Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ "ΛΕΥΚΟΥ ΚΟΛΛΑΡΟΥ"

   Είναι βέβαιο ότι η δημοκρατία στηρίζεται στην κυριαρχία της μεσαίας τάξεως, διότι μόνο αυτή διαθέτει αρκετή οικονομική ισχύ ώστε να της εξασφαλίζει  ελεύθερη πολιτική βούληση, αλλά όχι τόση ώστε να θέτει τον εαυτό της υπεράνω του νόμου. Απεναντίας, οι μεν οικονομικά αδύναμοι καθίστανται ευκολότερα πολιτικά υπόδουλοι εξαιτίας της ανάγκης τους, οι δε οικονομικά ισχυροί τίθενται συχνά υπεράνω του νόμου χάρη στην οικονομική ισχύ τους.
   Η αυτοκινητοβιομηχανία της Volkswaagen  δεν είναι απλώς μία οικονομικά πανίσχυρη εταιρεία, αλλά αποτελεί κυριολεκτικά έναν οικονομικό κολοσσό ο οποίος δραστηριοποιείται σε ολόκληρο τον κόσμο.
    Η Volkswaagen θεωρώντας ότι βρίσκεται υπεράνω του νόμου, επιχειρούσε με απάτη και πιθανόν και με διαφθορά να μην εφαρμόζει τους κανόνες που ισχύουν για τις εκπομπές ρύπων στα πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα, χρησιμοποιώντας ένα λογισμικό το οποίο , μόλις αντιλαμβανόταν ότι το αυτοκίνητο δεν βρισκόταν σε κίνηση αλλά σε διενέργεια ελέγχου, έθετε αυτόματα την μηχανή  σε κατάσταση χαμηλής λειτουργίας.
   Αλλά οι αρχές των ΗΠΑ αποκάλυψαν την απάτη της VW και τώρα η εταιρεία αντιμετωπίζει κυρώσεις 18 δις δολαρίων. Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, η μετοχή της εταιρείας πέφτει δραματικά την ίδια στιγμή που -παγκοσμίως-εκατομμύρια άνθρωποι -πελάτες της ετοιμάζονται να ασκήσουν αγωγές εναντίον της.  Ταυτόχρονα εκφράζονται υπόνοιες ότι η VW  δεν είναι η μόνη αυτοκινητοβιομηχανία που εξαπατούσε κράτη και καταναλωτές με τον ίδιο τρόπο.
   Κατόπιν αυτών , τα κράτη της Ευρώπης, τα οποία ισχυρίζονται ότι έχουν δημοκρατία, αναγκάσθηκαν να αναγγείλουν σαστισμένα και ασθμαίνοντα την διενέργεια ερευνών.  
    Στην εγκληματολογία , από την εποχή του Sutherland (1940) είναι γνωστή η διάκριση των εγκλημάτων αναλόγως εάν προέρχονται από την ισχυρή οικονομική τάξη , ή την κατώτερη τάξη, σε εγκλήματα του" λευκού κολλάρου" και εγκλήματα του "μπλε κολλάρου" (από την μπλε φόρμα των εργατών).
    Αλλά η δημοκρατία δεν αναγνωρίζει διακρίσεις των εγκλημάτων αναλόγως της προέλευσης και της τάξης εκείνων που τα διαπράττουν , ούτε προβλέπει κανενός είδους προνομιακή μεταχείριση κανενός έναντι του νόμου.
     Εκτός εάν δεν μιλάμε για δημοκρατία. 

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ: ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

  Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου αποτελούν ένα ακόμη στάδιο στην βραδεία, διαρκή και επίπονη πορεία αλλαγής στο πολιτικό σύστημα.
  Παρά την επτάμηνη καταστροφική περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝ.ΕΛ, οι πολίτες επέλεξαν να μην γυρίσουν πίσω.
   Η κοινωνία έδωσε μία ακόμη-τελευταία- ευκαιρία σε εκείνους που δήλωσαν ξεκάθαρα ότι προτίθενται να σταθούν απέναντι στο σύστημα της  διαπλοκής και της διαφθοράς που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία, ενώ αποδοκίμασε με απέχθεια τους αμετανόητους εκπροσώπους του παλαιού συστήματος που νόμισαν ότι, χωρίς να αλλάξουν έστω και κατ' ελάχιστο, θα επανέλθουν στην εξουσία οι ίδιες οικογένειες και τα ίδια κόμματα, όπως έκαναν επί 40 χρόνια.
