Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Η ΧΩΡΑ ΟΠΟΥ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΨΗΦΟΙ ΔΕΝ ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ 50 ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΔΡΕΣ

    Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία εκλογής βουλευτών , για να εκλέξει ένα κόμμα βουλευτές απαιτείται να συγκεντρώσει σε ολόκληρη την επικράτεια ποσοστό εγκύρων ψηφοδελτίων τουλάχιστον ίσο με ποσοστό 3% του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβαν όλοι οι εκλογικοί σχηματισμοί στο σύνολο της επικράτειας.(Σημειωτέον ότι δεν περιλαμβάνονται στο ποσοστό των εγκύρων ψηφοδελτίων ούτε τα λευκά ψηφοδέλτια!)
   Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια νομοθεσία, όπως αυτή τροποποιήθηκε με τον νόμο 3636\2008 (εκλογικός νόμος Παυλόπουλου), μεταξύ των εκλογικών σχηματισμών οι οποίοι έλαβαν το 3% των εγκύρων ψηφοδελτίων μοιράζονται  μόνο οι 250 από τις 300 έδρες τις βουλής, καθώς οι υπόλοιπες 50 παραχωρούνται ως δώρο στο κόμμα (και όχι στον συνασπισμό κομμάτων) το οποίο έλαβε τις περισσότερες ψήφους.
     Αυτό σημαίνει ότι αρκεί έστω και μία ψήφος περισσότερη από το δεύτερο για να λάβει το πρώτο σε ψήφους κόμμα ποσοστό εδρών ίσο με το 1|6 των  εδρών του κοινοβουλίου. Εάν δε υπάρξει συνασπισμών κομμάτων ο οποίος έχει λάβει περισσότερες ψήφους από το αυτοτελές κόμμα, το δώρο των 50 εδρών θα δοθεί στο κόμμα και όχι στον συνασπισμό, εκτός εάν οι ψήφοι του συνασπισμού διαρούμενοι προς τα κόμματα που τον απαρτίζουν δίνουν σε κάθε κόμμα εξ αυτών μεγαλύτερο αριθμό ψηφοδελτίων από τον αριθμό που πελαβε το αυτοτελές κόμμα!
     Είναι προφανές ότι άλλο πράγμα είναι η δημοκρατία και άλλο η μαγειρική.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

    Ενόψει των επικείμενων εκλογών τα δύο κόμματα της μεταπολίτευσης επικαλούνται τον ρεαλισμό των Ελλήνων ισχυριζόμενα ότι εάν δεν τους δοθεί η εξουσία η χώρα θα οδηγηθεί στην καταστροφή.
    Αλλά τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κυβέρνησαν την Ελλάδα επί 37 συναπτά έτη. Οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία και στο μνημόνιο αυξάνοντας συνεχώς, αδιαλείπτως και με ιλιγγιώδη ρυθμό το δημόσιο χρέος για να διατηρούνται στην εξουσία με διορισμούς, μίζες και διαπλοκή. Κατάντησαν την Ελλάδα την πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης, ευρισκόμενη στην ίδια θέση με την Κολομβία, την Ταϋλάνδη, την Κίνα και το Περού. Διέλυσαν την παιδεία επιτιθέμενα πρωτίστως και εκ προθέσεως στην ιστορία και την  γλώσσα των Ελλήνων. Κατακερμάτισαν τις κοινωνικές αξίες διδάσκοντας την ανομία και ως υπέρτατη ισχύ τον νόμο του κόμματος. Στηρίχθηκαν σε κομματικούς στρατούς οι οποίοι ζουν ως παράσιτα σε βάρος της κοινωνίας και του κράτους. 
   Από την ημέρα ψήφισης του μνημονίου μέχρι σήμερα εξαπατούν τους πολίτες ότι δήθεν θα σώσουν τη χώρα ενώ προτιμούν, αντί να θίξουν το άθλιο πολιτικό σύστημα που δημιούργησαν, να καταστρέφουν χωρίς κανένα αποτέλεσμα τις ζωές αθώων ανθρώπων μέσα από την επιβολή ατελείωτης σειράς φόρων, κατακρεούργηση μισθών και συντάξεων, ανεργία, φτώχεια και δυστυχία. 
   Ύστερα από αθλιότητες 37 ολόκληρων ετών, οι οποίες οδήγησαν στην πλήρη διάλυση της χώρας, ύστερα από 2 έτη μάταιων θυσιών στο απύθμενο βαρέλι της διαφθοράς, οι Έλληνες δεν φοβούνται πλέον από τις απειλές και τα ψευτοδιλήμματα του καθεστώτος της μεταπολίτευσης. Είναι προφανές ότι κανενός είδους ρεαλισμός δεν επιτάσσει να ξαναψηφίσουμε όσους κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν την χώρα. Απεναντίας,ο ρεαλισμός απαιτεί σε κάθε περίπτωση να μην ψηφίσουμε πάλι αυτούς. .

