εναντίον των αντεργατικών νομοσχεδίων του Ολάντ.