Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΝΑ ΑΠΕΜΠΛΑΚΕΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


   Στις κρίσιμες ώρες που διέρχεται ο τόπος, αντί η αλλαγή του Συντάγματος να αποτελεί την μέγιστη προτεραιότητα και την μεγάλη ευκαιρία για ενότητα και αναγέννηση της χώρας, αντιμετωπίστηκε για μία ακόμη φορά από τα κόμματα με τρόπο τυχοδιωκτικό.
   Η κυβέρνηση φοβούμενη τις εκλογές αποφάσισε την τελευταία στιγμή να ανασύρει ξαφνικά από τα συρτάρια της την διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος που επί δύο και πλέον έτη είχε «ξεχάσει» προκειμένου να την χρησιμοποιήσει ως εκβιαστικό δίλημμα για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας ώστε να μην διαλυθεί η βουλή και να μην προκηρυχθούν εκλογές.
   Η αντιπολίτευση από την άλλη πλευρά, τώρα που η εξουσία είναι κοντά, αδιαφορεί πλήρως για την ανάγκη αλλαγής του Συντάγματος και τηρεί ένοχη σιωπή, μη διστάζοντας ακόμη και να ενταφιάσει κάθε διαδικασία αλλαγής.
  Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι η αλλαγή του Συντάγματος, εάν συνέβαινε, θα αποτελούσε την κορυφαία μεταρρύθμιση, ήταν ορθό , αλλά και η υποκρισία της δεδομένη. Είναι προφανές ότι τα κόμματα κοροϊδεύουν τους πολίτες. Κανένα από τα κόμματα της βουλής δεν επιδιώκει πραγματικά μία ριζική αλλαγή του Συντάγματος που θα ανέτρεπε το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
   Η αλλαγή του Συντάγματος δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο κομματικών παιχνιδιών ούτε να εξαρτάται η τύχη της  από άλλες διαδικασίες, όπως της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ή βουλευτικών εκλογών.
  Το άρ. 110 του Συντάγματος επιφυλάσσει το δικαίωμα αναθεώρησής του αποκλειστικά στα κόμματα της Βουλής. Αλλά το κομματικό σύστημα εκλύει τόσο έντονη δυσοσμία σήψης και συναλλαγής , ώστε είναι προφανές ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί να σηκώσει το βάρος της ριζικής συνταγματικής αλλαγής που έχει ανάγκη ο τόπος. Ήδη , με την μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας η όποια συνταγματική αναθεώρηση σύμφωνα με το άρ. 110 Σ παραπέμπεται στις καλένδες για το 2021!
 Η αναθεώρηση πήγε περίπατο αλλά η χώρα καταρρέει και δεν μπορεί να περιμένει. Χρειαζόμαστε μία μεγάλη υπέρβαση: Αντί αναθεώρησης του ισχύοντος συντάγματος, ένα νέο Σύνταγμα. Αντί αναθεωρητικής βουλής , Συντακτική Εθνοσυνέλευση.  Με το δημοψήφισμα του 1974 οι Έλληνες πολίτες αποφάσισαν να παρακάμψουν τις διαδικασίες αναθεώρησης του προηγούμενου Συντάγματος και να περάσουμε από καθεστώς βασιλευομένης σε καθεστώς αβασίλευτης δημοκρατίας. Σήμερα ήρθε η ώρα , με ένα νέο δημοψήφισμα να παρακάμψουμε τις αγκυλώσεις του άρ.110 και να αποφασίσουμε την θέσπιση ενός νέου Συντάγματος που θα εγγυάται την αληθινή δημοκρατία, την ισότητα, την διαφάνεια και την λογοδοσία εκείνων  που  ασκούν δημόσια εξουσία χρεώνουν το δημόσιο ταμείο και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα.   

    

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  Σύμφωνα με το άρ.51 παρ.2 του Συντάγματος, "οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος". Αλλά, όπως γνωρίζει κάθε εχέφρων άνθρωπος, εάν ο αντιπρόσωπος είναι ανεξέλεγκτος κατά την άσκηση της εξουσίας του και δεν λογοδοτεί για αυτήν,  τότε τείνει να καταχράται της εντολής που έλαβε και, αντί των συμφερόντων του εντολέα, εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα.
  Η Βουλή έχει πάψει προ πολλού να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και του έθνους και έχει αδίστακτα μετατραπεί σε βουλή της συγκάλυψης και της συναλλαγής.
   Στο διάστημα των τελευταίων μηνών και ενώ, με το πρόσχημα την σωτηρίας της χώρας από την χρεοκοπία έχει προβεί σε απίστευτη φοροεπιδρομή εναντίον της κοινωνίας, την ίδια στιγμή με άθλιες μεθοδεύσεις κατοχύρωσε νομοθετικά το ακατάσχετο του 40% της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων και κατέστησε επιεικέστερη την νομοθεσία για ψευδείς δηλώσεις ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ. Επιπλέον, με τροπολογίες οι οποίες, σε πολλές περιπτώσεις, εισήχθησαν σκοπίμως σε άσχετα νομοσχέδια για να μην γίνουν αντιληπτές από την κοινή γνώμη, η βουλή δεν δίστασε να προβεί σε συγκάλυψη και νομιμοποίηση δεκάδων περιπτώσεων λεηλασίας και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος. 
   Χαρακτηριστικό παράδειγμα συγκάλυψης αποτέλεσε ο πρόσφατος νόμος 4301/2014, όπου, σε ένα νομοθέτημα το οποίο αφορά την οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων στην Ελλάδα, εισήχθη δολίως στο άρ. 45 άσχετη διάταξη υπό τον τίτλο "Νομιμοποίηση δαπανών- άρση καταλογισμών του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "Κεντρική Οργανωτική και Εκτελεστική Επιτροπή για την διεξαγωγή του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλασικού Αθλητισμού "ΑθΗΝΑ 1997", προκειμένου τα μέλη της εν λόγω επιτροπής (προερχόμενα απ' όλο το πολιτικό σύστημα με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τους Γιάννη Σγουρό, Δημήτρη Αβραμόπουλο,Ανδρέα Φούρα , Γιάννη Δημαρά και άλλους) να αποφύγουν τις ευθύνες και τον καταλογισμό για την λεηλασία και την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος που διεπράχθη κατά την διοργάνωση των αγώνων του Παγκοσμίου πρωταθλήματος στίβου το 1997 όπου αποδείχθηκε υπέρβαση του Προϋπολογισμού κατά 19 δις δραχμές.
   Χαρακτηριστικό παράδειγμα συναλλαγής θα αποτελέσει η διαδικασία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου 49 βουλευτές (24 ανεξάρτητοι, 10 της ΔΗΜΑΡ και 12 των ΑΝΕΛ) οι οποίοι γνωρίζοντας ότι εάν γίνουν εκλογές δεν έχουν πιθανότατα στον ....ήλιο μοίρα, διαπραγματεύονται με την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ το πολιτικό τους παρόν και μέλλον. Βάση διαπραγμάτευσης αποτελεί ότι εάν γίνουν εκλογές τώρα και όχι στο τέλος της τετραετίας κάθε ένας εξ αυτών θα απωλέσει εισοδήματα περίπου 200.000 ευρώ συν προνόμια κάθε είδους και μερίδιο στην εξουσία. Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν με κάθε τρόπο να τους πείσουν.
  Κίνητρο όλων είναι το συμφέρον. Αλλά όχι το συμφέρον της κοινωνίας. Το συμφέρον το δικό τους.    
  

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΕΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

   Το πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης  περί του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, ήτοι- με απλά λόγια- της διαδικασίας με την οποία διεξάγονται οι δίκες και απονέμεται η δικαιοσύνη στις διαφορές μεταξύ ιδιωτών, αποτελεί μία ακόμη απόπειρα να αντιμετωπιστούν νομοθετικά  τα σοβαρά προβλήματα καθυστέρησης στην απονομή της δικαιοσύνης με πρόχειρο, ευκαιριακό, σπασμωδικό αλλά και δόλιο τρόπο.
   Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, αντί μπει στον κόπο να μελετήσει με μεθοδικότητα τους λόγους καθυστέρησης στην απονομή της δικαιοσύνης (η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της αρνησιδικίας), απεφάνθη ότι   για τις καθυστερήσεις στην δικαιοσύνη φταίνε οι ... μάρτυρες που απασχολούν τους δικαστές με τις ανούσιες καταθέσεις τους! Ακολούθως, για να επιταχυνθεί η δικαιοσύνη αποφάσισε να τους καταργήσει και περιέλαβε  στο νομοσχέδιο διάταξη σύμφωνα με την οποία, με εξαίρεση τις λεγόμενες "ειδικές διαδικασίες" , όπως οι γαμικές διαφορές ή οι εργατικές διαφορές, δεν θα εξετάζονται μάρτυρες, εκτός εάν το δικαστήριο κρίνει ότι η κατάθεσή τους ενώπιόν του καθίσταται αναγκαία.
    Όλα τα παραπάνω θα μπορούσε κάποιος να τα χαρακτηρίσει κωμικά εάν δεν είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην πορεία της ζωής των ανθρώπων που έχουν την κακή μοίρα να ζουν σε αυτό τον τόπο.
     Οι δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας, οι οποίοι έχουν ευθύνη διότι δεν ενημέρωσαν εγκαίρως την κοινωνία αλλά και δεν κατέθεσαν όπως θα ώφειλαν αντιπροτάσεις, αντιλαμβανόμενοι έστω και την τελευταία στιγμή τις σοβαρές επιπτώσεις αυτής της διάταξης στην ποιότητα της απονομής της δικαιοσύνης, αλλά και αντιδρώντας σε άλλες διατάξεις του νομοσχεδίου που επιταχύνουν (ορθώς κατά την γνώμη μου) την διαδικασία εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων και επιτρέπουν ( δολίως κατά την γνώμη μου) να  ευνοούνται περισσότερο σε σχέση με το ισχύον καθεστώς από την διανομή του πλειστηριάσματος ιδιώτες δανειστές με δικαιώματα προσημείωσης υποθήκης (λ.χ τράπεζες) σε βάρος του δημοσίου, αντέδρασαν με αποχή από τα καθήκοντα των δικηγόρων μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου. Επιπλέον, για πρώτη φορά στην ιστορία, προκήρυξαν δικηγορικό δημοψήφισμα ώστε, αφενός να αποφανθούν οι δικηγόροι εάν συμφωνούν με το νομοσχέδιο, και ,αφετέρου να  αποφασίσουν για  ενδεχόμενες κινητοποιήσεις τους.
   Το δημοψήφισμα των δικηγόρων που θα διεξαχθεί στις 2 και 3 Δεκεμβρίου 2014 αποτελεί σημαντική πρόοδο όσον αφορά τον τρόπο δημοκρατικής λήψης των αποφάσεων και υπόδειγμα τόσο για τους άλλους συλλόγους ώστε να απαλλαγεί ο τόπος από τους κάθε είδους "συνδικαλιστοπατέρες" και τους κομματικούς στρατούς , όσο και για την κεντρική πολιτική σκηνή ώστε να αποκτήσει επιτέλους ο πολίτης δικαίωμα άμεσης συμμετοχής στην άσκηση της εξουσἰας.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από την απόφαση περί διεξαγωγής του δικηγορικού δημοψηφίσματος είχε ήδη κατατεθεί από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών άλλη μία ανάλογη πρόταση περί διεξαγωγής ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων για την λήψη των αποφάσεων των φοιτητικών συλλόγων. Είναι βέβαιο ότι, εάν αυτή η πρόταση του πρύτανη υλοποιηθεί θα δοθεί ισχυρό κτύπημα στους κομματικούς στρατούς και στους τραμπούκους και θα απελευθερωθεί το φοιτητικό κίνημα.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

ΠΟΝΗΡΗ ΤΡΟΠΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΕΡΙ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

   Η νομοθεσία περί ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ προσώπων που ασκούν δημόσια εξουσία ή διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα υπήρξε ανέκαθεν ελλιπής για τρεις κυρίως λόγους: (α) διότι ο έλεγχος των σχετικών δηλώσεων βουλευτών, μελών κυβερνήσεων, υφυπουργών, αρχηγών κομμάτων της βουλής ή της ευρωβουλής, βουλευτών, ευρωβουλευτών και οικονομικών διαχειριστών των κομμάτων ανατίθετο σε επιτροπή ελεγχόμενη κατά πλειοψηφία από την βουλή και συνεπώς ταυτιζόταν ο ελέγχων με τον ελεγχόμενο , (β) διότι οι δηλώσεις δεν υποβάλλονταν ηλεκτρονικά αλλά εγγράφως, δεν αναρτώντο δημοσίως, ούτε ήταν  προσιτές στο σύνολό τους και σε κάθε πολίτη σύμφωνα με τους κανόνες της διαφάνειας και (γ) διότι οι προβλεπόμενες ποινικές κυρώσεις ήταν ιδιαίτερα μικρές.
   Μέσα σε αυτό το διάτρητο θεσμικό πλαίσιο μοναδική βελτίωση υπήρξε η θεσμοθέτηση με τον ν. 3849/2010 της κακουργηματικής μορφής διάπραξης του εγκλήματος μη υποβολής ή υποβολής ελλιπούς ή ανακριβούς δήλωσης ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ εφόσον η συνολική αξία της αποκρυπτομένης περιουσίας υπερβαίνει τις 300.000 ευρώ. Έτσι, όσον αφορά τις ποινικές κυρώσεις,   το άρ.6 του σχετικού ν. 3213/2003 όπως είχε τροποποιηθεί δια των άρ.4 ν. 3849/2010 και άρ.10 ν.3932/2011 προέβλεπε  (1) την απλή μορφή του εγκλήματος, σύμφωνα με την οποία οι δράστες τιμωρούνταν με ποινή φυλάκισης 2-5 ετών και χρηματική ποινή 10.000-500.000 ευρώ, (2) την διακεκριμένη (κακουργηματική) μορφή, σύμφωνα με την οποία εάν η συνολική αξία της αποκρυπτόμενης περιουσίας υπερβαίνει το ποσό των 300.000 ευρώ ο δράστης τιμωρείται με κάθειρξη 5-10 ετών και χρηματική ποινή 20.000-1.000.000 ευρώ και (3) την εξ αμελείας μη υποβολή ή υποβολή ανακριβούς ή ελλιπούς δήλωσης ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ, στην περίπτωση της οποίας ο υπαίτιος τιμωρείτο με χρηματική ποινή 10.000-100.000 ευρώ. 
    Φαίνεται όμως ότι και αυτή η μικρή βελτίωση δεν μπορούσε να γίνει  για μεγάλο χρόνο ανεκτή από το πολιτικό σύστημα. Το περασμένο καλοκαίρι, μέσα στον Αύγουστο, η βουλή  έσπευσε  μέσα από τον ν.4281/2014 υπό τον άσχετο τίτλο "Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, οργανωτικά θέματα του υπουργείου οικονομικών και άλλες διατάξεις"  να αναιρέσει ακόμη και τις μικρές βελτιώσεις που η ίδια είχε θεσπίσει.  Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα προβλέπει πλέον την νέα διάταξη του άρ. 227 ν.4281\2014, οι ποινές που προαναφέρθηκαν, τόσο  για την απλή όσο και για την διακεκριμένη μορφή του εγκλήματος θα επιβάλλονται μόνο εφόσον ο δράστης "τελεί το αδίκημα με σκοπό την απόκρυψη περιουσιακού στοιχείου που απέκτησε επωφελούμενος της ιδιότητάς του". Απεναντίας, εάν δεν αποδειχθεί ότι ο δράστης απέκτησε το περιουσιακό στοιχείο "επωφελούμενος της ιδιότητάς του" και ότι δεν το δήλωσε ή το δήλωσε ανακριβώς ή ελλιπώς στη δήλωση ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ με σκοπό να το αποκρύψει, τότε θα κριθεί επιεικώς και θα τιμωρηθεί με φυλάκιση από 10 ημέρες έως 5 έτη και χρηματική ποινή από 150 ευρώ έως 15.000 ευρώ. Επίσης , σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 227 ν.4281\2014 μειώνεται αισθητά  το πλαίσιο ποινής  και για την εξ αμελείας τέλεση του εγκλήματος αφού πλέον το πλαίσιο ποινής ορίζεται από 150 ευρώ έως 15.000 ευρώ.  
    Σύμφωνα με το άρ.2 του Ποινικού Κώδικα ισχύει η αρχή της αναδρομική ισχύος του ηπιότερου νόμου, σύμφωνα με την οποία αν από την τέλεση της πράξης ίσχυσαν δύο ή περισσότεροι νόμοι, εφαρμόζεται αυτός που είναι επιεικέστερος για τον κατηγορούμενο.
     Νομίζω ότι ο κύριος Καρατζαφέρης, ο κύριος Παπαντωνίου και άλλοι  θα πρέπει να ευγνωμονούν τους καλούς συναδέλφους τους που δεν τους ξέχασαν και ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν τις διακοπές τους , εκείνοι, μέσα στο λιοπύρι του Αυγούστου, εργάσθηκαν σκληρά στο θερινό τμήμα της Βουλής και τους έδωσαν μία καλή ευκαιρία  μήπως την αρπάξουν από τα μαλλιά και δεν οδηγηθούν στην φυλακή.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΘΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ Ή ΠΡΟΣΧΗΜΑ ;