   Ο κόσμος αποδοκίμασε επίσης και το ΠΟΤΑΜΙ που, μολονότι νέο κόμμα, το μόνο που έλεγε ήταν "φέρε οποιοδήποτε μνημόνιο να το ψηφίσουμε" και δεν πήρε ούτε μία καθαρή θέση για ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, ενώ δικαίωσε την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ ανασύροντάς την από το περιθώριο της πολιτικής ζωής σε επιβράβευση του αγώνα της προς πάταξη του διεφθαρμένου πελατειακού και κομματικού κράτους.
    Ισχυρότερο από όλα ήταν το χαστούκι προς τους πολιτικούς παράφρονες της ΛΑ.Ε. που ήθελαν να μετατρέψουν την χώρα σε Κούβα ή Βενεζουέλα της Ευρώπης.
     Η αποχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο , αλλά τελικά μαζί με εκείνους που αποφάσισαν να ασκήσουν  το εκλογικό τους δικαίωμα φαίνεται να δίνει το ίδιο μήνυμα: Οι πολίτες ζητούν κάθαρση στο πολιτικό σύστημα.
   Όποιος δεν φροντίσει να εναρμονιστεί προς αυτή την κατεύθυνση, θα καταλήξει στο περιθώριο της ιστορίας.     

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ 15 ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

  Αποτελεί πόρισμα της κοινής λογικής η διαπίστωση ότι η κρίση δεν πρόκειται να παρέλθει πραγματικά, όσα χρόνια και εάν περάσουν και όσα μέτρα και εάν ληφθούν, εάν δεν θεραπευθούν οι αιτίες εξαιτίας των οποίων η χώρα οδηγήθηκε στην χρεωκοπία και στα μνημόνια.  Πραγματική δε αιτία της καταστροφής δεν είναι άλλη από το τριτοκοσμικό πολιτικό σύστημα της χώρας το οποίο, στηριζόμενο σε διάτρητους θεσμούς που του επιτρέπουν να λειτουργεί ανεξέλεγκτα σε βάρος της κοινωνίας, σκόρπισε και λήστεψε το δημόσιο χρήμα μέσα από πελατειακό κράτος, διαφθορά και διαπλοκή, προκειμένου να διατηρήσει το ίδιο την εξουσία και να πλουτίζουν οι ευννοούμενοί του.
   Το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα της εξουσίας, τα συστημικά μμε και οι εκδότες- εργολάβοι δεν επιθυμούν βεβαίως να ανοίξει καμία απολύτως συζήτηση για θεσμικές αλλαγές προς την κατεύθυνση της αναμόρφωσής τους. Όπως αποδεικνύεται μέχρι στιγμής και στην παρούσα προεκλογική περίοδο, παλαιά και νέα κόμματα, ακόμη και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι βρίσκονται απέναντι στο παλαιό πολιτικό σύστημα, αποφεύγουν να συζητήσουν οποιαδήποτε θεσμική αλλαγή και εμπαίζουν τους πολίτες με υποσχέσεις για ανάπτυξη. Αλλά ακόμη και εάν ερχόταν κάποια στιγμή η ανάπτυξη, ακόμη και εάν μας χάριζαν το χρέος, χωρίς θεσμικές αλλαγές το χρήμα θα κατέληγε πάλι στο βαρέλι δίχως πάτο του σάπιου πολιτικού συστήματος και θα εξαφανιζόταν σε μίζες, διορισμούς, ρουσφέτια και διαπλοκή, αφήνοντας την χώρα στα ίδια χάλια.
  Η κίνηση πολιτών με την επωνυμία "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ"  έχει προτείνει 15 μεγάλες θεσμικές αλλαγές για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα: 
   1. Αλλαγή πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, ώστε να έχουμε χωριστές εκλογές για ανάδειξη της Βουλής και χωριστές για ανάδειξη κυβέρνησης. Με αυτόν τον τρόπο, αφενός η νομοθετική εξουσία θα αποκτήσει το κύρος του νομοθέτη που της αρμόζει και , αφετέρου, η εκτελεστική εξουσία θα απελευθερωθεί από την ψήφο εμπιστοσύνης της βουλής και θα υπάρχει κυβερνητική σταθερότητα.  
     2. Καθιέρωση της δυνατότητας των πολιτών να προκαλούν δημοψηφίσματα με συλλογή ενός απαιτούμενου αριθμού υπογραφών (λ.χ. 100.000) τόσο για την ψήφιση ή κατάργηση νόμου, όσο και για την αλλαγή του Συντάγματος καθώς επίσης και να καταθέτουν προτάσεις νόμου τις οποίες η βουλή θα είναι υποχρεωμένη να συζητήσει. Με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες θα καταστούν υπεύθυνοι, θα πραγματωθεί η λαϊκή κυριαρχία και η κοινωνία θα μπορεί να επέμβει η ίδια σε κάθε περίπτωση που οι αντιπρόσωποί της αντί να λειτουργούν εν ονόματι των συμφερόντων της εξυπηρετούν πελατειακά ή άλλα συμφέροντα σε βάρος της κοινωνίας
    3. Ασυμβίβαστο βουλευτή - μέλους κυβέρνησης , ώστε να πάψουν οι βουλευτές να λειτουργούν ως υποτελείς της κυβέρνησης προκειμένου να λάβουν κάποιο υπουργείο και να αρχίσουν τα ρουσφέτια και να ασχοληθούν με το ιερό καθήκον του νομοθέτη .
    4. Σταθερή θητεία για κυβέρνηση ώστε να πάψουν οι εκλογές για μικροκομματικούς λόγους.
   5.Όχι περισσότερες από δύο θητείες για όλα τα αξιώματα, ώστε να πάψει το φαινόμενο των διαπλεκόμενων "επαγγελματιών της πολιτικής".
  6. Κατάργηση κάθε προνομίου των βουλευτών. Κάθε ένας εξ αυτών στοιχίζει ετησίως στο κράτος 280.000 ευρώ, ενώ δημιουργούν και πελατειακό κράτος διότι διορίζουν συμβούλους - κομματικούς στρατούς.
   7. Κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών  και υπαγωγή τους στην δικαιοσύνη όπως κάθε πολίτης, ώστε να παύσει η ατιμωρισία και όποιος διαπράττει ποινικά αδικήματα να τιμωρείται.
  8. Κατάργηση των διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και υπαγωγή όλων όσοι μετέχουν σε κυβερνήσεις στην δικαιοσύνη όπως κάθε πολίτης, ώστε εκείνοι που διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα να μην αποφεύγουν σκανδαλωδώς την κρίση της δικαιοσύνης.
   9. Κατάργηση της διάταξης του Συντάγματος που προβλέπει ότι η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων και της εισαγγελίας του Αρείου πάγου ορίζεται από την κυβέρνηση, έτσι η ώστε η δικαιοσύνη να καταστεί πραγματικά ανεξάρτητη και να μην υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε υποχείριο καμίας κυβέρνησης. 
 10. Ίδρυση ανεξάρτητου Συνταγματικού Δικαστηρίου με μέλη επιλεγένα με τρόπο που εγγυάται την ανεξαρτησία τους από δικηγόρους και τακτικούς δικαστές το οποίο θα ελέγχει την αντισυνταγματικότητα των νόμων κατά το πρότυπο της Γερμανίας , και της Ιταλίας .
 11. Ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων, οριζομένων με κλήρωση, με πρόβλεψη αμοιβής τους ανάλογης των τακτικών δικαστών, οι οποίοι, μεταξύ άλλων θα δικάζουν και  εγκλήματα δικαστών, δικηγόρων κλπ ώστε και η δικαιοσύνη να μην καταστεί κράτος εν κράτει.
 12.  Αυστηρός δημόσιος έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων και όσων διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα αποκλειστικά από την δικαιοσύνη , χωρίς κανένα  απολύτως απόρρητο, ώστε να πάψει το πάρτι σε βάρος του δημοσίου χρήματος. 
13. Πλήρης λογοδοσία όσων ασκούν δημόσιο αξίωμα, ώστε κάθε ένας ο οποίος αναλαμβάνει δημόσιο αξίωμα να δίνει λόγο στην κοινωνία για τα πεπραγμένα του.
14. Καθιέρωση θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας (καταστατικό, δημοκρατική ανάδειξη εκπροσώπων , επιλογή προγράμματος από τα μέλη, εσωκομματικά δημοψηφίσματα κλπ) ώστε να πάψουν επιτέλους τα κόμματα τριτοκοσμικού τύπου.
15. Αυστηρός έλεγχος των μμε ώστε να μην λειτουργεί κανένα μμε χωρίς νόμιμη άδεια και να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας για χρέη προς το δημόσιο.

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΝΑ DEBATE ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΕΚΤΟΣ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ

   Το debate (όπως αποκαλείται χωρίς μετάφραση στην ελληνική γλώσσα) των πολιτικών αρχηγών της 9ης Σεπτεμβρίου 2015 σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με τέτοιο προκλητικό τρόπο, ώστε φανερώνει αδιαφορία για τον πολίτη και υποτίμηση της νοημοσύνης του. 
   Οι κανόνες του, αλλά και η ίδια η διενέργειά του, δεν προβλέπονται από τις διατάξεις κανενός νόμου , όπως θα όριζε η αρχή της λογοδοσίας. Απεναντίας, αποφασίστηκαν μονομερώς από τα ισχυρά κόμματα της διακομματικής επιτροπής των εκλογών. Αυτά έθεσαν τις ενότητες της συνέντευξης, φροντίζοντας να μην περιλαμβάνεται σε αυτές η συζήτηση για τις αναγκαίες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Αυτά όρισαν την διαδικασία, φροντίζοντας ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια, ώστε η κάμερα να δείχνει μόνο εκείνον που τοποθετείται για να  μπορούν οι υπόλοιποι να σηκώνονται από την θέση τους, να καπνίζουν, να βρίζουν, να γελούν, ή να συμβουλεύονται τους συμβούλους τους. Αυτοί εξάλλου αποφάσισαν με ποιους θα συνομιλήσουν, αποκλείοντας όλους τους άλλους κατά το δοκούν.
     Οι δημοσιογράφοι που έθεταν τις ερωτήσεις, οι οποίοι παρουσιάζονται ως δήθεν οι κορυφαίοι της χώρας, δεν έκαναν ούτε μία ερώτηση της προκοπής. Αντί στην αρχική ερώτησή τους να ζητήσουν να πληροφορηθούν περί των θέσεων των κομμάτων και στην συμπληρωματική ερώτηση να ελέγξουν τους πολιτικούς αρχηγούς κατά πόσον  οι θέσεις και οι υποσχέσεις τους συμβαδίζουν με τις πράξεις τους και την πραγματικότητα, έθεταν ανούσιες ερωτήσεις οι οποίες δεν ενδιέφεραν κανέναν. Οι περισσότεροι δεν ήταν ικανοί ούτε να τηρήσουν στοιχειωδώς το χρονικό όριο , ενώ κάποιοι έθεσαν και ερωτήσεις εκτός θέματος , δηλαδή εκτός της υπό συζήτηση ενότητας!  
   Οι πολιτικοί αρχηγοί με τις τοποθετήσεις τους απέδειξαν ότι οι ίδιοι και τα κόμματά τους, δεν είναι μόνο αμετανόητοι αλλά και αδιάβαστοι και ανίκανοι. Δεν παρουσιάστηκε ούτε μία συγκροτημένη πρόταση σε καμία απολύτως ενότητα της συζήτησης. Όταν ρωτήθηκαν για την ανάγκη επανάστασης στον χώρο της παιδείας, κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο, ενώ αναλόγως κινήθηκαν και στο μεταναστευτικό. Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχει κανένα όραμα για την θέση της χώρας στον κόσμο. Στην οικονομία το μόνο που ξέρουν είναι το μνημόνιο, ενώ στην δημόσια διοίκηση, πλην του αρχηγού του Ποταμιού που πρότεινε κάποιες αλλαγές στην κατεύθυνση της πάταξης του πελατειακού κράτους και του αρχηγού των ΑΝΕΛ που δήλωσε ότι πρέπει να καταργηθεί ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, ουδείς έθεσε υπόψιν των συνομιλητών του και του ελληνικού λαού μία ολοκληρωμένη πρόταση μεταρρύθμισης.
  Ήταν το πρώτο  debate μετά το 2009, ήτοι το πρώτο της εποχής των μνημονίων. Τα παλαιότερα debate υπήρξαν εξίσου ανούσια με το χθεσινό. Ενθυμούμενος ότι τις προηγούμενες φορές η κατάσταση μου δημιουργούσε υπνηλία , μετά το τέλος του επιχείρησα και πάλι να πάω για ύπνο. Μόνο που αυτή την φορά ήμουν τόσο εξοργισμένος που ήταν αδύνατο να κοιμηθώ.      

