Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Η ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

  Οι εκλογές στον Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας έστειλαν ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας του άθλιου κομματικού συστήματος της μεταπολίτευσης.
  Επί συνόλου 21.471 εγγεγραμμένων ψήφισαν 12.366, ήτοι ποσοστό μόλις 57,59 %. Εξ αυτών 636 (ήτοι περισσότερο από 5%) ψήφισαν λευκό και 492 ψήφισαν άκυρο.
   Όσον αφορά τους υποψηφίους προέδρους, πρώτος αναδείχθηκε ο ανεξάρτητος υποψήφιος Βασίλης Αλεξανδρής, διδάκτωρ νομικής με συγγραφικό έργο και μάχιμος δικηγόρος ο οποίος κατήλθε στις εκλογές χωρίς ψηφοδέλτιο υποψηφίων συμβούλων και έλαβε 3.906 ψήφους με ποσοστό 34,76%. Την έγγραφη στήριξη της υποψηφιότητας Αλεξανδρή είχαν αποφασίσει αρχικώς 232 δικηγόροι στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και κάποιοι νυν και πρώην σύμβουλοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ. Αλλά ασφαλώς η πρωτιά Αλεξανδρή δεν οφείλεται στο ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ  που προκειμένου να μην καταποντιστούν, προτίμησαν να εξαφανιστούν και κατά το μεγαλύτερο μέρος τους να συρθούν πίσω από την υποψηφιότητα Αλεξανδρή. Οφείλεται στο γεγονός ότι ο υποψήφιος παρουσιάσθηκε ως πραγματικά ανεξάρτητος από το άθλιο κομματικό σύστημα παρέχοντας έτσι μία υπόσχεση ότι ο πρώτος επιστημονικός σύλλογος και ο κατεξοχήν αρμόδιος για τους θεσμούς θα πάψει επιτέλους να παρέχει ασυλία στο πολιτικό σύστημα.
  Ο εμφανιζόμενος επίσης ως ανεξάρτητος αλλά στην πραγματικότητα υποστηριζόμενος από το σύνολο της ΝΔ νυν Πρόεδρος Ιωάννης Αδαμόπουλος, συμπατριώτης και φίλος του Αντώνη Σαμαρά, υπέστη μεγάλη ήττα λαμβάνοντας  2.600 ψήφους και ποσοστό 23,14%. Σκληρή ήττα υπέστη επίσης ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλειος Παπαστεργίου, ο οποίος έλαβε ποσοστό 13,24%.  Το ΚΚΕ έλαβε ποσοστό 5,45% και 612 ψήφους. Σημαντικό ποσοστό, (τέταρτος σε ψήφους) έλαβε και ο ανεξάρτητος υποψήφιος Παναγιώτης Γαλετσέλης με ποσοστό 10,97%.
   Στις εκλογές των υποψηφίων Συμβούλων εμφανίστηκαν και άλλες ανεξάρτητες παρατάξεις όπως η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ, απαρτιζόμενη σε μεγάλο βαθμό από νέους δικηγόρους  - μέλη της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή, η οποία έλαβε το αξιοπρόσεκτο ποσοστό 2,37 %.
   Οι εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγων Αθηνών ανέδειξαν ως μήνυμα την απέχθεια των πολιτών απέναντι στους εκλεκτούς του κομματικού καθεστώτος και την στορφή τους προς ικανούς ανεξάρτητους υποψηφίους, οι οποίοι αποτελούν τις πραγματικές εφεδρείες της κοινωνίας που αναζητεί νέους τρόπους πολιτικής έκφρασης.
   Οι εκλογές των δικηγόρων ανέκαθεν αποτελούσαν πρόκριμα ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Για μία ακόμη φορά έστειλαν το μήνυμα για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. 

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΓΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥΣ.

 Ο Βρετανός λόρδος Τόμας Μπρους Έλγιν υπήρξε .ο δράστης της μεγαλύτερης αρπαγής αρχαιολογικών θησαυρών και αρχαιοκαπηλείας στην ιστορία της ανθρωπότητας.
 Ο Έλγιν εκμεταλλευόμενος την θέση του ως εκτάκτου πρεσβευτή της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη, το 1801 κατόρθωσε να αποσπάσει φιρμάνι του καϊμακάμη Σεγούτ Αβδουλάχ που του επέτρεπε την αφαίρεση ενεπίγραφων λίθων ή γλυπτών από την Ακρόπολη.
   Αμέσως απέστειλε συνεργεία του στην Ακρόπολη τα οποία  και την λεηλάτησαν μέχρι το 1810, ενώ το 1817 ο βοηθός του Λουιζιέρι επέστρεψε και συνέχισε την αποστολή του με την αρπαγή  επιτύμβιων μνημείων , χάλκινων σκευών και εκατοντάδων αγγείων. Ευτυχώς η ελληνική επανάσταση απεσόβησε την συνέχιση του εγκλήματος. 
   Αφαιρούσαν τις αρχαιότητες ως χασάπηδες, τεμαχίζοντάς τες  όπως - όπως με πριόνια και πολλές φορές καταστρέφοντας μέρος αυτών. Κατόπιν τις συσκεύαζαν σε κιβώτια και τις μετέφεραν στην Αγγλία διά θαλάσσης. Το 1802 μάλιστα, το ιστιοφόρο "Μέντωρ" στο οποίο φορτώθηκαν τα 12 πρώτα κιβώτια βυθίστηκε κάπου στα Κύθηρα, αλλά κατάφεραν να τα ανελκύσουν δύο χρόνια αργότερα. Φέρονται να αφαιρέθηκαν 253 γλυπτά έργα, και πολυάριθμα αγγεία και άλλα αντικείμενα . Εξ αυτών αποσπάσθηκαν 96 γλυπτά από τον Παρθενώνα, 4 από τον Ναό της Αθηνάς Νίκης, 18 από το Ερέχθειο, 4 από το θέατρο του Διονύσου, 13 κεφαλές, 14 μαρμάρινες και χάλκινες υδρίες, 8 βωμοί,  3 επιτύμβιες στήλες 66 μαρμάρινες επιγραφές και πολλά άλλα, όχι μόνο από την Αθήνα αλλά και από την Αίγινα, την Ελευσίνα, τους Δελφούς, την Νεμέα, τις Μυκήνες, την Τύρινθα και τα Δαρδανέλλια. Ο Έλγιν μάλιστα σχεδίαζε να αρπάξει και τις αρχαιότητες των Μυκηνών, αλλά δεν το έπραξε διότι η μεταφορά τους κρίθηκε ασύμφορη εξαιτίας του βάρους της Πύλης των Λεόντων!
   Τα κλοπιμαία μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο, αποθηκεύτηκαν στο υπόστεγο της κατοικίας του Έλγιν και αργότερα σε καρβουναποθήκη, όπου υπέστησαν σημαντικές ζημιές από υγρασία. Τελικά πουλήθηκαν στο βρετανικό δημόσιο έναντι 35.000 στερλινών.    
   Ήδη από την πρώτη στιγμή της αρπαγής τους , η αφαίρεση των αρχαιοελληνικών θησαυρών προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών. Τον Ιανουάριο 1941 προτάθηκε στην Βουλή των Κοινοτήτων  η επιστροφή τους στην Ελλάδα ως ανταμοιβή για τον αγώνα της στο πλευρό της Βρετανίας, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε πανηγυρικά. Αλλά το ζήτημα δεν σταμάτησε έκτοτε να τίθεται με αποκορύφωμα τις προσπάθειες της υπουργού πολιτισμού της Ελλάδος Μελίνας Μερκούρη την δεκαετία του 80.  ( Για τις παραπάνω πληροφορίες βλ. Κ.Π. Παπαϊωάννου, Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.19 σελ.109 επ.)
   Τις τελευταίες ημέρες η υπόθεση της επιστροφής των γλυπτών που άρπαξε ο ¨Ελγιν από την Ακρόπολη απέκτησε τεράστια δημοσιότητα εξαιτίας των δηλώσεων του μεγάλου ηθοποιού και σκηνοθέτη Τζορτζ Κλούνι, αλλά και άλλων σπουδαίων ηθοποιών - συντελεστών της κινηματογραφικής ταινίας "ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΑΝΔΡΕΣ" ότι τα γλυπτά πρέπει να επιστρέψουν στην Ελλάδα. " Ένα Έθνος που έχει καταλάβει ένα άλλο δεν μπορεί να πουλήσει την εθνική κληρονομιά της χώρας που έχει υπό κατοχή. Το σημαντικό είναι ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα αποκολλήθηκαν μετά βίας από τους Τούρκους κατακτητές και πουλήθηκαν. Θα ήταν σαν το κεφάλι από το άγαλμα του Δαυίδ να πωλούνταν στην Βρετανία, το χέρι στο Βατικανό και ο κορμός στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης"  είπε ο Κλούνι.
    Ο Δήμαρχος του Λονδίνου νόμισε ότι μπορούσε να τοποθετηθεί για το ζήτημα με ύφος ανάλογο εκείνου με τον οποίο εκφράσθηκε στο παρελθόν όσον αφορά τους gay, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και επιχείρησε να προκαλέσει χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις του Κλούνι "Χιτλερικές". Ο Κλούνι απάντησε ότι οι δηλώσεις του Δημάρχου του Λονδίνου ενέχουν "μεγάλη δόση υπερβολής συνοδευόμενη από μερικά ουίσκι παραπάνω!"  
  Μάλλον ο δήμαρχος θα έπρεπε να περιορισθεί στα θέματα με τα οποία είχε ασχοληθεί στο παρελθόν που ίσως του ταιριάζουν και μπορεί να χειριστεί κάπως καλύτερα. 