   Η ΝΔ κατά καιρούς δηλώνει ότι επιδίωξή της είναι μία βαθιά συνταγματική αλλαγή. Όποτε κρίνει επικοινωνιακά σκόπιμο διοργανώνει και πολυέξοδες εκδηλώσεις στο Μέγαρο Μουσικής όπου εμφανίζει τις προτάσεις της , οι οποίες είναι διατυπωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι και ενδιαφέρουσες και νεφελώδεις ταυτόχρονα. (Λ.χ. δεν κάνει λόγο για κατάργηση των προνομίων και των ασυλιών βουλευτών και υπουργών αλλά για περιορισμό τους στα πλαίσια των καθηκόντων τους, προτείνει την -αναγκαία- ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου αλλά δεν αναφέρει με ποιον τρόπο θα επιλέγονται τα μέλη του, ζητεί αύξηση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς να διευκρινίζει τι ακριβώς εννοεί, ή προτείνει δημοψηφίσματα κατόπιν λαϊκής Πρωτοβουλίας , αλλά αποφεύγει να δηλώσει πόσες υπογραφές πολιτών θεωρεί ότι θα ήταν αρκετές για την πρόκληση δημοψηφίσματος.). Αλλά, καθώς οι επικοινωνιακές εκδηλώσεις απέχουν πολύ από την πραγματική βούληση, παρήλθαν περισσότερα από δύο έτη κυβερνητικής θητείας χωρίς να κατατεθεί επισήμως καμία πρόταση.   
   Χθες, και ενώ είναι φανερό ότι ο χρόνος της κυβέρνησης οδεύει προς το τέλος του δημοσιοποιήθηκε για μία ακόμη φορά ότι θα συνεδριάσει και πάλι η επιτροπή αναθεώρησης του Συντάγματος της ΝΔ, με πρόεδρο τώρα τον Προκόπη Παυλόπουλο , παρουσία και του Αντώνη Σαμαρά, για να καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση αναθεώρησης. 
  Σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρ. 110 του Συντάγματος, για την διαπίστωση από την Βουλή της ανάγκης αναθεώρησης του Συντάγματος απαιτείται πρόταση πενήντα βουλευτών και απόφαση της πλειοψηφίας των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών με την οποία να "καθορίζονται ειδικά οι διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν". Κατόπιν, η τελική μορφή της αναθεώρησης ανατίθεται στην επόμενη βουλή με απλή πλειοψηφία (δηλαδή απαιτείται η σύμπραξη δύο βουλών). Είναι προφανές σύμφωνα με τα παραπάνω ότι εάν δεν συμφωνήσουν τα μη κυβερνητικά κόμματα δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ο αριθμός των 180 βουλευτών, δεν πρόκειται να προχωρήσει η διαδικασία αναθεώρησης και η επόμενη προσπάθεια θα παραπεμφθεί στις δύο επόμενες βουλές (δηλαδή... στους αιώνες των αιώνων αμήν!). 
  Η ΝΔ γνωρίζει τα παραπάνω. Δεν κόπτεται βεβαίως για την αλλαγή του Συντάγματος, αλλά έχει δύο στόχους με αυτή την κίνηση. Ο πρώτος στόχος είναι, με πρόσχημα το Σύνταγμα, να συσπειρώσει γύρω της και άλλες δυνάμεις, να συγκεντρώσει τον αριθμό των 180 βουλευτών και να εκλέξει έτσι και Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ώστε να κατορθώσει να παρατείνει την θητεία της. Ο δεύτερος στόχος (εάν ο πρώτος αποτύχει) είναι να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι, οδηγώντας την χώρα σε πρόωρες εκλογές, ματαιώνει την αλλαγή του Συντάγματος και εμποδίζει την  προσπάθεια ριζικών αλλαγών στο αμαρτωλό πολιτικό σύστημα που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος . 
    Όσο από τις διαδικασίες αλλαγής του Συντάγματος απουσιάζει ο λαός, τόσο το Σύνταγμα θα είναι προϊόν συναλλαγής για την εξυπηρέτηση αλλοτρίων συμφερόντων.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

OI "PODEMOS" ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ. ΕΜΕΙΣ PODEMOS ;

   Podemos (μία ισπανική λέξη που σημαίνει "μπορούμε") είναι το κόμμα- μετεμψύχωση του κινήματος των αγανακτισμένων της Ισπανίας, το οποίο, ιδρύθηκε τον Ιανουάριο 2014 και, αφού κατήλθε για πρώτη φορά στις πρόσφατες ευρωεκλογές λαμβάνοντας ποσοστό 8% , σήμερα εμφανίζεται σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πρώτο κόμμα στην Ισπανία με ποσοστό 28%.
   Κεντρικό σύνθημα των Podemos δεν είναι η παροχολογία, οι υποσχέσεις ή η διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης, αλλά η ανατροπή του πολιτικού συστήματος της ατιμωρησίας, των ελίτ, της αδιαφάνειας, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους. "Για όλα είναι υπεύθυνη η "κάστα". Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφθορά. Είναι ο τρόπος ζωής τους. Έχετε δει πόσες δικαστικές υποθέσεις υπάρχουν εναντίον τραπεζιτών, πολιτικών και της βασιλικής οικογένειας; Ωστόσο, δεν πρόκειται να τιμωρηθούν . Δεν πρόκειται να αλλάξουν , εκτός εάν τους πάρουμε την εξουσία", είπε μία οπαδός των Podemos  στο Νewsweek ( βλ. δημοσίευμα 22-10-2014), ενώ το ηγετικό στέλεχος του κόμματος Πάμπλο Ιγκλέσιας δήλωσε μετά τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις: "Δεν έχει ξεραθεί μόνο ένα κλαδί, έχει σαπίσει όλο το δέντρο. Θα πέσουν όλοι».
  Οι Podemos  επιδιώκουν βαθύ εκδημοκρατισμό της πολιτικής και οικονομικής ζωής και πάταξη της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους μέσα από ριζικές θεσμικές αλλαγές. Δίνουν δε το παράδειγμα οι ίδιοι εφαρμόζοντας σε επίπεδο εσωτερικής οργάνωσης πρωτόγνωρες διαδικασίες εσωκομματικής δημοκρατίας στην συμμετοχή και συνδιαμόρφωση των αποφάσεων. 
   Το πολιτικό σύστημα της Ισπανίας νόμιζε ότι εάν μειώσει λίγο την ανεργία θα αυξήσει και πάλι, όπως συνέβαινε και στο παρελθόν, την επιρροή του στους ψηφοφόρους. Αλλά αυτή την φορά μάλλον έχει κάνει λάθος. Έρευνες της κοινής γνώμης δείχνουν ότι το ζήτημα της διαφθοράς έχει πλέον για τους πολίτες μεγαλύτερη προτεραιότητα και φαίνεται ότι το ορμητικό ποτάμι της αλλαγής είναι ικανό να ξεριζώσει όλα τα σαπρόφυτα που ζούσαν παρασιτικά στις όχθες του.
     Στην Ελλάδα, η οποία ως γνωστόν μαστίζεται από ανάλογα προβλήματα με εκείνα της Ισπανίας, αντίστοιχες θέσεις με τους Podemos για επιτακτική ανάγκη πλήρους αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος και απόπειρα πρωτοποριακής κινηματικής εσωτερικής οργάνωσης έχουν εκφράσει μόνον κινήσεις πολιτών με μεγαλύτερη απ' όλες την Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή. Απεναντίας, κανένα κόμμα, νέο ή παλαιό, μνημονιακό ή αντιμνημονιακό, δεν έχει θέσει μέχρι σήμερα ως προτεραιότητα και κεντρική ατζέντα του την θεσμική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, την αληθινή δημοκρατία και την πάταξη του πελατειακού κράτους και της διαφθοράς. Ο λαός όμως δεν τους πιστεύει. Όπως ανέδειξαν πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το 85 % των ερωτηθέντων έχει εκφράσει την πεποίθηση ότι η χώρα δεν πρόκειται να εξέλθει από την κρίση εάν δεν αλλάξει το πολιτικό σύστημα. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι διόλου περίεργο ότι κανένα κόμμα δεν φαίνεται να πείθει τους πολίτες και ότι καλύτερος πρωθυπουργός εμφανίζεται στην γνώμη του κόσμου ο κανένας.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ

   'Ένας φίλος μου τηλεφώνησε χθες το βράδυ και μου είπε ότι άνθρωποι κάθε ηλικίας στοιβάζονταν στις ουρές έξω από τα πρακτορεία του ΟΠΑΠ για να παίξουν ένα δελτίο Τζόκερ και να διεκδικήσουν την πιθανότητα να κερδίσουν 18 εκ. ευρώ. Μου ανέφερε ότι ήταν όλοι χαρούμενοι, γελούσαν , αστειεύονταν και προσέμεναν το θαύμα.
   Όταν η ελπίδα της πραγματοποίησης ενός ονείρου ζεσταίνει τις καρδιές τους, οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν πολλά. Απεναντίας, εάν δεν ελπίζουν σε τίποτε, η ζωή καθίσταται ανυπόφορη.
  Χιλιάδες Έλληνες οδηγήθηκαν χθες στις ουρές των πρακτορείων καθοδηγούμενοι μόνο από μία απειροελάχιστη ελπίδα. Ήταν οι ίδιοι που πριν από λίγες ημέρες βρίσκονταν απελισμένοι στις ουρές των τραπεζών για να πληρώσουν τα δυσβάστακτα φορολογικά χρέη και να ταϊσουν με την θυσία τους τον Μινώταυρο της μεταπολίτευσης. Μόνο που χθες περίμεναν με χαμόγελο και πρόθυμα κατέβαλαν το αντίτιμο του λαχείου διότι ήλπιζαν έστω και σε κάτι που ισοδυναμούσε σχεδόν με θαύμα, ενώ στις ουρές για τους φόρους στοιβάζονται με ζωγραφισμένη την απελπισία διότι δεν ελπίζουν πλέον σε τίποτε.  
   Οι ουρές της ελπίδας και οι ουρές της απόγνωσης.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΜΠΑΛΑΛΑΪΚΑ

  Κατά τον χθεσινό εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου στο Χαλάνδρι, ο νέος δήμαρχος Σίμος Ρούσος, στηριζόμενος ως γνωστόν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ, πρώην μέλος της ΚΝΕ, με σπουδές πολιτικών επιστημών και πρώην εργαζόμενος ως οδηγός ταξί, εκφώνησε λόγο μπροστά στο Ηρώο όπου παρουσίασε την δική του εκδοχή για τους αγώνες των Ελλήνων κατά την διάρκεια του β΄παγκοσμίου πολέμου.
  Στην εκδοχή του κ. Δημάρχου, όχι μόνο απουσίαζε η παραμικρή αναφορά έστω και στο όνομα του Ιωάννη Μεταξά, αλλά επιπλέον δυσφήμισε την τότε κυβέρνηση κατηγορώντας την ότι συνθηκολόγησε με τους Γερμανούς και "το έσκασε" και απέκρυψε ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας, διάδοχος του Μεταξά,  Κοριζής αυτοκτόνησε λίγο πριν φθάσουν στην Αθήνα οι Γερμανοί. 
   Ο κ. Δήμαρχος αναφέρθηκε και στο διεθνές περιβάλλον του πολέμου το οποίο παρουσίασε ως διέξοδο του παγκόσμιου καπιταλισμού αλλά δεν είπε τίποτε για την συνθήκη ειρήνης Χίτλερ - Στάλιν, σύμφωνα με την οποία κομμουνιστές (της Σοβιετικής Ένωσης και εγχώριοι),  ήταν αδελφικοί φίλοι με ναζιστές και φασίστες μέχρι να κηρύξει ο Χίτλερ τον πόλεμο στην Σοβιετική Ένωση. Κατά την αναφορά  στην εθνική αντίσταση έκανε ειδική μνεία μόνο στο ΕΑΜ.
   Κατόπιν ξεκίνησε η μαθητική παρέλαση με εντολή στην φιλαρμονική να παίξει μεταξύ άλλων και  την "κατιούσα",  γνωστό σοβιετικό - ρώσικο κομμάτι  που χρησιμοποιείτο ως εμβατήριο του ΕΑΜ. 
   Προφανώς ο κύριος Ρούσσος και οι σύντροφοί του θεωρούν ότι τώρα που κατέλαβαν την εξουσία ήρθε η ώρα να βγάλουν στο φως και να δικαιώσουν απωθημένα και κομματικά συμπλέγματα δεκαετιών. Ωστόσο, κάποιος πρέπει να τους ενημερώσει ότι η ιστορία δεν γράφεται με μπαλαλάικα    

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

"Το Σύνταγμα των Ελλήνων" 2014 (ντοκιμαντέρ σε εξέλιξη)


Η ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ

   Σύμφωνα με το άρ. 16 παρ.5 του Συντάγματος "η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση".
    Ωστόσο, μολονότι το Σύνταγμα, κατά την προσφιλή του διατύπωση διακηρύσσει με μεγάλα λόγια την πλήρη αυτοδιοίκηση των Α.Ε.Ι., στην πραγματικότητα το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης παρέδωσε τα πανεπιστήμια της χώρας στα κόμματα και στους τραμπούκους τους.
     Το πανεπιστήμιο παραδόθηκε σε κομματική κατοχή με διοικήσεις ελεγχόμενες ή υποταγμένες στην κομματική συμμορία. Υπέροχα δημόσια κτίρια , όπως το Χημείο, η Νομική Αθηνών, η ΑΣΟΕΕ, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ή ακόμη και το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, καταλαμβάνονται, βεβηλώνονται και καταστρέφονται και ουδείς ενοχλείται ή αντιδρά. Κατά καιρούς πληροφορούμαστε ότι αίθουσες διδασκαλίας χρησιμοποιούνται ως αποθήκες προκηρύξεων, όπλων και εκρηκτικών υλών και ότι φοιτητές και μέλη του διδακτικού προσωπικού που αντιτίθενται στην αθλιότητα γίνονται θύματα επιθέσεων και ύβρεων. Το πανεπιστημιακό άσυλο, από χώρος πλήρους πνευματικής ελευθερίας κατάντησε τόπος ελεύθερης διάπραξης κάθε είδους εγκλημάτων .
     Θλίβομαι και θρηνώ για την παράδοση του Πανεπιστημίου στους κομματικούς τραμπούκους και τους εγκληματίες. Τιμώ τον αγώνα του νέου Πρύτανη κ. Φορτσάκη να επικρατήσει ο νόμος και η τάξη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΟ ΡΑΠΙΣΜΑ Η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΟ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

  Ακατάσχετο επιχειρείται να  είναι στο εξής το 40% της συνολικής χρηματοδότησης που λαμβάνουν τα κόμματα από το κράτος, σύμφωνα με τροπολογία που κατέθεσαν οι βουλευτές Κωνσταντίνος Καραγκούνης (ΝΔ) και Γιάννης Κουτσούκος (ΠΑΣΟΚ) και ασφαλώς έγινε αποδεκτή μετά πολλών επαίνων από τον υπουργό Εσωτερικών Αργύρη Ντινόπουλο.
 Σύμφωνα με την επιχειρούμενη τροπολογία «ποσοστό 40% της συνολικής κρατικής χρηματοδότησης που λαμβάνει κάθε κόμμα και συνασπισμός κομμάτων είναι ακατάσχετο και ανεκχώρητο».
  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χρωστούν περίπου 300 εκ. ευρώ σε τράπεζες λόγω δανείων και άλλα περίπου 400 εκ ευρώ στο ΙΚΑ. Άγνωστο παραμένει ποιες άλλες οφειλές υπέχουν αφού τα βιβλία των κομμάτων , ούτε είναι προσιτά στους πολίτες , ούτε ελέγχονται με αξιόπιστο τρόπο και διαφάνεια από ανεξάρτητη αρχή.
   Η παραπάνω άθλια τροπολογία των δύο συναυτουργών του εγκλήματος της μεταπολίτευσης αποτελεί προσβλητικό ράπισμα στους πολίτες που βλέπουν τις περιουσίες τους να κατάσχονται και να υφαρπάζονται με φόρους , χαράτσια και δικαστικές αποφάσεις.    

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΥΡΕΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑΪΣΤΕΙ ΤΟ ΑΔΗΦΑΓΟ ΤΕΡΑΣ

  Το τέρας της μεταπολίτευσης έζησε και ζει παρασιτικά κατασπαράζοντας τον δημόσιο πλούτο. Παρέλαβε περίπου μηδενικό χρέος από την χούντα το 1974 και μέσα σε σαράντα έτη το οδήγησε στο ιλιγγιώδες ποσό των 325 δις ευρώ. Κομματάρχες και κομματόσκυλα, διαπλεκόμενοι, ψευτοεκδότες, ψευτοεργολάβοι, ψευτοτραπεζίτες και ψευτοβιομήχανοι πλούτισαν μέσα από την λεηλασία του δημοσίου χρήματος. Τώρα που η χώρα χρεοκόπησε όλοι αυτοί στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.
  Εκατομμύρια άνθρωποι στοιβάχθηκαν χθες και σήμερα στις τράπεζες για να πληρώσουν τους δυσβάστακτους φόρους και να ταϊσουν το αδηφάγο τέρας ώστε να μην καταρρεύσει. Αλλά το τέρας αυτό , όσο και να ταϊστεί, δεν χορταίνει με τίποτε. Από την φύση του δημιουργήθηκε για να ζει παρασιτικά σε βάρος της κοινωνίας προς όφελος των ολίγων, εκείνων που κρύβονται πίσω από τις διάφορες λίστες Λαγκάρντ, των προνομιούχων και των ευνοημένων του ελεεινού κομματικού κράτους.
   Διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν σκοτώσουμε το αδηφάγο τέρας που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία και την κοινωνία στην εξαθλίωση και δεν πιάσουμε , όπως ο θησέας,  τον μίτο της Αριάδνης από την αρχή για βρούμε το μονοπάτι που οδηγεί έξω από τον λαβύρινθο.

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΙ ΝΕΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

   Όταν προ ολίγων ημερών ορκίστηκαν οι νέοι περιφερειάρχες, περιφερειακοί σύμβουλοι, δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι και λοιποί εκπρόσωποι τοπικής αυτοδιοίκησης της χώρας, κάποιοι ανεκδιήγητοι προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ , όπως για παράδειγμα η Περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, επέλεξαν μέσα σε περιβάλλον γηπεδικής ατμόσφαιρας να ορκιστούν κατά το Σύνταγμα των Κορυσχάδων, της λεγόμενης κυβέρνησης του Βουνού ή του Άρη Βελουχιώτη, ενώ κάποιοι άλλοι ορκίζονταν λέγοντας ο καθένας ό,τι άλλο ήθελε ή έκρινε σκόπιμο (λ.χ. ορκιζόταν ότι θα αγωνιστεί κατά του μνημονίου κλπ).
   Εάν τα πράγματα έμεναν εκεί θα μπορούσε κανείς απλώς να γελάσει πικρά με την γραφικότητα κάποιων  και την γελοία εικόνα ενός κράτους όπου ο κάθε ένας ο οποίος αναλαμβάνει δημόσια καθήκοντα μπορεί να ορκίζεται όπου θέλει. Ωστόσο, οι συγκεκριμένοι φαίνεται ότι δεν έμειναν εκεί. Και τούτο διότι σήμερα ο ένας μετά τον άλλο, η Περιφερειάρχης και άλλοι Δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να συνεργασθούν με τις αρμόδιες αρχές στον έλεγχο εάν υπάρχουν συμβάσεις ορισμένου χρόνου που μετατράπηκαν παρανόμως σε συμβάσεις αορίστου χρόνου ή εάν υπάρχουν στους Δήμους και στην Περιφέρειά τους εργαζόμενοι που προσελήφθησαν με πλαστά πιστοποιητικά και δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να παραδώσουν κανένα σχετικό στοιχείο.
   Η πρόσληψη εργαζομένων στο δημόσιο με πλαστά πιστοποιητικά ή κατά παράβαση του νόμου και η μη απόλυσή τους, εκτός του γεγονότος ότι αποτελούν πράξεις στοιχειοθετούσες πλήθος ποινικών αδικημάτων με δράστη τόσο εκείνον που προσλαμβάνεται όσο και εκείνους που τον προσλαμβάνουν ή τον διατηρούν στην θέση του χωρίς να αποκαλύπτουν αν και γνωρίζουν τα στοιχεια του ιδίου και της πράξης του, αποτελεί και πράξη βαθιά αντιδημοκρατική διότι πλήττει την αρχή της ισότητας βάσει της οποίας όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου χωρίς καμία διάκριση και κυρίως χωρίς την διάκριση εάν πρόσκειται κάποιος στο κυβερνόν κόμμα ή έχει μπάρμπα ή θεία τον Δήμαρχο ή την Περιφερειάρχη.
   Σε αυτή την χώρα δεν είναι ακόμη αυτονόητο ότι οι Έλληνες ανεξαρτήτως πρόσβασης ή κομματικών πεποιθήσεων έχουν τα ίδια δικαιώματα διορισμού σε δημόσιες θέσεις. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να διαλύσει το άθλιο πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης , τώρα θα είχε μία χρυσή ευκαιρία να στείλει στον εισαγγελέα όλους τους δημάρχους και Περιφερειάρχες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που προσλάμβαναν παρανόμως με πλαστά πιστοποιητικά όλα αυτά τα χρόνια χιλιάδες υπαλλήλους με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Αντί αυτού όμως επιχειρεί να καλύψει όλες τις παρανομίες. Είναι φανερό ότι "η νέα κυβέρνηση του βουνού" ονειρεύεται να φτιάξει και το δικό της νέο πελατειακό κράτος. 

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΥΝΤΕΡΗ



Η κρίση που μαστίζει την Ελλάδα είναι κατεξοχήν κρίση πολιτικού συστήματος. Αλλά, το πολιτικό σύστημα μπορεί να αναμορφωθεί πραγματικά μόνο εάν αλλάξει ριζικά το Σύνταγμα το οποίο καθόρισε την μορφή του. Άλλωστε και η ιστορία διδάσκει ότι  σε περιόδους κρίσεως επέρχεται πάντοτε συνταγματική αλλαγή. Η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου Συντάγματος προϋποθέτει μία «νέα αφήγηση» και η «νέα αφήγηση» έχει δύο σκέλη: Το πρώτο σκέλος είναι η αναδρομή στο παρελθόν προκειμένου να εμπνευστούμε από τα οράματα και τους αγώνες των προγόνων μας για δημοκρατία και πολιτικές ελευθερίες. Το δεύτερο σκέλος είναι η ρήξη με το παρόν και η δημιουργία του μέλλοντος.
Οι έξι πρώτες ενότητες του βιβλίου αποτελούν μία συνοπτική συνταγματική ιστορία. Αρχή αυτών των ενοτήτων είναι το εμπνευσμένο σχέδιο Συντάγματος του Ρήγα και τέλος τους η παλινόρθωση του αυταρχισμού, που καταλήγει στην θέσπιση του Συντάγματος του 1975. Οι επόμενες ενότητες συνιστούν κριτική του ισχύοντος Συντάγματος («ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;») και προτάσεις για την θέσπιση ενός νέου Συντάγματος, τόσο από πλευράς περιεχομένου («τι πρέπει να αλλάξει;»), όσο και εξ απόψεως διαδικασίας («Σύνταγμα από την Βουλή ή Σύνταγμα από τους πολίτες;»).
 Όπως αναφέρει ο συγγραφέας στον επίλογο του βιβλίου που κυκλοφορεί τις επόμενες ημέρες από τις καλαίσθητες εκδόσεις "ΧΙΛΩΝ", " το αναχρονιστικό Σύνταγμα του 1975, το οποίο έγινε ακόμη χειρότερο με τις αναθεωρήσεις του 1986, 2001 και 2007, επέτρεψε την δημιουργία του τέρατος της μεταπολίτευσης, το οποίο έζησε και ζει παρασιτικά κατασπαράζοντας τον δημόσιο πλούτο.  Διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν σκοτώσουμε το αδηφάγο τέρας της μεταπολίτευσης που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία και την κοινωνία στην εξαθλίωση. Πηγή έμπνευσής μας η μελέτη της αληθινής δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας και οι αγώνες του Ρήγα, του Μακρυγιάννη, του Τρικούπη, του Βενιζέλου, του Πλαστήρα και των άλλων προγόνων μας για ένα αληθινά δημοκρατικό Σύνταγμα".
    Η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου θα γίνει στον πολυχώρο BLACK DUCK, Χρήστου Λαδά 9α, περιοχή Καρύτση. Ομιλητές, εκτός του συγγραφέα, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου- Ευρωβουλευτής και ο Πέδρο Ολλάγια , Συγγραφέας, Ιστορικός - Ελληνιστής. Στην παρουσίαση θα προβληθούν σκηνές από το ντοκυμαντέρ με βάση το βιβλίο, με παραγωγό την Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγμαιτική αλλαγή, σε σκηνοθεσία Σοφίας Λιαροπούλου. 

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ

  Στο Σύνταγμα της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας υπήρχε διάταξη σύμφωνα με την οποία , μία φορά κάθε έτος η Εκκλησία του δήμου εξέταζε καταγγελίες εναντίον όσων αθέτησαν υποσχέσεις απέναντι στο λαό ("καν τις υποσχόμενος τι μη ποιήση τω δήμω", Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία, 43).
   Αλλά η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας υπήρξε αληθινή δημοκρατία. Εκεί ο λαός είχε πραγματική δύναμη. 
   Στην σημερινή ψευτοδημοκρατία της Ελλάδος, ο λαός δεν έχει καμία τέτοια εξουσία. Βρίσκεται στο περιθώριο, ελεεινός και ασήμαντος χειροκροτητής εκείνων που διεκδικούν την ψήφο του με ψεύτικες υποσχέσεις, τις οποίες κατόπιν ξεχνούν χωρίς να δίνουν λόγο σε κανένα.
  Τέτοιες υποσχέσεις ότι "λεφτά υπάρχουν" έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου για να ανέλθει στην εξουσία το 2009, ενώ την ίδια στιγμή διαπραγματευόταν με το ΔΝΤ  την συντεταγμένη χρεοκοπία της χώρας.
   Αναλόγως φρόντισε να υπόσχεται ανέξοδα από το Ζάπειο και ο Αντώνης Σαμαράς , ο οποίος, μόλις έγινε πρωθυπουργός εφάρμοσε κατά γράμμα το μνημόνιο και διέγραψε όλες τις υποσχέσεις με την απίστευτου θράσους φράση "ουδείς αναμάρτητος".
  Τα ίδια έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας από την διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης , την οποία έχουν καταντήσει από εμπορινή έκθεση πεδίο αισχρής προπαγάνδας και ψευδών. Ο λαός στάθηκε και πάλι να τον ακούσει. Σε κάποιους Δήμους, όπως το Χαλάνδρι  που ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε δημάρχους στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, στήθηκαν γιγαντοοθόνες στις πλατείες- άγνωστο με έξοδα ποιων- για να θαυμάσει ο λαός τον μεγάλο ηγέτη.
  Ο μεγάλος ηγέτης υποσχέθηκε παροχές ύψους 13,5 δις. Ο λαός άκουσε για μία ακόμη φορά τα ίδια ψέμματα. Αλλά στην σύγχρονη Ελλάδα κανείς υποψήφιος δεν λογοδοτεί και δεν τιμωρείται εάν εξαπατήσει με ψέμματα τον λαό.       

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΓΕΖΙΝΤ

  Οι Γεζίντ, ή -στα ελληνικά- Γεζίδες , ή Γεζίτες, είναι μικρασιατικός λαός που ζει στην Αρμενία , στο Κουρδιστάν, το Ιράν και την Ρωσία.
   Ονομάσθηκαν έτσι από τους Τούρκους , η δε λέξη σημαίνει "άπιστος" και "μιαρός". Οι Γεζίντ υπήρξαν άλλοτε πολυάριθμοι , πλην όμως ο αριθμός τους μειώθηκε εξαιτίας των κατ' επανάληψη σφαγών τους από τους Τούρκους με μεγαλύτερη εκείνη του 1838.
    Από θρησκευτικής απόψεως ορισμένοι αναφέρουν ότι οι Γεζίτες εμφανίζουν στοιχεία αρχαίων θρησκειών, Χριστιανισμού και Μουσουλμανισμού (εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος , Λαρούς , Μπριτάνικα, 2006, τ.13 , σελ. 424), ενώ κατά ορισμένους θεωρείται βέβαιο ότι είναι υπολείμματα χριστιανικής αιρέσεως (εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, 1963, τ. 3, σελ.779). Έχουν θρησκευτικό αρχηγό τον οποίο ονομάζουν Ύπατο Σεϊχη με έδρα την πόλη Λαλάς. Έχουν δικό τους ιερό βιβλίο, προσεύχονται προς ανατολάς, αλλά κάνουν το σημείο του σταυρού και εκτελούν τρεις γονυκλισίες. Βαπτίζουν τα παιδιά τους σε κολυμπήθρα. Πιστεύουν στον Χριστό, ο οποίος κατ' αυτούς έκανε θαύματα από την γέννησή του. ( εγκ. Ελευτθερουδάκη, ό.π.).
    Οι Γεζίτες φορούν ενδύματα λευκά, ενώ οι ιερείς τους πάντοτε μαύρα. Σύμφωνα με διηγήσεις περιηγητών συνάγεται ομόφωνα ότι οι Γεζίτες υπερέχουν ασυγκρίτως από ηθική άποψη όλων των πέριξ αυτών ομάδων. Εμφανίζονται παροιμιώδους εντιμότητας και ευθύτητας και τρέφουν απόλυτο σεβασμό στην ξένη περιουσία (εγκ. Ελευθερουδάκη, ό.π).
    Οι Γεζίτες αιώνες τώρα μισούν τους Τούρκους, αποφεύγουν κάθε επικοινωνία μαζί τους και οι γυναίκες μόλις βλέπουν Τούρκο καλύπτουν το πρόσωπό τους. Απεναντίας, φιλοξενούν μετά χαράς τους Έλληνες, προ των οποίων οι γυναίκες δεν καλύπτονται . Τα τραγούδια τους αναφέρονται ως πλήρη τρυφερότητας και μελαγχολίας (εγκ. Ελευθερουδάκη, ό.π.).
      Τον 19ο αιώνα , οι σφαγές των Τούρκων ανάγκασαν τους Γεζίτες προκειμένου να σωθούν , να φύγουν μέχρι την Δυτική Κίνα. Σήμερα , οι νέες φοβερές σφαγές που εξαπολύει εναντίον τους το λεγόμενο "Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ISIS)", οδηγεί κάποιους εξ αυτών να φθάσουν διωκόμενοι μέχρι την Ελλάδα και να αναζητήσουν σε αυτήν πολιτικό άσυλο, καταφύγιο και διαβατήριο για τον πολιτισμένο κόσμο.      
   

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΒΑΝΤΕ

 Λεβάντες (από την ιταλική λέξη Levante, που σημαίνει Ανατολή) είναι ένας γεωγραφικός όρος που αναφέρεται ιστορικά σε μια μεγάλη περιοχή της Μέσης Ανατολής, η οποία συνορεύει βόρεια με τα βουνά του Ταύρου, δυτικά με την Μεσόγειο, νότια με  την Αραβική έρημο και ανατολικά με την Άνω Μεσοποταμία.
  Ο όρος Λεβάντες εμφανίστηκε αρχικά  ως Levant στην αγγλική γλώσσα και χρησιμοποιούνταν αρχικά υπό την ευρύτερη έννοια των «Mεσογειακών εδαφών ανατολικά της Βενετίας. Προέρχεται από τον πρώιμο γαλλικό όρο levant  (γαλλικά που ομιλούνταν από το 1340 μέχρι το 1611), που είναι η παθητική μετοχή του ρήματος lever που σημαίνει «αυξάνω, υψώνω, ανατέλλω» (όπως στο «levant soleil», «ανατέλλων ήλιος») που με τη σειρά του προέρχεται από το λατινικό levare. Αναφερόταν δηλαδή στην κατεύθυνση του ανατέλλοντος ηλίου, από την προοπτική εκείνων που αρχικά χρησιμοποίησαν τον όρο, δηλαδή των Δυτικοευρωπαίων. 
  Ο όρος έγινε τρέχων στα αγγλικά τον 16ο αιώνα, μαζί με τους πρώτους Άγγλους εμπόρους τυχοδιώκτες στην περιοχή. Στον γραπτό λόγο του 19ου αιώνα ο όρος ενσωμάτωσε τις ανατολικές περιοχές που βρίσκονταν κάτω από την τότε διακυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
  Από το 1920 έως το 1946 οι γαλλικές διοικήσεις της Συρίας και του Λιβάνου αποκαλούνται «Τα Κράτη του Λεβάντε». Αλλά ενώ μέχρι πρόσφατα ο ὀρος Λεβάντε φερόταν να χρησιμοποιείται μόνο από τους δυτικούς , ο εμφύλιος της Συρίας γέννησε ένα έκτρωμα που αποκλήθηκε "Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL)"  ή Ισλαμικό κράτος του Ιράκ και της Συρίας" (ISIS).
    Οι αντάρτες του Λεβάντε ξεκίνησαν από την Συρία όπου μάχονται όχι μόνο εναντίον του καθεστώτος του ΄Ασσαντ αλλά και εναντίον των λοιπών αντιστασιακών οργανώσεων , επεκτάθηκαν στο Ιράκ και  επιδιώκουν, όπως διακηρύσσουν, την δημιουργία Χαλιφάτου στα γεωγραφικά όρια που οι δυτικοί αποκαλούσαν Λεβάντε μέσα από το αίμα και τον τρόμο των Χριστιανών , των Κούρδων και άλλων ισλαμικών μειονοτήτων.
  Οι μαχητές της οργάνωσης έχουν προχωρήσει σε μαζικές σφαγές, έχουν τοποθετήσει κεφάλια εκτελεσθέντων αντιπάλων τους σε φράχτες και έχουν επιβάλει τη σκληρότερη εφαρμογή του ισλαμικού νόμου στον πλανήτη στις περιοχές τις οποίες ελέγχουν.
  Ελέγχουν ήδη 33.670 τ.χιλ. σε Συρία και Ιράκ. τα οποία αντιστοιχούν στο μέγεθος του Βελγίου. Μόνο στο Ιράκ τον Ιούνιο έχασαν τη ζωή τους 1922 άνθρωποι και περί τις 40.000 άμαχοι έχουν παγιδευθεί στο όρος Σιντζάρ μετά την κατάληψη της ομώνυμης πόλης, η οποία βρίσκεται κοντά στην κουρδική περιοχή στο βόρειο Ιράκ. 
  Οι Χριστιανοί της Μοσούλης εξαφανίστηκαν. Τουλάχιστον 500  της ισλαμικής μειονότητας των Γεζίντι  έχουν χάσει τη ζωή τους από τη δράση του Ισλαμικού Κράτους. Μερικοί εξ αυτών, ακόμη και γυναίκες μαζί με παιδιά θάφτηκαν ζωντανοί, ενώ άλλοι εκτελέστηκαν μαζικά ενώ τουλάχιστον 300 γυναίκες Γεζίντι έγιναν σκλάβες τους. Πρόσφατα μεταδόθηκε από μέσα ενημέρωσης ότι δύο γυναίκες εκτελέστηκαν δια λιθοβολισμού, η μία πιθανότατα για μοιχεία.
   Η οργάνωση εκτιμάται ότι διαθέτει 30.000 -50.000 μαχητές  και περιουσιακά στοιχεία 1.500.000.000 ευρώ προερχόμενα είτε από εγκληματικές ενέργειες , είτε από χρηματοδότηση. Μετά την κατάληψη των  πετρελαίου και φυσικού αερίου του βορείου Ιράκ και της Συρίας τα ημερήσια έσοδά της ανέρχονται σε 2.240.000 ευρώ και είναι η πρώτη φορά που μια εξτρεμιστική οργάνωση βρίσκεται με τέτοιο μέγεθος πόρων στην κατοχή της.
 (πηγές: Βικιπέδια, Ναυτεμπορική).
 

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

ΕΝΑ ΣΑΠΡΟΦΥΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

  Ο Γιώργος Καρατζαφέρης είναι γνωστός στους Έλληνες πολίτες για το ιδιαίτερο στυλ του το οποίο προφανώς οφείλεται και στα κατάλοιπα από τα προηγούμενα επαγγέλματα στα οποία κατά καιρούς έχει επιδοθεί.
   Ως μέλος της ΝΔ δεν άφηνε ευκαιρία να μην εκθειάζει τον αρχηγό του κόμματος. Αλλά με τον Κώστα Καραμανλή τα πράγματα δεν πήγαν καλά και βρέθηκε εκτός κόμματος.
   Ο κ. Καρατζαφέρης, δεν απογοητεύθηκε. Αντιλήφθηκε το κενό στο πεδίο της εθνικιστικής δεξιάς, ίδρυσε τον ΛΑ.Ο.Σ. και πορεύθηκε αναλόγως καταφέρνοντας να εισέλθει στην βουλή. Στην εποχή του μνημονίου έλαβε μέρος στην πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας μετά την πτώση του Παπανδρέου ενώ προηγουμένως κατηγορούσε την ΝΔ και τον κ. Σαμαρά για παιχνίδια τυχοδιωκτισμού καλώντας να έλθουν "στον δρόμο της λογικής".
   Όταν αντιλήφθηκε ότι η συμμετοχή στην μνημονιακή κυβέρνηση είχε επιπτώσεις στην εκλογική επιρροή του κόμματος  άρχισε να παίζει το χαρτί του αντιμνημονιακού και αποχώρησε κατηγορώντας και τους βουλευτές Βορίδη και Γεωργιάδη που δεν τον ακολούθησαν ως προδότες.
    Συνέχισε να επιτίθεται στον Σαμαρά με τους χειρότερους πολιτικούς χαρακτηρισμούς και να  παριστάνει τον αντιμνημονιακό αλλά ο λαός τον τιμώρησε και τον έθεσε στο περιθώριο.
    Σήμερα που η ΝΔ καταρρέει οι παλιοί προδότες Βορίδης και Γεωργιάδης καλούν τον μεγάλο πατριώτη Γιώργο Καρατζαφέρη να επιστρέψει στην ΝΔ και ο ίδιος ξεχνώντας ποιους κατηγορούσε προηγουμένως, δηλώνει: "θα κάνω τα πάντα για να μην έλθει ο Τσίπρας στην εξουσία".
    Ο μεγάλος πολιτικός μίλησε. Όταν θα έλθουν οι εκλογές ελπίζω να του απαντήσει και ο λαός όπως του αξίζει.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

ΘΕΣΠΙΣΤΗΚΕ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΜΙΚΡΗ ΔΕΗ" - ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

  Με διαδικασία "εξπρές" και χωρίς καμία σοβαρή διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης το θερινό Τμήμα της Βουλής έσπευσε να ψηφίσει τον νόμο για την ίδρυση της λεγόμενης "μικρής ΔΕΗ"  με τον οποίο επιχειρείται η ιδιωτικοποίηση του 30 % της  ΔΕΗ Α.Ε.
  Το αίτημα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος επί του εν λόγω νομοσχεδίου, το οποίο κατέθεσε αρχικώς ο ΣΥΡΙΖΑ και, βάσει του άρ. 44 παρ.2 του Συντάγματος, απαιτείτο προκειμένου να συζητηθεί από την ολομέλεια της βουλής η υπογραφή 120 βουλευτών, ουδέποτε έφθασε να συζητηθεί καν, αφού τα  ίδια τα κόμματα τα οποία εμφανίζονταν να  επιζητούν δήθεν την κρίση του λαού κατάφεραν να καταθέσουν κάθε ένα εξ αυτών δική του πρόταση και έδωσαν την ευκαιρία στην κυβερνητική πλειοψηφία να κρίνει ότι, εφόσον καμία πρόταση δεν συγκεντρώνει 120 υπογραφές, δεν στοιχειοθετούνται καν οι συνταγματικές προϋποθέσεις εισαγωγής του θέματος προς συζήτηση στην ολομέλεια.. Μάλιστα, φρόντισαν όλοι να απόσχουν και από την σχετική συνεδρίαση της βουλής και δεν υπερασπίστηκαν καν την ενότητα των προτάσεών τους, γελοιοποιώντας ακόμη περισσότερο την συνταγματική διαδικασία του άρ. 44  και αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πόσο αναχρονιστική και ολιγαρχικού χαρακτήρα είναι η διάταξη του άρ. 44 του Συντάγματος η οποία εξαρτά την διεξαγωγή δημοψηφίσματος , από τους βουλευτές και όχι από τους ίδιους τους πολίτες , όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες.
    Ο θεσπισθείς νόμος 4273\2014 με τίτλο " Δημιουργία νέας καθετοποιημένης εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας", ο οποίος ήδη δημοσιεύθηκε σε χρόνο ρεκόρ στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, προβλέπει ότι θα δημιουργηθεί μία νέα εταιρεία η οποία θα αποσχισθεί από την ΔΕΗ Α.Ε και εν συνεχεία θα πωληθεί σε ενδιαφερόμενους ιδιώτες.
    Η περιουσία της εν λόγω εταιρίας θα δημιουργηθεί με εισφορά από την ΔΕΗ του 30% του παραγωγικού δυναμικού και της πελατειακής βάσης της. Ως παραγωγικό δυναμικό εισφέρονται συγκεκριμένα :
      α. Τρεις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής λιγνίτη .
      β. Μία άδεια ηλεκτροπαραγωγής (Μελίτη ΙΙ) .
      γ. Τα δικαιώματα εκμετάλλευσης επτά ορυχείων λιγνίτη και 
      δ. Πέντε υδροηλεκτρικές μονάδες (άρ. 1).
    Εξάλλου, εισφέρεται (υποχρεωτικά και χωρίς να ερωτηθούν οι ίδιοι) και το πελατειακό δυναμικό που αντιστοιχεί στο 30 % προμηθευόμενης ηλεκτρικής ενέργειας, το οποίο θα προκύψει με σχετική απόφαση της ΔΕΗ Α.Ε. χωρίς οι πελάτες της νέας ΔΕΗ να έχουν το δικαίωμα να λύσουν μονομερώς τις συμβάσεις με την νέα εταιρεία πριν την παρέλευση τετραμήνου από την ολοκλήρωση της απόσχισης (άρ. 9).
      Η νέα εταιρεία θα διαθέτει και τους εργαζομένους της ΔΕΗ Α.Ε , με τις συμβάσεις που έχουν ως εργαζόμενοι στις εισφερόμενες μονάδες παραγωγικού δυναμικού και δεν θα δύναται να τους απολύσει πριν την παρέλευση πενταετίας.
    Ως αντάλλαγμα για την ως άνω εισφορά η ΔΕΗ Α.Ε. θα αποκτήσει τις μετοχές της εν λόγω εταιρείας , τις οποίες εν συνεχεία θα μεταβιβάσει με "ανοικτό διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό". Ο νόμος δεν ορίζει το πιο σημαντικό ζήτημα, ήτοι το ελάχιστο τίμημα της εν λόγω μεταβίβασης, αλλά αναφέρει αορίστως ότι αυτό θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ίσο με την συνολική λογιστική αξία των εισφερόμενων στοιχείων (ενεργητικό και παθητικό), όπως αυτή θα προσδιοριστεί  με βάση "διεθνή λογιστικά πρότυπα¨στον ισολογισμό της νέας εταιρείας (άρ. 2).
    Η σχετική σύμβαση απόσχισης θα αποφασιστεί από την ΓΣ των μετόχων της ΔΕΗ Α.Ε και θα εγκριθεί από τον Υπουργό Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας  εφόσον διαπιστωθεί "η ύπαρξη και η νομιμότητα των πράξεων και διατυπώσεων" του νόμου 4273/2014.
     Φαίνεται ότι οι Έλληνες πολίτες δεν θα ενημερωθούν εάν τα περιουσιακά στοιχεία της κατά 50% κρατικής ΔΕΗ που θα μεταβιβαστούν σε ιδιώτες  είναι ή όχι " τα φιλέτα" της εταιρείας , ούτε θα μπορούν να αποφασίσουν εάν η πώληση των στοιχείων αυτών θα είναι επωφελής για το δημόσιο συμφέρον δηλαδή για τους ίδιους.
     Για άλλη μία φορά οι Έλληνες πολίτες τίθενται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Θα συνεχίσουν να τους εμπαίζουν μέχρι να αποκτήσουν το δικαίωμα να προκηρύσσουν οι ίδιοι δημοψήφισμα για θέσπιση ή κατάργηση νόμου ή αλλαγή του Συντάγματος με την συλλογή υπογραφών.

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ

  Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης επικράτησε δια της βίας η διεστραμμένη αντίληψη ότι το δημόσιο και η δημόσια περιουσία ταυτίζονται με εκείνους που εργάζονται σε αυτά, δηλαδή τους υπαλλήλους τους, οι δε υπάλληλοι ταυτίζονται με τους συνδικαλιστές που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούν. Η ταύτιση του δημοσίου με τους υπαλλήλους του και κυρίως με τους επικεφαλής αυτών συνδικαλιστές παραμόρφωσε πλήρως την θέση των δημοσίων υπαλλήλων και την σχέση τους με το δημόσιο συμφέρον και τους πολίτες, διότι ακολούθως , αφού θεωρήθηκε ότι το δημόσιο είναι οι υπάλληλοι που εργάζονται σε αυτό, το δημόσιο συμφέρον ταυτίστηκε με το συμφέρον των υπαλλήλων του, οι δε πολίτες προσέρχονται στις δημόσιες υπηρεσίες ως δούλοι προς εξουσιαστές και όχι ως εντολείς προς εντολοδόχους. Ακόμη περισσότερο, οι επικεφαλής συνδικαλιστές δεν εργάζονται καν. Εισπράττουν παχυλούς μισθούς για να ελέγχουν για λογαριασμό του κόμματος τους υπολοίπους δημοσίους υπαλλήλους, χτίζουν πολιτικές καριέρες και λεηλατούν όποτε μπορούν το δημόσιο χρήμα. Εάν κάποιος τους θίξει, δεν διστάζουν ασφαλώς να εκβιάσουν χρησιμοποιώντας την δημόσια περιουσία για δικό τους όφελος, καταλαμβάνοντας δημόσια κτίρια, ή κλείνοντας του διακόπτες της ΔΕΗ.      
  Βεβαίως , δεν είναι μόνο οι συνδικαλιστές εκείνοι που θεωρούν ότι η δημόσια περιουσία είναι τσιφλίκι τους. Το ίδιο θεωρεί στο σύνολό του ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, τόσο με την έννοια της πολιτικής τάξης και των κομμάτων εξουσίας , όσο και με την έννοια των ιδιωτών, οι οποίοι, συνεργαζόμενοι με το άθλιο πολιτικό σύστημα, πλουτίζουν απομυζώντας το δημόσιο χρήμα προς ίδιος όφελος. Ειδικά στην εποχή των μνημονίων, αντί όλοι αυτοί να περιοριστούν εν ονόματι της διάσωσης της χώρας και της ανάγκης χρηστής διαχείρισης, αποθρασύνθηκαν ακόμη περισσότερο, καθώς θεώρησαν ότι τους δίδεται μία θαυμάσια ευκαιρία, υπό το πρόσχημα της ανάγκης ιδιωτικοποιήσεων, να βάλουν χέρι στην δημόσια περιουσία και να την αποκτήσουν έναντι πινακίου φακής, πλουτίζοντας έτσι για μία ακόμη φορά σε βάρος της κοινωνίας.
   Το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων έφερε σε σύγκρουση τους συνδικαλιστές και λοιπούς δημοσίους υπαλλήλους με εκείνους που επιδιώκουν την πώληση δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες διότι οι μεν συνδικαλιστές και υπάλληλοι ενδιαφέρονται να μην χάσουν τα προνόμια και τις δουλειές τους, οι ιδιώτες σε συνεργασία με την άρχουσα πολιτική τάξη να πλουτίσουν υφαρπάζοντας τα φιλέτα του δημοσίου. 
   Συνδικαλιστές και άρχουσα πολιτική τάξη μαζί με τους δήθεν επενδυτές - προστατευόμενούς τους ερίζουν για την δημόσια περιουσία σαν να πρόκειται για τσιφλίκι τους. Αλλά η δημόσια περιουσία δεν ανήκει ούτε στους συνδικαλιστές, ούτε στο ελεεινό πολιτικό σύστημα , ούτε στους κρατικοδίαιτους ιδιώτες που θέλουν να την λεηλατήσουν. Η δημόσια περιουσία ανήκει στο ελληνικό κράτος και στους πολίτες του. Μόνο οι πολίτες πρέπει να είναι αρμόδιοι, κατόπιν πλήρους ενημέρωσης και δημόσιας διαβούλευσης, να αποφασίζουν με δημοψήφισμα το οποίο πρέπει να έχουν το δικαίωμα να προκαλούν οι ίδιοι με συλλογή συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών,  εάν πρέπει ή όχι και με ποιους όρους να πωληθεί μέρος της δημόσιας περιουσίας.           
  Η δημόσια περιουσία πρέπει ασφαλώς να αξιοποιηθεί και πιθανότατα μέρος αυτής να είναι αναγκαίο να πωληθεί εφόσον η πώληση προσφέρει στο δημόσιο μεγαλύτερα οφέλη από την διατήρησή της. Αλλά η δημόσια περιουσία δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Η κυβέρνηση, αντί να συγκρούεται με τους συνδικαλιστές και να επιχειρεί εν κρυπτώ να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία μέσα από τα θερινά τμήματα της βουλής πιθανότατα για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, οφείλει αφού ενημερώσει με κάθε λεπτομέρεια τον ελληνικό λαό  για την ανάγκη , τους συγκεκριμένους όρους και τα κέρδη της κάθε ιδιωτικοποίησης , να ζητήσει  από τους πολίτες να αποφασίσουν οι ίδιοι εάν η ματαβίβαση δημόσιας περιουσίας αυτή είναι ή όχι προς το συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας.
      



Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Η ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ

  Οι Έλληνες βουλευτές θα έπρεπε να θεωρούνται εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας αλλά μόνο αυτές δεν είναι οι αρμοδιότητές τους.
 Ουδεμία πρόταση νόμου βουλευτή ή βουλευτών συζητήθηκε από την βουλή. Απεναντίας, όλα τα σχέδια νόμου κατατίθενται από την κυβέρνηση και ψηφίζονται περίπου χωρίς συζήτηση (πολλές φορές μάλιστα σε ... ένα άρθρο για να μην καθυστερούμε με συζητήσεις κατ' άρθρο) από τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
  Οι Έλληνες βουλευτές δεν έχουν χρόνο να ασχολούνται με την νομοθεσία, ούτε αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως νομοθέτη. Το Σύνταγμα τους έχει καταστήσει υποχείρια της κυβέρνησης και χειροκροτητές των αρχηγών των κομμάτων τους, και οι ίδιοι, χειροκροτώντας και προβαίνοντας σε εξυπηρετήσεις ψηφοφόρων, ελπίζουν κάποτε να ανέβουν ένα σκαλί παραπάνω στην ιεραρχία και να γίνουν υπουργοί.
   Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο ανάγκασε την Βουλή να παραχωρήσει την νομοθετική εξουσία στην κυβέρνηση και να ασχολείται με καθήκοντα που ουδόλως θα έπρεπε να είναι αρμοδιότητά της.
   Η Βουλή παρέχει σύμφωνα με το Σύνταγμα ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και ουσιαστικά αποφασίζει για τον διορισμό και την παύση της κυβέρνησης της χώρας. Αλλά γιατί η κυβέρνηση πρέπει να έχει την εμπιστοσύνη της βουλής και να μην αποφασίζει για το θέμα αυτό ο λαός με ξεχωριστές εκλογές για βουλή και ξεχωριστές εκλογές για κυβέρνηση, όπως συμβαίνει λ.χ. στις ΗΠΑ, στην Γαλλία ή στην Κύπρο;
  Η Βουλή αποφασίζει επίσης σύμφωνα με το Σύνταγμα εάν θα κινηθεί ποινική δίωξη κατά βουλευτή ή κατά μέλους της κυβέρνησης. Αλλά η αρμοδιότητα αυτή είναι καθαρά δικαστικής φύσεως και θα έπρεπε να απασχολεί, όχι την βουλή αλλά τον εισαγγελέα και τα δικαστήρια. Ενδεικτικό δε του παραλογισμού αυτής της διαδικασίας είναι ότι σύμφωνα με το άρ. 86 Σ, η απόσυρση της εμπιστοσύνης της Βουλής στην κυβέρνηση και η πρόωρη διάλυση της βουλής μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την παραγραφή εγκλημάτων μελών κυβερνήσεων!
  Η Βουλή εκλέγει επίσης και τον διακοσμητικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας με μία επίσης παράλογη διαδικασία σύμφωνα με την οποία, εάν δεν συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος από το Σύνταγμα αριθμός των 180 βουλευτών  για την εκλογή προέδρου, πέφτει η κυβέρνηση και η χώρα οδηγείται σε πρόωρες εκλογές!
   Είναι φανερό ότι όλα τα παραπάνω κατέστησαν την βουλή από ναό της νομοθετικής εξουσίας σε ελεεινό κέντρο συναλλαγής και διαπλοκής με στόχο την διατήρηση της κυβέρνησης στην εξουσία  . Η χώρα παρακολουθεί άφωνη τις συναλλαγές και τις συννενοήσεις με στόχο την αποστασία ή αποσκίρτηση βουλευτών προκειμένου να επιτευχθεί ή μη ο μαγικός αριθμός των 180 που οδηγεί σε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς εκλογές και πτώση της κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα η βουλή γίνεται πεδίο μάχης και ύβρεων καθώς συζητείται εάν η βουλή πρέπει να παράσχει άδεια για το αυτονόητο, ήτοι για την εισαγγελική και δικαστική έρευνα της συμμετοχής ενός πολίτη σε έγκληματική πράξη.
   Οι βουλευτές δεν θα έπρεπε να διορίζουν κυβέρνηση. Αυτό είναι υπόθεση του λαού.
   Οι βουλευτές δεν θα έπρεπε να εκλέγουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν χρειάζεται καν να υπάρχει.
   Οι Βουλευτές δεν θα έπρεπε να αποφασίζουν για την ποινική δίωξη άλλων βουλευτών ή (πρώην ή νυν) μελών κυβερνήσεων. Αυτά  τα αποφασίζει ο εισαγγελέας.
    Οι βουλευτές θα έπρεπε να έχουν ως μοναδική και ιερή αρμοδιότητα την θέσπιση των αναγκαίων  νόμων.
   Όσο αυτό δεν αλλάζει,τόσο θα συνεχίζουμε βλέπουμε με αηδία φαινόμενα άθλιας και μυστικής συναλλαγής. 

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2014

   Οι ευρωεκλογές της 25ης Μαϊου 2014 αποτέλεσαν ένα ακόμη στάδιο στην πορεία αποδόμησης του πολιτικού συστήματος που κυβέρνησε την χώρα από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
   Κατήλθαν 43 κόμματα και σχηματισμοί κομμάτων. Εξ αυτών 7 ήταν τα γνωστά κοινοβουλευτικά, 8 κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, Ο.Κ.Δ.Ε, Α.Σ.Κ.Ε, Κ.Ε.ΑΝ, Ε.Ε.Κ Τροτσκιστές, Ο.Α.Κ.Κ.Ε, Μ-Λ Κ.Κ.Ε., Σοσιαλιστικό Κόμμα), 6 δεξιά κόμματα  (Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας, Κοινωνία, ΛΑ.Ο.Σ., Εθνικό Μέτωπο, Ένωση για την Πατρίδα και το Λαό, Πατριωτική Ένωση), 6 μετριοπαθή κόμματα του κεντρώου χώρου και της οικολογίας (¨Ενωση Κεντρώων, ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, ΠΡΑΣΙΝΟΙ , Κοινωνία Αξιών, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ - ΔΡΑΣΗ, Οικολόγοι Πράσινοι- Κόμμα Πειρατών ) , 3 κόμματα της δραχμής (Ε.ΠΑ.Μ., ΣΧΕΔΙΟ Β΄ και ΔΡΑΧΜΗ), 3 ταξικά (Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών, Α.Κ.Κ.ΕΛ., Παναθηναϊκό Κίνημα), 1 ευρωπαϊκό (Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες), 2 μειονοτικά (Κόμμα ισότητας Ειρήνης και Φιλίας , Ουράνιο Τόξο), 5 κόμματα γραφικών (Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά...... χαρίζω οικόπεδα σώζω ζωές κλπ., ΛΕΥΚΟ, Δημοσθένης Βεργής, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Κολλάτος, Ελπίδα Πολιτείας) και ένα κόμμα alter ego  της Χρυσής Αυγής (Εθνική Αυγή).
   Από τους φερόμενους ως εγγεγραμμένους 9.893.051 ψήφισε το 59,96% και εξ αυτών τα άκυρα - λευκά έφθασαν το ποσοστό του 3,80 %.
   Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ , τα οποία μέχρι το 2009 λάμβαναν περίπου το 80% της προτίμησης του εκλογικού σώματος, παρά την γενικευμένη και ενορχηστρωμένη προπαγάνδα, υπέστησαν νέα βαριά ήττα και από κοινού μόλις που ξεπερνούν πλέον το ποσοστό του 30%.  Η ΝΔ πέτυχε ποσοστό 22,71 % και το ΠΑΣΟΚ μεταμφιεσμένο σε ΕΛΙΑ 8,02 %. Εάν η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές ήταν υψηλότερη, τα ποσοστά των δύο κομμάτων της κυβέρνησης θα ήταν ακόμη χαμηλότερα.
   Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε ιστορική νίκη. Ωστόσο οι ιδεολογικές του αγκυλώσεις δεν έπεισαν τα 3/4 περίπου εκείνων που ψήφισαν.
    Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ  ανέβασε ακόμη περισσότερο την εκλογική της επιρροή.
  Η ΔΗΜΑΡ τιμωρήθηκε σκληρά από τον ελληνικό λαό, διότι ως κυβερνητικός εταίρος δεν προσέφερε απολύτως τίποτε στην αναμόρφωση του άθλιου πολιτικού συστήματος, ενώ καιροσκοπική ήταν και η αποχώρησή της από την κυβέρνηση. Ομοίως τιμωρήθηκε η αλλοπρόσαλη τακτική των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και κυρίως της ηγεσίας τους.
  Εντυπωσιακή υπήρξε η προβολή από τα μμε αλλά και η επιτυχία του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, το οποίο εμφανίστηκε περίπου χωρίς προτάσεις αλλά με ένα έξυπνο σύνθημα που μάλλον ήταν αρκετό: "ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ". Απεναντίας, τα κόμματα της δραχμής , τα οποία θέλουν να γκρεμίσουν ό,τι απέμεινε όρθιο μέχρι στιγμής σε αυτή την χώρα και οι αρχηγοί τους ονειρεύονται να λάβουν θέση ανάλογη του Τσάβες της Βενεζουέλας καταποντίστηκαν όπως τους άξιζε.
       
Αναλυτικά, το αποτελέσματα των ευρωεκλογών για όλα τα κόμματα έχουν ως εξής:
  1. ΣΥΡΙΖΑ 26,58%
  2. Νέα Δημοκρατία 22,71%
  3. Χρυσή Αυγή 9,4%
  4. Ελιά 8,02%
  5. Το Ποτάμι 6,6%
  6. ΚΚΕ 6,08%
  7. ΑΝΕΛ  3,44%
  8. ΛΑΟΣ 2,7%
  9. Ελληνες Ευρωπαίοι Πολίτες  1,44%
  10. ΔΗΜΑΡ 1,21%
  11. Ένωση για την Πατρίδα και το Λαό 1,04%
  12. Κυνηγοί 1%
  13. Γέφυρες  0,9%
  14. Οικολόγοι - Πειρατές 0,9%
  15. ΕΠΑΜ  0,86%
  16. Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας  0,78%
  17. Παναθηναϊκό Κίνημα 0,74%
  18. ΑΝΤΑΡΣΥΑ 0,72%
  19. Ένωση Κεντρώων  0,64%
  20. Κοινωνία 0,6%
  21. ΑΚΚΕΛ 0,57%
  22. Πράσινοι  0,5%
  23. Κοινωνία Αξιών 0,37%
  24. Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας 0,3%
  25. Σχέδιο Β’ 0,2%
  26. Σοσιαλιστικό Κόμμα  0,19%
  27. Μ-Λ ΚΚΕ 0,19%
  28. Κολλάτος 0,16%
  29. Λευκό 0,16%
  30. Εθνικό Μέτωπο 0,15%
  31. Δραχμή (Κατσανέβας) 0,15%
  32. Ελπίδα Πολιτείας 0,12%
  33. Ουράνιο Τόξο 0,1%
  34. Βεργής 0,1%
  35. ΕΛΛΑΣ 0,08%
  36. ΕΕΚ Τροτσικιστές 0,08%
  37. ΑΣΚΕ 0,06%
  38. ΟΚΔΕ 0,05%
  39. ΟΑΚΚΕ 0,05%
  40. ΚΕΑΝ 0,04%

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΕΛΟΣ: ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ

  Την περασμένη Τετάρτη ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εξήγγειλε εν μέσω προεκλογικής περιόδου προτάσεις για αναθεώρηση του Συντάγματος.
 Η κατάθεση των προτάσεων αυτών υπήρξε ασφαλώς υποκριτική, αφενός διότι κατατέθηκαν προεκλογικά (όπως παλιότερα είχε πράξει και ο Γιώργος Παπανδρέου) ενώ είχε την δυνατότητα να τις εξαγγείλει τουλάχιστον από τον Ιούνιο 2013 όταν και ήταν νομικά δυνατή η αναθεώρηση και , αφετέρου, διότι δεν συνοδεύτηκαν από καμία επίσημη κατάθεση στην Βουλή, ή έναρξη δημόσιας διαβούλευσης, αλλά μόνο από την γνωστή επικοινωνιακή φιέστα στο Μέγαρο Μουσικής.
  Επιπλέον και οι ίδιες οι προτάσεις ήταν σαφώς συντηρητικές με σκοπό την διατήρηση και όχι την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, αφήνουν δε τον λαό για μία ακόμη φορά στο περιθώριο της πολιτικής ζωής αφού, το προνόμιο συζήτησης και θέσπισης της αλλαγής του Συντάγματος  διατηρεί αποκλειστικά και μόνο η Βουλή.
    Με δεδομένη αυτή την θέση της ΝΔ ελεεινή και κακόβουλη υπήρξε η θέση όλων των κομμάτων  ή τουλάχιστον των κομμάτων της Βουλής και συγκεκριμένα τόσο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο χαρακτήρισε "παρακινδυνευμένη" οποιαδήποτε αλλαγή του Συντάγματος (προφανώς είναι παρακινδυνευμένη, για...το ίδιο το ΠΑΣΟΚ), όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αποκάλυψε τις πραγματικές του διαθέσεις  να μην αλλάξει το Σύνταγμα αλλά περίπου να αγωνιστεί για την τήρηση του ισχύοντος Συντάγματος. Υπήρξαν μάλιστα και οι γνωστοί συνταγματολόγοι των διαφόρων κομμάτων οι οποίοι αρχίζουν να επιχειρηματολογούν πλέον ανοικτά υπέρ της μη αλλαγής του Συντάγματος το οποίο κατ' αυτούς δεν ευθύνεται για τα δεινά της χώρας.
     Τα παραμύθια πλέον πρέπει να  τελειώσουν : Συμφέρον για την διατήρηση του ισχύοντος Συντάγματος έχουν εκείνοι που "τρέφονται " από τις αμαρτωλές διατάξεις του: 
  Εκείνοι που επωφελούνται από τα συνταγματκώς κατοχυρωμένα προνόμια των Βουλευτών.
  Εκείνοι που φοβούνται μήπως τους αγγίξει η Δικαιοσύνη εάν καταργηθεί η βουλευτική ασυλία και οι άθλιες διατάξεις περί ευθύνης υπουργών. 
  Τα κόμματα της Βουλής, τα οποία έχουν από το σύνταγμα το φοβερό προνόμιο να είναι ελέγχοντες και ελεγχόμενοι των οικονομικών τους
  Εκείνοι που θέλουν , όταν γίνουν κυβέρνηση να  έχουν το δικαίωμα να διορίζουν κατά το δοκούν την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων και τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ώστε να τους ελέγχουν.
  Εκείνοι που σκοπό έχουν να ψηφίζουν ανεξέλεγκτα και κατά τα συμφέροντά τους τους νόμους χωρίς να έχει ο λαός  το δικαίωμα να τους καταργήσει και να ψηφίσει άλλους με δημοψήφισμα.
  Αυτοί όλοι σαφώς και θεωρούν ότι το Σύνταγμα είναι μία χαρά και δεν πρέπει να αλλάξει. 
  Αυτοί όλοι είναι οι εχθροί του λαού.
    

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΦΘΟΥΝ ΩΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ;

  Η κατάρτιση του ψηφοδελτίου της ΝΔ για τις επερχόμενες ευρωεκλογές υπήρξε -όπως πάντα- προνόμιο του αρχηγού της. Ως αποτέλεσμα αυτού ήταν η δημιουργία ενός ψηφοδελτίου με ανθρώπους της αρεσκείας του, οι περισσότεροι εκ των οποίων βασίζουν τα -ούτως ή άλλως πενιχρά- βιογραφικά τους σε θητείες σε δημόσιους , ή ευρωπαϊκούς οργανισμούς, ή στον συνδικαλισμό, για τις οποίες επιλέχθηκαν με τον γνωστό αδιαφανή τρόπο από το διεφθαρμένο κομματικό πολιτικό σύστημα.
   Το κόμμα αποφασίζει για όλα και το κόμμα είναι ο εκάστοτε αρχηγός του. Στην περίπτωση της ΝΔ , τα μέλη του κόμματος δεν είχαν κανένα δικαίωμα, ούτε να αποφασίσουν ποιοι θα αποτελέσουν τους υποψηφίους ευρωβουλευτές του κόμματος στις επερχόμενς εκλογές, ούτε -ακόμη περισσότερο !- να θέσουν οι ίδιοι υποψηφιότητα για να συμπεριληφθούν στο εν λόγω ψηφοδέλτιο.  
    Στο τριτοκοσμικό πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης ο αρχηγός του κόμματος που έχει την πλειοψηφία στην βουλή ελέγχει την κυβέρνηση, την βουλή, την δικαιοσύνη και βεβαίως το κόμμα του.  Όποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί διαγράφεται με τον γνωστό δημοκρατικό τρόπο.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

ΟΙ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

  Ο διχασμός των Ελλήνων πολιτών σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αποπροσανατολισμούς των τελευταίων ετών.
    Ως αντιμνημονιακοί εμφανίστηκαν εκείνοι που τάσσονταν εναντίον του μνημονίου. Εάν εξαιρέσει κανείς τους πατριώτες που τάχθηκαν με αγνές προθέσεις εναντίον του μνημονίου, τα αντιμνημονιακά κόμματα και οι λοιποί αντιμνημονιακοί υπήρξαν κατά βάση ελεϊνοί τυχοδιώκτες και λαϊκιστές, οι οποίοι επιχειρούσαν να εγκλωβίσουν τους πολίτες σε επιφανειακές συζητήσεις και ανύπαρκτα διλήμματα, προκειμένου να μην ασχοληθούν και να μην θεραπεύσουν τις αληθινές αιτίες της κρίσης. 
   Οι αντιμνημονιακοί απέφευγαν να συζητήσουν για την υπερχρέωση και την χρεοκοπία της χώρας, ούτε βεβαίως για το πολιτικό σύστημα που καταλήστευσε το δημόσιο χρήμα και οδήγησε την χώρα στην καταστροφή, διότι αυτά δεν ήθελαν να τα αλλάξουν. Επεδίωκαν μόνο να εκμεταλλευθούν την οργή του λαού εναντίον των μέτρων του μνημονίου. Κατηγορούσαν τους μνημονιακούς ως προδότες και υπόσχονταν αυτοί που ήταν παλικάρια να σχίσουν τα μνημόνια. Όσοι όμως από αυτούς ανέλαβαν την εξουσία, όχι μόνο δεν κατάργησαν τα μνημόνια αλλά τα τήρησαν κατά γράμμα και μέχρι κεραίας.     Αλλά, εφόσον ό,τι εμπεριέχει τον όρο "αντί", εξαρτά την ύπαρξή του από το αντίθετό του, έτσι και οι αντιμνημονιακοί εξάρτησαν την ύπαρξή τους από την ύπαρξη του μνημονίου. Τώρα που το μνημόνιο τυπικά τελειώνει οι τυχοδιώκτες δεν έχουν λόγο ύπαρξης αφού εκείνο που ήθελαν να καταργήσουν καταργείται από μόνο του.
     Η ώρα της κρίσεως πλησιάζει. Η μνημονιακή κυβέρνηση, προκειμένου να εξαπατήσει τον λαό ότι η χώρα βγαίνει από την κρίση, διακηρύσσει το τέλος των μνημονίων και την έξοδο στις αγορές, αδιαφορώντας εάν το επιτόκιο δανεισμού της χώρας είναι πολύ υψηλότερο από το 2% με το οποίο την δάνειζαν οι "τοκογλύφοι" της Τρόικας. Από την άλλη, οι αντιμνημονιακοί , οι οποίοι μέχρι σήμερα απέφευγαν να ασχοληθούν με την κρίση (πολιτικό σύστημα - καταλήστευση- χρεοκοπία) και στρέφονταν μόνο εναντίον του αποτελέσματος της κρίσης που ήταν το μνημόνιο, τώρα που δεν υπάρχει μνημόνιο δεν έχουν τι να ψελλίσουν και πεθαίνουν και αυτοί μαζί του.  
   Η χώρα βγαίνει στις αγορές, όπως έβγαινε και πριν από το μνημόνιο. Το δήμοσιο χρέος είναι τεράστιο και συνεχώς μεγαλώνει. Στο πολιτικό σύστημα δεν έχει αλλάξει τίποτε απολύτως ώστε να υπάρχει έστω και η παραμικρή εγγύηση ότι θα αποτρέπεται από δω και πέρα η διασπάθιση του δημοσίου πλούτου που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία. 
    Μία νέα χρεοκοπία δεν είναι μακρυά.    

