Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Η ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

    Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας, θεωρούμενος ως ο πρώτος επιστημονικός σύλλογος της χώρας, τήρησε εξ αρχής έντονη αντιμνημονιακή στάση, προσφεύγοντας μάλιστα κατά του πρώτου μνημονίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας  με αίτηση ακυρώσεως η οποία απορρίφθηκε. Επιπλέον, επιτέθηκε σφοδρότατα εναντίον της τρόικας αρνούμενος δια των εκπροσώπων του ακόμη και να επικοινωνήσει μαζί της.
    Ενώ όμως ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας δια του προέδρου και του Διοικητικού Συμβουλίου του επιδεικνύει τον γνήσιο πατριωτισμό του επιτιθέμενος εναντίον των μνημονίων και της τρόικας, ουδέποτε εξέδωσε έστω και μία ανακοίνωση εναντίον του πολιτικού συστήματος ,το οποίο οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία και την κατέστησε έρμαιο στα χέρια των δανειστών της. Επίσης, ουδένα συνδικαλιστικό αγώνα διεξήγαγε για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την απεμπλοκή της από την εκτελεστική εξουσία και την κάθαρσή της από τα παραδικαστικά κυκλώματα που την λυμαίνονται σε βάρος των πολιτών αλλά και σε βάρος των ίδιων των δικηγόρων - μελών του δικηγορικού συλλόγου, οι οποίοι ασκούν το λειτουργημά τους τίμια χωρίς να συμμετέχουν στα αίσχη.
   Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας (όπως και οι λοιποί δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας) δεν πρότεινε ποτέ τίποτε για τα ανωτέρω, ούτε βεβαίως για την ριζική θεσμική - συνταγματική αλλαγή του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Φαίνεται άλλωστε ότι όλα αυτά δεν τον "αγγίζουν "εάν κρίνει κανείς από την πρόσφατη δήλωση του Προέδρου ΔΣΑ κ. Αδαμόπουλου , ο οποίος κατηγόρησε την τρόικα ότι εκβιάζει την Ελλάδα εκμεταλλευόμενη της "δανειακές δυσχέρειες" της χώρας, λες και πρόκειται για κάτι προσωρινό ή συγκυριακό και όχι για χρεοκοπία της Ελλάδας και του πολιτικού της συστήματος. Αντιδρά σε οποιαδήποτε αλλαγή θεσμικού πλαισίου χωρίς να προτείνει τίποτε, ούτε για τα προβλήματα της Δικαιοσύνης, ούτε για τα ζητήματα του δικηγορικού κλάδου.
    Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας και ο πρόεδρός του, φίλος και συμπατριώτης εάν δεν κάνω λάθος του Αντώνη Σαμαρά, συμπεριφέρεται, τηρουμένων των αναλογιών, όπως οι ταξιτζήδες και ο άλλος φίλος του Αντώνη Σαμαρά κ. Λυμπερόπουλος, ή όπως οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ και ο εκπρόσωπός τους κ. Φωτόπουλος. Αλλά οι δικηγόροι δεν ασκούν απλώς ένα επάγγελμα  Ασκούν λειτούργημα και ως εκ τούτου έχουν άλλες ευθύνες και άλλα καθήκοντα έναντι της κοινωνίας.
   Από χθες οι δικηγόροι των Αθηνών βρίσκονται σε αποχή διαρκείας θυσιαζόμενοι στον βωμό μικροπολιτικών επιδιώξεων. 