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ "ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ" ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

  Για τους περισσότερους ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος αποτελεί ευκαιρία για εσωτερική ανασκόπηση, πνευματική ανάταση και επαφή με το Θείο. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι που δεν διαθέτουν τέτοιες ευαισθησίες.
   Το πολιτικό σύστημα αντί να  περιμένει την δικαίωση από τον Θεό (του οποίου ως γνωστόν η κρίση είναι και απρόβλεπτη), προτίμησε  απλούστερες και πιο σίγουρες επαφές: Κάποιοι στην αναζήτηση του Θεού ξεκίνησαν πρώτα να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα για μία άνετη επίγεια ζωή μέσα από ενδιαφέρουσες επαφές με την Μονή Βατοπεδίου. Κάποιοι άλλοι έβλεπαν πάντοτε το Άγιο Όρος ως μία καλή ευκαιρία για επικοινωνιακά παιχνίδια με στόχο την προσέλκυση των ψηφοφόρων της Δεξιάς.
   Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να παίξει και αυτός το χαρτί του ευσεβούς μεγάλου ηγέτη που πήγε να προσευχηθεί στο Άγιο Όρος. Πήρε μαζί του και τις τηλεοπτικές κάμερες. Τον υποδέχθηκαν μοναχοί με τους οποίους αγκαλιάστηκε και φιλήθηκε σαν να ήταν παλιόφιλοι. Αλλά δεν του έφθασαν αυτά τα τηλεοπτικά πλάνα. Όπως κάθε άνθρωπος χαμηλού επιπέδου, ο οποίος δεν έχει συνάισθηση    πού ακριβώς βρίσκεται, θέλησε να πει και το "Πάτερ ημών" με το γνωστό ύφος που αγορεύει στην Βουλή και στο πεζοδρόμιο. 
  Τελικά μου θύμισε μάλλον κάποιο ψευτόμαγκα καφενείου της Καλαμάτας.

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

Το παρόν αποτελεί μέρος μεγαλύτερης εργασίας που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα www.neosyntagma.net

    Το Σύνταγμα του 1975, με όλες τις  αναθεωρήσεις του, εγκαθίδρυσε ένα πολίτευμα «κλειστό», το οποίο φρόντιζε μονάχα για την διατήρηση της εξουσίας των εμπνευστών του και ουδόλως μεριμνούσε για την χρηστή δημοκρατική διακυβέρνηση. Στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  χωρίς να διαφοροποιείται  ιδιαιτέρως από τις διατάξεις του αυταρχικού Συντάγματος 1952, εμφανίζεται φλύαρο και δυσνόητο στους πολίτες. Οι καινοτομίες του περιορίζονται κυρίως στα λεγόμενα κοινωνικά δικαιώματα (προστασία οικογένειας, γάμου μητρότητας, παιδικής ηλικίας, πολυτέκνων, υγείας, αστέγων, εργασίας, περιβάλλοντος) και στις περισσότερες περιπτώσεις έχει την μορφή διακήρυξης παρά δικαιώματος που παράγει άμεσα έννομα αποτελέσματα. Επίσης απαράδεκτη είναι η  εκτεταμένη  χρησιμοποίηση της λεγόμενης «επιφύλαξη του νόμου», σύμφωνα με την οποία το Σύνταγμα  χρησιμοποιώντας την φράση «όπως νόμος ορίζει» ή άλλη ανάλογη, αναθέτει στον απλό νομοθέτη τον τρόπο προστασίας του δικαιώματος με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις η προστασία να παραλύει ή να περιορίζεται σε σχέση με το συνταγματικό κείμενο.Μερικά χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα βρίσκουμε στο άρ. 19 που αφορά το απόρρητο της επικοινωνίας ή κυρίως σε διατάξεις που προστέθηκαν με τις τελευταίες αναθεωρήσεις του 2001 και του 2007, όπως το άρ. 5α που αφορά το δικαίωμα στην πληροφόρηση, το άρ. 9α που αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ή το άρ. 14 που αφορά την διαφάνεια στα μέσα χρηματοδότησης των ΜΜΕ.    Ωστόσο τα μεγαλύτερα προβλήματα του ισχύοντος Συντάγματος δεν βρίσκονται στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά στο πεδίο της οργάνωσης του Κράτους. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα:
   1. Η έλλειψη χωριστών εκλογών για εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, κατάντησαν την Βουλή δέσμια της εκάστοτε κυβέρνησης. Δεν υφίσταται διάκριση, αλλά σκόπιμη σύγχυση των εξουσιών. Το πολίτευμα της αυτοαποκαλούμενης «προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» σύμφωνα με το οποίο εκλέγεται μόνο η Βουλή και η κυβέρνηση πρέπει να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, κάτι η οποία είχε αξία σε πολίτευμα βασιλευομένης δημοκρατίας προκειμένου οι κυβερνήσεις που διόριζε ο βασιλέας να έχουν κάποια δημοκρατική νομιμοποίηση, σήμερα δεν δικαιολογείται και, όπως αποδείχθηκε, οδήγησε, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, στην ποδηγέτηση της Βουλής από την εκάστοτε κυβέρνηση και το κόμμα. Οι βουλευτές δεν είναι ανεξάρτητοι αλλά ψηφίζουν τα νομοσχέδια που καταθέτει η κυβέρνηση υπό την απειλή της διαγραφής σε περίπτωση μη τήρησης της κομματικής πειθαρχίας. Οι εκλογές διενεργούνται όποτε κρίνεται σκόπιμο από την κυβέρνηση για μικροκομματικούς καθαρά σκοπούς και όχι σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια.