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΥΠΟΚΟΣΜΟΣ ΣΕ ΔΙΑΤΡΗΤΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

  
   Εάν λάβουμε υπόψιν τα όσα εμετικά αναφέρει ο πρώην Γραμματέας της Κυβέρνησης Μπαλτάκος στην υποκλαπείσα συνομιλία με τον υπόδικο Βουλευτή Κασιδιάρη, η κυβέρνηση εμφανίζει εικόνα που θυμίζει υπόκοσμο.
  Με μεθοδεύσεις αδίστακτων ανθρώπων και συνομιλίες με χρήση πρωτοφανών εκφράσεων πεζοδρομίου, ο Πρωθυπουργός Σαμαράς και οι υπουργοί Αθανασίου και Δένδιας (αρμόδιοι υποτίθεται για την "δικαιοσύνη" και την "προστασία του πολίτη"), σχεδίασαν και εκτέλεσαν επιχείρηση ποινικής και πολιτικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων με σκοπό την υφαρπαγή της εκλογικής δύναμης του κόμματός τους.
   Όλοι μπορούν να αντιληφθούν πλέον σε τι θλιβερό επίπεδο έχει φθάσει ο Πρωθυπουργός και η αυλή του. Αλλά αυτή η αυλή έχει τεράστια θεσμική εξουσία. Εξουσιάζει πλήρως το κόμμα της ΝΔ. Ασκεί πιέσεις και ελέγχει τους κομματικούς βουλευτές, διαγράφοντας με επιδεικτικό τρόπο όποιον τολμάει να έχει αντίθετη άποψη. Επιλέγει κατά το δοκούν την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων και τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, έτσι ώστε να μπορεί να διώκει τους εχθρούς και να προστατεύει τους φίλους. Έχει στήσει δομημένες σχέσεις διαπλοκής με μμε για να υποστηρίξει την πρωτοφανή προπαγάνδα και απολαμβάνει σίγουρη κρατική και ιδιωτική χρηματοδότηση.
  Το διάτρητο θεσμικό - συνταγματικό πλαίσιο της χώρας επιτρέπει στην αυλή του κάθε Πρωθυπουργού να ασκεί ανεξέλεγκτη εξουσία, να ελέγχει το κόμμα και την βουλή, να εξαναγκάζει την δικαιοσύνη σε διώξεις πολιτικών αντιπάλων, να διαπλέκεται με την ολιγαρχία και να περιφρονεί τους πολίτες. Με απλά λόγια δεν υπάρχει κανένας θεσμός σε αυτή την χώρα με την εξουσία να ελέγχει τον Πρωθυπουργό που να μην είναι ταυτόχρονα απολύτως ελεγχόμενος από τον ίδιο! Γι' αυτόν τον λόγο, ο διαφαινόμενος κατήφορος της κυβέρνησης σε επίπεδο πολιτικού υπόκοσμου ενέχει ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο.
  

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

   Η Ουκρανία είναι η δεύτερη σε μέγεθος χώρα της ανατολικής Ευρώπης μετά την Ρωσία. Συνορεύει βόρεια με την Λευκορωσία, ανατολικά με την Ρωσία, νοτιοδυτικά με την Μολδαβία και την Ρουμανία, δυτικά με την Ουγγαρία, την Σλοβακία και την Πολωνία, ενώ νοτίως βρέχεται από την Αζοφική θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο. Τα εδάφη της είναι σχεδόν αποκλειστικά ομαλές πεδιάδες με μέσο υψόμετρο 175 μ , με πλήθος ποταμών και ρεμμάτων (περίπου 23.000) μεγαλύτεροι εκ των οποίων είναι ο Δούναβης και ο Δνείπερος. Η χώρα διαθέτει επίσης πλούσιο ορυκτό πλούτο (κυρίως μαγγάνιο και σιδηρομεταλλεύματα).
  Ο πληθυσμός της Ουκρανίας ανέρχεται περίπου σε 46 εκ. κατοίκους, εκ των οποίων 77,8% είναι Ουκρανοί , 17,3% Ρώσοι και το υπόλοιπο άλλες εθνότητες μεταξύ των οποίων και Έλληνες. Αλλά η έννοια του ουκρανικού έθνους ήταν ανύπαρκτη τουλάχιστον μέχρι τον 19ο αιώνα , ενώ ο τόπος και ο πληθυσμός αποτελούσε ανέκαθεν αντικείμενο διαμελισμού. 
    Αρχικώς, τον 12ο αι. οι περιοχές όπου αργότερα αναπτύχθηκε η ουκρανική εθνότητα αποτελούσαν μέρος της ηγεμονίας του Κιέβου, της οποίας το σύνολο των εδαφών σχημάτιζε την Ρωσία. Εν συνεχεία όμως η ηγεμονία του Κιέβου διαμελίστηκε σε μικρότερες ηγεμονίες, ενώ τον 13ο αι. η ίδια η περιοχή του Κιέβου κατακτήθηκε από τους Μογγόλους, οι οποίοι την κατέστρεψαν και την ρήμαξαν. 
   Τον 14ο αι. τα εδάφη της νότιας Ουκρανίας κατανέμονται μεταξύ του μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και της  Πολωνίας , η οποία εφαρμόζει διαδικασία "εκπολωνισμού" που οδήγησε στην εξαφάνιση των ανώτερων στρωμάτων του ουκρανικού λαού, αλλά τον 16ο αι. οι πληθυσμοί της περιοχής εξεγείρονται εναντίον των Πολωνών με την βοήθεια των Κοζάκων, οι οποίοι είναι υπέρμαχοι της ορθοδοξίας και τελικώς τίθενται υπό την προστασία του Τσάρου της Μόσχας. Το 1667 η συνθήκη του Αντρούσοβο επικυρώνει την διανομή των ουκρανικών εδαφών μεταξύ Ρωσίας και Πολωνίας.
   Ύστερα από τις διανομές των εδαφών της Πολωνίας του 1793 και του 1795, η Ουκρανία μοιράζεται ανάμεσα στην Ρωσική Αυτοκρατορία που προσαρτά την δεξιά όχθη του Δνείπερου, το Πόντολιε και την Βολυνία και την Αυτοκρατορία της Αυστρίας, η οποία έλαβε την Γαλικία, την Μπουκοβίνα και την νότια των Καρπαθίων Ουκρανία. Η νότια Ουκρανία ονομάζεται "Νέα Ρωσία" και η χρήση του ονόματος Ουκρανία απαγορεύεται, ενώ , από την πλευρά της Γαλικίας αναλόγως καταπιέζονται οι Ουκρανοί από την Πολωνική αριστοκρατία. Το 1914 οι Ρώσοι καταλαμβάνουν την Γαλικία και της επιβάλλουν βίαιο εκρωσισμό. 
   Μετά το ξέσπασμα της ρωσικής επανάστασης και την πτώση του τσαρικού καθεστώτος , οι Ουκρανοί διακήρυξαν τον Μάρτιο του 1917 την αυτονομία της Ουκρανίας και κατόπιν , τον Ιανουάριο 1918 την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Ήδη όμως οι Μπολσεβίκοι είχαν ανακηρύξει τον Δεκέμβριο του 1917 στο Χάρκοβο την "Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας"¨. Ζητείται η βοήθεια της Γερμανίας. Η Ουκρανία καταλαμβάνεται διαδοχικά από τους Γερμανούς (1918), τους Πολωνούς (1919). Αλλά το 1921 οι Πολωνία αναγνωρίζει την Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας , η οποία προσαρτάται στην Σοβιετική Ένωση το 1922.
    Ο Στάλιν , αφού το 1933 σχεδίασε και επέβαλε λιμό με 6 εκατομμύρια νεκρούς, κατόπιν, με την γερμανοσοβιετική συνθήκη του 1939 συμφωνεί με τον Χίτλερ την διανομή των πολωνικών εδαφών και προσαρτά ολόκληρη την Ουκρανία στην Σοβιετική Ένωση.
   Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1990 ο Ουκρανικός λαός αποφασίζει με δημοψήφισμα την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και  η Δύση θεωρεί ότι δύναται και πάλι να αναπτύξει ζώνη επιρροής στην Ουκρανία. Η εξωτερική πολιτική του νέου κράτους αδυνατεί να ξεφύγει από την υποτέλεια, υπόκειται στην Ρωσία και επιχειρεί δειλά βήματα προς την Δύση. Ο ρωσικός στόλος διατηρεί τουλάχιστον μέχρι το 2017 δικαίωμα χρήσης του λιμένα  της Σεβαστούπολης ενώ άθλιες κυβερνήσεις - μαριονέτες της Ρωσίας (κάποιοι με την επιρροή και της Δύσης) εναλλάσσονται στην εξουσία υπό την οσμή σκανδάλων διαφθοράς. Ο εθνικισμός , ο οποίος είχε καταπιεστεί επί κομμουνισμού, τώρα αναδεικνύεται και πάλι.  
  Οι πρόσφατες εξελίξεις μετά την εξέγερση και την πτώση της φιλορωσικής κυβέρνησης Γιανουκόβιτς ανέδειξαν στο προσκήνιο την νέα φάση του αγώνα Ρωσίας και Δύσης με έπαθλο την Ουκρανία. Αναμένεται να αποδειχθεί εάν για μία ακόμη φορά το αποτέλεσμα της διαμάχης θα είναι ο διαμελισμός.

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Η ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

  Οι εκλογές στον Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας έστειλαν ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας του άθλιου κομματικού συστήματος της μεταπολίτευσης.
  Επί συνόλου 21.471 εγγεγραμμένων ψήφισαν 12.366, ήτοι ποσοστό μόλις 57,59 %. Εξ αυτών 636 (ήτοι περισσότερο από 5%) ψήφισαν λευκό και 492 ψήφισαν άκυρο.
   Όσον αφορά τους υποψηφίους προέδρους, πρώτος αναδείχθηκε ο ανεξάρτητος υποψήφιος Βασίλης Αλεξανδρής, διδάκτωρ νομικής με συγγραφικό έργο και μάχιμος δικηγόρος ο οποίος κατήλθε στις εκλογές χωρίς ψηφοδέλτιο υποψηφίων συμβούλων και έλαβε 3.906 ψήφους με ποσοστό 34,76%. Την έγγραφη στήριξη της υποψηφιότητας Αλεξανδρή είχαν αποφασίσει αρχικώς 232 δικηγόροι στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και κάποιοι νυν και πρώην σύμβουλοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ. Αλλά ασφαλώς η πρωτιά Αλεξανδρή δεν οφείλεται στο ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ  που προκειμένου να μην καταποντιστούν, προτίμησαν να εξαφανιστούν και κατά το μεγαλύτερο μέρος τους να συρθούν πίσω από την υποψηφιότητα Αλεξανδρή. Οφείλεται στο γεγονός ότι ο υποψήφιος παρουσιάσθηκε ως πραγματικά ανεξάρτητος από το άθλιο κομματικό σύστημα παρέχοντας έτσι μία υπόσχεση ότι ο πρώτος επιστημονικός σύλλογος και ο κατεξοχήν αρμόδιος για τους θεσμούς θα πάψει επιτέλους να παρέχει ασυλία στο πολιτικό σύστημα.
  Ο εμφανιζόμενος επίσης ως ανεξάρτητος αλλά στην πραγματικότητα υποστηριζόμενος από το σύνολο της ΝΔ νυν Πρόεδρος Ιωάννης Αδαμόπουλος, συμπατριώτης και φίλος του Αντώνη Σαμαρά, υπέστη μεγάλη ήττα λαμβάνοντας  2.600 ψήφους και ποσοστό 23,14%. Σκληρή ήττα υπέστη επίσης ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλειος Παπαστεργίου, ο οποίος έλαβε ποσοστό 13,24%.  Το ΚΚΕ έλαβε ποσοστό 5,45% και 612 ψήφους. Σημαντικό ποσοστό, (τέταρτος σε ψήφους) έλαβε και ο ανεξάρτητος υποψήφιος Παναγιώτης Γαλετσέλης με ποσοστό 10,97%.
   Στις εκλογές των υποψηφίων Συμβούλων εμφανίστηκαν και άλλες ανεξάρτητες παρατάξεις όπως η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ, απαρτιζόμενη σε μεγάλο βαθμό από νέους δικηγόρους  - μέλη της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή, η οποία έλαβε το αξιοπρόσεκτο ποσοστό 2,37 %.
   Οι εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγων Αθηνών ανέδειξαν ως μήνυμα την απέχθεια των πολιτών απέναντι στους εκλεκτούς του κομματικού καθεστώτος και την στορφή τους προς ικανούς ανεξάρτητους υποψηφίους, οι οποίοι αποτελούν τις πραγματικές εφεδρείες της κοινωνίας που αναζητεί νέους τρόπους πολιτικής έκφρασης.
   Οι εκλογές των δικηγόρων ανέκαθεν αποτελούσαν πρόκριμα ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Για μία ακόμη φορά έστειλαν το μήνυμα για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. 

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΓΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥΣ.