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ

TI EINAI ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ
Σύμφωνα με το άρ. 1 της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, η οποία υπεγράφη στην Γενεύη το 1951 και κυρώθηκε στην Ελλάδα με το ν.δ.3989/1959, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967, το οποίο κυρώθηκε στην Ελλάδα με τον α.ν.389/1968, πρόσφυγας θεωρείται κάθε πρόσωπο το οποίο "συνεπεία δεδικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής , θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την υπηκοότητα και δεν δύναται ή , λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης  " καθώς επίσης και το πρόσωπο το οποίο, εάν δεν έχει υπηκοότητα, βρίσκεται συνεπεία τέτοιων γεγονότων εκτός της χώρας διαμονής του και δεν δύναται ή δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν. 
  Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, σύμφωνα με την Σύμβαση της Γενεύης, πρόσφυγας δεν θεωρείται κάθε αλλοδαπός μετανάστης που εισέρχεται σε μία ξένη χώρα, ούτε καν κάθε άνθρωπος που αναγκάζεται για οποιονδήποτε λόγο (λ.χ. εξαιτίας φυσικής καταστροφής) να εγκαταλείψει την χώρα του και να μεταβεί σε άλλη χώρα, αλλά μόνο εκείνος που βρίσκεται εκτός της χώρας του , επειδή φοβάται δικαιολογημένα ότι θα υποστεί δίωξη εξαιτίας της φυλής του, ή της θρησκείας του, της εθνικότητας, της κοινωνικής τάξης, ή των πολιτικών του πεποιθήσεων. Με αυτόν τον ορισμό η Σύμβαση της Γενεύης θέτει δύο κριτήρια για την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα: Πρώτον, το υποκειμενικό, δηλαδή τον φόβο του προσώπου ότι κινδυνεύει να διωχθεί εξαιτίας της φυλής , της θρησκείας, της εθνικότητος , της κοινωνικής τάξεώς του , ή των πολιτικών του πεποιθήσεων και γι' αυτό βρίσκεται εκτός της χώρας του και δεν δύναται ή δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν ,  και , δεύτερον, το αντικειμενικό, ήτοι την προϋπόθεση ότι αυτός ο φόβος διώξεως είναι «δεδικαιολογημένος», δηλαδή είναι εύλογος και βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα. 
     Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ: 
  Η Σύμβαση της Γενεύης καθόρισε την έννοια του πρόσφυγα , καθώς και τα δικαιώματα τα οποία έχει αλλά άφησε την διαδικασία και τα όργανα αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης πολιτικού ασύλου στην εσωτερική νομοθεσία κάθε επιμέρους κράτους.
      Η Ευρωπαϊκή Ένωση ,βλέποντας την καταιγίδα να έρχεται , θέσπισε όσον αφορά το ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων την οδηγίας 2008/115/ΕΚ « σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες   στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών. " Αλλά το ελληνικό κράτος δεν είχε καταλάβει τίποτε. Το 2011, η ελληνική νομοθεσία η οποία υπήρξε επί πολλά έτη απαρχαιωμένη με αποτέλεσμα να εκκρεμούν ενώπιον των αρχών επί έτη χιλιάδες αιτήσεις χορήγησης πολιτικού ασύλου, επιχείρησε να εκσυγχρονιστεί και να εναρμονιστεί με την ανωτέρω οδηγία , αλλά και τις αρχές του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ορθολογικής λειτουργίας της διοίκησης με την θέσπιση του ν. 3907/2011, σύμφωνα με τον οποίο, αφενός ιδρύθηκε η λεγόμενη «Υπηρεσία πρώτης Υποδοχής» η οποία έχει ως αποστολή την αποτελεσματική διαχείριση των υπηκόων τρίτων χωρών που εισέρχονται παρανόμως στην χώρα (άρ.6 ) και, αφετέρου συστάθηκε «Υπηρεσία Ασύλου», με δυνατότητα διάρθρωσης τόσο κεντρικά όσο και με δυνατότητα ίδρυσης περιφερειακών γραφείών για να εφαρμόσει αποτελεσματικά και γρήγορα την νομοθεσία περί ασύλου (άρ.1 ).
