Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

ΠΩΣ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΤΗΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ;

  
   Στις 25-2-2013, ο Ευάγγελος Βενιζέλος διακήρυξε ότι απαιτείται συναινετική και ριζοσπαστική αναθεώρηση του Συντάγματος. Κατόπιν, ομιλώντας πιο συγκεκριμένα εξέφρασε τις εξής θέσεις: 
   1. Για το ζήτημα της ανάδειξης Προέδρου της Δημοκρατίας, υποστήριξε ότι η εκλογή του μπορεί να συνεχίσει να γίνεται από τη Βουλή.
   2. Για το εκλογικό σύστημα  ανέφερε ότι πρέπει να διατηρήσει χαρακτηριστικά αναλογικότητας, αλλά πρέπει να ενισχύει την κυβερνητική σταθερότητα. Ειδικά για τους βουλευτές επικρατείας δήλωσε ότι ο θεσμός πρέπει να διατηρηθεί, ενώ πρότεινε να μην αλλάξει ούτε ο αριθμός των βουλευτών.
   3. Σε ό,τι αφορά αποφάσεις για σημαντικά θέματα είπε ότι πρέπει να διατηρηθεί στη Βουλή η πλειοψηφία των 2/3 (180 βουλευτές), ενώ γενικά τάχθηκε υπέρ της διατήρησης του ισχύοντος συστήματος που προβλέπει την ύπαρξη ενός μόνο νομοθετικού σώματος (βουλή), απορρίπτοντας τις προτάσεις για εισαγωγή δεύτερου νομοθετικού σώματος (Γερουσία) .Σημείωσε ωστόσο ότι ακόμη υπάρχουν περιθώρια για αναβάθμιση της νομοθετικής διαδικασίας, αναφέροντας ως παράδειγμα τις πολλές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, για τις οποίες είπε ότι δεν είναι «καθόλου» ευτυχής, καθώς επίσης και για τις τροπολογίες της τελευταίας στιγμής.
   4. O κ. Βενιζέλος, ως γνήσιος μεταρρυθμιστής έθεσε από μόνος του και  το θέμα εάν πρέπει να ιδρυθεί συνταγματικό δικαστήριο ή να παραμείνει ο διάχυτος έλεγχος, χωρίς να πάρει σαφή θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Προφανώς δεν έχει κατασταλάξει ακόμη. Έδειξε, ωστόσο, κάποια προτίμηση στο πρώτο, ή σε κάποια ανάλογη μορφή δικαστικού ελέγχου των αποφάσεων. Πρόσθεσε, εξάλλου, ότι πρέπει να υπάρξει διάλογος μεταξύ δικαστικής και νομοθετικής εξουσίας και να μην υπάρχει «κρυφτούλι».
   5. Εξαιρετικής σαφήνειας και μεγαλειώδους έμπνευσης εξάλλου υπήρξαν και οι θεωρητικές του προσεγγίσεις καθώς πρότεινε μετάβαση από τον "πρωθυπουργικοκεντρικό κοινοβουλευτισμό" στον "συνεργατικό κοινοβουλευτισμό".
  6. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θεώρησε πολύ μεγάλης σημασίας  προστασία του θεσμικού κεκτημένου και υπογράμμισε ότι αναθεώρηση «χωρίς σαφή θέση σε σχέση με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και σεβασμό του ευρωπαϊκού δικαίου, δεν υπάρχει». Τέλος,  υπογράμμισε πως σε κάθε περίπτωση πρέπει να προστατευθεί το πολίτευμα από κάθε δυνατότητα αλλοίωσής του και πρέπει να υπάρξει σεβασμός τα δημοκρατικής συνταγματικής τάξης, απέναντι στην απειλή του νεοναζισμού.
   Ο ελληνικός λαός γνωρίζει καλά ότι ο κ. Βενιζέλος υπήρξε ο εμπνευστής μίας άλλης μεγάλης  και ριζοσπαστικής αναθεώρησης του Συντάγματος το 2001, εξαιτίας της οποίας κατοχυρώθηκε συνταγματικά η συντομότατη παραγραφή των εγκλημάτων των μελών κυβερνήσεων και πολλοί  κοιμήθηκαν πιο ήσυχα, ενόψει μάλιστα και της επερχόμενης καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος επ' ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων.
   Χθες, ο ριζοσπάστης Ευάγγελος Βενιζέλος επανήλθε με προτάσεις για μία νέα συνταγματική αλλαγή, ανάλογη και καλύτερη της προηγούμενης, πάντοτε προς την κατεύθυνση της διαφύλαξης των συμφερόντων εκείνων τους οποίους εκπροσωπεί.




Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

ΠΟΙΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΕΪΜΑΡΑΚΗΣ;

  Ο Πρόεδρος της Βουλής Βαγγέλης Μεϊμαράκης, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην ΝΕΤ δήλωσε ότι για την αναθεώρηση του Συντάγματος θα πρέπει να συνεννοηθούν μεταξύ τους τα κόμματα. Συμπλήρωσε δε ότι διαπιστώνει σύγκληση απόψεων των πολιτικών κομμάτων της βουλής ως προς τα θέματα της ευθύνης των υπουργών, της δυνατότητας ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων και του περιβάλλοντος.
 Ωστόσο, μία ημέρα αργότερα, η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ δημοσίευσε δύο ενδιαφέρουσες δημοσκοπήσεις: 
   Στην πρώτη δημοσκόπηση που αφορούσε την ανάγκη αλλαγής του Συντάγματος, στο ερώτημα τίνος τον ρόλο πρέπει να ενισχύσει η συνταγματική αλλαγή, η συντριπτική πλειοψηφία, ήτοι το 75% των ερωτηθέντων, απάντησε ότι η αλλαγή του συντάγματος πρέπει να ενισχύσει τον ρόλο των πολιτών, ενώ μόλις 8% απεφάνθη ότι πρέπει να ενισχυθεί ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων. Ουδόλως δε αναφέρονταν ως κατεξοχήν θέματα που θα έπρεπε να απασχολήσουν την αναθεώρηση του Συντάγματος τα μη κρατικά πανεπιστήμια ή το περιβάλλον, αλλά ούτε και η ευθύνη των υπουργών με τον τρόπο που την έθετε ο Πρόεδρος της Βουλής.        
   Εξάλλου, από την δεύτερη δημοσκόπηση που αφορούσε την εκλογική επιρροή των κομμάτων αποδεικνύεται ότι κανένα κόμμα δεν διαθέτει σήμερα εκλογικό ποσοστό μεγαλύτερο του 20,4 % του ελληνικού λαού, ενώ ποσοστό 32,4% των πολιτών δεν εκπροσωπείται καν στην βουλή, αφού όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα μαζί συγκεντρώνουν ποσοστό 67,6 %.
   Ο κύριος Μεϊμαράκης εξελέγη βουλευτής ως "αντιπρόσωπος του έθνους". Αλλά, όπως αποδεικνύεται, στην συνέχεια ξέχασε τους πολίτες, το έθνος και τον λαό και ως συνομιλητή για την αλλαγή του Συντάγματος αναγνωρίζει μόνο τα χρεωκοπημένα κόμματα που δεν μπορούν να εμπνεύσουν πλέον κανέναν.
    Αντί να ακούσει το αίτημα των πολιτών για ριζική συνταγματική αλλαγή η οποία θα φέρει τους πολίτες από το περιθώριο στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, ο κ. Μεϊμαράκης επιδιώκει μία ακόμη φάρσα συνταγματικής αναθεώρησης με αντικείμενο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα βουνά, τα λαγκάδια και τις αρκούδες. Εναπόκειται πλέον στην κοινωνία οφείλει να τον βάλει στην θέση που του αρμόζει.  
        

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ

    Ο Γεώργιος Κασιμάτης, ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 3-2-2013, σελ.9 ανέφερε επί λέξει τα εξής: "Ακούγονται φωνές - συχνά πολύ δικαιολογημένες - για εθνοσυνέλευση ή συντακτική συνέλευση και για κατάργηση του ισχύοντος Συντάγματος και για νέο Σύνταγμα κλπ. Πρέπει όμως να ξέρουμε ότι αυτά δεν μπορούν να γίνουν πράξη με αναθεώρηση, αλλά μόνο με επανάσταση ή πραξικόπημα."
    Ο κύριος Κασιμάτης υπήρξε ήδη καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών από την εποχή που εγώ ήμουν ακόμη φοιτητής. Στην μακρά επιστημονική του διαδρομή, η οποία συνυπήρξε και με ασήμαντα πολιτικά πόστα στις κυβερνήσεις Παπανδρέου την εποχή του Κοσκωτά, δεν φαίνεται να προβληματίσθηκε ποτέ ιδιαιτέρως από επιστημονική άποψη εάν νομίμως μεταβλήθη το πολίτευμα με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1975 από "βασιλευομένη δημοκρατία" σε "προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία", δεδομένου ότι το προηγούμενο Σύνταγμα του  1952 απαγόρευε στο άρ. 108 την αναθεώρηση των διατάξεων που καθόριζαν την μορφή του πολιτεύματος ως βασιλευομένης δημοκρατίας. Προφανώς τότε θεωρούσε θεώρησε ότι το ζήτημα λύθηκε με το δημοψήφισμα του 1974.
   Σήμερα ο κύριος Κασιμάτης εμφανίζεται σοφότερος και προφανώς δεν του αρκεί το δημοψήφισμα του λαού για την δημιουργία νέου Συντάγματος και πολιτεύματος. Αλλά δεν σταματάει εκεί. Επιχειρώντας να αιτιολογήσει την επιστημονική του άποψη υποστηρίζει ότι νέο Σύνταγμα μπορεί να θεσπιστεί όχι μόνο με επανάσταση αλλά και με... πραξικόπημα!
  Σύμφωνα με τα παραπάνω, εάν γινόταν δεκτή η παραπάνω θέση του ομότιμου καθηγητή κ. Κασιμάτη, τότε στην ελληνική συνταγματική ιστορία θα έπρεπε να προστεθούν ως νομίμως θεσπισθέντα συντάγματα και τα συντάγματα της δικτατορίας του 1968 και 1973 διότι υπήρξαν προϊόντα πραξικοπήματος!
  Ουδείς μέχρι σήμερα τόλμησε να νομιμοποιήσει τα Συντάγματα που θεσπίστηκαν με πραξικόπημα. Το 1975 η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με το υπ' αρ. 683/1975 βούλευμα της που αφορούσε την κατηγορία κατά των πρωταιτίων της χούντας για το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας έκρινε ρητά ότι το πραξικόπημα του 1967 δεν αναγνωρίζεται υπό του δικαίου ως επενεγκόν οιανδήποτε έννομη συνέπεια (βλ.ΝοΒ 1975, σελ. 791 επ.). 
   Ως γνωστόν οι αυτουργοί του πραξικοπήματος του 1967 καταδικάσθηκαν για εσχάτη προδοσία. Ουδείς ωστόσο ασχολήθηκε με εκείνους που την επταετία της δικτατορίας , εξέφραζαν  νομικά επιχειρήματα νομιμοποίησής της. Ίσως αυτό να κάνει τον κ. Κασιμάτη να εκφράζει σήμερα χωρίς.... να φοβάται τις επιστημονικές του απόψεις  