 Ο Βρετανός λόρδος Τόμας Μπρους Έλγιν υπήρξε .ο δράστης της μεγαλύτερης αρπαγής αρχαιολογικών θησαυρών και αρχαιοκαπηλείας στην ιστορία της ανθρωπότητας.
 Ο Έλγιν εκμεταλλευόμενος την θέση του ως εκτάκτου πρεσβευτή της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη, το 1801 κατόρθωσε να αποσπάσει φιρμάνι του καϊμακάμη Σεγούτ Αβδουλάχ που του επέτρεπε την αφαίρεση ενεπίγραφων λίθων ή γλυπτών από την Ακρόπολη.
   Αμέσως απέστειλε συνεργεία του στην Ακρόπολη τα οποία  και την λεηλάτησαν μέχρι το 1810, ενώ το 1817 ο βοηθός του Λουιζιέρι επέστρεψε και συνέχισε την αποστολή του με την αρπαγή  επιτύμβιων μνημείων , χάλκινων σκευών και εκατοντάδων αγγείων. Ευτυχώς η ελληνική επανάσταση απεσόβησε την συνέχιση του εγκλήματος. 
   Αφαιρούσαν τις αρχαιότητες ως χασάπηδες, τεμαχίζοντάς τες  όπως - όπως με πριόνια και πολλές φορές καταστρέφοντας μέρος αυτών. Κατόπιν τις συσκεύαζαν σε κιβώτια και τις μετέφεραν στην Αγγλία διά θαλάσσης. Το 1802 μάλιστα, το ιστιοφόρο "Μέντωρ" στο οποίο φορτώθηκαν τα 12 πρώτα κιβώτια βυθίστηκε κάπου στα Κύθηρα, αλλά κατάφεραν να τα ανελκύσουν δύο χρόνια αργότερα. Φέρονται να αφαιρέθηκαν 253 γλυπτά έργα, και πολυάριθμα αγγεία και άλλα αντικείμενα . Εξ αυτών αποσπάσθηκαν 96 γλυπτά από τον Παρθενώνα, 4 από τον Ναό της Αθηνάς Νίκης, 18 από το Ερέχθειο, 4 από το θέατρο του Διονύσου, 13 κεφαλές, 14 μαρμάρινες και χάλκινες υδρίες, 8 βωμοί,  3 επιτύμβιες στήλες 66 μαρμάρινες επιγραφές και πολλά άλλα, όχι μόνο από την Αθήνα αλλά και από την Αίγινα, την Ελευσίνα, τους Δελφούς, την Νεμέα, τις Μυκήνες, την Τύρινθα και τα Δαρδανέλλια. Ο Έλγιν μάλιστα σχεδίαζε να αρπάξει και τις αρχαιότητες των Μυκηνών, αλλά δεν το έπραξε διότι η μεταφορά τους κρίθηκε ασύμφορη εξαιτίας του βάρους της Πύλης των Λεόντων!
   Τα κλοπιμαία μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο, αποθηκεύτηκαν στο υπόστεγο της κατοικίας του Έλγιν και αργότερα σε καρβουναποθήκη, όπου υπέστησαν σημαντικές ζημιές από υγρασία. Τελικά πουλήθηκαν στο βρετανικό δημόσιο έναντι 35.000 στερλινών.    
   Ήδη από την πρώτη στιγμή της αρπαγής τους , η αφαίρεση των αρχαιοελληνικών θησαυρών προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών. Τον Ιανουάριο 1941 προτάθηκε στην Βουλή των Κοινοτήτων  η επιστροφή τους στην Ελλάδα ως ανταμοιβή για τον αγώνα της στο πλευρό της Βρετανίας, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε πανηγυρικά. Αλλά το ζήτημα δεν σταμάτησε έκτοτε να τίθεται με αποκορύφωμα τις προσπάθειες της υπουργού πολιτισμού της Ελλάδος Μελίνας Μερκούρη την δεκαετία του 80.  ( Για τις παραπάνω πληροφορίες βλ. Κ.Π. Παπαϊωάννου, Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.19 σελ.109 επ.)
   Τις τελευταίες ημέρες η υπόθεση της επιστροφής των γλυπτών που άρπαξε ο ¨Ελγιν από την Ακρόπολη απέκτησε τεράστια δημοσιότητα εξαιτίας των δηλώσεων του μεγάλου ηθοποιού και σκηνοθέτη Τζορτζ Κλούνι, αλλά και άλλων σπουδαίων ηθοποιών - συντελεστών της κινηματογραφικής ταινίας "ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΑΝΔΡΕΣ" ότι τα γλυπτά πρέπει να επιστρέψουν στην Ελλάδα. " Ένα Έθνος που έχει καταλάβει ένα άλλο δεν μπορεί να πουλήσει την εθνική κληρονομιά της χώρας που έχει υπό κατοχή. Το σημαντικό είναι ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα αποκολλήθηκαν μετά βίας από τους Τούρκους κατακτητές και πουλήθηκαν. Θα ήταν σαν το κεφάλι από το άγαλμα του Δαυίδ να πωλούνταν στην Βρετανία, το χέρι στο Βατικανό και ο κορμός στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης"  είπε ο Κλούνι.
    Ο Δήμαρχος του Λονδίνου νόμισε ότι μπορούσε να τοποθετηθεί για το ζήτημα με ύφος ανάλογο εκείνου με τον οποίο εκφράσθηκε στο παρελθόν όσον αφορά τους gay, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και επιχείρησε να προκαλέσει χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις του Κλούνι "Χιτλερικές". Ο Κλούνι απάντησε ότι οι δηλώσεις του Δημάρχου του Λονδίνου ενέχουν "μεγάλη δόση υπερβολής συνοδευόμενη από μερικά ουίσκι παραπάνω!"  
  Μάλλον ο δήμαρχος θα έπρεπε να περιορισθεί στα θέματα με τα οποία είχε ασχοληθεί στο παρελθόν που ίσως του ταιριάζουν και μπορεί να χειριστεί κάπως καλύτερα. 

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ "ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ" ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

  Για τους περισσότερους ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος αποτελεί ευκαιρία για εσωτερική ανασκόπηση, πνευματική ανάταση και επαφή με το Θείο. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι που δεν διαθέτουν τέτοιες ευαισθησίες.
   Το πολιτικό σύστημα αντί να  περιμένει την δικαίωση από τον Θεό (του οποίου ως γνωστόν η κρίση είναι και απρόβλεπτη), προτίμησε  απλούστερες και πιο σίγουρες επαφές: Κάποιοι στην αναζήτηση του Θεού ξεκίνησαν πρώτα να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα για μία άνετη επίγεια ζωή μέσα από ενδιαφέρουσες επαφές με την Μονή Βατοπεδίου. Κάποιοι άλλοι έβλεπαν πάντοτε το Άγιο Όρος ως μία καλή ευκαιρία για επικοινωνιακά παιχνίδια με στόχο την προσέλκυση των ψηφοφόρων της Δεξιάς.
   Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να παίξει και αυτός το χαρτί του ευσεβούς μεγάλου ηγέτη που πήγε να προσευχηθεί στο Άγιο Όρος. Πήρε μαζί του και τις τηλεοπτικές κάμερες. Τον υποδέχθηκαν μοναχοί με τους οποίους αγκαλιάστηκε και φιλήθηκε σαν να ήταν παλιόφιλοι. Αλλά δεν του έφθασαν αυτά τα τηλεοπτικά πλάνα. Όπως κάθε άνθρωπος χαμηλού επιπέδου, ο οποίος δεν έχει συνάισθηση    πού ακριβώς βρίσκεται, θέλησε να πει και το "Πάτερ ημών" με το γνωστό ύφος που αγορεύει στην Βουλή και στο πεζοδρόμιο. 
  Τελικά μου θύμισε μάλλον κάποιο ψευτόμαγκα καφενείου της Καλαμάτας.

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

Το παρόν αποτελεί μέρος μεγαλύτερης εργασίας που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα www.neosyntagma.net

    Το Σύνταγμα του 1975, με όλες τις  αναθεωρήσεις του, εγκαθίδρυσε ένα πολίτευμα «κλειστό», το οποίο φρόντιζε μονάχα για την διατήρηση της εξουσίας των εμπνευστών του και ουδόλως μεριμνούσε για την χρηστή δημοκρατική διακυβέρνηση. Στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  χωρίς να διαφοροποιείται  ιδιαιτέρως από τις διατάξεις του αυταρχικού Συντάγματος 1952, εμφανίζεται φλύαρο και δυσνόητο στους πολίτες. Οι καινοτομίες του περιορίζονται κυρίως στα λεγόμενα κοινωνικά δικαιώματα (προστασία οικογένειας, γάμου μητρότητας, παιδικής ηλικίας, πολυτέκνων, υγείας, αστέγων, εργασίας, περιβάλλοντος) και στις περισσότερες περιπτώσεις έχει την μορφή διακήρυξης παρά δικαιώματος που παράγει άμεσα έννομα αποτελέσματα. Επίσης απαράδεκτη είναι η  εκτεταμένη  χρησιμοποίηση της λεγόμενης «επιφύλαξη του νόμου», σύμφωνα με την οποία το Σύνταγμα  χρησιμοποιώντας την φράση «όπως νόμος ορίζει» ή άλλη ανάλογη, αναθέτει στον απλό νομοθέτη τον τρόπο προστασίας του δικαιώματος με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις η προστασία να παραλύει ή να περιορίζεται σε σχέση με το συνταγματικό κείμενο.Μερικά χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα βρίσκουμε στο άρ. 19 που αφορά το απόρρητο της επικοινωνίας ή κυρίως σε διατάξεις που προστέθηκαν με τις τελευταίες αναθεωρήσεις του 2001 και του 2007, όπως το άρ. 5α που αφορά το δικαίωμα στην πληροφόρηση, το άρ. 9α που αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ή το άρ. 14 που αφορά την διαφάνεια στα μέσα χρηματοδότησης των ΜΜΕ.    Ωστόσο τα μεγαλύτερα προβλήματα του ισχύοντος Συντάγματος δεν βρίσκονται στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά στο πεδίο της οργάνωσης του Κράτους. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα:
   1. Η έλλειψη χωριστών εκλογών για εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, κατάντησαν την Βουλή δέσμια της εκάστοτε κυβέρνησης. Δεν υφίσταται διάκριση, αλλά σκόπιμη σύγχυση των εξουσιών. Το πολίτευμα της αυτοαποκαλούμενης «προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» σύμφωνα με το οποίο εκλέγεται μόνο η Βουλή και η κυβέρνηση πρέπει να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, κάτι η οποία είχε αξία σε πολίτευμα βασιλευομένης δημοκρατίας προκειμένου οι κυβερνήσεις που διόριζε ο βασιλέας να έχουν κάποια δημοκρατική νομιμοποίηση, σήμερα δεν δικαιολογείται και, όπως αποδείχθηκε, οδήγησε, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, στην ποδηγέτηση της Βουλής από την εκάστοτε κυβέρνηση και το κόμμα. Οι βουλευτές δεν είναι ανεξάρτητοι αλλά ψηφίζουν τα νομοσχέδια που καταθέτει η κυβέρνηση υπό την απειλή της διαγραφής σε περίπτωση μη τήρησης της κομματικής πειθαρχίας. Οι εκλογές διενεργούνται όποτε κρίνεται σκόπιμο από την κυβέρνηση για μικροκομματικούς καθαρά σκοπούς και όχι σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια.
   2. Το κόμμα , χωρίς η λειτουργία του να ρυθμίζεται παρά μόνο με μία γενική διάταξη του άρ.29, έχει αναχθεί σε υπέρτατο θεσμό του κράτους. Το γεγονός δε ότι δεν ρυθμίζεται καθόλου ο τρόπος λειτουργίας του από το Σύνταγμα έχει επιτρέψει την ύπαρξη τριτοκοσμικών κομμάτων όπου δεν υπάρχουν στοιχειώδεις δημοκρατικοί θεσμοί και καταστατικά αλλά επικρατεί η θέληση του εκάστοτε αρχηγού και της αυλής του. Ο αρχηγός, εάν ελέγχει το κόμμα, ελέγχει εφόσον εκλεγεί πρώτο κόμμα την Βουλή, την κυβέρνηση και διορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης!
  3. Το Σύνταγμα στο άρ.44 προβλέπει δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος μόνο κατόπιν απόφασης της κυβέρνησης ή της πλειοψηφίας της Βουλής  Απεναντίας, απουσιάζουν πλήρως θεσμοί άμεσης συμμετοχής με πρωτοβουλία πολιτών όπως τα δημοψηφίσματα ή οι προτάσεις νόμων με λαϊκή Πρωτοβουλία ή τα υποχρεωτικά δημοψηφίσματα, τα οποία προβλέπονται στα συντάγματα άλλων – ευνομούμενων – χωρών. Η Βουλή έχει την δυνατότητα  χωρίς προσφυγή στον λαό να αλλάζει τα σύνορα της χώρας να εγκαθιστά ξένα στρατεύματα στην χώρα, να εκχωρεί συνταγματικές αρμοδιότητες σε διεθνείς οργανισμούς, να περιορίζει την εθνική κυριαρχία ή να  αλλάζει το ίδιο το Σύνταγμα. Καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν έγινε ούτε ένα δημοψήφισμα. Με αυτόν τον τρόπο ο πολίτης δεν έχει κανένα δικαίωμα στην απευθείας άσκηση της εξουσίας και έχει τεθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής
   4. Η δικαιοσύνη είναι ακρωτηριασμένη, αφού σύμφωνα με το άρ.90 του Συντάγματος η ηγεσία της διορίζεται από την κυβέρνηση . Επιπλέον δεν υπάρχει Συνταγματικό Δικαστήριο αυξημένου κύρους για να κρίνει την αντισυνταγματικότητα των νόμων, ούτε εάν τηρήθηκε η συνταγματικά προβλεπόμενη διαδικασία ψήφισής τους.
  5. Τα μέλη της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά την προνομιακή μεταχείρισή τους και την ατιμωρησία τους έναντι των υπολοίπων πολιτών με βάση τις διατάξεις των άρ. 62 και 86 του Συντάγματος που μεταφέρθηκαν στο Σύνταγμα του 1975 από τα Συντάγματα του 1864 του 1911 και του 1952 και ενισχύθηκαν με την αναθεώρηση του 2001 ακόμη περισσότερο με θεσμούς συντομότατης παραγραφής των εγκλημάτων μελών και πρώην μελών κυβερνήσεων. Επιπλέον, δεν προβλέπεται σύστημα δημόσιας λογοδοσίας, ενώ και ο θεσμός του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων της Βουλής είναι εντελώς διάτρητος, αφού διενεργείται μέσω επιτροπής στην οποία μετέχουν κατά πλειοψηφία μέλη της Βουλής με αποτέλεσμα τα κόμματα ουσιαστικά να ελέγχουν τον εαυτό τους!
  6. Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες τα ίδια πολιτικά δικαιώματα, αφού τα κόμματα του κοινοβουλίου εξασφαλίζουν προνομιακή χρηματοδότηση και προβολή, διαπλέκονται με τράπεζες και ΜΜΕ και αποκλείουν κάθε νέα πολιτική κίνηση ανανέωσης της πολιτικής ζωής.
  
  Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ήταν ίσως ανεκτά την εποχή του Συντάγματος του 1864 ή έστω του 1911 και του 1952, γι’ αυτό άλλωστε και το Σύνταγμα του 1975 αποτελεί αναθεώρηση αυτών των Συνταγμάτων με αποτέλεσμα το σημερινό Σύνταγμα της Ελλάδος να φέρει τον πλήρη τίτλο Σύνταγμα 1864/1911/1952/1975/1986/2001/2007!  Αλλά σήμερα κανένας πολίτης με δημοκρατική συνείδηση δεν μπορεί να αποδεχθεί αυτό το θεσμικό πλαίσιο και αυτό το πολιτικό σύστημα το οποίο οδήγησε στην κατάρρευση και στην ταπείνωση της χώρας. Χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να δοθεί η ώθηση που απαιτείται για να εξέλθει η Ελλάδα από την βαθιά κρίση. Είναι ανάγκη να πνεύσει νέος άνεμος, να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας.