Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

   Ο αγώνας των Ελλήνων και η νίκη εναντίον των Ιταλών  στον πόλεμο του 1940 δεν ήταν απλά ένα γεγονός της σύγχρονης ιστορίας μας για το οποίο πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, αλλά θα πρέπει να θεωρείται η τελευταία ιστορική εποποιία των Ελλήνων και η τελευταία μεγάλη προσφορά τους στην ανθρωπότητα. Και τούτο διότι αγωνίσθηκαν, λίγοι αυτοί και χωρίς τεχνικά μέσα, εις βάρος στρατού πολυάριθμου και αήττητου και ήταν ο πρώτος λαός που νίκησε τις δυνάμεις του άξονα σε μία περίοδο που το σκοτάδι του ναζισμού και του φασισμού είχε υποδουλώσει την Ευρώπη και είχε τρομοκρατήσει ολόκληρο τον ελεύθερο κόσμο.
     Η συμμετοχή στον πόλεμο του 1940 αποτελεί ύψιστη τιμή για κάθε Έλληνα πολεμιστή. Αλλά υπήρξαν και κάποιοι που δεν συμμετείχαν.    
    Ο αποκαλούμενος "εθνάρχης" και ιδρυτής της μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής γεννήθηκε το 1907 και το 1930 υπηρέτησε στρατιωτική θητεία μόλις 4 μηνών ως "προστάτης οικογένειας". Όταν ξέσπασε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 παρουσιάσθηκε στο Σιδηρόκαστρο, αλλά κρίθηκε ανίκανος λόγω βαρηκοΐας . Στην διάρκεια της κατοχής , αντί της αντίστασης κατά του κατακτητή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής,  μάλλον δεν άκουγε καλά τι συνέβαινε και ασχολείτο με την δικηγορία. Τον χαρακτηρισμό του εθνάρχη αποφάσισε να τον λάβει αφού τελείωσε ο πόλεμος, η κατοχή και αντίσταση, τα οποία άφησε στα χέρια άλλων.
   Αλλά και ο Ανδρέας Παπανδρέου, το έτερον ήμισυ της μεταπολίτευσης, υιός του Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέικο της οποίας ο πατέρας (παππούς του) υπήρξε αρχαιοκάπηλος των  αρχαιοτήτων της Δωδώνης, γεννήθηκε στην Χίο το 1919, σπούδασε στο  Αμερικανικό Κολέγιο Ψυχικού και εισήχθη στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου δεν τελείωσε τις σπουδές του, διότι συνελήφθη ως μέλος αντικαθεστωτικής - τροτσκιστικής οργάνωσης και, αφού φυλακίσθηκε για ένα διάστημα, μετά την απελευθέρωσή του μετέβη στις ΗΠΑ.  Στον β΄παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ. 
    Εάν κρίνουμε από τους δύο παραπάνω πυλώνες της, είναι προφανές ότι η μεταπολίτευση δεν έχει να θυμάται πολλά πράγματα από τον πόλεμο του 1940. Έτσι και τα σχολικά βιβλία παρουσιάζουν μία αμηχανία όσον αφορά την συγκεκριμένη αναφορά.
      Στο σχολικό βιβλίο της γλώσσας 3ης δημοτικού , η μοναδική αναφορά στον πόλεμο του 1940 φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο "από το ημερολόγιο της Ροζίνας, μίας δεκάχρονης εβραιοπούλας από τη Θεσσαλονίκη", το οποίο έχει επί λέξει ως εξής:
   "Οκτώβριος 1940: Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 δεν πήγαμε σχολείο. Είχε κηρυχθεί ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Αναστατωμενα ήμασταν εμείς τα παιδιά. Οι Ιταλοί βομβάρδιασαν τη Θεσσαλονίκη. Στο μαγαζί του πατέρα μου γίνηκαν καταστροφές.
    Απρίλιος 1941: Αφού χύθηκε αίμα πολύ στα σύνορα, είπαν ότι νικούσαμε (σσ.προφανώς η εβραιοπούλα δεν ήταν και... σίγουρη για την νίκη). Μα δυστυχώς μας βγήκαν ξινά. Η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Τρεις ημέρες βαστάξαμε εμείς οι Έλληνες. Στις 9 Απριλίου το βράδυ μπήκαν οι Γερμανοί στην Θεσσαλονίκη. Η μαμά έκλαιγε, ο μπαμπάς ήταν καταστενοχωρημένος κι εμεις οι τρεις αδελφές καθόμασταν χωρίς μιλιά. Δεν πέρασε πολύς καιρός και άρχισε να θερίζει μια φοβερή πείνα. Δεν βρίσκαμε πουθενά τροφή παρά μόνο σε μερικά χωριά.
       Μάρτιος 1943: Έφθασε στα αυτιά μας μια κακή είδηση, ότι θα μας εξορίσουν. Ο κόσμος κοίταξε να σωθεί. Εμάς ήρθε ο γιατρός Καρακώτσος να μας σώσει. Κρυφτήκαμε στο διαμέρισμά του. Περνώ τον καιρό μου διαβάζοντας, γράφοντας ή παίζοντας με την αδελφή μου και τον γιο του γιατρού.
      Οκτώβριος 1944: Στις 26 Οκτωβρίου 1944 ελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη. Μείναμε κλεισμένοι στην κρυψώνα μας 18 ολόκληρους μήνες, 548 ατέλειωτες μέρες."

