Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

   Το καθεστώς της μεταπολίτευσης το οποίο εμφανίζεται σήμερα να εορτάζει στο προεδρικό μέγαρο και στην Βουλή την επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας στην πραγματικότητα επιβλήθηκε επί του λαού και σε βάρος των συμφερόντων του.  
  Μετά την πτώση της χούντας το 1974, η χώρα είχε την μεγάλη ευκαιρία για πραγματική δημοκρατική μεταρρύθμιση και ριζική ανανέωση της πολιτικής ζωής, αλλά αντί αυτού επανήλθαν στην εξουσία οι ίδιες οικογένειες και – κατά το μεγαλύτερο μέρος του, με εξαίρεση κυρίως το πολίτευμα της βασιλευομένης δημοκρατίας- το παλαιό Σύνταγμα του 1952.
   Το ισχύον Σύνταγμα καθόρισε θεσμικά την μορφή του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Το καθεστώς της μεταπολίτευσης κυβέρνησε την Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974 μέσα σε συνθήκες αδιαφάνειας, ανισότητας, οικογενειοκρατίας και κομματοκρατίας. Το δημόσιο χρήμα  λεηλατήθηκε σε διαπλοκή, μίζες και διαφθορά και κατασπαταλήθηκε για εκμαυλισμό και διορισμούς ημετέρων προκειμένου το πολιτικό σύστημα να διατηρείται στην εξουσία. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε για να ταίζεται το τέρας που ζούσε και ζει παρασιτικά τρώγοντας τις σάρκες τις κοινωνίας.  Κατόπιν αυτών η χώρα χρεοκόπησε
   Το αναχρονιστικό Σύνταγμα του 1975, το οποίο έγινε ακόμη χειρότερο με τις αναθεωρήσεις του 1986, 2001 και 2007, επέτρεψε την δημιουργία του τέρατος της μεταπολίτευσης, το οποίο έζησε και ζει παρασιτικά κατασπαράζοντας τον δημόσιο πλούτο.
   Διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν σκοτώσουμε το αδηφάγο τέρας της  μεταπολίτευσης που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία και την κοινωνία στην εξαθλίωση.

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ΚΑΙ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

   Η Νάντια Βαλαβάνη, πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, πρώην μέλος της ΚΝΕ, με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία μεταφράστριας, υπαλλήλου ασφαλιστικής εταιρείας (ή ασφαλίστριας) και διευθύνουσας οικογενειακής επιχείρησης ξενοδοχείου στην Κρήτη, ανέλαβε τα βαριά καθήκοντα της αναπληρώτριας υπουργού οικονομικών στην κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ. της 25ης Ιανουαρίου.
  Μετά από θητεία 5 μηνών, η κυρία Βαλαβάνη παραιτήθηκε στις 15 Ιουνίου δηλώνοντας ότι διαφωνεί με την υπογραφή του νέου μνημονίου με τους δανειστές και υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση έπρεπε να οδηγήσει τα πράγματα σε ρήξη στηριζόμενη στο ΟΧΙ που εξέφρασε ο λαός με το δημοψήφισμα. 
 Φαίνεται όμως ότι ενώ η κυρία Βαλαβάνη δημοσίως παραμένει αταλάντευτα υποστηρικτής της ρήξης και συνεπώς της επιστροφής στην δραχμή, την ίδια στιγμή κάποιοι εντός της στενής οικογενείας της φοβούμενοι την πιθανότητα αυτή έτρεχαν να διασώσουν τις καταθέσεις τους. 
  Ειδικότερα, λίγες μόλις ημέρες πριν ανακοινωθεί ο έλεγχος των κεφαλαίων και η χώρα περιέλθει στην δίνη του κινδύνου του Grexit και του κουρέματος των τραπεζικών καταθέσεων, ενώ η κοινωνία παρέμενε  ανυποψίαστη για τον επερχόμενο εφιάλτη, η μητέρα της αναπληρώτριας υπουργού οικονομικών Νάντιας Βαλαβάνη φαίνεται ότι  είχε ένα κακό προαίσθημα και έσπευσε άρον άρον να προβεί σε ανάληψη ποσού τουλάχιστον 100.000 ευρώ από τραπεζικό λογαριασμό της. Δημοσιεύματα μάλιστα αναφέρουν ότι επικαλούμενη την ιδιότητα της κόρης της δεν πήγε καν στην τράπεζα να τα πάρει, αλλά ανάγκασε τους υπαλλήλους να της  φέρουν τα χρήματα στο σπίτι.    
  Μερικοί κακεντρεχείς δεν πίστεψαν στην διαίσθηση της μητέρας της κυρίας Βαλαβάνη και κατηγόρησαν την υπουργό ότι έχοντας εσωτερική πληροφόρηση περί επιβολής ελέγχου κεφαλαίων και κινδύνου Grexit και κουρέματος καταθέσεων, φρόντισε να ενημερώσει την μητέρα της για να προλάβει να σώσει τα χρήματά της. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνέβη κάτι τέτοιο. Άλλωστε η Νάντια Βαλαβάνη , εάν έλεγε κάτι στην μητέρα της , αυτό θα ήταν ότι η ρήξη με τους δανειστές μόνο καλά πράγματα έχει να φέρει για την χώρα και τους πολίτες της.
     Επιπλέον εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα στοιχειοθετείτο η διάπραξη των αδικημάτων των άρ. 252 ΠΚ (παραβίαση υπηρεσιακού απορρήτου- φυλάκιση 3 μηνών έως πέντε ετών) αφού η υπουργός (η οποία θεωρείται υπάλληλος σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου περί ευθύνης υπουργών), παραβαίνοντας τα καθήκοντά της θα γνωστοποιούσε πράγματα που γνώριζε λόγω της υπηρεσίας της ή έγγραφα που της ήταν προσιτά λόγω της υπηρεσίας της και πιθανότατα του άρ. 256 ΠΚ (απιστία σχετική με την υπηρεσία) αφού, ως αρμόδια για την είσπραξη ή διαχείριση φόρων, εν γνώσει της  πιθανότατα θα ελάττωνε την δημόσια περιουσία της οποίας η διαχείριση της ήταν εμπιστευμένη για να ωφελήσει άλλον. Μάλιστα το συγκεκριμένο αδίκημα της απιστίας τιμωρείται ακόμη και με κάθειρξη στην περίπτωση που η ελάττωση της περιουσίας είναι αξίας ανώτερης των 30.000 ευρώ ή το αντικείμενο της πράξης έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των 120.000 ευρώ.  Επιπλέον, η υπουργός θα μπορούσε να θεωρηθεί ηθικός αυτουργός στην πράξη της απιστίας του άρ.256 ΠΚ με φυσικό αυτουργό τον αρμόδιο υπάλληλο της τράπεζας, αφού σύμφωνα με το άρ. 263Α ΠΚ υπάλληλοι θεωρούνται μεταξύ άλλων και όσοι υπηρετούν σε τράπεζες.
  Ευτυχώς, η διάταξη του άρ.86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών, η οποία απαγορεύει ακόμη και την προκαταρκτική εξέταση προκειμένου να ερευνηθεί εάν χρειάζεται να ασκηθεί ποινική δίωξη κατά υπουργών χωρίς την άδεια της βουλής, αλλά και η διάταξη του άρ.29 Σ που αναθέτει τον διάτρητο έλεγχο ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των βουλευτών σε επιτροπή ελεγχόμενη από την βουλή, βάζουν τα πράγματα στην θέση τους: Κανείς δεν θα μπορέσει να πλήξει ούτε κατ' ελάχιστον την τιμή και την υπόληψη της κ. Βαλαβάνη.
       