   2. Το κόμμα , χωρίς η λειτουργία του να ρυθμίζεται παρά μόνο με μία γενική διάταξη του άρ.29, έχει αναχθεί σε υπέρτατο θεσμό του κράτους. Το γεγονός δε ότι δεν ρυθμίζεται καθόλου ο τρόπος λειτουργίας του από το Σύνταγμα έχει επιτρέψει την ύπαρξη τριτοκοσμικών κομμάτων όπου δεν υπάρχουν στοιχειώδεις δημοκρατικοί θεσμοί και καταστατικά αλλά επικρατεί η θέληση του εκάστοτε αρχηγού και της αυλής του. Ο αρχηγός, εάν ελέγχει το κόμμα, ελέγχει εφόσον εκλεγεί πρώτο κόμμα την Βουλή, την κυβέρνηση και διορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης!
  3. Το Σύνταγμα στο άρ.44 προβλέπει δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος μόνο κατόπιν απόφασης της κυβέρνησης ή της πλειοψηφίας της Βουλής  Απεναντίας, απουσιάζουν πλήρως θεσμοί άμεσης συμμετοχής με πρωτοβουλία πολιτών όπως τα δημοψηφίσματα ή οι προτάσεις νόμων με λαϊκή Πρωτοβουλία ή τα υποχρεωτικά δημοψηφίσματα, τα οποία προβλέπονται στα συντάγματα άλλων – ευνομούμενων – χωρών. Η Βουλή έχει την δυνατότητα  χωρίς προσφυγή στον λαό να αλλάζει τα σύνορα της χώρας να εγκαθιστά ξένα στρατεύματα στην χώρα, να εκχωρεί συνταγματικές αρμοδιότητες σε διεθνείς οργανισμούς, να περιορίζει την εθνική κυριαρχία ή να  αλλάζει το ίδιο το Σύνταγμα. Καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν έγινε ούτε ένα δημοψήφισμα. Με αυτόν τον τρόπο ο πολίτης δεν έχει κανένα δικαίωμα στην απευθείας άσκηση της εξουσίας και έχει τεθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής
   4. Η δικαιοσύνη είναι ακρωτηριασμένη, αφού σύμφωνα με το άρ.90 του Συντάγματος η ηγεσία της διορίζεται από την κυβέρνηση . Επιπλέον δεν υπάρχει Συνταγματικό Δικαστήριο αυξημένου κύρους για να κρίνει την αντισυνταγματικότητα των νόμων, ούτε εάν τηρήθηκε η συνταγματικά προβλεπόμενη διαδικασία ψήφισής τους.
  5. Τα μέλη της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά την προνομιακή μεταχείρισή τους και την ατιμωρησία τους έναντι των υπολοίπων πολιτών με βάση τις διατάξεις των άρ. 62 και 86 του Συντάγματος που μεταφέρθηκαν στο Σύνταγμα του 1975 από τα Συντάγματα του 1864 του 1911 και του 1952 και ενισχύθηκαν με την αναθεώρηση του 2001 ακόμη περισσότερο με θεσμούς συντομότατης παραγραφής των εγκλημάτων μελών και πρώην μελών κυβερνήσεων. Επιπλέον, δεν προβλέπεται σύστημα δημόσιας λογοδοσίας, ενώ και ο θεσμός του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων της Βουλής είναι εντελώς διάτρητος, αφού διενεργείται μέσω επιτροπής στην οποία μετέχουν κατά πλειοψηφία μέλη της Βουλής με αποτέλεσμα τα κόμματα ουσιαστικά να ελέγχουν τον εαυτό τους!
  6. Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες τα ίδια πολιτικά δικαιώματα, αφού τα κόμματα του κοινοβουλίου εξασφαλίζουν προνομιακή χρηματοδότηση και προβολή, διαπλέκονται με τράπεζες και ΜΜΕ και αποκλείουν κάθε νέα πολιτική κίνηση ανανέωσης της πολιτικής ζωής.
  
  Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ήταν ίσως ανεκτά την εποχή του Συντάγματος του 1864 ή έστω του 1911 και του 1952, γι’ αυτό άλλωστε και το Σύνταγμα του 1975 αποτελεί αναθεώρηση αυτών των Συνταγμάτων με αποτέλεσμα το σημερινό Σύνταγμα της Ελλάδος να φέρει τον πλήρη τίτλο Σύνταγμα 1864/1911/1952/1975/1986/2001/2007!  Αλλά σήμερα κανένας πολίτης με δημοκρατική συνείδηση δεν μπορεί να αποδεχθεί αυτό το θεσμικό πλαίσιο και αυτό το πολιτικό σύστημα το οποίο οδήγησε στην κατάρρευση και στην ταπείνωση της χώρας. Χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να δοθεί η ώθηση που απαιτείται για να εξέλθει η Ελλάδα από την βαθιά κρίση. Είναι ανάγκη να πνεύσει νέος άνεμος, να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας.