Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

   Το ισχύον Σύνταγμα στο άρ. 87 παρ.1 ορίζει ότι «η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία.» Ως «λειτουργική ανεξαρτησία» των δικαστών νοείται το αναφερόμενο στην παρ.2 άρ.87 , ήτοι ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων τους «υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και τους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος.», ενώ ως «προσωπική ανεξαρτησία» νοείται η ισοβιότητα των δικαστών (άρ.88 του Συντάγματος).

     Αλλά είναι προφανές  ότι για να κατοχυρωθεί συνταγματικά η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης απαιτούνται πολύ περισσότερα εχέγγυα από την πρόβλεψη περί ισοβιότητος των δικαστών και την διακήρυξη ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο σύνταγμα και τους νόμους. Συγκεκριμένα ,απαιτείται (1) η πλήρης διάκριση της δικαστικής από τις άλλες δύο εξουσίες (νομοθετική και εκτελεστική), (2) η καθιέρωση αντικειμενικού και αδιάβλητου συστήματος υπηρεσιακών μεταβολών του δικαστή (προαγωγές, μεταθέσεις, αποσπάσεις, μετατάξεις, τοποθετήσεις) και (3) δίκαιο και άνευ παρεμβάσεων σύστημα πειθαρχικού ελέγχου των δικαστών.
      Όσον αφορά το ζητούμενο της πλήρους διάκρισης της δικαστικής από τις λοιπές εξουσίες, το ισχύον Σύνταγμα, σε αντίθεση με τα συντάγματα άλλων κρατών (Ελβετία, Ισπανία, Βέλγιο , Τσεχία Πολωνία, ΗΠΑ) τα οποία καθιερώνουν πλήρες ασυμβίβαστο της θέσης του δικαστικού λειτουργού με οποιαδήποτε άλλη δημόσια θέση, ορίζει μεν ως κανόνα ότι οι δικαστικοί λειτουργοί απαγορεύεται να παρέχουν άλλη μισθωτή υπηρεσία ή να ασκούν οποιοδήποτε επάγγελμα (άρ.89 παρ.1), στην συνέχεια όμως προβλέπει ευρύτατες εξαιρέσεις, οι οποίες εγκυμονούν κινδύνους διαπλοκής, χαριστικών τοποθετήσεων  και συναλλαγής διότι επιτρέπει την συμμετοχή των δικαστών σε συμβούλια ή επιτροπές νομοπαρασκευαστικού, πειθαρχικού, ελεγκτικού, ή δικαιοδοτικού χαρακτήρα (άρ.87 παρ.2), καθώς την ανάθεση σε δικαστικούς λειτουργούς καθηκόντων εκπροσώπησης της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς (άρ.87 παρ.3). 
    Αλλά και σε ό,τι αφορά  τις υπηρεσιακές μεταβολές, είναι μεγάλες οι διαφορές του ελληνικού Συντάγματος με το δίκαιο άλλων ευρωπαϊκών κρατών, δεδομένου ότι πολλές εξ αυτών ( Πολωνία, Δανία, Βέλγιο, Γαλλία, Τσεχία) έχουν θεσμοθετήσει το αμετάθετο των δικαστών προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε άσκηση πίεσης σε βάρος τους, ενώ και στο γερμανικό Σύνταγμα προβλέπεται ότι η μετάθεση διενεργείται μόνο με δικαστική απόφαση (άρ.97). Απεναντίας το ελληνικό Σύνταγμα  δεν παρέχει κανένα εχέγγυο, όχι μόνο για τις μεταθέσεις , αποσπάσεις κλπ. , αλλά ούτε και για τις προαγωγές των δικαστών, αφού δεν ορίζει με σαφήνεια τα κριτήρια των προαγωγών, μεταθέσεων κλπ. των δικαστικών λειτουργών, παρέχοντας έτσι μεγάλα περιθώρια αυθαιρεσίας. Επιπλέον, ακόμη μεγαλύτερες είναι οι διαφορές  όσον αφορά την επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης, δεδομένου ότι η χώρα μας είναι ένα από τα ελάχιστα κράτη της Ευρώπης και του πολιτισμένου κόσμου όπου η ηγεσία της δικαιοσύνης, ήτοι του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και του Προεδρείου των Ανωτάτων δικαστηρίων, επιλέγεται από το υπουργικό συμβούλιο (άρ.90 παρ.5). Θα πρέπει να τονιστεί ότι η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί μνημείο ευθείας χειραγώγησης της δικαστικής εξουσίας από την κυβέρνηση., δεδομένου ότι σε άλλες χώρες η ηγεσία της δικαιοσύνης επιλέγεται είτε από το ίδιο το δικαστικό σώμα (λ.χ. στο Λουξεμβούργο – άρ.90 του Συντάγματος, , στο Βέλγιο – άρ.99, στην Δανία ή στην Ρουμανία-άρ.25 του Συντάγματος), είτε μέσω κοινοβουλίου (όπως προβλέπεται στο ελβετικό Σύνταγμα, αρ.107 και στο Ολλανδικό Σύνταγμα , αρ.118), είτε από τον Πρόεδρο της δημοκρατίας (Φινλανδία) είτε με μικτά συστήματα όπως της Ισπανίας- άρ.123, όπου αποφασίζει  με πλειοψηφία 3/5 το γενικό συμβούλιο Δικαστικής Εξουσίας (αποτελούμενο κατά πλειονότητα από δικαστές), της Ιταλίας – άρ.104, όπου οι προαγωγές , μεταθέσεις κλπ. διενεργούνται από ανώτατο δικαστικό συμβούλιο, τα μέλη του οποίου διορίζονται κατά τα 2/3 από τους δικαστές και κατά ½ από το κοινοβούλιο, της Γερμανίας – άρ.95 με σύμπραξη ομοσπονδιακού υπουργού και επιτροπής της βουλής και των ομόσπονδων κρατών και των ΗΠΑ όπου οι δικαστές των Ανωτάτου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου εκλέγονται με κοινή συμφωνία Προέδρου και Κογκρέσου με πλειοψηφία 2/3. Ιδιαίτερο παράδειγμα αποτελεί εξάλλου αυτό της Ιαπωνίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα της οποίας οι δικαστές και ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου διορίζονται από την κυβέρνηση αλλά ο διορισμός τους τίθεται υπό την κρίση των πολιτών στις επερχόμενες εκλογές.   
      Εξάλλου και όσον αφορά το πειθαρχικό δίκαιο των δικαστών, δυνατότητα ευθείας παρέμβασης, ελέγχου και άσκησης πίεσης προς τους δικαστές εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας παρέχει η διάταξη της παρ.1 άρ. 91 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία την πειθαρχική δίωξη κατά των ανωτάτων δικαστών εγείρει ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ενώ δεν προσδιορίζονται επαρκώς τα πειθαρχικά αδικήματα που οδηγούν στην οριστική παύση των δικαστών.
      Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι απαιτείται ριζική συνταγματική αλλαγή ώστε να εξασφαλιστεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης: Επ’ αυτού προτείνεται:
1.             Κατάργηση της δυνατότητα συμμετοχής των δικαστών σε νομοπαρασκευαστικές ή άλλες επιτροπές μη δικαιοδοτικού χαρακτήρα.
2.             Κατάργηση της διάταξης που προβλέπει διορισμό της ηγεσίας της δικαιοσύνης από την κυβέρνηση και καθιέρωση της  επιλογής της ηγεσίας της δικαιοσύνης με κλήρωση μεταξύ των ανωτάτων δικαστών.
3.             Πρόβλεψη στο σύνταγμα ότι οι προαγωγές θα διενεργούνται με αντικειμενικό σύστημα (μόρια) της λεπτομέρειες του οποίου θα ορίζει ο νόμος (λ.χ. θα προσμετράται η ταχύτητα έκδοσης αποφάσεων, ο αριθμός αποφάσεων που δεν ακυρώθηκαν, η έλλειψη πειθαρχικών παραπτωμάτων κλπ.)
4.             Καθιέρωση του αμετάθετου των δικαστών εκτός εάν συναινούν οι ίδιοι ή έχουν υποπέσει σε πειθαρχικό παράπτωμα.
5.             Θεσμοθέτηση Συνταγματικού Δικαστηρίου με συμμετοχή και μη δικαστών, τα μέλη του οποίου θα διορίζονται με ευρύτερη συναίνεση κατά τα πρότυπα της Ιταλίας (15μελές τα μέλη του οποίου διορίζονται κατά 1/3 από τον Πρόεδρο της δημοκρατίας, 1/3 από το κοινοβούλιο και 1/3 από τους δικαστές), ή της Γερμανίας (15μελές, ½ από την Ομοσπονδιακή Βουλή και ½ από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο), ώστε να διαθέτει αυξημένο κύρος.
6.             Ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων με καθιέρωση αμιγών ορκωτών δικαστηρίων για να δικάζουν αδικήματα των δικαστών, αποζημίωση των ενόρκων και κλήρωση για την ανάδειξή τους μεταξύ των πολιτών.
7.             Κατάργηση της διάταξης που προβλέπει ότι ο υπουργός δικαιοσύνης ασκεί την πειθαρχική δίωξη κατά των ανώτατων δικαστών.
8.             Καθιέρωση δικαστικής αστυνομίας απευθείας υπαγόμενης στην δικαστική εξουσία κατά το πρότυπο της Ιταλίας και της Ισπανίας.

                                                    Πηγή: Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα www.neosyntagma.net.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣ ΣΗΚΩΝΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ!

    Στις εσωκομματρικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ ανακονώθηκε ότι ψήφισαν 236.000. Μεταξύ των ψηφισάντων εμφανίστηκε και μία ηλικιωμένη, η οποία μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης δήλωσε ότι της έριξαν χαράτσι της επέβαλαν φόρους, της τα πήραν όλα, αλλά εκείνη πήγε να ψηφίσει "για να μη χαθεί το κόμμα"!
     Συγχαρητήρια! Είναι αυτό που λέγαμε παλιά ότι η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Η ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΙΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

    Ο Κώστας Καραμανλής θα πρέπει να θεωρείται ένας από τους πιο αποτυχημένους πρωθυπουργούς στην ιστορία του ελληνικού κράτους.
     Εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ ως κληρονόμος του ονόματος του ιδρυτή Κωνσταντίνου Καραμανλή και κέρδισε τις εκλογές του 2004 με το σύνθημα της "επανίδρυσης του κράτους".Ωστόσο, όχι μόνο δεν επανίδρυσε το κράτος, όπως υποσχέθηκε, αλλά το οδήγησε στην πλήρη παραλυσία και διάλυση.
   Αντί να πολεμήσει τους "νταβατζήδες", όπως είχε υποσχεθεί πίνοντας μπύρες και τρώγοντας σουβλάκια στην γνωστή ταβέρνα του Μπαϊρακτάρη, η διαφθορά γιγαντώθηκε με τα σκάνδαλα των ομολόγων, των κουμπάρων, των υποκλοπών, του Μαγκίνα, της Siemens και του Βατοπεδίου. Αντί να εκσυγχρονίσει τους θεσμούς, θέσπισε την ανάξια λόγου συνταγματική αναθεώρηση του 2007  και, αντί να οργανώσει την δομή του κράτους, προτιμούσε να παίζει playstation ενώ επί των ημερών του καιγόταν η Ελλάδα αλλά και το κέντρο της Αθήνας, την φοβερή νύχτα των επεισοδίων για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. 
    Τον Οκτώβριο του 2009 ο Κώστας Καραμανλής κυριολεκτικά  παρέδωσε την εξουσία στον άξιο διάδοχό του Γιώργο Παπανδρέου, υπό το βάρος της επερχόμενης χρεωκοπίας της χώρας, της οποίας το δημόσιο χρέος αύξησε κατά την διάρκεια της θητείας του μέσα σε 5 έτη κατά 115 δις ευρώ (το παρέλαβε 183 δις το 2004 και το παρέδωσε 298 δις ). Αποχώρησε περίπου "σαν τον κλέφτη" χωρίς να εξηγήσει το τεράστιο βάρος που άφηνε στις πλάτες του ελληνικού λαού και χωρίς βεβαίως να λογοδοτήσει, ως όφειλε ως πολιτικός άντρας, για τις πράξεις του. Σε όλες τις επιθέσεις απέφευγε να απαντήσει προτιμώντας τον δρόμο της σιωπής, ή αλλιώς "κάνοντας την πάπια", ακολουθώντας τις συμβουλές των επικοινωνιολόγων του.
   Στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη προέδρου της ΝΔ, ο Καραμανλής, πονηρά σκεπτόμενος , υποστήριξε  παρασκηνιακά τον Αντώνη Σαμαρά σε βάρος της Ντόρας Μπακογιάννη. Έτσι πέτυχε , αφενός να μην παραδοθεί το κόμμα στην οικογένεια Μητσοτάκη και , αφετέρου, ως αντάλλαγμα, ο Σαμαράς να μην αποκηρύξει την διακυβέρνηση Καραμανλή.
   Τα χρόνια του μνημονίου ο Καραμανλής κάλυψε τα νώτα του με την υποστήριξη του Σαμαρά και συνέχισε την τακτική της σιωπής αφήνοντας τον Παπανδρέου, στον οποίο παρέδωσε ευχαρίστως την πρωθυπουργία, να γελοιοποιείται. Σιγά - σιγά όμως η προπαγάνδα άρχισε να διαρρέει ότι δήθεν παρέδωσε την εξουσία επειδή κινδύνευε η ζωή αυτού και της οικογενείας του από τους Αμερικανούς.
Ξαφνικά, προ ολίγων μηνών παρουσιάσθηκαν τηλεοπτικοί σταθμοί οι οποίοι προέβαλαν σειρά εκπομπών για να πείσουν ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου δεν ήταν σκάνδαλο, ενώ προσφάτως τακτοποιήθηκαν και τα σκάνδαλα της Siemens και των ομολόγων.
    Προ ολίγων ημερών, ανακοινώθηκε η είδηση ότι ο εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη κατά αγνώστων για σχέδιο δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή τον Απρίλιο 2008, βασιζόμενος σε δελτία της ΕΥΠ, στέλεχος της οποίας συνομίλησε με Ρώσο πράκτορα της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφάλειας της Ρωσίας, ο οποίος του ανέφερε ότι κατά την διάρκεια επιχείρησης στην Νέα Μάκρη εκείνο το διάστημα έπεσε πάνω σε άλλη ομάδα, η οποία μόλις τον αντιλήφθηκε εγκατέλειψε το όχημά της αφήνοντας πίσω χάρτες, είδη καμουφλάζ και εκρηκτικά εκ των οποίων προέκυπτε (σύμφωνα με τον Ρώσο πράκτορα που τα ανέφερε στον δικό μας πράκτορα) ότι σχεδιαζόταν δολοφονική επίθεση εναντίον του μεγάλου ηγέτη (βλ εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18-3-2012, σελ.24).
    Όπως αναφέρει το δημοσίευμα , η ΕΥΠ δεν επιχείρησε τότε να απευθυνθεί στην ίδια την υπηρεσία του Ρώσου πράκτορα, διότι θεωρούσε βέβαιη την διάψευση της είδησης. Απευθύνθηκε όμως στον ίδιο πληροφοριοδότη το 2009, ο οποίος αρνήθηκε να αναφερθεί εκ νέου στο ζήτημα και δεν έδωσε καμία πληροφορία.
    Φαίνεται ότι ύστερα από 4 έτη τα παραπάνω στοιχεία ήταν αρκετά για τον εισαγγελέα ώστε να ασκήσει ποινική δίωξη. 
      Εάν δεν κάνω λάθος , την ίδια ημέρα κατά την οποία δημοσιεύθηκε η είδηση της άσκησης ποινικής δίωξης για προπαρασκευαστικές πράξεις δολοφονίας των Κώστα Καραμανλή, ένα άλλο δημοσίευμα έλεγε ότι ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς επισκέφθηκε την Ομοσπονδία Κτηνοτρόφων. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν ορισμένοι νομίζουν ότι απευθύνονται σε ζώα.     

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

ΤΑ ΟΡΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

    Σύμφωνα με τον δείκτη αντίληψης διαφθοράς, τον οποίο δημοσιεύει κάθε χρόνο η οργάνωση "ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ" , όσον αφορά το έτος 2011, η Ελλάδα έλαβε βαθμό 3,4 με άριστα το 10 και κατέλαβε την 80η θέση στον κόσμο μαζί με την Κολομβία, το Ελ Σαλβαδόρ, το Μαρόκο, το Περού και την Ταϋλάνδη. 
   Πρώτες και πιο ευνομούμενες χώρες κατατάσσονται η Νέα Ζηλανδία (9,5), η Δανία (9,4), η Φινλανδία (9,4), η Σουηδία (9,3), η Σιγκαπούρη (9,2), η Νορβηγία (9,0), η Ολλανδία (8,9) , η Αυστραλία (8,8) και ο Καναδάς (8,7), ενώ η Γερμανία είναι 14η με 8,0, οι ΗΠΑ 24ες με 7,1, η Γαλλία 25η με 7,0 και η Κύπρος 30η με 6,3. Ακόμη και η Τουρκία βρίσκεται σε καλύτερη θέση από την Ελλάδα δεδομένου ότι βαθμολογείται με 4,2 και κατατάσσεται 61η. 
    Μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα ξεπερνάει μόνο την Βουλγαρία η οποία  καταλαμβάνει την 86η θέση με 3,3 . Βρισκόμαστε στην ίδια περίπου κατηγορία με την Σερβία (3,3) , την Βοσνία - Ερζεγοβίνη (3,2), την Αλβανία (3,1). 
    Η οργάνωση "ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΕΛΛΑΣ" υπολόγισε ότι το κόστος της διαφθοράς του δημοσίου τομέα για τους πολίτες οι οποίοι εξαναγκάζονται να καταβάλλουν παράνομα ποσά σε διεφθαρμένους υπαλλήλους του κράτους, κατά το έτος 2010, ανήλθε περίπου στα 400 εκ. ευρώ. Αλλά πολύ μεγαλύτερο (και προς το παρόν ανυπολόγιστο για άγνωστους λόγους από την "ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΕΛΛΑΣ") είναι το κόστος για το ίδιο το κράτος από την διαφθορά στα δημόσια έργα, στις προμήθειες των νοσοκομείων και γενικώς των δημοσίων υπηρεσιών, την μη είσπραξη φορολογικών εσόδων, το λαθρεμπόριο κλπ.
     Το φαύλο σύστημα της διαφθοράς βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το παθογενές Σύνταγμα της χώρας, το οποίο υποθάλπει την κομματοκρατία, την οικογενειοκρατία, την διαπλοκή, τα προνόμια, τις ασυλίες βουλευτών και υπουργών και την ανισότητα και αγνοεί την δημόσια λογοδοσία των αξιωματούχων, την διάκριση των εξουσιών, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την διαφάνεια. Επιπλέον, τροφοδοτείται από την πολυνομία, την αοριστία των νόμων, την ευρύτατη διακριτική ευχέρεια των αρχών στην λήψη αποφάσεων και την γραφειοκρατία. 
    Η κρατική διαφθορά είναι μία από τις μεγαλύτερες αιτίες χρεωκοπίας της χώρας. Κατέφαγε τις σάρκες των πολιτών, κατασπατάλησε τον δημόσιο πλούτο της χώρας και εμπόδισε κάθε υγιή επειχειρηματική επένδυση. Επί πολλά έτη γιγαντώθηκε. Σήμερα τα φαινόμενα δημοσιοποίησης περιπτώσεων διαφθοράς σε ολόκληρο το φάσμα του δημοσίου τομέα λαμβάνουν μορφή χιονοστιβάδας, όχι επειδή οι αρμόδιοι έχουν λάβει έστω και ένα σοβαρό μέτρο αντιμετώπισής τους αλλά, αφενός εξαιτίας της απελπισίας των πολιτών και , αφετέρου, εξαιτίας της επικείμενης έλευσης στα υπουργεία των αντιπροσώπων της τρόικας, η οποία εξαναγκάζει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς να κινηθούν για να μην θεωρηθούν συμμέτοχοι των σκανδάλων.
      Τα όρνια της διαφοράς δεν μπορεί να έχουν θέση στην νέα Ελλάδα. Επιβάλλεται όχι μόνο ριζική συνταγματική αλλαγή  στα πλαίσια που προηγουμένως αναφέρθηκαν, αλλά και μεγάλης κλίμακας κωδικοποίηση και απλοποίηση της νομοθεσίας, ανάλογη της εποχής του Ιουστινιανού, ώστε οι διάσπαρτες και πολλές φορές αντιφατικές μεταξύ τους ρυθμίσεις να απλοποιηθούν, να ενταχθούν σε ενιαίες νομοθεσίες, να καταστούν προσιτές στον πολίτη και να πάψουν οι περιπτώσεις όπου η διεφθαρμένη διοίκηση είχε ευρύτατα περιθώρια διακριτικής ευχέρειας στην επιβολή κυρώσεων σε βάρος του πολίτη και στο ύψος αυτών.
    