  

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΑΡΧΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

  Στις 30 -1-2015 από αυτό το βήμα είχα δημοσιεύσει άρθρο με τίτλο " η οδός της ουτοπίας και η οδός του μόχθου και της αλλαγής" όπου μεταξύ άλλων υποστήριζα τα εξής:
   "Η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εξελέγη υποσχόμενη ότι  θα καταργήσει μονομερώς το μνημόνιο βάσει του οποίου οι δανειστές δανείζουν την Ελλάδα για να αποφύγει την πλήρη χρεοκοπία και, ταυτόχρονα, θα δώσει τέλος στην λιτότητα, θα προχωρήσει σε παροχές ύψους 12 δις ευρώ με στόχο την ανάπτυξη και θα επιχειρήσει να κουρέψει κατά ποσοστό 70 % το δημόσιο χρέος της χώρας.    
    .... Πόσο πιθανό είναι να επιτύχει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και να κουρέψει το χρέος και να αντικαταστήσει το μνημόνιο και την λιτότητα με παροχές τύπου προγράμματος Θεσσαλονίκης προερχόμενες από νέα δανεικά; Για κάθε λογικό άνθρωπο είναι προφανές ότι ένα τέτοιο "πακέτο" είναι αδύνατο. 
  Η ελπίδα όταν δεν στηρίζεται στην πραγματικότητα καταντάει ανοησία.
  Εάν η νέα κυβέρνηση θέλει να δώσει τέλος στην λιτότητα και το μνημόνιο, δεν πρέπει να στρέψει την προσοχή της στο εξωτερικό, αλλά στο εσωτερικό. Πρέπει να αφήσει τις προχειρότητες και τις εύκολες υποσχέσεις και να εργαστεί σκληρά και με μέθοδο για την αναγέννηση της χώρας. Πρέπει να πατάξει την διαφθορά εξαιτίας της οποίας καταληστεύεται το δημόσιο χρήμα και πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού. Πρέπει να καταργήσει τα προνόμια της πολιτικής και οικονομικής ελίτ η οποία οφείλει να συνεισφέρει το δικό της μερίδιο και όχι να συνεχίζει να πλουτίζει παρασιτικά ενώ οι πολίτες υποφέρουν. Πρέπει να αναδιοργανώσει το κράτος και να αξιοποιήσει με διαφάνεια για το δημόσιο συμφέρον την δημόσια περιουσία που κοιμάται, να δώσει ανάσα στους πολίτες που μπλέκουν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας αντικαθιστώντας την απίστευτη διοικητική πολυνομία με απλή κωδικοποιημένη νομοθεσία, να θέσει τις κατευθύνσεις για την αληθινή αναγέννηση της οικονομίας με έμφαση στην ποιοτική γεωργία, το περιβάλλον, τον τουρισμό, την ανάδειξη των μνημείων και τον πολιτισμό, να ανοίξει σοβαρό δημόσιο διάλογο για το δημογραφικό πρόβλημα, την παιδεία, την απονομή της δικαιοσύνης, το σύστημα ασφάλισης και , οργανώσει διαδικασία αλλαγής του ίδιου του ελεεινού πολιτικού συστήματος που οδήγησε την χώρα στην καταστροφή με την συμμετοχή ολόκληρης της κοινωνίας μέσω δημόσιας διαβούλευσης και δημοψηφισμάτων."
  Στο εν λόγω άρθρο, κατέληγα με την εξής διαπίστωση: " Εάν η κυβέρνηση δεν θέλει να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος έχει μία μόνο διέξοδο: Να επιλέξει, αντί της οδού της ουτοπίας, την οδό του μόχθου και της πραγματικής αλλαγής. "
   Έξι μήνες μετά, η διάψευση των ανόητων υποσχέσεων υπήρξε σκληρή όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά κυρίως για την κοινωνία που την ακολούθησε.
   Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια πριν την ολοκληρωτική καταστροφή. Τώρα ήλθε η στιγμή το τέλος της αυταπάτης να αποτελέσει ταυτόχρονα την αρχή της συνειδητοποίησης και της ανασυγκρότησης.
   Το πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) είναι φανερό ότι είναι αμήχανο, ανήμπορο και τελικά ανίκανο να βγάλει την χώρα από την κρίση. Έχει μία μόνο οδό προσφοράς για τον τόπο: Να ανοίξει την πόρτα της αλλαγής απελευθερώνοντας τις διαδικασίες για την ριζική θεσμική αναμόρφωσή του προκειμένου να διορθωθούν οι αθλιότητες που οδήγησαν την χώρα στην καταλήστευση του δημοσίου χρήματος , στην χρεοκοπία και τα μνημόνια , να πνεύσει νέος άνεμος στην πολιτική ζωή της χώρας και να κατατεθούν νέες ιδέες.
    Είναι απόλυτη ανάγκη να ξεκινήσει αμέσως , μέσα σε συνθήκες ισηγορίας διαδικασία δημοσίου διαλόγου και διαβούλευσης με την συμμετοχή όχι μόνο των κομμάτων αλλά ολόκληρης της κοινωνίας των ενεργών πολιτών για την υπέρβαση του μνημονίου, την έξοδο από την κρίση και την αναγέννηση της χώρας. 

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΣΟ ΠΟΤΕ

  Περί τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα η επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα ήταν συνώνυμη του χάους. Οι κυβερνήσεις και το στέμμα είχαν πολιτευθεί κατά τέτοιον τρόπο ώστε εμπόδιζαν οποιαδήποτε εξέλιξη προς νέες προοδευτικότερες κοινωνικές μορφές. Η οικονομία της χώρας βρισκόταν σε αδιέξοδο, τα μεγάλα εθνικά θέματα οδηγούνταν μαθηματικώς στην προδοσία, ενώ τα κεφαλαιώδη ζητήματα της ανεξαρτησίας, της γης και της δημοκρατίας στον δημόσιο βίο είχαν ταφεί βαθύτερα παρά ποτέ. Μέσα σε αυτό το κλίμα ήταν εδραιωμένη η πεποίθηση στον λαό ότι κύριος ένοχος για την κατάσταση της χώρας ήταν το πολιτικό σύστημα της εποχής το οποίο έπρεπε να ανατραπεί. Το έργο αυτό ανέλαβε την πρωτοβουλία να φέρει εις πέρας ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» με το κίνημα στο Γουδί την 15η Αυγούστου 1909.
    Το κίνημα στο Γουδί απέκτησε τέτοια λαϊκή υποστήριξη ώστε δεν άργησε να λάβει διαστάσεις επανάστασης, η οποία κορυφώθηκε με τα συλλαλητήρια της 14ης Σεπτεμβρίου 1909 όπου εκφράσθηκε πανηγυρικά η λαϊκή βούληση για εξυγίανση της πολιτικής ζωής.  Το πολιτικό σύστημα επιχείρησε με συμβιβασμούς να διατηρηθεί στην εξουσία. Νομοσχέδια παρασκευάζονταν από τον «Σύνδεσμο» και ψηφίζονταν εν μέσω σιγής των βουλευτών υπό το άγρυπνο βλέμμα αξιωματικών και πολιτών, αλλά τελικώς ξέσπασε νέα μεγάλη κρίση μεταξύ «Συνδέσμου» και κυβέρνησης Μαυρομιχάλη. Ενώπιον της νέας κατάστασης ο «Σύνδεσμος» αποφάσισε να καλέσει στην Ελλάδα από την Κρήτη τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος έχαιρε τεράστιας φήμης λόγω της συμμετοχής του στο κρητικό ζήτημα. Ο Βενιζέλος αποδέχθηκε την πρόσκληση, ήλθε στην Ελλάδα και με επιδέξιους χειρισμούς ανάγκασε το πολιτικό σύστημα και τον Βασιλέα να αποδεχθούν εκλογές προς συγκρότηση αναθεωρητικής βουλής, με αντάλλαγμα την διάλυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Η προεκλογική περίοδος υπήρξε κοσμογονική. Οι υποψήφιοι υπερέβησαν τους χίλιους. Εμφανίστηκαν νέοι πολιτικοί με τολμηρά προγράμματα. Τα παλαιά κόμματα συνετρίβησαν. Ο Βενιζέλος εξελέγη ως ανεξάρτητος όπως και η πλειονότητα των βουλευτών, πολλοί εκ των οποίων τοποθετούνταν υπέρ Συντακτικής και όχι αναθεωρητικής βουλής.
    Στην συνέχεια παρατίθεται αυτούσια η ιστορική ομιλία του Ε. Βενιζέλου στο Σύνταγμα, στις 5 Σεπτεμβρίου 1910 προς δίδαγμα καθενός εξ ημών: 

"Συμπολίται! Γνωρίζετε ποία υπήρξαν τα αίτια, τα οποία προκάλεσαν την εξέγερσιν του Αυγούστου παρελθόντος έτους, επομένως δεν έχω ανάγκην να υπομνήσω αυτά εις υμάς διά μακρών.

Αστική δικαιοσύνη εφαρμόζουσα προς ρύθμισιν των σχέσεων του συγχρόνου βίου νομοθεσίαν χρονολογουμένην από 15 και 20 αιώνων, επί τη βάσει δε διαδικαστικού συστήματος υποθάλποντος πάσαν πλεκτάνην προς καταβαράθρωσιν του ουσιαστικού δικαίου και καθιστώντος δυνατήν την επʼ αόριστον παρέλκυσιν των δικών· 

Εμπορική νομοθεσία χρονολογουμένη από ενός αιώνος, ότε η ατμήρης ναυτιλία ήτο άγνωστος, ότε το τοσαύτην έκτοτε λαβόν ανάπτυξιν και τοσούτον ποικίλην μορφήν συνάλλαγμα της ασφαλείας περιωρίζετο μόνον· εις την θαλασσασφάλειαν, ότε αι ανώνυμοι εταιρίαι, αι οποίαι είνε σήμερον ο κυριώτατος μοχλός της οικονομικής προόδου, δεν είχον λάβει την ανάπτυξιν, την οποίαν έλαβον κατά τα έκτοτε διαρρεύσαντα έτη·
    Ποινική διαδικασία, ήτις, χωρίς να παρέχη επαρκείς ασφαλείας δια την προσωπικήν ελευθερίαν των πολιτών, κινείται βραδύτατα, προκαλούσα πολλάκις αυτή την φυγοδικίαν, ενώ εδεικνύετο εξ άλλου ανίκανος να ενεργήση κατασταλτικώς κατά του αδικήματος· 
   Δημοσία εκπαίδευσις, ήτις, θα έλεγέ τις, ότι κύριον έχει προορισμόν να εκτρέφη διʼ ανεπαρκούς άλλως τε μορφώσεως τροφίμους του προϋπολογισμού ανικάνους δια κάθε άλλο πλουτοπαραγωγόν επάγγελμα· 
   Εκκλησία εστερημένη εσωτερικής ζωής, περιοριζομένη εις ξηρούς τύπους και της οποίας ο ενοριακός ιδίως κλήρος, κατατρυχόμενος υπό πενίας και αμαθείας, είνε εντελώς ανίκανος όπως εξυπηρετήση την υψηλήν αυτής αποστολήν.
   Σύστημα δημοτικόν στηριζόμενον επί δήμου, ο οποίος απετελέσθη από τμήμα της χώρας αυθαιρέτως χαραχθέν επί του γεωγραφικού χάρτου, και ο οποίος δια τούτο, εστερημένος οργανικής ζωής, απέβη κατά μικρόν από παράγοντος της κοινωνικής προόδου, από σχολείου διαπαιδαγωγήσεως του λαού δια την χρήσιν των ελευθέρων θεσμών εις όργανον καταδυναστεύσεως εις τας χείρας των φατριών· 
  Διοίκησις φατριάζουσα, διαιωνίζουσα και μετά την απελευθέρωσιν του ελληνικού λαού από του ξενικού ζυγού την τυραννίαν, με μόνην την διαφοράν ότι αυτη ασκείται ήδη εκ περιτροπής οτέ μεν επί του ημίσεως, οτέ επί του ετέρου ημίσεως αυτού.
  Έλλειψις αγροτικής ασφαλείας ως επίσης έλλειψις δασικής ασφαλείας και πάσης επιστημονικής εκμεταλλεύσεως του δασικού πλούτου της χώρας. 
  Αδιαφορία εντελής προς τας εργατικάς και αγροτικάς τάξεις αποτέλεσμα έχουσα το να εξάπτεται εις επικίνδυνον πολλάκις ανταγωνισμόν ή αντίθεσις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, μεταξύ ιδιοκτήτου και καλλιεργητού, εξ άλλου έλλειψις πάσης οικονομικής πολιτικής εκ μέρους του Κράτους αποβλεπούσης εις την ανάπτυξιν και ενίσχυσιν των παραγωγικών της χώρας δυνάμεων.          Δημοσιονομική πολιτική, ήτις προς αντιμετώπισιν των απαύστων ελλειμμάτων κατέφευγεν ανεπιστημόνως και εμπειρικώς εις την αύξησιν την υπερβάλλουσαν των εμμέσων φόρων, διʼ ων τα δημόσια βάρη επιπίπτουσιν επί των απορωτέρων τάξεων δυσαναλόγως προς τας δυνάμεις αυτών.
  Ανικανότης προς παρασκευήν αναλόγου προς τους πόρους της χώρας αλλά φερεγγύου και ετοιμοπολέμου πάντοτε στρατιωτικής δυνάμεως, δυναμένης να αμύνεται υπέρ των συμφερόντων και της τιμής της χώρας.
   Κυβέρνησις, καταναλίσκουσα το πλείστον της δραστηριότητος αυτής ουχί εις προαγωγήν των δημοσίων συμφερόντων, αλλʼ εις την ικανοποίησιν ως επί τα πολλά αθεμίτων αξιώσεων, διʼ ων διενεργείται η συναλλαγή μεταξύ εκλογέων και βουλευτού αφʼ ενός, μεταξύ βουλευτού και Κυβερνήσεως αφʼ ετέρου, ήτις Κυβέρνησις δια τούτο, πλην του Προέδρου αυτής, απετελείτο ως επί τα πολλά ουχί εκ των ικανωτάτων προς εξυπηρέτησιν του δημοσίου συμφέροντος, αλλʼ εκ των επιτηδειοτάτων, όπως εξυπηρετήσωσι τας ανάγκας της συναλλαγής. Αντιπολίτευσις εις ουδέν συνήθως άλλο αποβλέπουσα ή την κατάληψιν της αρχής, χάριν της οποίας εθυσιάζετο πολλάκις πάσα άλλη αρχή και κάθε άλλο συμφέρον του Κράτους. Νόμος αποβάς ιστός αράχνης δυνάμενος μεν να συλλαμβάνη τους ασθενεστέρους, αλλά κατασχιζόμενος θρασέως από πάντα ισχυρόν.
    Επί πάσι τούτοις εφερόμεθα ανερμάτιστοι, άνευ σαφώς διαγεγραμμένης εθνικής πολιτικής, άνευ παρασκευής τωνμέσων προς πραγματοποίησιν αυτής, αφίνοντες μόνον να υποτρέφηται η ιδέα μεταξύ των λαών της Χερσονήσου του Αϊμου, ότι ο Ελληνισμός έχει φιλοκτήμονας και κατακτητικάς διαθέσεις, μη αρκούμενος μόνον εις άμυναν υπέρ των ιδίων, αλλʼ επιβουλευόμενος και τα αλλότρια.
   Και το αποτέλεσμα πάντων τούτων, ότι ο βίος κατέστη δυσχερέστατος δια τας μέσας και απορωτέρας τάξεις, ότι μέγα μέρος και δυστυχώς το αλκιμώτατον του άρρενος πληθυσμού, φέρεται μεθʼ ορμής ακατασχέτου προς την μετανάστευσιν, η οποία έλαβε τον χαρακτήρα αληθούς εξόδου. Ότι εις την οικογένειαν των πολιτισμένων λαών η Ελλάς υπεβιβάσθη βαθμηδόν εις θέσιν μηδαμώς ανταποκρινομένην ούτε προς το παρελθόν αυτής, ούτε προς τας ελπίδας, με τας οποίας ο κόσμος εχαιρέτησε την αναγέννησίν της προ αιώνος. Ότι το Κράτος περιήλθεν ολίγον κατʼ ολίγον εις οξυτάτην αντίθεσιν προς πάντας σχεδόν τους ομόρους και περιοίκους, ενώ αφʼ ετέρου η υλική αυτού αδυναμία και η ηθική ανυποληψία έφεραν αυτό εις την ανάγκην να υφίσταται, παντός είδους προπηλακισμούς και να ανέχηται την παραβίασιν και αυτών των διά συνθηκών ησφαλισμένων δικαίων του.
   Τοιαύτη πραγμάτων κατάστασις ήτο ουσιαστικόν να αγάγη εις την εξέγερσιν του Αυγούστου του παρελθόντος έτους. Η κατά τύπον στρατιωτική αυτή εξέγερσις, εγκριθείσα δια του λαοψηφίσματος της 14 Σεπτεμβρίου, έλαβε τον χαρακτήρα αληθούς λαϊκής επαναστάσεως.
      Αλλʼ η επανάστασις αυτη εστερείτο προγράμματος σαφώς διαγεγραμμένου, έλειπε δʼ απʼ αυτής και ο ιθύνων πολιτικός νους. Δια τούτο η επανάστασις, αδυνατούσα να ίδη ενσαρκούμενον τον αόριστον πόθον της γενικής ανορθώσεως των του Κράτους, εφέρετο εις χρονιότητα, η οποία καθιστώσα οσημέραι αισθητικότερα τα κακά, τα οποία συμπαρομαρτούσιν εις πάσαν έξοδον από της νομιμότητος, εκινδύνευε να αγάγη αυτήν εις ναυάγιον.
    Κατά την κρισιμωτάτην περίοδον της επαναστάσεως αυτη μου έκαμε την τιμήν να ζητήση την γνώμην μου περί του πρακτέου, και η γνώμη μου, μορφωθείσα μετά επιτόπιον μελέτης των πραγμάτων, ήτο ότι ο στρατός έπρεπε να επανέλθη το ταχύτερον εις τους στρατώνας, ίνα αφοσιωθή ολοψύχως εις το επείγον έργον της στρατιωτικής ανασυντάξεως, αξιών προς τούτο και επιβάλλων εν ανάγκη την σύγκλησιν Αναθεωρητικής Βουλής.

(Φωναί· Συντακτική, Συντακτική)

Αξιών και επιβάλλων εν ανάγκη την σύγκλησιν Αναθεωρητικής Βουλής.

(Νέαι φωναί. Συντακτική· ζήτω η Συντακτική).

Επιμένω ότι έδωκα την γνώμην νʼ αφοσιωθή ο στρατός εις το επείγον έργον της ανασυντάξεως των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας και συγχρόνως έδωκα εις την επανάστασιν την συμβουλήν να αξιώση και επιβάλη εν ανάγκη την σύγκλησιν Αναθεωρητικής Βουλής... (Φωναί. “Όχι, όχι. Συντακτική. Έταιραι φωναί· Σιωπή, σιωπή), ήτις θα προέβαινεν εις την αναθεώρησιν των διατάξεων εκείνων του Συντάγματος, την ανάγκην της μεταρρυθμίσεως των οποίων είχε καταδείξει η πείρα ημίσεως σχεδόν αιώνος, ενώ αφʼ ετέρου ούτω θα προελαμβάνετο η ολεθρία εντύπωσις ότι ο αγών απέτυχε, θα υπεδύετο δε ούτος του λοιπού άλλην μορφήν. Η επανάστασις δεν εδίστασε να αποδεχθή την γνώμην μου ταύτην, την οποίαν εγνώριζε· προερχομένην εξ ειλικρινούς προαιρέσεως αποδείξασα ούτω και πάλιν ότι την ενέργειαν αυτής ουδέν άλλο ερρύθμιζε παρά μόνον η αποσκόπησις προς το συμφέρον του Κ΄ρατους και του ανορθωτικού αγώνος. Συγχρόνως δε επετεύχθη και η συνεννόησις όλων εκείνων των παραγόντων, δια της συμπράξεως των οποίων κατωρθώθη να διεξαχθώσι τοσούτον ήρεμα αι εκλογαί της 8 Αυγούστου.

   Το αποτέλεσμα των εκλογών τούτων αποτελεί αυστηράν καταδίκην κατά του παρελθόντος. Εάν δε αι νέαι ιδέαι δεν φαίνονται τυπικώς εξασφαλισθείσαι εκ του αποτελέσματος των εκλογών, είνε προφανές ότι περιεβλήθησαν δια τοιούτου κύρους εκ του αποτελέσματος των εκλογών τούτων, ώστε να μη αμφιβάλλη τις ότι και εις την Βουλήν θα κατορθώσωσι κατά το πλείστον να επιβληθώσι δια της ηθικής αυτών δυνάμεως και ότι εις τας προσεχείς εκλογάς ο Λαός θέλει εγκρίνη αυτάς πανηγυρικώς.

(Φωναί. Μάλιστα, μάλιστα).

(Μία φωνή. Ο λαός είνε μαζί σου).

   Η εκ των εκλογών της 8ης Αυγούστου προελθούσα λαϊκή αντιπροσωπεία αποστολήν έχει όπως αναθεωρήση ωρισμένας διατάξεις του Συντάγματος. Αλλά θα παρεγνώριζψέ τις προφανή αλήθειαν, εάν δεν ανεγνώριζεν ότι εύρυνσις του κύκλου των εργασιών αυτής, όπως αναθεωρηθώσι και άλλαι διατάξεις του Συντάγματος, μη θίγουσαι ούτε την μορφήν της Πολιτείας, ούτε την εξουσίαν ή το πρόσωπον του Βασιλέως, ούτε την τάξιν της διαδοχής, ανταποκρίνεται προς ισχυράν αξίωσιν της Κοινής Γνώμης. Φρονώ δια τούτα ότι η λαϊκή αυτη αντιπροσωπεία, χωρίς να αλλοιωθή ο χαρακτήρ αυτής, δύναται να προβή εις την εύρυνσιν τοιαύτην του έργου της, εφόσον εις τούτο συμφωνεί και το Στέμμα, το οποίον φαίνεται δια του Βασιλικού λόγου μη έχον ουδεμίαν αντίρρησιν.

(Φωναί· Ζήτω η Συντακτική).

   Πρέπει άλλως τε να εξάρω ότι οιανδήποτε σημασίαν και αν αποδίδω εις το έργον της αναθεωρήσεως του πολιτεύματος, και αποδίδω σημασίαν μεγάλην, δεν αναμένω εκ μόνης της αναθεωρήσεως ταύτης την ανόρθωσιν των καθʼ ημάς πραγμάτων. Προ είκοσι τριών αιώνων ο αθάνατος Σταγειρίτης φιλοσοφών επί της ουσίας των πολιτευμάτων, διετύπωσε διʼ ολίγων λέξεων τον χαρακτήρα και το γνώρισμα των ορθών πολιτευμάτων, τα οποία ασφαλίζουν την ευημερίαν των λαών, και των παρεκβατικών πολιτευμάτων, τα οποία απεργάζονται την κακοδαιμονίαν αυτών.

“Όταν, είπεν, ο εις, ο μονάρχης δηλ. εν τω μοναρχικώ πολιτεύματι, ή οι ολίγοι εν τω αριστοκρατικώ, ή οι πολλοί, τα πολιτικά δηλαδή κόμματα, εν τω δημοκρατικώ και σήμερον εν τω συνταγματικώ πολιτεύματι, άρχωσι προς το ίδιον εαυτών συμφέρον, η πολιτεία είνε ορθή· όταν δε ο εις, η οι ολίγοι, ή οι πολλοί, τα πολιτικά δηλαδή κόμματα, άρχουσι προς το ίδιον εαυτών συμφέρον, η πολιτεία αύτη αποτελεί παρέκβασιν πολιτείας οδηγούσα εις την κακοδαιμονίαν του λαού.

(Μία φωνή· Είνε ληστοσυμμορία).

Ισχυρότατον παράγοντα όπως συνέχη την πολιτείαν από πάσης παρεκτροπής, το Συνταγματικόν πολίτευμα τάσσει τον Βασιλέα. Ιστάμενος ούτος επί της κορυφής της πολιτικής και κοινωνικής πυραμίδος, ανώτερος των μεταβαλλομένων συμφερόντων της εκάστοτε στιγμής, έχων τα συμφέροντα, τα καλώς νοούμενα του Βασιλικού Οίκου εντελώς αλληλένδετα προς τα υψηλότερα και γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους, περιβεβλημένος δια του πολιτεύματος με τόσα προνόμια έχει μεν εις χείρας αυτού μεγάλην πάντοτε δύναμιν όπως πράττη το αγαθόν, αλλά έχει κολοσσιαίαν αυτόχρημα δύναμιν, όπως αποτρέπη το κακόν, συνέχων τας κυβερνήσεις αυτού από των παρεκτροπών της πολιτείας, εις τας οποίας οδηγεί η παραβίασις των νόμων.

Ατυχώς το Στέμμα δεν έσχε τοιαύτην την αντίληψιν της θέσεως αυτού εν τω Συνταγματικώ πολιτεύματι... (Φωναί· Μπράβο, μπράβο) και δια τούτο έκρινα πάντοτε, ότι η βασιλική αρχή εντω παρελθόντι δεν ησκήθη κατά τον συμφωνότερον προς τα αληθή συμφέροντα και του Βασιλικού Οίκου και του Έθνους τρόπον, και την γνώμην ταύτην δεν εδίστασα να εκδηλώσω, διότι οι πολιτικοί άνδρες πρέπει να έχωδι πάντοτε το θάρρος της γνώμης αυτών, εκ τούτου δε προεκλήθη η κατʼ εμού κατηγορία ότι είμαι αντιδυναστικός. Αλλʼ η κατηγορία αυτη είνε ασύστατος. Καίπερ βαθέως βαθέως εμφορούμενος από τας δημοκρατικάς αρχάς της φυλής μας, έχω ακράδαντον την πεποίθησιν, ότι η βασιλευομένη δημοκρατία, οποίον είνε κατʼ ουσίαν το πολίτευμα ημών, είνε ο τύπος του πολιτεύματος, όστις προσαρμόζεται άριστα προς την πολιτικήν μόρφωσιν του ελληνικού λαού και εξυπηρετεί προσφορώτερον τα εθνικά συμφέροντα.

Αλλʼ ούτε διενοήθην ποτέ δυναστικήν μεταβολήν. Αφού δεν είχομεν εθνικήν δυναστείαν, εδέησε δε να μεταφυτεύσωμεν έξωθεν επί του ελληνικού εδάφους το δυναστικόν δένδρον, θα ήτο εσχάτη μωρία, ως είπον και άλλοτε, να θυσιάσωμεν όλην την από ημίσεως ήδη αιώνος συντελεσθείσαν αφομοιωτικήν εργασίαν, αφού μάλιστα ο Βασιλικός ημών Οίκος απέδωκεν ήδη καρπούς δευτέρας και τρίτης γενεάς, και αφού, όσον απομακρυνόμεθα από της εποχής της μεταφυτεύσεως, τοσούτον είνε φυσικόν να αποβαίνη πληρεστέρα η συνάντησις των πόθων και των αισθημάτων, όπως και η αντίληψις της κοινότητος των συμφερόντων Έθνους και Βασιλικού Οίκου.

Πρέπει άλλως τε να ελπίσωμεν ότι το Στέμμα, συμμεριζόμενον τον τοσούτον παγκοίνως κατʼ επανάληψιν εκδηλωθέντα λαικόν πόθον από ενός ήδη έτους προς άνδρθωσιν, θέλει αποφασίσει να τεθή επί κεφαλής της ανορθωτικής κινήσεως, ήδη τουλάχιστον ότε αύτη έλαβε καθαρώς νόμιμον μορφήν, αυτό πρώτον προσαρμόζον την πολιτείαν αυτού προς τας ανάγκας του ανορθωτικού αγώνος. Βεβαίως ούτω το έργον της ασκήσεως της βασιλικής αρχής θα αποβή κοπιωδέστερον, αλλά προς την τοιαύτην άσκησιν συνδέεται και η ευημερία του Έθνους· και η αίγλη του Βασιλικού Οίκου.

Το επʼ εμοί συναισθάνομαι εξ άλλου βαθέως τας βαρυτάτας ευθύνας, αίτινες επίκεινται επί των ώμων των πολιτικών ανδρών της χώρας. Ανταποκρινόμενος προς τας υποχρεώσεις, τας οποίας μοι επιβάλλει η πανηγυρική εκλογή δια της οποίας με ετιμήσατε και διʼ ην τιμήν εκφράζω υμίν την ευγνωμοσύνην μου, απεφάσισα νʼ αποδεχθώ την εντολήν υμών, και εγκαταλείψω το στάδιον της μέχρι τούδε πολιτικής μου δράσεως, προς το οποίον τοσούτοι και τοιύτοι με συνδέουσι δεσμοί. (Εύγε και χειροκροτήματας).

Δεν έρχομαι ενταύθα ως αρχηγός νέου και εσχηματισμένου ήδη κόμματος. Έρχομαι απλώς σημαιοφόρος νέων πολιτικών ιδεών (εύγε, εύγε, χειροκροτήματα) και υπό την σημαίαν ταύτην καλώ πάντας εκείνους, οίτινες συμμερίζονται τας ιδέας ταύτας, εμπνέονται από τον ιερόν πόθον να αφιερώσωσι πάσας τας δυνάμεις των της ψυχής και του σώματος ίνα συντελέσωσιν εις την επιτυχίαν των ιδεών τούτων.

(Μία φωνή. Όλοι μαζί σου)!

Η ιθύνουσα την πολιτείαν μου κεντρική αρχή είνε ότι ο πολιτικός ανήρ οφείλει να έχη γνώμονα πάσης αυτού πράξεως το κοινόν συμφέρον και εις το συμφέρον τούτο να υποτάσση άνευ τινός ενδοιασμού το τε συμφέρον του κόμματος εις ο ανήκει και το των μελών του κόμματος τούτου ότι οφείλει να έχη πάντοτε το θάρρος των γνωμών αυτού μηδέποτε θυσιάζων ταύτας δια να γίνεται αρεστός προς τα άνω ή προς τα κάτω· ότι προς την εξουσίαν πρέπει να αποβλέπη ουχί ως σκοπόν, αλλʼ ως μέσον προς επιτυχίαν άλλου υψηλοτέρου σκοπού, μηδέποτε σπεύδων προς την ανάληψιν της αρχής, αν πρόκειται τούτο να γίνη επί θυσία μικρά ή μεγάλη των αρχών αυτού, μηδέποτε διστάζων να απορρίπτη αυτήν αν η διατήρισις αυτής έπρεπε να εξαγορασθή δια θυσίας του προγράμματος προς εφαρμογήν του οποίου εκλήθη υπό του λαού.

(Φωνή. Ο Θεός και ο Πατριάρχης μαζί σου).

Αναγνωρίζων την ανάγκην της διαπαιδαγωγήσεως του Ελληνικού λαού και της χειραφετήσεως αυτού από του προσωπικού κομματισμού θα εργασθώ μετʼ εκείνων προς τους οποίους η εξέλιξης των εργασιών της Βουλής ήθελεν αποδείξει ότι συμπίπτουσιν αι ιδέαι μου, δια την οργάνωσιν πολιτικού συλλόγου διακλαδουμένου καθʼ όλον το Κράτος και μέλλοντος νʼ αποτελέση την οργάνωσιν του νέου πολιτικού κόμματος της ανορθώσεως, του οποίου την συγκρότησιν ανυπομόνως αναμένει ο λαός.

Μετά των ομοφρόνων τούτων θα ασχοληθώ εν καιρώ εις την διατύπωσιν του κυβερνητικού προγράμματος του νέου τούτου κόμματος, το οποίον πρόγραμμα μετά των πολιτικών αρχών, τας οποίας εξήγγειλα υμίν, θέλει αποτελέσει τον δεσμόν, ο οποίος θα συνέχη τα μέλη του νέου τούτου κόμματος.

Δεν παραγνωρίζω, συμπολίται, τας δυσχερείας, κατά των οποίων έχει να παλαίση ανορθωτικός αγών δια να στεφθή υπό πλήρους επιτυχίας. Αλλά πιστεύω ακραδάντως, ότι παρά την φθοράν των εθνικών δυνάμεων, ην απειργάσθη τόσον μακρά κακοδιοίκησις, οι υλικοί και ηθικοί πόροι του Έθνους είνε ακόμη τοσούτοι, ώστε εις χείρας εμπνευσμένων εργατών της ανορθώσεως να αρκέσωσιν εις αναδημιουργίαν Ελλάδος ανταποκρινομένης προς τας αξιώσεις του σημερινού πολιτισμού, ικανής να επισπάση την εκτίμησιν του πεπολιτισμένου κόσμου και να καταλάβη εντιμοτάτην θέσιν εν τη οικογενεία των πεπολιτισμένων λαών, δυναμένης δε τέλος όταν γίνη και ηθικώς και υλικώς ισχυρά να συντελέση προς εξασφάλισιν της ανατολικής ειρήνης υπό όρους ασφαλίζοντας εις πάντας τους κατοικούντας την Ανατολήν λαούς την πρόοδον και την ευημερίαν."

(Παρατεταμένα χειροκροτήματα και ζητωκραυγαί).


Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΕΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

   Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα είναι το πρώτο δημοψήφισμα μετά το 1974 και το πρώτο στην ιστορία της χώρας όπου οι πολίτες καλούνται να αποφασίσουν για κάτι άλλο πέραν της βασιλείας.
  Επί του επερχόμενου δημοψηφίσματος μπορεί να γίνουν τέσσερις παρατηρήσεις, ήτοι παρατηρήσεις όσον αφορά (α) από ποιον συγκαλείται, (β) το ερώτημα που τίθεται, (γ) την ενημέρωση των πολιτών και (δ) τον δημόσιο διάλογο.
    (α) Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου δεν προκηρύχθηκε από την βάση με πρωτοβουλία των ίδιων των πολιτών , δηλαδή με συλλογή υπογραφών, διότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από το ισχύον Σύνταγμα. Απεναντίας,  προκηρύχθηκε "από τα πάνω", δηλαδή με απόφαση της Βουλής, η οποία ελήφθη κατόπιν πρότασης της κυβέρνησης σύμφωνα με το άρ. 44 παρ.2 εδ.ά  του Συντάγματος για "κρίσιμο εθνικό θέμα". 
  (β) Ακολούθως, και το ερώτημα του δημοψηφίσματος τέθηκε με την πρόταση της κυβέρνησης και όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες της κοινωνίας. Επακόλουθο αυτού είναι ότι, όχι μόνο ερμηνεύεται από κάθε πλευρά κατά το δοκούν αλλά ότι μέσα σε λίγες μόλις ημέρες, η δυναμική των πραγμάτων έχει μεταβάλει και την φύση του: Από ερώτημα σχετικά με την πρόταση των δανειστών (η οποία μάλιστα φέρεται κατόπιν να αποσύρθηκε) το ερώτημα μεταβλήθηκε σε ναι ή όχι στο ευρώ και τείνει να λάβει την μορφή επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας για τους χειρισμούς της κυβέρνησης.
 (γ) Η πλήρης ενημέρωση των πολιτών, η οποία αποτελεί βασική προϋπόθεση ενός δημοψηφίσματος εμφανίζεται προβληματική για τρεις λόγους: Πρώτον, είναι προβληματικό κατά πόσον το ερώτημα τίθεται κατά τρόπο απολύτως σαφή και σύντομο όπως ορίζει η νομοθεσία περί δημοψηφισμάτων, δεδομένου ότι παραπέμπει με κάπως δυσνόητο τρόπο στην πρόταση των δανειστών η οποία έχει τίτλο στην αγγλική γλώσσα και φέρεται να αποτελείται από δύο επιμέρους κείμενα με τίτλο στην αγγλική γλώσσα. Δεύτερον, ακόμη περισσότερο, διότι η εν λόγω πρόταση των δανειστών επί της οποίας καλούμαστε να αποφανθούμε δεν είναι απολύτως εύκολα προσιτή σε κάθε πολίτη, ούτε από από την ιστοσελίδα του υπουργείου εσωτερικών όπου χρειάζεται ειδική έρευνα για να βρεθεί ο τόπος όπου είναι αναρτημένη, ούτε από οποιοδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία, ούτε διατέθηκε στους πολίτες που δεν έχουν πρόσβαση σε υπολογιστή σε έγγραφη μορφή προς μελέτη. Τρίτον , απουσιάζει παντελώς η αντίστοιχη πρόταση της κυβέρνησης προς τους θεσμούς, ώστε να πληροφορηθούμε ποιες διαφορές έχουν μεταξύ τους , τι διακυβεύεται και για ποιον λόγο διαφώνησαν , ήλθαν σε ρήξη και προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα και συνεπώς τι είδους διαπραγμάτευση θα κάνει η κυβέρνηση σε περίπτωση που η απάντηση των πολιτών στην πρόταση των δανειστών είναι ΟΧΙ.     
  (δ) Ο δημόσιος διάλογος διεξάγεται υπό φοβερή πίεση, με κλειστές τράπεζες και σε προβληματικό θεσμικό πλαίσιο όπου επιτρέπεται να παρέμβουν μόνο τα κόμματα και οι φορείς υποστήριξης αλλά όχι ο κάθε πολίτης. Επιπλέον , ο χρόνος το δημοσίου διαλόγου είναι σχεδόν ελάχιστος.
   Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι Έλληνες πολίτες καλούνται να φανούν ανώτεροι από τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία και στα πρόθυρα της εθνικής καταστροφής. Εάν τα καταφέρουν να σώσουν την χώρα, στην συνέχεια θα δικαιούνται ακόμη περισσότερο να διεκδικήσουν μεγαλύτερο μερίδιο συμμετοχής στην ανόρθωση και στην αναγέννηση του κράτους που τους έχει θέσει στο περιθώριο.