    Αντιλαμβάνομαι ότι για ορισμένους (και δεν εννοώ ότι συγκαταλέγεται σε αυτούς η μικρή εβραιοπούλα από την Θεσσαλονίκη, ούτε... η μικρή Ολλανδέζα) η αναφορά στο έπος του 1940 δεν είναι καθόλου επιθυμητή. Και τούτο διότι, αφενός δεν πρέπει οι Έλληνες να θυμούνται και πολλές πράξεις ηρωισμού του παρελθόντος τους γιατί μπορεί να παραδειγματιστούν επικίνδυνα και , αφετέρου , διότι με την αναφορά στον μεγάλο αυτόν αγώνα μπορεί κάποιοι να βρεθούν στην δύσκολη θέση να ερωτηθούν τι έπραξαν οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. 
      Εγώ πάντως , όπως και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, όσο και εάν κάποιοι ελπίζουν και επιδιώκουν το αντίθετο, δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι πολέμησαν οι παππούδες μου στα βουνά της Πίνδου το 1940. Θα τους τιμώ για όλη μου την ζωή ως ήρωες και  θα φροντίσω να τους τιμούν και τα παιδιά μου. 

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΣΑΝ ΦΤΥΣΙΜΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  Όταν ο κύριος Διώτης, εισαγγελέας και πρώην διευθυντής του ΣΔΟΕ, κλήθηκε να παράσχει εξηγήσεις ενώπιον του οικονομικού εισαγγελέα ως ύποπτος διάπραξης εγκλημάτων που σχετίζονται με την λίστα Λαγκάρτ, ισχυρίσθηκε ότι δεν προέβη σε καμία ενέργεια αξιοποίησής της διότι ο τότε υπουργός οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, του έδωσε μεν την λίστα, αλλά δεν του είπε και τι να την κάνει!
    Εξάλλου,σήμερα, ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν εξετάσθηκε για το ίδιο θέμα από την βουλή (διότι βάσει του άρ. 86 του Συντάγματος η δικαιοσύνη δεν έχει κανένα δικαίωμα να εξετάσει την αυτού υψηλότητά του) δήλωσε επίσης ξεδιάντροπα ότι έβγαλε αντίγραφο της παραπάνω λίστας, παρέδωσε την πρωτότυπη προς φύλαξη σε κάποιον υπάλληλο του υπουργείου του οποίου τα στοιχεία δεν αποκάλυψε , αλλά η λίστα χάθηκε!
   Οι παραπάνω ισχυρισμοί έρχονται σε συνέχεια των απίστευτων ισχυρισμών Βενιζέλου, ο οποίος δήλωσε ότι,  μετά την αποχώρησή του από το υπουργείο οικονομικών, πήρε μαζί του στο σπίτι του και αντίγραφο του αρχείου Λαγκάρτ το οποίο στην συνέχεια ξέχασε σε κάποιο συρτάρι του γραφείου του.
   Τέτοιου είδους δηλώσεις, σε μία εποχή που το πολιτικό σύστημα έχει οδηγήσει στην δυστυχία εκατομμύρια έλληνες, ισοδυναμούν με ράπισμα στο μάγουλο της κοινωνίας και φτύσιμο στο πρόσωπό της.
    Πολλοί διερωτούνται εάν το θράσος και η προκλητικότητα των αδίστακτων του καθεστώτος της μεταπολίτευσης απέναντι στην κοινωνία θα οδηγήσει στην εξέγερσή της. Εγώ δεν διερωτώμαι εάν θα εξεγερθεί , αλλά γιατί δεν έχει εξεγερθεί ακόμα. 

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 20ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΛΑΝΔΙΑ

     Όταν η Ισλανδία χρεοκόπησε εξαιτίας της πτώχευσης των Τραπεζών της, οι πολίτες της χώρας δεν αρκέσθηκαν να διαμαρτύρονται, να βρίζουν ή να χειρονομούν εναντίον της κυβέρνησης. Απαίτησαν επίσης την διενέργεια δημοσίου διαλόγου  για τα αίτια της χρεοκοπίας, με στόχο την εξυγίανση και την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος της χώρας μέσω της θέσπισης νέου Συντάγματος, το οποιοίο δεν θα ήταν Σύνταγμα εκ των άνω αλλά από την βάση, δηλαδή από το λαό. 
   Προς τον σκοπό αυτόν εξελέγη 25 μελές Συνταγματικό Συμβούλιο, το οποίο ανέλαβε την σύνταξη σχεδίου νέου Συντάγματος κατόπιν δημόσιας διαβούλευσης. Μετά την δημόσια διαβούλευση, στην οποία συμμετείχε ενεργά μέσω του διαδικτύου μεγάλο μέρος των πολιτών, το σχέδιο Συντάγματος που διαμορφώθηκε τέθηκε σε (μη δεσμευτικό) συνταγματικό δημοψήφισμα , με σκοπό κατόπιν (και ανάλογα με το αποτέλεσμα) να τεθεί υπό την κρίση της βουλής , όπως προβλέπει το ισλανδικό Σύνταγμα. 
    Το δημοψήφισμα διεξήχθη , στις 20 Οκτωβρίου 2012. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν εάν εγκρίνουν κάποιες από τις εξής 6 προτάσεις που περιλαμβάνονται σε ένα νέο σχέδιο Συντάγματος που εκπονήθηκε από το Ισλανδικό Συνταγματικό Συμβούλιο:

  1. Θέλετε οι προτάσεις του Συνταγματικού Συμβουλίου να αποτελέσουν την βάση ενός νέου σχεδίου Συντάγματος;
  2. Στο νέο Σύνταγμα, θέλετε οι φυσικοί πόροι που δεν ανήκουν σε ιδιώτες να κηρυχθούν εθνική περιουσία;
  3. Θα θέλατε να δείτε διατάξεις του νέου Συντάγματος που να αφορούν την ιδρυθείσα (εθνική) εκκλησία στην Ισλανδία;
  4. Θα θέλατε να δείτε μια διάταξη στο νέο Σύνταγμα που να επιτρέπει την εκλογή συγκεκριμένων ατόμων στην βουλή (Althingi) περισσότερο από ό, τι συμβαίνει σήμερα;
  5. Θα θέλατε να δείτε μια διάταξη το νέο Σύνταγμα , η οποία θα παρέχει την ίδια βαρύτητα ψήφου σε όλα τα μέρη της χώρας;
  6. Θα θέλατε να δείτε μια διάταξη στο νέο Σύνταγμα που θα δηλώνει ότι ένα συγκεκριμένο ποσοστό του εκλογικού σώματος είναι σε θέση να απαιτεί την διενέργεια δημοψηφίσματος;

Αποτελέσματα (πηγή wikipedia):

Ερώτηση Για Κατά Κενό Άκυρος Σύνολο
Ψηφοφορίες % Ψηφοφορίες %
1 73.408 66,9 36.252 33,1 4.991 741 115.392
2 84.633 82,9 17.441 17,1 12.582 736 115.392
3 58.354 57,1 43.861 42,9 11.792 740 114.747
4 78.356 78,4 21.623 21,6 14.673 741 115.393
5 66.554 66,5 33.536 33,5 14.664 747
115.501
672.523 73,3 26.402 26,7 15.729 739 115.393
Εκλογικό σώμα 236.941 236.941
Συμμετοχή 48,9% 48,9%
  Το πολιτικό σύστημα και τα ελληνικά μμε, για ευνόητους λόγους, αποφεύγουν με κάθε τρόπο οποιαδήποτε αναφορά στο δημοψήφισμα της Ισλανδίας . Αλλά, στις 9 Νοεμβρίου 2012, σε πείσμα όλων αυτών που θέλουν η χώρα αυτή να ζει χωρίς ελπίδα, δέσμια του ελεεινού πολιτικού συστήματος, η  Katrin Oddsdotir, μέλος του 25μελούς Συνταγματικού Συμβουλίου της Ισλανδίας, θα έλθει στην Ελλάδα κατόπιν προσκλήσεως μελών της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή και θα μιλήσει για το παράδειγμα της Ισλανδίας στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.


Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ Ή ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ;

Η ελληνική συνταγματική ιστορία διδάσκει ότι, μέχρι σήμερα, κάθε ριζική συνταγματική αλλαγή στην χώρα μας, αφενός αποτέλεσε προϊόν, όχι απευθείας του λαού, αλλά συντακτικής ή αναθεωρητικής βουλής και, αφετέρου διενεργήθηκε κατά παρέκκλιση ή παραβίαση της προβλεπόμενης διαδικασίας.
Ειδικότερα, μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, όταν ο Όθων συναίνεσε στην ψήφιση του πρώτου Συντάγματος από την αναγνώριση του ελληνικού κράτους, συγκροτήθηκε Συντακτική Βουλή από 244 πληρεξουσίους. Η Συντακτική Βουλή, η οποία ονομάσθηκε «η της Γ’ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις», συνήλθε στις 8 Νοεμβρίου 1843 και στις 26 Νοεμβρίου εξέλεξε 21μελή επιτροπή για να καταρτίσει σχέδιο συντάγματος. Η επιτροπή υπέβαλε το σχέδιό της στις 28 Δεκεμβρίου 1843, το τελικό σχέδιο ψηφίσθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1844 και υποβλήθηκε στον Όθωνα για παρατηρήσεις. Ο Όθων κύρωσε το Σύνταγμα στις 18 Μαρτίου 1844.
Το Σύνταγμα του 1844 δεν προέβλεπε καν διαδικασία αναθεώρησης. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε, μετά την κατάλυση της βασιλείας του Όθωνα την νύχτα της 1ης Οκτωβρίου 1862, την έκδοση ψηφίσματος  με το οποίο προκηρυσσόταν η άμεση σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης, ήτοι συντακτικής βουλής. Στις εκλογές της 24-27 Νοεμβρίου 1862 για την ανάδειξη της συντακτικής βουλής εξελέγησαν 343 βουλευτές στους οποίους προστέθηκαν τον Ιούλιο 1864 και 84 εκπρόσωποι των Ιονίων νήσων. Η « β΄ εν Αθήναις των Ελλήνων Συνέλευσις» όπως ονομάσθηκε ακολούθησε την ίδια οδό με την προηγούμενη: Διόρισε  επιτροπή για την σύνταξη σχεδίου Συντάγματος. Η επιτροπή εργάσθηκε επί ένα περίπου χρόνο και υπέβαλε το σχέδιο στις 23 Δεκεμβρίου 1863. Τελικώς,  το Σύνταγμα του 1864 ψηφίσθηκε από την βουλή στις 17-10-1864 και κυρώθηκε από τον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ στις 16 Νοεμβρίου 1864.
Το Σύνταγμα του 1864 προέβλεπε ιδιαίτερα αυστηρή αναθεωρητική διαδικασία, η οποία καθιστούσε απολύτως δυσχερή οποιαδήποτε προσπάθεια αναθεώρησής του,  κάτι που είχε επισημάνει προς την βουλή ακόμη και ο ίδιος ο Βασιλιάς. Ωστόσο, το Σύνταγμα του 1911, το οποίο εμφανίζεται ως αναθεώρηση του Συντάγματος του 1864, ουδόλως θεσπίσθηκε σύμφωνα με την προβλεπόμενη τότε διαδικασία του άρ. 107 του Συντάγματος 1864, ήτοι από τις βουλές δύο συνεχών περιόδων με πλειοψηφία των ¾ των μελών τους. Ψηφίσθηκε πάντως και πάλι από αναθεωρητική βουλή κατόπιν σχεδίου της κυβέρνησης Βενιζέλου και επεξεργασίας από 30μελή επιτροπή.
Σύμφωνα με το άρ. 108 του Συντάγματος του 1911, δεν επιτρεπόταν η αναθεώρηση ολόκληρου του Συντάγματος. Ωστόσο, το Σύνταγμα του 1925 αποτελεί νέο Σύνταγμα και δεν ψηφίσθηκε σύμφωνα με τις προβλέψεις του άρ. 108 του Συντάγματος του 1911. Χωρίς να προβλέπεται από το προηγούμενο Σύνταγμα, διενεργήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη συντακτικής βουλής  398 μελών, η οποία ονομάσθηκε «Δ΄εν Αθήναις Συντακτική Συνέλευσις» και εν συνεχεία προκηρύχθηκε δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός απεφάνθη μόνο επί του ζητήματος εάν η χώρα θα είχε πολίτευμα βασιλείας ή δημοκρατίας ψηφίζοντας υπέρ της δημοκρατίας με ποσοστό 69,95 %. Ήταν η πρώτη φορά που ο λαός αποφαινόταν άμεσα και όχι μέσω αντιπροσώπων. Ακολούθως, η βουλή ανέθεσε σε επιτροπή την σύνταξη σχεδίου Συντάγματος, το οποίο δεν τέθηκε σε ισχύ διότι μεσολάβησε η δικτατορία Παγκάλου. Τελικώς, μετά την πτώση του Παγκάλου θεσπίσθηκε το σχεδόν πανομοιότυπο με του 1925 Σύνταγμα του 1927 και πάλι από Συντακτική βουλή.
Το Σύνταγμα του 1927 προέβλεπε επίσης ότι αναθεωρούνται μόνο οι μη θεμελιώδεις διατάξεις του. Αλλά στις 10 Οκτωβρίου 1935 καταργήθηκε με ψήφισμα πραξικοπηματικού τύπου η αβασίλευτη δημοκρατία και επαναφέρθηκε σε ισχύ «προσωρινώς» και μέχρι την διενέργεια δημοψηφίσματος το Σύνταγμα του 1864/1911. Το δημοψήφισμα του 1935 ήταν προϊόν αισχρής νοθείας και ανέδειξε πολίτευμα βασιλείας με ποσοστό 97,88 % .
Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το Σύνταγμα του 1952, το οποίο εμφανιζόταν ως αναθεώρηση του Συντάγματος 1864/1911 και προέβλεπε πολίτευμα βασιλευομένης δημοκρατίας, υπήρξε και πάλι προϊόν Αναθεωρητικής βουλής. Όπως και το Σύνταγμα του 1911, προέβλεπε  στο άρ. 108 ότι «δεν επιτρέπεται η αναθεώρηση ολόκληρου του Συντάγματος» αλλά επιπλέον όριζε ρητά ότι «ουδέποτε αναθεωρούνται οι διατάξεις του παρόντος Συντάγματος αι καθορίζουσαι την μορφήν του πολιτεύματος ως Βασιλευομένης Δημοκρατίας ως και αι θεμελιώδεις διατάξεις αυτού.» Ωστόσο, το Σύνταγμα  του 1975, το οποίο θεσπίσθηκε επίσης από αναθεωρητική βουλή, κατόπιν δημοψηφίσματος στο οποίο ο λαός απεφάνθη υπέρ της δημοκρατίας και κατά της βασιλείας, αγνόησε πλήρως τις απαγορεύσεις του προηγούμενου Συντάγματος.
Η ελληνική ιστορία διδάσκει ότι τα Συντάγματα αλλάζουν, όχι σύμφωνα με τις προβλέψεις τους, αλλά σύμφωνα με τον συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων. Μέχρι σήμερα, όλα τα ελληνικά συντάγματα θεσπίσθηκαν από εκπροσώπους του  λαού και όχι απευθείας από τον ίδιο. Αλλά οι εποχές πλέον έχουν αλλάξει. Παγκοσμίως εισάγονται στην πολιτική ζωή θεσμοί άμεσης συμμετοχής των πολιτών. Πολλά συντάγματα (όπως λ.χ. της Ελβετίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Ιταλίας) απαιτούν για την αναθεώρησή τους να αποφανθεί απευθείας ο λαός με διενέργεια δημοψηφίσματος. Στην  Ισλανδία αυτές τις ημέρες ολοκληρώνεται μία πρωτόγνωρη διαδικασία  υψηλού επιπέδου πολιτικής ζωής όπου οι πολίτες, μετά από δημόσια διαβούλευση, θα ψηφίσουν  για να θεσπιστεί το νέο Σύνταγμα της χώρας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να ζει στο παρελθόν. Οφείλει να αλλάξει το αναχρονιστικό Σύνταγμα του 1975, το οποίο αποτελεί αναθεώρηση των Συνταγμάτων 1864/1911/1952. Αλλά πρέπει να προβεί στην αλλαγή αυτή δημοκρατικά, μέσω δύο δημοψηφισμάτων, το πρώτο για να αποφασισθούν επακριβώς οι σκοπούμενες συνταγματικές αλλαγές  και το δεύτερο (αφού προηγουμένως εκλεγεί και επιτροπή κατάρτισης σχεδίου συντάγματος σύμφωνα με το πρώτο δημοψήφισμα) για την οριστική επικύρωση του σχεδίου Συντάγματος. Αυτονόητο είναι ότι θα πρέπει όλα τα ανωτέρω να διεξαχθούν μέσα από συνεχή δημόσια διαβούλευση.
Μία τέτοιου είδους διαδικασία συνταγματικής αλλαγής θα αποτελούσε από μόνη της μία επανάσταση στην πολιτική ζωή του τόπου ανάλογη  με την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη στην αρχαία Αθήνα.

( Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας για ριζική συνταγματική αλλαγή - www.neosyntagma.net)

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΗΣΤΕΙΑΣ

  Όταν προ τριών ετών, στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, οι πολίτες προσέρχονταν να ψηφίσουν με βάση τις υποσχέσεις του Γιώργου Παπανδρέου για αυξήσεις μισθών και συντάξεων , αλλαγή του κράτους, διαφάνεια και ευμάρεια, ουδείς ανυποψίαστος φανταζόταν τι θα επακολουθούσε.
   Αλλά η πραγματικότητα υπήρξε αμείλικτη. Πολύ γρήγορα οι υποσχέσεις αποδείχθηκαν απατηλά λόγια ανεύθυνων και ασυνείδητων ανθρώπων και η χώρα εισήλθε στον αστερισμό των μνημονίων. Το σύνθημα "λεφτά υπάρχουν" έδωσε τη θέση του στο σύνθημα "αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" και έκτοτε οι τρεις κυβερνήσεις που ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας διακηρύττουν την βούληση να προβούν σε διαρθρωτικές αλλαγές για να σώσουν την χώρα.
  Η χώρα είναι χρεοκοπημένη και κλινικά νεκρή , συντηρούμενη τεχνητά στην ζωή από τους δανειστές της.
    Πέρασαν τρία χρόνια από τον Οκτώβριο του 2009 και η σημερινή είναι η 3η κυβέρνηση επίδοξων σωτήρων.
     Επί τρία ολόκληρα έτη , όλοι αυτοί οι σωτήρες:
   Δεν έκαναν τίποτε απολύτως για την καταπολέμηση της διαφθοράς που ήταν βασική αιτία της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και της χρεοκοπίας.
    Δεν αξιοποίησαν  ούτε κατ' ελάχιστο την δημόσια περιουσία. Το κράτος δεν γνωρίζει την ακίνητη περιουσία του, μισθώνει ακίνητα ιδιωτών αντί να χρησιμοποιεί τα δικά του, αφήνει την περιουσία του ανεκμετάλλευτη , έρμαιο των καταπατητών και των καιροσκόπων.
     Δεν αξιοποίησαν ούτε στο ελάχιστο τον πλούσιο ορυκτό πλούτο της χώρας.
    Δεν κατήργησαν ούτε έναν από τους πολλούς άχρηστους δημόσιους οργανισμούς που υπάρχουν για να προσλαμβάνουν και να αμείβουν παχυλά τους κρατικοδίαιτους του πολιτικού συστήματος.
    Δεν τιμώρησαν ούτε έναν από τους καταχραστές του δημοσίου, που διέλυσαν την χώρα. Ουδείς λογοδότησε ενώπιον της δικαιοσύνης. Απεναντίας, συντελείται πρωτοφανής και απροσχημάτιστη συγκάλυψη σκανδάλων.
   Δεν εμφάνισαν ούτε ένα σοβαρό σχέδιο αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας (φυσικό περιβάλλον, μνημεία πολιτισμού, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τουρισμός, παραγωγή γεωργικών προϊόντων με ονομασία προέλευσης).
    Δεν περιέκοψαν κανένα σχεδόν από τα προνόμια των βουλευτών, των μελών των κυβερνήσεων και της κουστωδίας τους.
   Αποφεύγουν με κάθε τρόπο ακόμη και την συζήτηση για την αλλαγή του ελεεινού πολιτικού συστήματος, ήτοι για την ανάγκη ριζικής συνταγματικής αλλαγής, η οποία θα έπρεπε να είναι το βασικό αντικείμενο δημοσίου διαλόγου μίας χώρας η οποία οδηγήθηκε στην κατάρρευση και στην υποδούλωση έναντι των δανειστών της.
    Επί τρία ολόκληρα έτη οι σωτήρες της χώρας δεν έκαναν τίποτε από τα παραπάνω. Έκαναν και κάνουν όμως ένα πράγμα συνεχώς: Καταληστεύουν την περιουσία των πολιτών όπως η βδέλλες, τα υδρόβια σκουλήκια  που μας πίνουν  το αίμα.

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΩΝ 2000 ΚΑΤΑΘΕΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

     Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρώην καθηγητής του συνταγματικού δικαίου, δήλωσε ότι το ηλεκτρονικό αρχείο των 2.000  Ελλήνων μεγαλοκαταθετών της Ελβετίας το οποίο είχε στο γραφείο του και παρέδωσε στην κυβέρνηση μετά τον σάλο που ξέσπασε όταν αποκαλύφθηκε ότι  το εν λόγω αρχείο παραδόθηκε από την διευθύντρια του ΔΝΤ στον Έλληνα υπουργό Οικονομικών και κατόποιν χάθηκαν τα ίχνη του, αποτελεί αντίγραφο το οποίο έβγαλε από το πρωτότυπο που του παραδόθηκε ατύπως όταν ανέλαβε υπουργός οικονομικών.
   Ωστόσο, στο σημείο αυτό , πέρα από το αυτονόητο ερώτημα , πώς ακριβώς διενεργείται η παράδοση - παραλαβή ενός υπουργείου στο ελληνικό κράτος και πέρα από τα ερωτηματικά περί της σκοπιμότητας του κ. Βενιζέλου να κρατήσει για τον εαυτό του αντίγραφο αυτού του αρχείου όταν αποχώρησε από την κυβέρνηση και το υπουργείο οικονομικών, ανακύπτουν τα εξής ζητήματα ποινικού δικαίου που αφορούν την παράνομη λήψη αντιγράφου από αρχείο προσωπικών δεδομένων και μάλιστα δημόσια αρχής:
    Σύμφωνα με το άρ. 22 παρ. 4 , 6 και 7 του  νόμου 2472\1997:
"4. Οποιος χωρίς δικαίωμα επεμβαίνει με οποιονδήποτε τρόπο σε αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή λαμβάνει γνώση των δεδομένων αυτών ή τα αφαιρεί, αλλοιώνει, βλάπτει, καταστρέφει, επεξεργάζεται, μεταδίδει, ανακοινώνει, τα καθιστά προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα ή επιτρέπει στα πρόσωπα αυτά να λάβουν γνώση των εν λόγω δεδομένων ή τα εκμεταλλεύεται με οποιονδήποτε τρόπο, τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή και αν πρόκειται για ευαίσθητα δεδομένα με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου (1.000.000) έως δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δραχμών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα από άλλες διατάξεις.
.................................................................................................................................................................
6. Αν ο υπαίτιος των πράξεων των παρ. 1 έως 5 του παρόντος άρθρου είχε σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, ή να βλάψει τρίτον, επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα 10 ετών και χρηματική ποινή τουλάχιστον δύο εκατομμυρίων (2.000.000) δραχμών έως δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δραχμών.
7. Αν από τις πράξεις των παρ.1 έως και 5 του παρόντος άρθρου προκλήθηκε κίνδυνος για την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος ή για την εθνική ασφάλεια, επιβάλλεται κάθειρξη και χρηματική ποινή τουλάχιστον πέντε εκατομμυρίων (5.000.000) δραχμών έως δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δραχμών."
       Νομίζω ότι  στα ανωτέρω ζητήματα , μόνο η εισαγγελική έρευνα μπορεί να δώσει επαρκή απάντηση.