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

ΤΑ ΔΟΜΗΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΤΑ ΚΟΥΡΕΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΚΑΙ Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ

     Την διετία 2005-2006 οι διοικήσεις τεσσάρων ασφαλιστικών ταμείων έπαιξαν και έχασαν μέρος της περιουσίας των εν λόγω ταμείων σε υπερκοστολογημένα δομημένα ομόλογα. Πρόκειται για το γνωστό σκάνδαλο των ομολόγων.
     Αλλά τα παραπάνω ομόλογα δεν ήταν τα μόνα που είχαν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά ταμεία. Μεγάλο μέρος της περιουσίας των Ταμείων ύψους  (περίπου 26 δις ευρώ) είχε επενδυθεί σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, το οποίο ελληνικό δημόσιο ως γνωστόν χρεοκόπησε. Προκειμένου δε να μην καταρρεύσει, επενέβη η Ευρωπαίκή Ένωση και με την διαδικασία του PSI  επετεύχθη το "κούρεμα" του χρέους του κατά ποσοστό περίπου 50% όσον αφορά τα χρέη προς "ιδιώτες" , ήτοι περίπου κατά 107 δις ευρώ. Με άλλα λόγια ιδιώτες , ήτοι τράπεζες, ταμεία, ακόμη και φυσικά πρόσωπα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, υπό την απειλή της πλήρους κατάρρευσης και στάσης πληρωμών της Ελλάδας , αναγκάσθηκαν να  την διασώσουν χαρίζοντας ένα σημαντικό μέρος της αξίας των ελληνικών ομολόγων που είχαν στην κατοχή τους, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι θα λάβουν την αξία του υπολοίπου.
    Όπως αναφέρθηκε, οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας δεν βρίσκονται μόνο στο εξωτερικό αλλά στο εσωτερικό. Έτσι , μεταξύ των ιδιωτών περιλαμβάνονται και τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία μέσω του "κουρέματος" αναγκάζονται να απωλέσουν περιουσία 13 δις ευρώ.
     Το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων για τα πολιτικά πρόσωπα  είχε κλείσει  προ πολλού.  Για τα μη πολιτικά πρόσωπα (διοικητές ασφαλιστικών ταμείων , χρηματιστηριακές εταιρίες κλπ) έκλεισε οριστικά προ ολίγων ημερών, όταν το Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών έκρινε αθώους όλους τους κατηγορουμένους και τους παρέδωσε άσπιλους στην κοινωνία. 
    Το σκάνδαλο της χρεωκοπίας της χώρας και του"κουρέματος" της περιουσίας των Ταμείων και των ασφαλισμένων τους δεν έχει ανοίξει και δεν πρόκειται όσο υπάρχει αυτό το πολιτικό σύστημα. Άλλωστε ,η ελληνική δικαιοσύνη ουδέποτε καταδίκασε κανέναν σε αυτή την χώρα για οποιοδήποτε σκάνδαλο. Στην Ελλάδα υπάρχουν εγκλήματα. Υπάρχουν και θύματα. Δεν υπάρχουν όμως εγκληματίες.
      

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ Η ΑΣΥΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

    Οι βουλευτές, οι οποίοι σύμφωνα με το άρ.51 παρ.2 του Συντάγματος "αντιπροσωπεύουν το έθνος", έχουν επιφυλάξει για τον εαυτό τους προνόμια, τα οποία εδράζονται τόσο στον νόμο όσο και στο ίδιο το Σύνταγμα.
   Βασιζόμενοι στις συνταγματικές διατάξεις των παρ.1 και 2 του άρ. 63 Σ  , δυνάμει των οποίων δικαιούνται αποζημίωση, δαπάνες, αλλά και  συγκοινωνιακή, ταχυδρομική και τηλεφωνική ατέλεια, το ύψος των οποίων καθορίζεται με απόφαση της ολομέλειας της βουλής, θεσμοθέτησαν ένα απίστευτο όργιο σπατάλης σε βάρος του δημοσίου. Νομοθέτησαν υπέρογκες βουλευτικές αποζημιώσεις 16 μηνών κατ' έτος και δεν δίστασαν να κατοχυρώσουν επιπλέον αμοιβή για κάθε συμμετοχή τους σε επιτροπές της βουλής. Προσέλαβαν κομματικούς στρατούς δήθεν συμβούλων  οι οποίοι αμείβονται από το δημόσιο και φυλάσσονται  από αστυνομικούς αποσπασμένους μόνο για την δική τους προστασία. Μετακινούνται δωρεάν σε πρώτη θέση με τα όλα τα μέσα συγκοινωνίας, τους παρέχονται αυτοκίνητα, χρεώνουν το δημόσιο με υπέρογκες δαπάνες επικοινωνίας και μετακίνησης και έφθασαν σε σημείο να κατοχυρώσουν για τον εαυτό τους ακόμη και δωρεάν εισιτήριο για ιαματικά λουτρά , μόνοι αυτοί μαζί με τους μητροπολίτες και τους ανάπηρους! Τον έλεγχο των οικονομικών τους τον ανέθεσαν σε επιτροπή, η οποία απαρτίζεται κατά πλειοψηφία από τους ίδιους, ενώ διάτρητο είναι και το λεγόμενο "ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ" το οποίο δήθεν θεσμοθέτησαν.
     Αλλά το θέμα δεν σταμάτησε εκεί. Οι βουλευτές για να μπορούν να τελέσουν ευσυνείδητα το καθήκον τους, εκτός από σκανδαλώδη οικονομικά προνόμια εξασφάλισαν και ποινική ασυλία, διότι, σύμφωνα με το άρ.62 του Συντάγματος , με εξαίρεση τα αυτόφωρα κακουργήματα, δεν διώκονται, ούτε συλλαμβάνονται , ούτε φυλακίζονται, ούτε με άλλο τρόπο περιορίζονται χωρίς άδεια της βουλής. Μάλιστα η εν λόγω άδεια θεωρείται μη δοθείσα, όχι μόνο σε περίπτωση ρητής άρνησης, αλλά και στην περίπτωση κατά την οποία παρέλθουν τρεις μήνες και η βουλή σιωπήσει και δεν αποφανθεί καν επί της σχετικής εισαγγελικής αιτήσεως. Τελευταία "τρανταχτή" σκανδαλώδους ποινικής ασυλίας υπήρξε εκείνη της Μιλένας Αποστολάκη, όπου μετά την άρνηση της βουλής να παράσχει άδεια ποινικής δίωξης σε περίπτωση έγκλησης του πρώην συζύγου της βουλευτού για το ποινικό αδίκημα της παραβίασης απόφασης ασφαλιστικών μέτρων επιμέλειας ανηλίκων τέκνων, ο πρώην σύζυγος προσέφυγε στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το οποίο καταδίκασε την Ελλάδα σε χρηματική αποζημίωση για παραβίαση του δικαιώματος ελεύθερης πρόσβασης στην δικαιοσύνη.
    Είναι φανερό ότι τα προνόμια και η ποινική ασυλία κατέστησαν τους βουλευτές,  από αντιπροσώπους του λαού, κυριάρχους επί του λαού και της κοινωνίας. Οι βουλευτές έκαναν την πολιτική επάγγελμα, το οποίο μάλιστα μεταβιβάζεται κληρονομικώ δικαίω από πατέρα σε κόρη  και από μάνα σε υιό. Επί 35 και πλέον έτη οι ίδιες οικογένειες και τα ίδια κόμματα ψήφιζαν σειρά νομοθετημάτων τα οποία οδήγησαν στην χρεοκοπία της χώρας. Αλλά οι ίδιοι πλούτιζαν. Και όταν η χώρα έφθασε στο σημείο της πτώχευσης, πολλοί εξ αυτών είχαν ήδη φροντίσει να εξάγουν τις καταθέσεις τους σε τράπεζες του εξωτερικού ώστε, εάν η χώρα καταστραφεί και επιστρέψει στην δραχμή, εκείνοι ως παράσιτα να κερδοσκοπήσουν για μία ακόμη φορά σε βάρος των θυμάτων τους.
       Τώρα έφθασε η ώρα της κρίσεως. Ο λαός γνωρίζει πολύ καλά ότι όλα αυτά είναι απάτη. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε ένα νέο Σύνταγμα μέσα από το οποίο θα θεσμοθετηθεί η δημόσια λογοδοσία των αξιωματούχων , θα απαγορευθεί η εκλογή του ιδίου προσώπου σε οποιοδήποτε αξίωμα για περισσότερες από δύο θητείες, θα καταργηθούν τα προνόμια και η ποινική ασυλία των βουλευτών και υπουργών και θα ελέγχονται τα οικονομικά τους από την ανεξάρτητη δικαιοσύνη, με πλήρη δημοσιότητα και διαφάνεια και χωρίς κανενός είδους απόρρητο.