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  Η ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα συνδέθηκαν εξ αρχής με σχέση υποταγής, εκμαυλισμού και διαφθοράς.
    Η μεταπολίτευση που ήλθε στην εξουσία μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, αφού αρχικώς κάλεσε τον λαό να αποφανθεί εάν επιθυμεί βασιλευομένη ή αβασίλευτη "δημοκρατία", στην συνέχεια τον έθεσε στο περιθώριο και δεν προσέφυγε σε αυτόν ποτέ και για τίποτε. Απεναντίας, το πολιτικό σύστημα, μέσω  του Συντάγματος που θέσπισε το ίδιο ερήμην του λαού, επιφύλαξε για τον εαυτό του σκανδαλώδη προνόμια, ιδιαίτερο δικαστικό καθεστώς ποινικής ασυλίας, έλεγχο της δικαστικής εξουσίας, διαπλοκή με τα μ.μ.ε. ,  πολιτική ανισότητα και κομματική μοναρχία  Έτσι, υπέταξε την κοινωνία. Αλλά για να αλλοιώσει πλήρως ακόμη και το μοναδικό πολιτικό δικαίωμα που της είχε παραχωρήσει, το εκλογικό,  φρόντισε για τον εκμαυλισμό και την διαφθορά  της.
   Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες διορίσθηκαν στο δημόσιο με αντάλλαγμα την ψήφο αυτών και των οικογενειών τους, ενώ όσοι εντάχθηκαν στα κόμματα της εξουσίας λάμβαναν ως αντάλλαγμα χρυσές δουλειές  με  δημόσιο χρήμα  σε βάρος των υπολοίπων και του δημοσίου συμφέροντος.
  Το πολιτικό σύστημα, για να επιβιώσει, βασίστηκε στον δανεισμό και στην κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος προκειμένου να ταϊζει τον στρατό των ημετέρων και να ζει σε βάρος της κοινωνίας. Αλλά μετά από 35 έτη, το 2009 ,  όταν ήλθε η παγκόσμια οικονομική κρίση, σταμάτησαν να μας δανείζουν, η φούσκα έσπασε και η χώρα χρεοκόπησε.      
     Στην Ελλάδα της χρεοκοπίας οι υπαίτιοι της καταστροφής, όχι μόνο δεν ζήτησαν συγνώμη από το λαό, αλλά επέμειναν να τον κυβερνούν με συνεχή μνημόνια δανεισμού, τα οποία είχαν ως αντάλλαγμα την οικονομική εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας προκειμένου να περισωθεί η ελληνική οικονομία.
   Από το 2009 μέχρι σήμερα η κοινωνία, μολονότι βγήκε στους δρόμους,  εξαφάνισε σχεδόν τον έναν πόλο της μεταπολίτευσης και περιόρισε κατά πολύ την εκλογική απήχηση του άλλου πόλου, δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, ούτε να αντικαταστήσει τα κόμματα του πολιτικού συστήματος με άλλα, ούτε  να ανατρέψει το πολιτικό σύστημα. 
    Εάν όμως, έπειτα από μία τέτοια καταστροφή το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να επιβιώνει μεταθέτοντας τα αφόρητα βάρη στις πλάτες του λαού, η κοινωνία έχει ενώπιον της ένα μεγάλο στοίχημα: Ή θα οργανώσει την πολιτική της χειραφέτηση αλλάζοντας το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς μέσα από ένα νέο - αληθινά δημοκρατικό- Σύνταγμα όπου θα ελέγχει η ίδια την πολιτική εξουσία, ή θα είναι άξια της μοίρας της.