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

  Ενόψει των επικείμενων εκλογών επιχειρείται η διάκριση των κομμάτων -και κυρίως των κοινοβουλευτικών - σε "μνημονιακά" και "αντιμνημονιακά" ανάλογα με την στάση τους απέναντι στα μνημόνια.
   Μνημονιακοί θεωρούνται εκείνοι, οι οποίοι ψήφισαν τα μνημόνια. Αυτοί εμφανίζονται ως ρεαλιστές, οι οποίοι ψήφισαν προκειμένου να σωθεί η χώρα από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και την επιστροφή στην δραχμή και στην δεκαετία του 1950. Οι μνημονιακοί ψήφισαν  "με πόνο ψυχής" τα μνημόνια, αλλά εφαρμόζουν με ακόμη μεγαλύτερο πόνο ψυχής  μονάχα τις διατάξεις που αναφέρονται σε αυξήσεις φόρων και περικοπές μισθών και συντάξεων. Απεναντίας, δεν θέτουν σε εφαρμογή καμία πρόβλεψη των μνημονίων, η οποία αναφέρεται στις λεγόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Και επειδή δεν εφαρμόζουν μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να πετύχουν τους οικονομικούς στόχους του μνημονίου, αποφασίζουν (πάλι με αβάστακτο πόνο ψυχής) νέες αυξήσεις φόρων και νέες περικοπές μισθών και συντάξεων.
    Από την άλλη, οι αντιμνημονιακοί εμφανίζονται είτε ως περήφανοι πατριώτες, οι οποίοι αρνούνται να παραχωρήσουν την εθνική ανεξαρτησία της χώρας στους δανειστές της,  είτε ως  προστάτες του λαού, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν συναινούν σε αυξήσεις φόρων και μειώσεις μισθών και συντάξεων. Οι αντιμνημονιακοί κατηγορούν τους μνημονιακούς ως προδότες σε βάρος της χώρας και του λαού. Ζητούν να μην εκποιηθεί η δημόσια περιουσία, να μην περικοπούν μισθοί και συντάξεις, να μην επιβληθούν νέοι φόροι. Επιπλέον, όλοι αυτοί ( πλην του ΚΚΕ και των συναφών παραφυάδων του που υπόσχονται την ευημερία μέσω του σταλινισμού) δεν λένε με ποια συγκεκριμένα μέτρα θα  καταστεί δυνατόν και να μην πληγεί ο λαός και να σωθεί η χώρα από την χρεοκοπία.
    Όσο και εάν φαίνεται εκ πρώτης όψεως  αλλόκοτο, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί του κοινοβουλίου αποτελούν τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Και οι δύο σιχαίνονται τις μεταρρυθμίσεις και, οι μεν το μόνο που κάνουν είναι να επιβάλλουν χαράτσια σε βάρος του λαού, οι δε εκμεταλλεύονται την οργή του.  Όλοι επιδιώκουν, ακόμη και την ύστατη ώρα όπου η πατρίδα καταρρέει, να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για να βρίσκονται στην εξουσία. Είναι δε τόσο μεγάλος ο τυχοδιωκτισμός τους, ώστε κόμματα μετατρέπονται από μνημονιακά σε αντιμνημονιακά και τούμπαλιν ανάλογα με τα μικροκομματικά τους συμφέροντα,  ή δημιουργούνται νέα αντιμνημονιακά κόμματα από πολιτικούς οι οποίοι ψήφισαν το μνημόνιο , ή φέρουν βαριές ευθύνες για την κατάσταση της χώρας. Έτσι, η ΝΔ, η οποία καταψήφισε το πρώτο μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο και παλαιότερα εξήγγειλε ότι μόλις γίνει κυβέρνηση  θα επαναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο και θα εφαρμόσει το "ΖΑΠΕΙΟ Ι" και το "ΖΑΠΕΙΟ ΙΙ",  μόλις έγινε συγκυβέρνηση ψήφισε το δεύτερο μνημόνιο και δεν πρότεινε ούτε μία αλλαγή. Από την άλλη, το  κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., το οποίο  ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και εμφανιζόταν αρχικώς ως το πατριωτικό κόμμα της λογικής, όπως αυτοαποκαλείτο, μόλις διάβασε τις δημοσκοπήσεις, ξέχασε τι έλεγε προηγουμένως , έφυγε άρον άρον από την συγκυβέρνηση, καταψήφισε το τελευταίο μνημόνιο και ο ανεκδιήγητος πρόεδρός του εξήγγειλε ότι εάν αποκτήσει εξουσία θα διώξει την τρόικα με τις κλωτσιές! Ομοίως οι διάφοροι υποκριτές, οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα στην κατάρρευση της χώρας, σήμερα εμφανίζονται ως αντιμνημονιακοί κατήγοροι των μνημονιακών.
   Η διάκριση σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς δεν είναι τίποτε άλλο παρά προϊόν της υποκρισίας του πολιτικού συστήματος και της άρνησής του να συζητήσει για μία έστω φορά με ειλικρίνεια και σε βάθος για τα αίτια της διάλυσης της χώρας και το σχέδιο εξόδου από την μεγάλη κρίση. Και τούτο διότι η αιτία της κρίσης δεν βρίσκεται ασφαλώς στα 3  περίπου έτη του μνημονίου αλλά στο ίδιο το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής  που εγκαθιδρύθηκε  με την μεταπολίτευση του 1974,  το οποίο προκειμένου να διατηρηθεί με κάθε τρόπο στην εξουσία,  έφτιαξε ένα θεσμικό πλαίσιο στα μέτρα του και οδήγησε  την χώρα στην χρεοκοπία με μίζες διορισμούς και διαφθορά.  Καθώς όμως το μνημόνιο δεν αποτελεί την αιτία αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης, η διάκριση των πολιτών σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς ομοιάζει με έριδα γύρω από το φάρμακο ενός ασθενούς χωρίς προηγουμένως να έχει γίνει διάγνωση της ασθενείας του.
  Η ελληνική κοινωνία δεν πρέπει να εγκλωβιστεί άλλο στο ψευτοδίλημμα μνημονιακός ή αντιμνημονιακός. Οφείλει να συζητήσει σε βάθος για τα αίτια της κρίσης   Να ορίσει εκ νέου τις έννοιες του κράτους, του πολίτη, της δημοκρατίας, των κομμάτων, των εξουσιών, της δικαιοσύνης και των πολιτικών και τελικώς να διορθώσει την αιτία του κακού αλλάζοντας ριζικά το ίδιο το πολιτικό σύστημα μέσα από ένα νέο σύνταγμα. 

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ

    Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να καταγγείλει και να ζητήσει την τιμωρία όποιου εισηγείτο νόμο επιζήμιο για την πολιτεία, ή όποιου πρότεινε νόμο ο οποίος ήταν αντίθετος με άλλον νόμο. Η καταγγελία ασκείτο ενώπιον  των θεσμοθετών οι οποίοι την εισήγαγαν στο δικαστήριο όπου προβλέπονταν βαριές ποινές ("εισάγουσι ούτοι και γραφάς παρανόμων και νόμον μη επιτήδειον θείναι" Αθηναίων Πολιτεία, 59).
     Βεβαίως, η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν ευνομούμενο κράτος. Απεναντίας, το σύγχρονο ελληνικό κράτος είναι το κράτος της ανομίας. Ανεκδιήγητοι υπουργοί, αντί να εφαρμόσουν τους νόμους όπως έχουν καθήκον ως εκτελεστική εξουσία, ασχολούνται και διαπλέκονται για την κατάργησή τους, προκειμένου να ικανοποιήσουν εκείνους που εξαπάτησαν το ελληνικό δημόσιο εισπράττοντας παρανόμως τα προνοιακά επιδόματα, ή τις συντεχνίες οδηγών βυτιοφόρων, ταξιτζήδων, πρυτάνεων και κάθε άλλης κοινωνικής τάξης, η οποία μπορεί να συμβάλει στην επανεκλογή τους, ή στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Οι συντεχνίες και οι παρανομίες θριαμβεύουν. Είναι οι πελάτες του συστήματος, οι  οποίοι θα στηρίξουν με κάθε τρόπο την παραμονή όλων αυτών των αθλίων στην εξουσία.