      

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

     Χθες το βράδυ, παρακολουθώντας της εικόνες εντός και εκτός της Βουλής και σήμερα, περιδιαβαίνοντας με θλίψη τους δρόμους με τα καμένα νεοκλασικά της Αθήνας, συλλογίσθηκα ότι ο χρόνος είναι αμείλικτος και τοποθετεί στην αληθινή τους θέση και διάσταση όλες τις ανθρώπινες πράξεις. Θυμήθηκα τις δόξες τις μεταπολίτευσης, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να κατεβαίνει ως σωτήρας από το αεροπλάνο, τον Ανδρέα της Αλλαγής, τον Μητσοτάκη της κάθαρσης, τον Σημίτη του εκσυγχρονισμού, τον Κώστα Καραμανλή της επανίδρυσης του κράτους και τον Γιώργο Παπανδρέου του "λεφτά υπάρχουν". Έφερα στο μυαλό μου τις τεράστιες συγκεντρώσεις με τις πλαστικές σημαίες στο Σύνταγμα, όπου μάζευαν κόσμο από όλη την Ελλάδα για να χειροκροτήσει τους μεγάλους ηγέτες. Ο χρόνος όμως είχε άλλη άποψη και τοποθέτησε όλους αυτούς εκεί που τους αξίζει. Πλέον, αντί για πανηγύρια, κυριαρχεί η οργή. Ο κόσμος μαζεύεται στο Σύνταγμα, αλλά όχι για να χειροκροτήσει. Επιλέγει άλλου τύπου χειρονομίες. 
    Τα χθεσινά θλιβερά γεγονότα εντός και εκτός βουλής απέδειξαν ολοφάνερα για μία ακόμη φορά ότι η χώρα δεν μπορεί να σωθεί εάν δεν ανατραπεί το ισχύον πολιτικό σύστημα. Χρειάζεται αμέσως κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας τρίμηνης ή πεντάμηνης διάρκειας με δύο στόχους: (1) Την χρηστή διαχείριση της παρούσας δεινής κατάστασης ώστε οι θυσίες του λαού να γίνουν χωρίς διακρίσεις αλλά σε πνεύμα δικαιοσύνης και (2) την προετοιμασία εκλογών σε πνεύμα απόλυτης ισότητας όπου όλα τα κόμματα, παλαιά και νέα, θα προβάλλονται εξ ίσου και θα καταργηθεί η κρατική επιχορήγηση των κομμάτων της βουλής. Παράλληλα θα πρέπει να ξεκινήσει από την βάση διαδικασία θέσπισης νέου , αληθινά δημοκρατικού, Συντάγματος των Ελλήνων, διότι το πολιτικό σύστημα μπορεί να ανατραπεί μόνο εάν καταργηθεί ο θεμελιώδης νόμος πάνω στον οποίο βασίσθηκε. Το νέο Σύνταγμα θα πρέπει να κατοχυρώνει την λαϊκή κυριαρχία, την πολιτική ισότητα, την διάκριση των εξουσιών, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων και την διαφάνεια  και νομιμότητα στην λειτουργία των ΜΜΕ και θα πρέπει να επικυρωθεί με δημοψήφισμα ώστε να αποκτήσει αληθινή λαϊκή βάση.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

      "Και μετ' ου πολλάς ημέρας συναγαγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν, και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως. Δαπανήσαντος δε αυτού πάντα εγένετο λιμός ισχυρός κατά την χώραν εκείνην , και αυτός ήρξατο υστερείσθαι. Και πορευθείς εκολλήθη ενί των πολιτών της χώρας εκείνης, και έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού βόσκειν χοίρους. Και επεθύμει γεμίσαι την κοιλίαν αυτού από των κερατίων ων ήσθιον οι χοίροι, και ουδείς εδίδου αυτώ. Εις εαυτόν δε ελθών είπε: πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι! (Κατά Λουκάν, ιε΄13-17). Μετάφραση: Και μετά από λίγες ημέρες ο νεότερος υιός, αφού τα μάζεψε όλα (ενν.όσα του έδωσε ο πατέρας του) ταξίδεψε σε μέρος μακρινό και εκεί σκόρπισε την περιουσία του ζώντας βίο άσωτο. Και όταν τα δαπάνησε όλα ήλθε πείνα μεγάλη στην χώρα εκείνη και αυτός άρχισε να στερείται. Και πήγε και προσελήφθη δούλος ενός εκ των πολιτών της χώρας εκείνης και εκείνος τον έστειλε στα χωράφια για να βόσκει χοίρους. Και επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του με ξυλοκέρατα τα οποία έτρωγαν οι χοίροι  και κανείς δεν του έδινε. Κάποια στιγμή συνήλθε και είπε: Σε πόσους μισθωτούς του πατρός μου περισσεύει ο άρτος ενώ εγώ πεθαίνω από την πείνα!" 
    Η ερχόμενη Κυριακή είναι η Κυριακή του Ασώτου, ενώ η προηγούμενη, από την οποία άρχεται και το Τριώδιο, ήταν του Τελώνου και του Φαρισαίου. 
   Βεβαίως, ως γνωστόν, τα έθιμα επιβάλλουν, παράλληλα με την έναρξη του Τριωδίου , να ξεκινήσει και να κορυφωθεί και η περίοδος της αποκριάς και των μεταμφιέσεων.
  Γρήγορα όμως ο βασιλιάς καρνάβαλος θα καεί στην πυρά και θα αρχίσει η σαρακοστή ώστε να οδηγηθούμε στην σταύρωση και -πρώτα ο θεός- στην Ανάσταση.
    Αμήν!

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Τελικά είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε κάτι για να πάψει να χρεώνεται η χώρα;

     Το 1975, πρώτο έτος της μεταπολίτευσης, το δημόσιο χρέος της χώρας ανερχόταν στο ποσό των 566, 18 εκ.ευρώ.
   Το 1981, όταν η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Γεωργίου Ράλλη παρέδωσε την πρωθυπουργία στο ΠΑΣΟΚ, το χρέος  είχε πενταπλασιασθεί και είχε φθάσει στο ποσό των 2,5 δις ευρώ.
     Το 1989, όταν τελείωσε η πρώτη περίοδος διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ του μεγάλου ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου όπου εφαρμόσθηκε το περίφημο δόγμα "Τσοβόλα δώστα όλα", το δημόσιο χρέος σχεδόν δεκαπλασιάσθηκε ανερχόμενο πλέον στα 22,365 δις ευρώ, ενώ, μετά από ένα έτος οικουμενικών κυβερνήσεων, το 1990 το χρέος είχε αυξηθεί κατά 9 δις και προσδιοριζόταν στο ποσό των 31,131 δις ευρώ.
    Η κυβέρνηση Μητσοτάκη της ΝΔ, η οποία παρέλαβε το χρέος στο προαναφερθέν  ποσό των 31,131 δις ευρώ το 1990, μετά από τρία έτη, ήτοι το 1993, το παρέδωσε στο ποσό των  69,238 δις ευρώ (αύξηση περισσότερο από 12 δις ευρώ κατ' έτος- ήταν η τότε λεγόμενη μαύρη τρύπα του Μάνου).
  Καταπληκτικές επιδόσεις είχε και η δέυτερη διακυβέρνηση Παπανδρέου (1993-1996), η οποία παρέδωσε  στον εκσυγχρονιστή Κώστα Σημίτη  δημόσιο χρέος ανερχόμενο στο ποσό των 97, 793 δις ευρώ, ήτοι αύξανε το χρέος κατά περίπου 10 δις ευρώ κατ' έτος.
    Ο κ. Σημίτης  συνέχισε την πορεία των προηγουμένων και το 2004 παρέδωσε στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή δημόσιο χρέος 183,187 δις ευρώ, ήτοι περίπου διπλάσιο από ό,τι το παρέλαβε.
    Ο κ. Καραμανλής το 2009, άνθρωπος της καλοπέρασης,  μετά από πέντε έτη διακυβέρνησης είχε ήδη εκτινάξει το χρέος στο ποσό των 298,706 δις ευρώ, ήτοι η κυβέρνησή του χρέωνε την χώρα με ποσό περίπου 23 δις ευρώ κάθε έτος.
   Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, έστω και αργά, διαπίστωσε ότι τελικώς λεφτά δεν υπάρχουν και εφόσον δεν υπήρχε κανείς πλέον ο οποίος να αναλάμβανε τον κίνδυνο να μας δανείσει, υπήγαγε την χώρα στο μνημόνιο. Παρά ταύτα, το έτος 2010 τα έσοδα ανήλθαν σε περίπου 50 δις ευρώ και οι δαπάνες περίπου 70 δις ευρώ, γεγονός το οποίο σημαίνει με απλά μαθηματικά ότι η χώρα είχε ανάγκη δανεισμού επιπλέον 20 δις ευρώ για να καλύψει τις δαπάνες της. 
    Η χρεοκοπία και ο διεθνής διασυρμός της χώρας δεν ήταν ικανά γεγονότα για να ιδρώσει το αυτί κανενός στην χώρα της υποκρισίας και της γελοιότητας και το 2011 το ελληνικό κράτος χρειάσθηκε να δανειστεί άλλα 20 δις ευρώ για να καλύψει το έλλειμμα  μεταξύ εσόδων και δαπανών του. Ενδεικτικό συγκριτικό στοιχείο του μεγέθους του ελληνικού χρέους αποτελεί ότι , είναι μεγαλύτερο από το κόστος όλων των πολέμων που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ στην ιστορία τους με εξαίρεση τον β΄παγκόσμιο πόλεμο και τους πολέμους στο Βιετνάμ και στο Ιράκ (βλ. Stephen Daggett, Ιούνιος 2010, Congressional Research Service, όπου, για παράδειγμα, το κόστος του α΄παγκοσμίου πολέμου για τις ΗΠΑ αποτιμάται με σημερινά δεδομένα σε  334 δις δολάρια, ο πόλεμος της Κορέας σε 341 δις δολάρια και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν σε 321 δις).
   Είναι φανερό ότι ούτε η χρεοκοπία μας εμπόδισε να δαπανούμε πολύ περισσότερα από όσα κερδίζουμε, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί διότι είμαστε ...μάγκες! Εάν κάποιος από τους δανειστές μας υποδείξει τρόπους να μειώσουμε τις δαπάνες μας, τυχοδιώκτες πολιτικοί, παράσιτα - συνδικαλιστές και ανεκδιήγητοι δημοσιογράφοι ξεσηκώνονται και βάζουν "κόκκινες γραμμές". Άθλιοι οι οποίοι εγκληματούν καθημερινά σε βάρος της Ελλάδος δεν πράττουν τίποτε για την καταπολέμηση της κακοδιαχείρισης και της διαφθοράς. Εάν τους προταθεί η κατάργηση άχρηστων δημοσίων οργανισμών, ανθίστανται και οι δημοσιογράφοι κραυγάζουν για τον κίνδυνο απολύσεων. Εάν τεθεί το ζήτημα της ανάγκης αποκρατικοποιήσεων, όλοι διαμαρτύρονται για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Βεβαίως, ούτε λέξη για σοβαρή περικοπή των αποδοχών προέδρου της δημοκρατίας, βουλευτών και υπουργών και κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.
    Όλα τα παλικάρια της διαπλεκόμενης μεταπολίτευσης δηλώνουν ότι δεν δέχονται τις υποδείξεις των ξένων και θέτουν κόκκινες γραμμές, ενώ ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δείχνει να επιδιώκει το αδύνατο, ήτοι να γλιτώσουμε από την χρεοκοπία χωρίς να πράξουμε απολύτως τίποτε. Το ερώτημα όμως είναι, εάν, μαζί με τις κόκκινες γραμμές τους, εκείνοι οι οποίοι τις θέτουν έχουν να προτείνουν, ή να πράξουν και κάτι ώστε να πάψει πλέον να χρεώνεται η χώρα, εάν δηλαδή γνωρίζουν κάποιο τρόπο ώστε επιτέλους τα έσοδά της να είναι περισσότερα από τις δαπάνες της και να μην έχει την ανάγκη των δανειστών της. Γιατί είναι προφανές ότι, όσο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα είμαστε έρμαια στα χέρια εκείνων που μας δανείζουν.
   Τελικά, πέραν από τις κραυγές του κακομαθημένου παιδιού, είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε κάτι ώστε να στματήσει ο δανεισμός της χώρας και να αρχίσουμε να είμαστε οικονομικά ανεξάρτητοι και όχι τα ψευτοκουτσαβάκια και οι καρπαζοεισπράκτορες της Ευρώπης;
      Πολύ φοβούμαι πως όχι.