Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

   Η διακήρυξη της ελληνικής επανάστασης εξεδόθη στην Επίδαυρο στις 15 Ιανουαρίου 1822 αμέσως μετά την ψήφιση του πρώτου επαναστατικού Συντάγματος. Υπογράφεται από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ως πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης και άλλους 58 αντιπροσώπους από την Πελοπόννησο , την Ανατολική και Δυτική Στερεά και τα νησιά Σπέτσες, Ύδρα, Ψαρά και Κάσο. Συγγραφέας της φέρεται ο Θεόδωρος Νέγρης (Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του ελληνικού έθνους, βιβλίο 15ο).
    Η διακήρυξη της Επιδαύρου δεν είναι απλώς ένα εμπνευσμένο κείμενο. Υπήρξε, όπως ρητά αναφέρει ο Παπαρρηγόπουλος (ό.π.)  "το κάλλιστον ίσως έγγραφον εξ όσων ποτέ επί 60 έτη εξέδωκεν ελληνική συνέλευση ή κυβέρνησις". Και τούτο διότι αναδεικνύει κατά μεγαλειώδη τρόπο την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού και αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι επαναστάτες είχαν απόλυτη επίγνωση του ιερού καθήκοντος και της ιστορικής αποστολής που έφεραν υπακούοντας ως άλλοι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες στις εντολές των προγόνων τους.
      Η διακήρυξη ξεκινάει με την εξής διατύπωση: " Απόγονοι του σοφού και φιλανθρώπου Έθνους των Ελλήνων, σύγχρονοι των νυν πεφωτισμένων και ευνομουμένων λαών της Ευρώπης και θεαταί των καλών, ..... ήτο αδύνατο πλέον να υποφέρομεν μέχρις αναλγησίας και ευηθείας την σκληράν του Οθωμανικού Κράτους μάστιγα, ήτις ήδη τέσσαρας περίπου αιώνας επάταξε τας κεφαλάς ημών και αντί του λόγου, την θέλησιν ως νόμον γνωρίζουσα, διώκει και διέταττε τα πάντα δεσποτικώς και αυτογνωμόνως. ..."
    Περαιτέρω συνεχίζει: " Ο κατά των Τούρκων πόλεμος ημών, μακράν του να στηρίζεται εις αρχάς τινας δημαγωγικάς και στασιώδεις ή ιδωφελείς μέρους τινός του σύμπαντος Ελληνικού Έθνους σκοπούς , είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός, πόλεμος του οποίου η μόνη αιτία είναι η ανάκτηση των δικαίων της προσωπικής ημών ελευθερίας, τα οποία ενώ την σήμερον όλοι οι ευνομούμενοι λαοί της Ευρώπης τα χαίρουσιν, από ημάς μόνον η σκληρά και απαραδειγμάτιστος των Οθωμανών τυρρανία επροσπάθησε με βία να αφαιρέση και εντός του στήθους ημών να τα πνίξη.  ...."
   Κατόπιν , αφού δηλώνει ότι η εθνική ελευθερία αντλεί την ισχύ της από το φυσικό δίκαιο  χωρίς να παραγράφεται όσοι αιώνες τυραννίας και εάν περάσουν και ότι οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν να αγωνίζονται για την ελευθερία τους  όσο οι συνθήκες τους το επέτρεπαν, διακηρύσσει :Από τοιαύτας αρχάς των φυσικών δικαίων ορμώμενοι, και θέλοντες να εξομοιωθώμεν με τους λοιπούς συναδέλφους μας , Ευρωπαίους Χριστιανούς, εκινήσαμεν τον πόλεμον κατά των Τούρκων, μάλλον δε τους κατά μέρος πολέμους ενώσαντες, ομοθυμαδόν εκστρατεύσαμεν, αποφασίσαντες ή να επιτύχωμεν τον σκοπόν μας και να διοικηθώμεν με νόμους δικαίους, ή να χαθώμεν εξ ολοκλήρου, κρίνοντες ανάξιον να ζώμεν πλέον ημέις οι απόγονοι του περικλεούς εκείνου Έθνους των Ελλήνων υπό δουλείαν τοιαύτην, ιδίαν μάλλον των αλόγων ζώων παρά των λογικών όντων."   
  Η διακήρυξη ανακοινώνει στην συνέχεια ότι αφού επί δέκα μήνες "τα όπλα μας εφάνηκαν πολλαχού νικηφόρα" και "αι ενάντιαι περιστάσεις ήρχισαν να εξομαλίζονται" είχε φθάσει η στιγμή της θέσπισης Συντάγματος το οποίο να τηρείται από όλους και ορίζει περί της διακυβέρνησης της χώρας.
    Η διακήρυξη της Επιδαύρου καταλήγει ως εξής: "Είθε ο κραταιός του Υψίστου βραχίων να ανυψώση και αρχομένους και άρχοντας, την Ελλάδα ολόκληρον, προς την πάρεδρον αυτού σοφίαν, ώστε να αναγνωρίσουσιν τα αληθή των αμοιβαία συμφέροντα. Και οι μεν δια της προνοίας, οι δε λαοί δια της ευπειθείας, να στερεώσωσι της κοινής ημών Πατρίδος την πολύευκτον ευτυχίαν. Είθε, είθε."
   Η μεγαλειώδους εμπνεύσεως διακήρυξη της Επιδαύρου αποτυπώνει την βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε ο νέος ελληνισμός με απόλυση συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας και του καθήκοντος που αισθάνεται ότι έχει απέναντι στην ίδια την ιστορία.  Απότοκος αυτής της διακήρυξης υπήρξε αργότερα το ρεύμα του κλασικισμού και η "Μεγάλη Ιδέα" με την οποία πορεύθηκε ο ελληνισμός τουλάχιστον μέχρι τον ά παγκόσμιο πόλεμο και την μικρασιατική καταστροφή του 1922. Τελευταία μεγάλη πράξη στα πλαίσια αυτού του ιερού καθήκοντος υπήρξε το έπος του 1940.
        " Ω ξειν, αγγέλειν λακεδαιμονίοις, ότι τήδε
      κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι."
 Είναι βαριά η κληρονομιά όταν θεωρείς εαυτόν απόγονο του "περικλεούς έθνους των Ελλήνων".

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

" ΤΟΥΤΟΥ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΝ;"

   Σύμφωνα με το πολίτευμα της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας (Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία 55 επ.),η επιλογή (διά κληρώσεως ή δι' εκλογής) οποιουδήποτε πολίτη σε κάθε δημόσιο αξίωμα είχε ως αποτέλεσμα πριν την ανάληψη των καθηκόντων, την υποβολή στην λεγόμενη "δοκιμασία" ενώπιον της Βουλής των Πεντακοσίων.
   Η δοκιμασία είχε την μορφή δίκης. Στην αρχή οι ερωτήσεις ήταν συγκεκριμένες και αφορούσαν ποιος ήταν ο πατέρας του, ποια η μητέρα του , ποιος ο πατέρας της μητέρας του και από ποιον δήμο καταγόταν, εάν συμμετέχει στη λατρεία του πατρώου Απόλλωνα και του ερκείου Δία και πού βρίσκονται τα ιερά τους, εάν έχει οικογενειακό τάφο, εάν σέβεται τους γονείς του, εάν πληρώνει φόρους και εάν έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Κατόπιν τον καλούσαν να αποδείξει με μάρτυρες όσα δήλωνε. Στο τέλος, όταν ολοκληρωνόταν η εκ μέρους του απόδειξη, ο προεδρεύων γύριζε προς το ακροατήριο και υπέβαλλε το κρίσιμο ερώτημα: " Τούτου βούλεται τις κατηγορείν;" ("Επιθυμεί κάποιος να καταγγείλει - κατηγορήσει αυτόν;) Σε περίπτωση καταγγελίας εκ μέρους οποιουδήποτε πολίτη, η βουλή έδινε πρώτα τον λόγο στον κατηγορούμενο και κατόπιν αποφάσιζε δι' ανατάσεως της χειρός εάν ο κατηγορούμενος είχε ή όχι τα απαραίτητα νομικά προσόντα και το κατάλληλο ήθος ώστε να ασκήσει τα καθήκοντά του. Εάν η Βουλή έκρινε ότι η καταγγελία ευσταθούσε και ο δοκιμαζόμενος έπρεπε να " αποδοκιμαστεί", αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον ατιμωτικό αποκλεισμό του από το αξίωμα και ο αποδοκιμαζόμενος δεν είχε δικαίωμα προσφυγής εκτός εάν επρόκειτο για το αξίωμα των εννέα αρχόντων , οπότε διατηρούσε δικαίωμα έφεσης ενώπιον του δικαστηρίου. Εάν κρινόταν με επιτυχία, πριν αναλάβει τα καθήκοντά του έδινε όρκο ότι θα ασκήσει τα αξίωμα "δικαίως και κατά τους νόμους" , χωρίς να λάβει δώρα και ότι, σε περίπτωση δωροδοκίας θα αφιέρωνε έναν χρυσό ανδριάντα.
    Ο θεσμός της δοκιμασίας διατηρείται και σήμερα έστω και σε ψήγματα σε ορισμένες χώρες όπως στις ΗΠΑ, όπου η Γερουσία έχει το δικαίωμα να εξετάζει καταγγελίες εναντίον υπουργών πριν την ανάληψη των καθηκόντων τους και να αρνείται τον διορισμό τους.
    Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν παρέχει καμία διαδικασία κρίσης περί της νομικής και ηθικής καταλληλότητας των υπουργών πριν την ανάληψη των καθηκόντων τους, ούτε βεβαίως και καμίας μορφής λογοδοσία από ανεξάρτητη αρχή κατά την διάρκεια ή μετά το πέρας αυτών.
    Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν θέλει πολίτες. Προτιμά να έχει πελάτες.  
   

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ;

  Στον αναπληρωτή υπουργό εσωτερικών και διοικητικής ανασυγκρότησης Γιάννη Πανούση ανατέθηκαν οι αρμοδιότητες του πρώην υπουργείου δημοσίας τάξεως και προστασίας του πολίτη.
 Για τους περισσότερους εξ ημών δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι έννοιες "δημόσια τάξη" και "προστασία του πολίτη" ταυτίζονται με την τήρηση του νόμου και την προστασία, τόσο του δημοσίου συμφέροντος, όσο και των δικαιωμάτων των πολιτών από αυθαίρετες και παράνομες πράξεις. Φαίνεται όμως ότι ο κ. Πανούσης δεν έχει ακριβώς την ίδια άποψη περί των καθηκόντων του αλλά τα αντιμετωπίζει μάλλον με ένα πνεύμα "δημιουργικής ασάφειας" , εμπνευσμένη φράση την οποία χρησιμοποίησε πρώτος ο διανοούμενος υπουργός Οικονομικών. 
  Έτσι, όταν προ ολίγων ημερών συμμορίες άρχισαν να καταστρέφουν ιστορικά κτίρια και μνημεία της πόλης των Αθηνών, αλλά και περιουσίες, ο κύριος Υπουργός αποφάσισε πολύ απλά να μην πράξει απολύτως τίποτε, θεωρώντας ότι η δημιουργική ασάφεια περί των καθηκόντων του του επιτρέπει να προστατεύει, όχι τα συμφέροντα του δημοσίου, των πολιτών ή της κοινωνίας, αλλά τα συμφέροντα των καταληψιών και καταστροφέων με τις οποίες άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μία ιδιαίτερη σχέση.
  Οι καταστροφείς αρχικώς κατέστρεψαν με γκράφιτι την πρόσοψη του ιστορικού κτιρίου του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, το οποίο ανεγέρθη μεταξύ 1864 και 1880 σε νεοκλασικό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Λύσσανδρο Καυτατζόγλου, κατόπιν δωρεών Γεωργίου Αβέρωφ, Μιχαήλ και Ελένης Τοσίτσα και Νικολάου Στουρνάρα. Στον πέριξ του Πολυτεχνείου χώρο έκαψαν αυτοκίνητα, τρόλλεϋ κλπ. χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς.
  Κατόπιν  ακολούθησε κατάληψη του κεντρικού κτιρίου - εποχής του μεσοπολέμου- το οποίο στεγάζει την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μία Σχολή με ιστορία 181 ετών, όταν σε καμία άλλη χώρα των Βαλκανίων δεν υπήρχε ούτε καν ιδέα περί ίδρυσης Πανεπιστημίων. Το Κεντρικό Κτίριο της Νομικής είχε ανακαινιστεί πριν από λίγα χρόνια με έξοδα του ελληνικού λαού για να αντιμετωπιστούν προηγούμενοι βανδαλισμοί, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την συμμορία να προβεί σε νέες καταστροφές, φωτιές σε διαδρόμους, καταστροφές σε πόρτες, αίθουσες , βιβλία κλπ.
   Οι καταστροφείς της Αθήνας συνέχισαν και πέριξ της Νομικής. Μουτζούρωσαν με μαύρη μπογιά τον ανδριάντα του Κωστή Παλαμά, έργο του Β. Φαληρέα (1975) ο οποίος δεσπόζει καθήμενος μπροστά από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, το οποίο (Πνευματικό Κέντρο) είχε ανεγερθεί μεταξύ 1836-1842 με δωρεές του πατέρα του Όθωνα και ομογενών για να στεγαστεί αρχικώς του Δημοτικό Νοσοκομείο "Η ΕΛΠΙΣ". Σαν τζιχαντιστές αποκεφάλησαν το άγαλμα της Κυβέλης, έβλαψαν και άλλα αγάλματα, ενώ εισέβαλαν και βεβήλωσαν το εκκλησάκι των Αγ. Αναργύρων στο πίσω μέρος του Πνευματικού Κέντρου επί της οδού Σόλωνος. Έφθασαν μέχρι το Δημαρχείο Αθηνών, κτίριο των ετών 1872-1874, σε σχέδια Παναγή Κάλκου. Έκαναν γκράφιτι ακόμη και στην εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας του 11ου αι. 
  Τώρα που η κατάληψη της Νομικής έληξε με αντάλλαγμα να μην συλληφθεί κανείς εκ των καταληψιών, ο κύριος Αναπληρωτής Υπουργός έχει το θράσος να δηλώνει και ικανοποιημένος. Άλλωστε κανείς από τους προστατευόμενους δεν συνελήφθη και βέβαια, σε αυτή την χώρα δεν προβλέπεται κανενός είδους λογοδοσία για να φοβάται ότι για τις καταστροφές κάποιος μπορεί να του στείλει τον λογαριασμό. 
   Κατόπιν αυτών, το ερώτημα που πλέον τίθεται είναι ένα: Ποιος θα προστατεύσει τους πολίτες από τον Υπουργό τους; 


Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

    Σύμφωνα με χθεσινά δημοσιεύματα η κυβέρνηση προσανατολίζεται να προωθήσει αλλαγές προκειμένου να γίνει αυστηρότερη η νομοθεσία που αναφέρεται στον δανεισμό των πολιτικών κομμάτων.
   Επιπλέον, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Στάθης Παναγούλης και Νάσος Αθανασίου κατέθεσαν ερώτηση προς τους Υπουργούς Οικονομικών και Δικαιοσύνης για την είσπραξη των οφειλομένων δανείων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε Εθνική και Αγροτική Τράπεζα, όπου τους καλούν, μεταξύ άλλων, να απαντήσουν ποιο είναι το ποσό που οφείλουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και σε ποιες τράπεζες (σημειωτέον ότι η Τράπεζα της Ελλάδος φέρεται να αρνείται να δώσει ακριβή στοιχεία επικαλούμενη απόρρητο), με ποιο τρόπο η κυβέρνηση σκοπεύει να διεκδικήσει την πλήρη εξόφλησή τους, καθώς και αν υπάρχει ενδεχόμενο, σε περίπτωση που οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος δεν συμμορφωθούν, να δεσμευτούν οι περιουσίες τους, ώστε να μη χρεωθούν οι Έλληνες φορολογούμενοι. (Πηγή: www.skai.gr).
   Το ζήτημα του δανεισμού των πολιτικών κομμάτων είναι πράγματι μείζον ζήτημα διαφάνειας, διαπλοκής και διαφθοράς στον δημόσιο βίο της χώρας και ορθώς ανακινείται από την κυβέρνηση.
     Εάν όμως η κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία της βουλής προτίθενται να παρέμβουν ουσιαστικά στο ζήτημα, δεν χρειάζεται να προβαίνουν σε δηλώσεις εντυπωσιασμού, όπως αυτές των προαναφερθέντων βουλευτών ότι εξετάζουν δήθεν νομική δυνατότητα να δεσμεύσουν τις περιουσίες του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου για τα χρέη των κομμάτων τους .
  Εάν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ  και η βουλή των Ελλήνων επιθυμούν να καταπολεμήσουν τα προνόμια της κομματοκρατίας , την διαπλοκή και την διαφθορά στις σχέσεις πολιτικών κομμάτων και τραπεζών και να εμπεδώσουν την διαφάνεια θα μπορούσαν να προωθήσουν τις εξής απλές μεταρρυθμίσεις:
   α. ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ: Τα κόμματα, ως θεσμός του δημοσίου και όχι του ιδιωτικού δικαίου, δεν μπορεί να  υπάγονται σε κανένα απόρρητο, τα δε οικονομικά τους δεν αποτελούν προσωπικά δεδομένα αλλά στοιχεία του δημόσιου βίου της χώρας. Ακολούθως και  τα δάνεια που λαμβάνουν θα πρέπει να τίθενται σε δημόσια θέα ώστε να μπορεί να λαμβάνει γνώση αυτών κάθε Έλληνας πολίτης. Κάθε πολίτης δικαιούται να γνωρίζει ποιοι δανείζουν τα πολιτικά κόμματα της χώρας, με ποια ποσά και με ποιους όρους.   
  β. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΦΕΙΛΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΣΧΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ: Θα πρέπει να καταργηθεί αμέσως η ελεεινή τροπολογία της ντροπής που ψηφίστηκε τον περασμένο Οκτώβριο και -κατά παράβαση κάθε έννοιας ισότητας-, προβλέπει το ακατάσχετο του 40% της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων την ίδια στιγμή που οι οι πολίτες χάνουν τις περιουσίες τους για να πληρώσουν τους δυσβάστακτους φόρους.
   γ. Τα κόμματα δανείζονται με τους όρους φερεγγυότητας που ισχύουν για κάθε φυσικό ή νομική πρόσωπο. Οι διοικήσεις των τραπεζών ευθύνονται αστικά και ποινικά για κάθε διάκριση η οποία απέβη επιζήμια για την περιουσία της Τράπεζας. Θα πρέπει να καταργηθούν με αναδρομική ισχύ ως αντισυνταγματικές (αντίθετες στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών) οι διατάξεις που απάλλασσαν τις διοικήσεις των τραπεζών από κάθε ευθύνη σχετικά με την χορήγηση δανείων σε πολιτικά κόμματα.  
    Ασφαλώς όμως το κυριότερο όλων είναι η αλλαγή του άρ. 29 του Συντάγματος ώστε τα οικονομικά των κομμάτων στο σύνολό τους να υπάγονται αποκλειστικά στην Δικαιοσύνη και όχι σε επιτροπές της συγκάλυψης αποτελούμενες κατά πλειοψηφία από μέλη της Βουλής όπως συμβαίνει σήμερα. 
  Σημειωτέον ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φαίνεται ότι χρωστούν περί τα 270 εκ ευρώ στις τράπεζες. Από δημοσιεύματα φαίνεται  ότι οφείλουν επίσης και περί τα 320 εκ ευρώ στο ΙΚΑ.