Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

   Η χθεσινή συμφωνία μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και Σοσιαλδημοκρατών (SPD) για κυβέρνηση συνεργασίας στην Γερμανία αποτελεί παράδειγμα παραγωγής σοβαρού πολιτικού έργου, διότι δεν καταρτίστηκε "στο πόδι" ως μία τυχοδιωκτική συμμαχία για την άνευ όρων κατάληψη της εξουσίας, αλλά υπήρξε αποτέλεσμα επίπονων διαπραγματεύσεων μηνών επί ενός αναλυτικού και ρεαλιστικού προγράμματος διακυβέρνησης της χώρας. 
   Επιπλέον όμως, εκτός από μαθήματα πολιτικής σοβαρότητας, ειδικά το SPD παρέδωσε και μαθήματα εσωκομματικής δημοκρατίας καθότι, όπως ανακοινώθηκε, το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας θα τεθεί με εσωτερικό δημοψήφισμα στην κρίση των περίπου 475.000 μελών του κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών.
    Το Σοσιαδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας αποτελεί κόμμα πολιτών. Απεναντίας, οι κυβερνητικοί εταίροι που συγκρότησαν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα την κυβέρνηση συνεργασίας στην Ελλάδα τον Ιούνιο 2012, όχι μόνο δεν έθεσαν την συμφωνία τους στην κρίση των μελών των κομμάτων τους, αλλά διαγράφουν και τους βουλευτές οι οποίοι τολμούν να καταψηφίσουν τα νομοσχέδια και τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που εισάγουν προς ψήφιση ή επικύρωση στην βουλή. Αυτά είναι τα τριτοκοσμικού ή ισλαμικού τύπου κόμματα των αρχηγών και των αυλικών τους.
      

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

  Το αντιπροσωπευτικό σύστημα εμφανίστηκε τον 18ο αιώνα ως μία κατάκτηση των πολιτών απέναντι στην μοναρχία "ελέω θεού" η οποία κυριαρχούσε στην Ευρώπη και ως παραχώρηση του βασιλέα προς τους πολίτες οι οποίοι, εμπνευσμένοι από τις ιδέες του διαφωτισμού, διεκδικούσαν πολιτικά δικαιώματα. Προκειμένου μάλιστα να εξωραϊστεί το σύστημα των αντιπροσώπων στα μάτια του λαού ονομάστηκε "αντιπροσωπευτική δημοκρατία".
  Η "αντιπροσωπευτική δημοκρατία" δεν αποτελεί ασφαλώς δημοκρατία με την πραγματική έννοια, όπως αυτή καθιερώθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Πρόκειται μάλλον για ολιγαρχία, διότι η εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους πολίτες αλλά από τους αντιπροσώπους τους.   
  Οι αντιπρόσωποι εμφανίστηκαν αρχικώς ως "μεσολαβητές" ανάμεσα στον λαό και τον Βασιλιά, έχοντες το τεκμήριο της έκφρασης της λαϊκής βούλησης. Σιγά - σιγά όμως περιόρισαν ή εξαφάνισαν την μοναρχία και σε πολλές περιπτώσεις αυτονομήθηκαν από τους εντολείς τους επιφυλάσσοντας για τον εαυτό τους ποινική ασυλία και ιδιαίτερα προνόμια.
  Οι εκπρόσωποι του λαού, αφού έδιωξαν τον βασιλιά, δεν παρέδωσαν την εξουσία στον λαό όπως ώφειλαν , αλλά την σφετερίστηκαν μέσα από Συντάγματα που θέσπισαν οι ίδιοι, την κράτησαν για τον εαυτό τους και νομίζουν ότι πρέπει να βρίσκονται υπεράνω των νόμων και της δικαιοσύνης
  Εχθροί του λαού δεν είναι πλέον οι Βασιλείς αλλά οι δήθεν εκπρόπσωποί του. "Η χώρα αυτή και η δημοκρατία μας πρέπει να ντρέπονται για όσα αναγκάζεται να υπομείνει ο πατέρας μου. Αυτή η πολιτική ηγεσία θα μετανιώσει διότι παραδόθηκε και πάλι σε μια δικαστική εξουσία που προσπαθεί να καταστρέψει οποιονδήποτε επιχειρεί να περιορίσει τις υπερεξουσίες της» δήλωσε η κόρη του πρώην Πρωθυπουργού της Ιταλίας κ. Μπερλουσκόνι επειδή η χθες η Γερουσία αποφάσισε να του αφαιρέσει την ιδιότητα του Γερουσιαστή ως αποτέλεσμα της ποινικής καταδίκης του. Η κ. Μπερλουσκόνι διαμαρτύρεται και δηλώνει ότι ντρέπεται για την δημοκρατία στην χώρα της επειδή η δικαστική εξουσία τόλμησε να καταδικάσει έναν εκπρόσωπο του λαού. Ωστόσο, στην αληθινή δημοκρατία ουδείς, ούτε οι εκπρόσωποι του λαού, είναι υπεράνω του νόμου. 
  Η ιταλική δικαιοσύνη, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα και λαμπρή εξαίρεση στα συντάγματα της "αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας" διότι δεν έχει διστάσει και στο παρελθόν να καταδικάσει πολιτικούς οι οποίοι ασκούσαν ανώτατα αξιώματα. Ωστόσο η στάση της δεν προέκυψε τυχαία. Η ανεξαρτησία της βασίζεται στο Σύνταγμα, διότι, όπως ορίζει το άρ. 104 του ιταλικού Συντάγματος διοικείται από Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο τα 2/3 του οποίου εκλέγονται από τους ίδιους τους δικαστές. Απεναντίας, η ηγεσία της ελληνικής δικαιοσύνης, σύμφωνα με το άρ. 90 του ελληνικού Συντάγματος εκλέγεται από την εκάστοτε κυβέρνηση και ,επιπλέον το πολιτικό σύστημα έχει εξασφαλίσει συνταγματικώς την ποινική ασυλία του.  Φρονίμως ποιούντες φρόντισαν κατά το δυνατόν να μην βρεθούν ποτέ στην θέση του Μπερλουσκόνι.    
    

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Ο ΟΔΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ Κ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

   Κατά την διάρκεια της χθεσινής συζήτησης επί της πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης , την οποία κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς , αφού χρησιμοποίησε, όπως και οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, εκφράσεις και ύφος που δεν αρμόζει σε πολιτικούς άνδρες αλλά σε ανθρώπους του πεζοδρομίου , για να αποδείξει ακόμη περισσότερο την ελαφρότητά του,  παρουσίασε κατά τα λεγόμενά του "οδικό χάρτη" εξόδου από την κρίση σε έξι βήματα . Σύμφωνα με τον  "χάρτη " αυτόν, το πρώτο βήμα θα είναι το πρωτογενές πλεόνασμα, από το οποίο υποσχέθηκε μάλιστα ότι θα δίνει  "το 70% σε όσους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη" , το δεύτερο βήμα θα είναι η ανάκαμψη, η οποία θα αρχίσει, όπως είπε "από το νέο έτος", κατόπιν ως τρίτο βήμα θα έλθει η εμπιστοσύνη ότι βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα μας όπως αποδεικνύεται σύμφωνα με τα λεγόμενά του από μία σειρά δεικτών, το τέταρτο βήμα θα είναι να βγούμε στις αγορές και να αρχίσουμε ξανά να δανειζόμαστε "ως φυσιολογική χώρα", το πέμπτο βήμα, θα είναι να μειώσουμε σταδιακά τα επίπεδα φορολογικής επιβάρυνσης, διευρύνοντας συστηματικά τη φορολογική βάση και το έκτο βήμα να επιτύχουμε κανονικά πλεονάσματα σε δύο χρόνια.
  Το πρωτογενές πλεόνασμα στο οποίο βασίζει τις ελπίδες του ο κ. Σαμαράς, ακόμη και εάν επιτευχθεί και δεν είναι ένα ακόμη λογιστικό τρικ, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση στοιχείο το οποίο να επιτρέπει αισιοδοξία για ανάκαμψη της οικονομίας. Και τούτο διότι δεν είναι αποτέλεσμα θεσμικών αλλαγών που θα διόρθωναν τα προβλήματα του παρελθόντος (λ.χ στους τομείς της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας, της διαπλοκής, της πολυνομίας κλπ), αλλά αποτέλεσμα φοβερών και δυσβάστακτων θυσιών του ελληνικού λαού. Επιπλέον, δεδομένου ότι δεν αποτελεί ούτε και υπό αυτές τις συνθήκες κανονικό πλεόνασμα διότι δεν συνυπολογίζονται σε αυτό οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση των δανείων, δεν θα οδηγήσει σε μείωση αλλά σε περαιτέρω αύξηση του ήδη πάρα πολύ υψηλού δημοσίου χρέους της χώρας.
   Ο κύριος Σαμαράς, ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και εάν επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα θα συνεχίσει το χρέος να αυξάνεται, επιχειρεί να εξαπατήσει τους πολίτες υποσχόμενος ότι θα μοιράσει το 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος σε όσους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη, ότι θα αρχίσουμε πάλι να δανειζόμαστε "σαν φυσιολογική χώρα", ότι θα μειώσει τους φόρους και κατόπιν όλων αυτών, με κάποιο μαγικό τρόπο, θα αποκτήσουμε κανονικό  πλεόνασμα.  
  Το πολιτικό σύστημα, δεν μπορεί και δεν ενδιαφέρεται να σώσει την χώρα. Ενδιαφέρεται να διασωθεί το ίδιο μέσα από τα συντρίμμια της χώρας και να διατηρήσει ακέραιη την εξουσία, τα προνόμια , την διαπλοκή και την διαφθορά που ευθύνονται για την καταστροφή.