    Ο νόμος 3907/2011 προέβλεπε ορθολογικές «διαδικασίες πρώτης υποδοχής» των υπηκόων τρίτων χωρών που συλλαμβάνονται να εισέρχονται στην χώρα χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις. Ειδικότερα προέβλεπε την εξακρίβωση της ταυτότητάς τους, την καταγραφή τους, τον ιατρικό τους έλεγχο και περίθαλψη και την ενημέρωση για τα δικαιώματά τους και ιδίως όσον αφορά το δικαίωμά τους να αιτηθούν πολιτικό άσυλο (άρ.7). Προέβλεπε επίσης την δημιουργία κεντρικής και την δυνατότητα ίδρυσης  περιφερειακών μονάδων πρώτης υποδοχής με εγκαταστάσεις πρώτης υποδοχής (άρ.13) και την ευχέρεια  του περιφερειακού γραφείου Ασύλου να λειτουργεί εντός του Κέντρου πρώτης Υποδοχής(άρ.11). Επιχειρούσε ακόμη και να προβλέψει τι θα συνέβαινε εάν δημιουργούνταν έκτακτες καταστάσεις , όπως για παράδειγμα η διάταξη του άρ.14 , η οποία όριζε ότι εάν δεν επαρκούν οι κατάλληλες εγκαταστάσεις για την διεξαγωγή των διαδικασιών πρώτης υποδοχής επιτρέπεται και η χρήση άλλων δημοσίων εγκαταστάσεων. Στόχος του νόμου , η διάκριση προσφύγων και λοιπών μεταναστών: Οι Πρόσφυγες θα έπρεπε να λαμβάνουν σύντομα πολιτικό άσυλο. Οι λοιποί μετανάστες αφού καταγράφονταν, θα έπρεπε να επιστρέψουν στην χώρα τους μέσω διαδικασίας έκδοσης πράξης επιστροφής τους, η οποία θα εφαρμοζόταν είτε με οικειοθελή αποχώρηση , είτε με απομάκρυνσή τους από την χώρα (άρ.21-23).
     ΤΟ ΧΑΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ
  Καθώς όμως στην Ελλάδα οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, έτσι και ο νόμος 3907/2011 έμεινε στην ουσία ανεφάρμοστος για περισσότερα από δύο έτη. Αλλά ακόμη και μετά την εφαρμογή του στην πράξη μόλις από τον Ιούνιο του 2013 με την έκδοση του αναγκαίου Προεδρικού Διατάγματος 113/2013, ουδείς κατάλαβε τι επρόκειτο να συμβεί και ουδείς φρόντισε να σχεδιάσει την δράση των αρχών με βάση τις προβλέψεις του νόμου ούτως ώστε να υπάρχουν επαρκείς υποδομές και να έχουν επιλεγεί και άλλες για περίπτωση ανάγκης. Ένα και μόνο παράδειγμα δείχνει την εικόνα: Στην Λέσβο ο προβλεπόμενος ξενώνας υποδοχής αιτούντων πολιτικό άσυλο είναι χωρητικότητας 10 ατόμων!
     Εάν οι κυβερνώντες είχαν προβλέψει τι επρόκειτο να συμβεί και ακολούθως εάν είχαν σχεδιάσει ορθολογικά την κρατική δράση, θα μπορούσαν με την βοήθεια ευρωπαϊκών κονδυλίων να στήσουν έναν μηχανισμό, ο οποίος, αφενός θα μπορούσε να αναγνωρίσει συντομότατα την ιδιότητα του πρόσφυγα σε όσους το δικαιούνται παρέχοντάς τους έτσι το δικαίωμα να κινηθούν με νόμιμο τρόπο από την ελληνική επικράτεια προς στην Ευρώπη   και ,αφετέρου θα διαχειριζόταν οργανωμένα το θέμα των λοιπών μεταναστών χωρίς αυτές τις αθλιότητες και τους κινδύνους για την υγεία και την δημόσια τάξη και ασφάλεια.
     Τελικά η ανικανότητα έδωσε άλλη λύση και έγινε αυτό που είχε πει ο Καμμένος. Ανοίξαμε τα σύνορα και τους στείλαμε στην Ευρώπη.         

    

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΤΑΚΛΥΖΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

  "Ολόκληρη η Δύση, όλα τα γένη των Βαρβάρων που κατοικούσαν στις χώρες πέρα από την Αδριαντική κι ως τις Ηράκλειες Στήλες, όλοι μαζί μετανάστευαν συν γυναιξί και τέκνοις και κατευθύνονταν προς την Ασία διαμέσου της Ευρώπης. .... Γεμάτοι ζήλο και ορμή πλημμύριζαν όλους τους δρόμους. Τους Κέλτες εκείνους στρατιώτες ακολουθούσαν άνθρωποι άοπλοι, πλήθος αμέτρητο σαν την άμμο και σαν τ' άστρα, με φοινικόκλαδα και σταυρούς στους ώμους, γυναίκες και παιδιά που είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Ήταν σαν να έβλεπες κάποια ποτάμια να συρρέουν από παντού και, περνώντας ως επί το πλείστον από την Δακία, να ορμάνε πανστρατιά στα δικά μας εδάφη. ... Ο αυτοκράτορας είχε καλέσει μερικούς αρχηγούς του ρωμαϊκού στρατού και τους έστειλε κατά τα μέρη του Δυρραχίου και του Αυλώνα προστάζοντάς τους να υποδέχονται με φιλοφροσύνη όσους περνούσαν τον πορθμό και να οργανώνουν πλούσια πανηγύρια σε όλες τις περιοχές απ' όπου θα περνούσαν. Ύστερα να τους παραφυλάνε παρακολουθώντας τους προσεκτικά κι όταν τους έβλεπαν να κάνουν επιδρομές ορμώντας στις παρακείμενες περιοχές για να αρπάξουν τρόφιμα, να τους σταματάνε με ελαφρούς ακροβολισμούς. Μαζί με αυτούς ήταν και μερικοί γνώστες της λατινικής γλώσσας για να καταστέλλουν τις συγκρούσεις που ίσως θα αναφύονταν μεταξύ τους."  (Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο Ι, V, μετάφραση Αλόη Σιδέρη.)
   Η Άννα Κομνηνή, θυγατέρα του αυτοκράτορα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ με υψηλή καλλιέργεια και σπουδαία φιλολογική και φιλοσοφική παιδεία, η οποία συνέγραψε το έργο "Αλεξιάς"μετά τον θάνατο του πατέρα της το 1118 για να εξυμνήσει τα κατορθώματά του και να καταγράψει τα συνταρακτικά γεγονότα που συνέβησαν κατά την βασιλεία του, περιγράφει με αυτόν το εκπληκτικό τρόπο το ποτάμι των "βαρβάρων" από την Δύση που κατέκλυσε την Αυτοκρατορία κατά την Α΄ Σταυροφορία το 1096.
  Ο Αυτοκράτωρ Αλέξιος Α΄ο Κομνηνός επέδειξε επιδεξιότητα, αλλά και αποφασιστικότητα. Υποδέχθηκε τα στίφη των βαρβάρων Κελτών με ειρηνική διάθεση, αλλά όποτε εκείνοι παρεκτρέπονταν δεν δίσταζε να επεμβαίνει με δυναμικό τρόπο για τους επαναφέρει στην τάξη με τελικό στόχο να αποβιβαστούν στην Ασία, οπού για να απελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους θα έπρεπε να στραφούν εναντίον των Τούρκων.
   Ο στόχος επετεύχθη και οι Κέλτες , αφού του ορκίστηκαν πίστη και υποχρέωση να του παραδώσουν όλα τα εδάφη που θα καταλάμβαναν, διέβηκαν τον Βόσπορο και ξεχύθηκαν στην Ασία. Πολύ αίμα χύθηκε, οι Άγιοι Τόποι απελευθερώθηκαν και πολλές υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν. 
   Σήμερα,  900 χρόνια μετά τα γεγονότα που περιγράφει η Άννα Κομνηνή, το ποτάμι των ανθρώπων  ξανακυλάει ορμητικό και ασταμάτητο αλλά η ροή του είναι αντίστροφη. Αυτή την φορά η πορεία του δεν είναι από την δυτική Ευρώπη προς την Ασία, αλλά από την Ασία και την Αφρική προς την δυτική Ευρώπη. 
    Εννιακόσια χρόνια μετά την Άννα Κομνηνή η Ευρώπη, η οποία πλέον δεν εμφανίζεται ως βάρβαρη αλλά ως πολιτισμένη, βιώνει με σκληρό τρόπο τα αποτελέσματα της πολιτικής της και κατακλύζεται από πρόσφυγες και μετανάστες από την Ασία και την Αφρική.