Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΡΑΝΤΙΝΟΙ

  "Γελάτε έως έξεστιν υμίν, άνδρες Ταραντίνοι, γελάτε. Πολύν γαρ τον μετά ταύτα χρόνον κλαύσετε!"
  
  Η πόλη του Τάραντα υπήρξε σπουδαία αποικία των Ελλήνων στην κάτω Ιταλία. Αλλά στις αρχές του 3ου αι. π.Χ περιήλθε σε πολιτική και ηθική εξαχρείωση.
 Από την άλλη πλευρά, οι Ρωμαίοι, οι οποίοι ήταν άριστα οργανωμένοι, αφού υπέταξαν τους γειτονικούς λαούς, στράφηκαν προς τον νότο και εμφανίζονταν ως προστάτες των ελληνικών πόλεων της κάτω Ιταλίας. Μεταξύ των πόλεων που ζήτησαν την προστασία των Ρωμαίων ήσαν και οι γειτονικοί προς τον Τάραντα Θούριοι, οι οποίοι αποδέχθηκαν την ύπαρξη ρωμαϊκής ναυτικής βάσης εντός του κόλπου του Τάραντα. 
 Οι Ταραντίνοι αντέδρασαν, κατέλαβαν τους Θουρίους, εγκατέστησαν δημοκρατικό πολίτευμα, δήμευσαν τις περιουσίες των πλουσίων και έδιωξαν τον ρωμαϊκό στόλο.
  Οι Ρωμαίοι αντέδρασαν αμέσως στέλνοντας πρέσβεις στον Τάραντα για να απαιτήσουν την επάνοδο των αριστοκρατικών, την απόδοση των δημευθέντων περιουσιών τους και την παράδοση των Ταραντίνων που θεωρούνταν υπαίτιοι της "εκτροπής".
 Όταν εμφανίστηκαν οι Ρωμαίοι πρέσβεις ενώπιον της εκκλησίας του δήμου του Τάραντα, οι Ταραντίνοι που είχαν υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις τους, τους ενέπαιξαν για την ελληνική προφορά τους, τους αποκάλεσαν βαρβάρους και τους έδιωξαν κακήν κακώς. Μάλιστα κάποιος δεν δίστασε να  πετάξει ακαθαρσίες στα ρούχα του πρέσβη. Τότε, ενώ οι Ταραντίνοι γελούσαν με ικανοποίηση, ο Ρωμαίος πρέσβης φώναξε: "Γελάτε τώρα που μπορείτε Ταραντίνοι , διότι σε λίγο καιρό θα κλάψετε πολύ."
    Αμέσως μόλις απήλθαν οι πρέσβεις, το 281 π.Χ., οι Ρωμαίοι απέστειλαν φοβερό στρατό εναντίον του Τάραντα. Οι Ταραντίνοι προσέτρεξαν με αγωνία στην βοήθεια του βασιλιά Πύρρου της Ηπείρου. Αλλά ούτε αυτός μπόρεσε τελικώς να τους σώσει. Υποτάχθηκαν με τον πιο σκληρό τρόπο στους βαρβάρους.

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ

  Φιλική εταιρεία ονομάστηκε η μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1814 στην Οδησσό με σκοπό να ενεργήσει "ευκαιρίας δοθείσης την απελευθέρωσιν της πατρίδας" (Εμμ. Ξάνθος, Απομνημονεύματα).
   Ιδρυτές της φιλικής εταιρείας ήταν τρεις άνθρωποι "έντιμοι αλλά ακατανόμαστοι"  σύμφωνα με τον Κ. Παπαρηγόπουλο (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, βιβλίον 15): Οι έμποροι  Νικόλαος Σκουφάς , ο οποίος είχε γεννηθεί το 1779 στο Κομπότι της Άρτας,  Αθανάσιος Τσακάλωφ, γεννημένος στα Ιωάννινα περί το 1788 και Εμμανουήλ Ξάνθος, γεννηθείς στην Πάτμο το 1772. Ωστόσο, αυτοί οι αφανείς και μάλλον αποτυχημένοι στις επιχειρήσεις τους έμποροι αποδείχθηκαν ικανότατοι στην σύλληψη και εκτέλεση του παράτολμου σχεδίου της επανάστασης του έθνους.
   Αρχικώς , αντιμετωπίστηκαν με επιφυλακτικότητα. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι, όπως αναφέρει ο Ιωάννης Φιλήμων για τον Σκουφά , "ήταν άνθρωπος απλός με πολλήν ευσαισθησίαν και πατριωτισμόν" αλλά  "προκαλούσε την καταφρόνησιν και τον βάρβαρον  χλευασμόν  τινών" και "εθεωρείτο αγύρτης" (πρβλ. εκπαιδευτική εγκυκλοπαίδεια , παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό, εκδ. Εκδοτική Αθηνών 1999, τ.9 σελ. 294)".  
    Το 1816 η εταιρεία δεν αριθμούσε περισσότερα από 20 μέλη και το 1817 είχαν μυηθεί μόλις 42. Αλλά η μύηση μέχρι το 1818 σημαντικών μορφών του ελληνισμού, όπως ο Αθανάσιος Σέκερης , ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, ο Άνθιμος Γαζής, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο αδελφός του Καποδίστρια Βιάρος, ο Παπαφλέσσας κ.ά., καθώς και η διάδοση της φήμης ότι δήθεν πίσω από την εταιρεία κρυβόταν και κινούσε τα νήματα κάποια πανίσχυρη αφανής "Αρχή", η οποία αποδίδεται σε σχέδιο του Σκουφά, είχε ως αποτέλεσμα αθρόες μυήσεις μετά το 1818, οπότε ο αριθμός των μυημένων ανήλθε σε χιλιάδες, τόσο στον ελλαδικό χώρο όσο και στις παροικίες της διασποράς. Το δίκτυο της εταιρείας επεκτάθηκε σε όλα τα σημεία του ελληνισμού και η οργάνωση δεν δίστασε να διαπράξει ακόμη και δολοφονίες (όπως του Γαλάτη το 1819) προκειμένου να διαφυλάξει τον ιερό σκοπό.  Οι εταίροι διακρίνονταν σε "βλάμηδες" (μέλη με στρατιωτική προετοιμασία) , "συστημένους" ( γνώστες του μυστικού και του σκοπού του), "ιερείς" (πρόσωπα με κατηχητική αποστολή) και  "Αφιερωμένους" ( επιφορτισμένους με το κατά τόπους πρόσταγμα όταν θα δινόταν το σύνθημα της εξέγερσης) (Πάπυρος- Λαρούς -Μπριτάννικα, τ. 51 σελ. 618). Επικοινωνούσαν συνθηματικά με κρυπτογραφικό αλφάβητο.
  Το Φθινόπωρο του 1818 ανατέθηκε στον Ξάνθο η προεργασία για την αναζήτηση μίας προσωπικότητας άξιας να αναλάβει την αρχηγία της οργάνωσης και της επανάστασης. Μετά την άρνηση του Καποδίστρια, το 1820 η αρχηγία ανατέθηκε στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, με την συνδρομή του οποίου εκπονήθηκε το "Σχέδιον Γενικόν", που προέβλεπε ταυτόχρονη επανάσταση Ελλήνων , Σέρβων και Μαυροβούνιων, εμπρησμό του τουρκικού στόλου στην Κωνσταντινούπολη και κυριότερη εστία εξέγερσης την Πελοπόννησο. Ωστόσο, ο Σέρβος αγωνιστής Καρά-Γεώργης που είχε πειστεί να συμμετάσχει δολοφονήθηκε και η συμμετοχή της Σερβίας στην επανάσταση ματαιώθηκε , ενώ δεν επιχειρήθηκε καν να τεθεί σε εφαρμογή το φιλόδοξο σχέδιο εμπρησμού του τουρκικού στόλου. Παρά τις αντιξοότητες το σχέδιο έναρξης της επανάστασης έστω και ελλιπώς εκτελέστηκε . 
   Ως αγνοί πατριώτες οι τρεις ιδρυτές της φιλικής εταιρείας πρόσφεραν τα πάντα για την πατρίδα χωρίς να ζητήσουν απολύτως τίποτε.
    Ο Σκουφάς απεβίωσε το 1818 προτού προλάβει να δει το σχέδιό του να αποδίδει καρπούς.
    Ο Τσακάλωφ, αφού πολέμησε στο πλευρό του Υψηλάντη στο Δραγατσάνι, ήλθε στην Ελλάδα μετά την έναρξη της επανάστασης αγωνιζόμενος ως ανώνυμος αγωνιστής της ελευθερίας. Κατά την περίοδο του Καποδίστρια υπηρέτησε το 1829 ως υπάλληλος του Γενικού Φροντιστηρίου. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος της Ηπείρου στις Εθνικές Συνελεύσεις του Άργους το 1829 και το 1832. Το καλοκαίρι του 1832 έφυγε για την Μόσχα, όπου έμεινε ως τον θάνατό του (1851) "βιώσας εν ειρήνη και ησυχία" όπως σημειώνει ο Αν. Γούδας στην βιογραφία του (πρβλ Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τ. 50, σελ..576) . 
     Ο Ξάνθος υπήρξε ίσως ο εμπνευστής της φιλικής εταιρίας, ο άνθρωπος που εισηγήθηκε το αρχικό σχέδιο οργάνωσής της και εκείνος που πέτυχε την ανάθεση της αρχηγίας τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και ίδρυσε μαζί του ταμείο  για την ενίσχυση του αγώνα  Μετά την αποτυχία της επανάστασης στην Μολδοβλαχία ταξίδεψε στις ελληνικές παροικίες για να εξασφαλίσει οικονομική ενίσχυση. Ήλθε στην Ελλάδα το 1823 , εστάλη στην Ουγγαρία για να οργανώσει την απόδραση του  Αλ. Υψηλάντη και, όταν εκείνος αρνήθηκε την απόπειρα, επέστρεψε στην Πελοπόννησο και έλαβε μέρος στην επανάσταση.  Το 1827 , πριν την άφιξη του Καποδίστρια, αποσύρθηκε στο Βουκουρέστι. Έμεινε τόσο λησμονημένος ώστε να πιστεύεται ότι είχε πεθάνει. Το 1834 ο Αναγνωστόπουλος θεωρώντας τον νεκρό δημοσίευσε  στο "Αιώνα " του Ιωάννη Φιλήμωνος λίβελλο εναντίον του με κατηγορίες ότι σκόρπισε τα χρήματα του  ταμείου. Για να διαψεύσει την κατηγορία εγκαταστάθηκε το 1837 στην Ελλάδα, όπου του απονεμήθηκαν ο Χρυσός Σταυρός του Σωτήρος και ένα επίδομα που δεν έλαβε ποτέ. Όταν το 1845 εκδόθηκαν τα απομνημονεύματά του περί της φιλικής εταιρείας ο Φιλήμων  αναγκάσθηκε να ανασκευάσει τις κατηγορίες.Ο Εμμανουήλ Ξάνθος έζησε το υπόλοιπο της ζωής του σε μία άθλια καλύβα επί της οδού Νικοδήμου , αρ. 27 στην Πλάκα "βυθισμένος σε έσχατη δυστυχία" (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τ.39, σελ. 693) .Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1852 ύστερα από πτώση του από την πίσω σκάλα της βουλής όπου είχε μεταβεί για να παρακολουθήσει συνεδρίαση. Στην κηδεία του τού απονεμήθηκαν τιμές στρατηγού.
     Αιωνία η μνήμη των  αγνών πατριωτών - ιδρυτών της φιλικής εταιρείας.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

   Σύμφωνα με την μυθολογία, η Ευρώπη υπήρξε κόρη του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορος. Αδέλφια της ήταν ο Κάδμος, ο Φοίνιξ και ο Κίληξ.
   Ο Δίας θαμπώθηκε από την ομορφιά της Ευρώπης και αποφάσισε να την αρπάξει. Μεταμορφώθηκε σε ταύρο και εμφανίστηκε μπροστά της την ώρα που μάζευε λουλούδια με τις φίλες της. Η Ευρώπη πλησίασε εντυπωσιασμένη τον ταύρο και τον στεφάνωσε με λουλούδια. Σε λίγο ξεπέρασε τους φόβους της και ανέβηκε πάνω του. Τότε ο ταύρος πέταξε πάνω από την θάλασσα και έφερε την Ευρώπη στην Κρήτη, όπου γέννησε τρεις γιους, τον  Μίνωα, τον Σαρπηδώνα και τον Ραδάμανθυ. 
  Έκτοτε η Ευρώπη δεν γύρισε ποτέ πίσω στην Φοινίκη. Στην Ελλάδα λατρεύτηκε ως θεά και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για υπέροχα έργα τέχνης. Αργότερα, ο μύθος της αρπαγής της , κόσμησε τις τοιχογραφίες της Πομπηίας ενώ, κατόπιν, ενέπνευσε τους πίνακες του Βερονέζε, του Τιτσιάνο  του Ρέμπραντ και το ορειχάλκινο σύμπλεγμα του Τσελλίνι.
   Δυστυχώς όμως ο χρόνος κάποτε φέρνει την ακμή και κάποτε την παρακμή. Η Ευρώπη, όταν  απομακρύνθηκε από την εστία της, έχασε την ομορφιά της και εξέπεσε. Αντί να ανήκει στους θεούς, στους καλλιτέχνες και στους ποιητές, κατέληξε νόμισμα στις χούφτες απαίσιων και ανάπηρων γερόντων.  
    Ο Δίας δεν υπάρχει πια για να μεταμορφωθεί σε ταύρο, να αρπάξει και να σώσει την Ευρώπη.  
     

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΣΕ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗΣ

   Οι οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου και, πολύ λιγότερο, η οικογένεια Μητσοτάκη, όχι μόνο ταυτίστηκαν με το καθεστώς της μεταπολίτευσης, αλλά κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή της χώρας   επί έξι δεκαετίες, ξεκινώντας μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου και τον εμφύλιο.
   Το 1967 η χούντα των συνταγματαρχών διέκοψε την κυριαρχία τους, αλλά επανήλθαν το 1974 και, εκμεταλλευόμενες τα δημοκρατικά και αντιβασιλικά φρονήματα του ελληνικού λαού, πέτυχαν την αλλαγή του πολιτεύματος από "βασιλευομένη" σε "προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία".
   Βεβαίως, ούτε η βασιλευομένη υπήρξε δημοκρατία, ούτε και η προεδρευομένη που την διαδέχθηκε. Οι οικογένειες χρησιμοποίησαν τους θεσμούς και το κρατικό χρήμα για να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Τα κόμματά τους ήταν αρχηγικά κόμματα τριτοκοσμικού τύπου και η εκτελεστική εξουσία στην οποία είχαν αγκιστρωθεί ήλεγξε απολύτως την βουλή και την δικαστική εξουσία και απέκλεισε θεσμικά κάθε δυνατότητα λήψης πολιτικών αποφάσεων απευθείας από το λαό. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διορίσθηκαν στο δημόσιο με ρουσφετολογικό τρόπο ως κηφήνες σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και κατά κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος μόνο και μόνο για να διατηρήσουν οι οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου και Μητσοτάκη την πολιτική επιρροή τους. Η διαφθορά και η καταλήστευση του δημοσίου πλούτου γιγαντώθηκαν και το δημόσιο χρέος αυξανόταν ιλιγγιωδώς κάθε έτος προκειμένου να διατηρείται στην εξουσία το καθεστώς της οικογενειοκρατίας και της διαπλοκής. 
  Όταν ήλθε η ώρα της κρίσεως και η χώρα κατέληξε στην χρεωκοπία και τα μνημόνια, οι οικογένειες δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα. Ο Καραμανλής παρέδωσε άρον άρον την εξουσία για να μην λογοδοτήσει για την χρεωκοπία και τέθηκε στο περιθώριο. Ο Παπανδρέου επιχείρησε να κυβερνήσει, αλλά εκδιώχθηκε από την βουλή και το ίδιο του το κόμμα, υπό την πίεση του λαού και των δανειστών. Η Μπακογιάννη δεν εξελέγη καν βουλευτής στις εκλογές του Μαϊου 2012 και αναγκάσθηκε να επιστρέψει στην ΝΔ ως βουλευτής Επικρατείας.
  Ο ελληνικός λαός, εάν δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από το καθεστώς της μεταπολίτευσης τουλάχιστον πέτυχε να θέσει στο περιθώριο τις οικογένειες που κατεξοχήν το εκπροσωπούσαν. Ωστόσο, οι οικογένειες δεν εννοούν εύκολα να αφήσουν σε άλλους την εξουσία. Προ ολίγων ημερών ο υπερήλικας Κωνσταντίνος  Μητσοτάκης παρουσίασε το βιβλίο του που αφορά την περίοδο της πρωθυπουργίας του ενώπιον μεγάλου κοινού απαρτιζόμενου από τους μερικούς εκ των πιο χαρακτηριστικών  εκπροσώπων της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, ενώ λίγες ημέρες αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου φρόντισε να κάνει θεαματική είσοδο στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ για να δώσει το μήνυμα ότι η οικογένεια του ιδρυτή του κόμματος δεν πρόκειται να παραδώσει εύκολα τα ηνία. Αλλά εντυπωσιακότερη όλων υπήρξε η επιχείρηση επανεμφάνισης στο προσκήνιο της οικογένειας Καραμανλή με την σημερινή εκδήλωση του ιδρύματος Καραμανλή στο Μέγαρο Μουσικής επ' αφορμή των 15 χρόνων από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στην εκδήλωση αυτή παρέστη ευλαβικά όλο το κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Θλιβερή και γελοία παράσταση έδωσαν οι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι , για να πλήξουν τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά αντίστοιχα έφθασαν σε σημείο να εκθειάζουν τον μακαρίτη με τρόπο που μόνο μέλη του κόμματός του θα μπορούσαν να το πράξουν.
   ΄Ολοι οι ομιλητές αναρωτήθηκαν τι θα έλεγε ο μεγάλος ηγέτης Κωνσταντίνος Καραμανλής σήμερα με την κρίση αλλά ουδείς από αυτούς τους υποκριτές ενδιαφέρθηκε να εξετάσει τις ευθύνες του "εθνάρχη" για το θεσμικό σύστημα ανεξέλεγκτης εξουσίας και διαπλοκής που ο.ίδιος δημιούργησε με το Σύνταγμα του 1975 .
      Οι οικογένειες που εγκαθίδρυσαν το κράτος της μεταπολίτευσης και μετά την χρεοκοπία τέθηκαν στο περιθώριο ως υπεύθυνες για την κατάρρευση της χώρας και την υποδούλωσή της στους δανειστές της, τώρα αποπειρώνται την παλινόρθωσή τους. Και το πολιτικό σύστημα που πνίγεται σπεύδει να πιαστεί επάνω τους για να βρει σανίδα σωτηρίας μήπως και γλιτώσουν όλοι μαζί. 

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

ΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΕΑΝ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΥΠΑΓΟΤΑΝ ΣΤΟ ΑΡ. 86 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ;

   Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, αναφερόμενος στον -υπόδικο τότε- πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, τον υπερασπίσθηκε και τον χαρακτήρισε "έντιμο άνθρωπο με μεγάλη προσφορά στην πόλη του." Προ 2 ημερών,  ήτοι μόλις λίγους μήνες αργότερα  από την παραπάνω δήλωση υποστήριξης, το Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης καταδίκασε τον κ. Παπαγεωργόπουλο σε ποινή ισόβιας κάθειρξης για το έγκλημα της υπεξαίρεσης ποσού 28 εκ ευρώ από τα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης.
    Ο κ. Παπαγεωργόπουλος  βρίσκεται πλέον στην φυλακή. Αλλά βρίσκεται εκεί διότι είχε την ατυχία να διαπράξει τα παραπάνω εγκλήματα ως δήμαρχος. Απεναντίας, εάν τα είχε διαπράξει ως πρωθυπουργός ή μέλος κυβέρνησης, θα προστατευόταν από την διάταξη του άρ. 86 του Συντάγματος βάσει του οποίου η ποινική δίωξη ασκείται μόνο κατόπιν απόφασης της βουλής και θα εσώζετο, αφού ο αρχηγός του κόμματός του, με την δήλωση ότι τον θεωρεί έντιμο θα έδινε το μήνυμα στους βουλευτές της πλειοψηφίας και θα απέτρεπε μέσω της βουλής οπιαδήποτε απόπειρα διώξης και τιμωρίας του.
   Μέσω των διαβόητων διατάξεων του άρ. 86 Σ  μέχρι σήμερα απέφυγαν την τιμωρία πάρα πολλοί καταχραστές του δημοσίου χρήματος. 
   Η Βουλή, δυστυχώς για αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα, έχει λειτουργήσει ουκ ολίγες φορές ως δράστης υπόθαλψης εγκληματιών. Ήρθε η ώρα να καταργηθεί η αθλιότητα και να υπαχθούν όλοι στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη.