Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

    H  πρωτοβουλία πολιτών για ριζική συνταγματική αλλαγή δημιουργήθηκε μετά την επιτυχημένη εκδήλωση του ηλεκτρονικού περιοδικού ΑΝΤΙΦΩΝΟ με θέμα " Η ανάγκη ριζικής συνταγματικής μεταρρύθμισης", η οποία πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο 2011 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. 
    Η ομάδα πρωτοβουλίας προέβη ομόφωνα στην καίρια διαπίστωση ότι η κρίση που βιώνουμε δεν είναι απλώς οικονομική αλλά πρωτίστως πολιτική - απότοκος του κλειστού συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς το οποίο εγκαθιδρύθηκε με το ισχύον σύνταγμα και προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία  μέσα από διορισμούς, εκμαυλισμό και διαφθορά. Ακολούθως όπως αναφέρεται  ρητώς στο κείμενο, το οποίο καλούνται οι πολίτες να προσυπογράψουν, η ομάδα ζητεί την θέσπιση ενός νέου συντάγματος το οποίο θα εγγυάται :
"Α. ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, για την  ουσιαστική κατοχύρωση της οποίας είναι απαραίτητη η συνταγματική θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την διενέργεια δημοψηφισμάτων, η καθιέρωση θεσμών δημόσιας λογοδοσίας των αξιωματούχων  και η πρόβλεψη -στοιχειωδών έστω- κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας υποχρεωτικής ισχύος.
Β. ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ, ώστε να μην υπάρχουν Έλληνες «πιο ίσοι από κάποιους άλλους». Επ’ αυτού ζητείται, (1) η κατάργηση των προνομίων και της ποινικής ασυλίας των βουλευτών (2) η κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των υπουργών στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, (3) η άπαξ ανανεώσιμη θητεία Προέδρου  της Δημοκρατίας, υπουργών και βουλευτών και (4),  η κατοχύρωση της ισότητας των πολιτικών κομμάτων.  
Γ. ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ, η οποία επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα με το πολίτευμα της προεδρικής δημοκρατίας , χωριστές εκλογές για πρόεδρο (εκτελεστική εξουσία) και Βουλή (νομοθετική εξουσία), εκλογή προέδρου με σταθερή θητεία και  ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού.
Δ. ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, με την κατάργηση της διάταξης που προβλέπει διορισμό της ηγεσίας της από την κυβέρνηση και εκλογή της με τρόπο που εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της, θέσπιση ανεξάρτητου Συνταγματικού Δικαστηρίου και ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων.
Ε. ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ αποκλειστικά από την δικαιοσύνη, υπό τον δημόσιο έλεγχο των πολιτών χωρίς την ισχύ οποιουδήποτε απορρήτου.
ΣΤ. ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ, ώστε να μην λειτουργούν ΜΜΕ χωρίς νόμιμη άδεια και να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας τους εάν έχουν οφειλές προς το δημόσιο."
    Ιδρυτές της ομάδας και συντάκτες της διακήρυξης είναι ο Χρήστος Αναγνώστου, δικηγόρος , Κωνσταντίνος Βεργής, εκδότης- βιοτέχνης, Ευτυχία Γιαννούλη, αρχαιολόγος, Μηνάς Γρηγοράτος, πολιτικός μηχανικός, Αθανάσιος Θεοδωράκης, πολιτικός επιστήμων, Χρήστος Λυντέρης, δικηγόρος, Λίνα Μεταξάτου, ωκεανογράφος, Μίμης Μανωλάκος, δημοσιογράφος, Βασίλης Ξυδιάς, θεολόγος- εκπαιδευτικός, Κώστας Σταματόπουλος, ιστορικός - συγγραφέας, Νίκος Τσάμης, ιατρός και Πέτρος Χασάπης, δικηγόρος . Αλλά ήδη, εντός 5 ημερών από την δημοσίευση της ανωτέρω διακήρυξης, οι υπογράφοντες πλησιάζουν τους 200 και οι φίλοι της ομάδας στο facebook  έφθασαν τους 450.
   Οι πολίτες μπορούν να διαβάσουν ολόκληρο το κείμενο της διακήρυξης και να το προσυπογράψουν στην ιστοσελίδα www.neosyntagma.net. Η ομάδα στο facebook φέρει το όνομα "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ". 

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Η ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΘΡΑΣΟΥΣ ΕΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΘΕΣΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ

    Ο Βουλευτής και Υπουργός Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, προβεβλημένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο μάλιστα έθεσε και την υποψηφιότητά του για την προεδρεία του κόμματος, προ ολίγων ημερών δήλωσε δημόσια ότι δεν είχε διαβάσει καν το μνημόνιο το οποίο ψήφισε ως βουλευτής και κλήθηκε να εφαρμόσει ως υπουργός.
    Οι παραπάνω δηλώσεις του κ. Χρυσοχοϊδη φανερώνουν άνθρωπο με μεγάλο θράσος, διότι είναι αδιανόητο βουλευτής και υπουργός να δηλώνει δημοσίως, χωρίς να υποβάλει ταυτόχρονα και την παραίτησή του, ότι δεν έπραξε ούτε το ελάχιστο αυτού που οφείλει να πράττει κάθε αξιωματούχος στην θέση του, ήτοι να διαβάζει τι ψηφίζει και τι υπογράφει.
  Φανερώνει επίσης και άνθρωπο ο οποίος δεν έχει καμία επίγνωση του αξιώματός του και των απαιτήσεων που απορρέουν από αυτό. Διότι εάν είχε, θα συνειδητοποιούσε ότι δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί ένα τόσο απαιτητικό και μεγάλης κρισιμότητας πρόγραμμα όπως το μνημόνιο από κάποιον ο οποίος δεν έχει μπει καν στον κόπο να το αναγνώσει.    
    Ο κ. Χρυσοχοϊδης νόμισε σκεπτόμενος κουτοπόνηρα ότι, δηλώνοντας πως δεν γνώριζε τι ψήφιζε, θα αποκτούσε πλεονέκτημα δημοτικότητας ενόψει εκλογών. Αλλά το θράσος του οδήγησε στην γελοιοποίησή του έναντι της κοινωνίας η οποία , αφού δεν μπορεί αμέσως να τον καθαιρέσει, τον διακωμωδεί ήδη με δεκάδες ανέκδοτα που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα και στο διαδίκτυο.   
   Αλλά δυστυχώς το πράγμα δεν είναι καθόλου αστείο, διότι η περίπτωση του κ. Χρυσοχοϊδη δεν αποτελεί εξαίρεση. Από το συγκεκριμένο πρόσωπο αποκαλύπτεται η συνολική εικόνα ενός κόμματος, το οποίο, αφού ανέλαβε την εξουσία ισχυριζόμενο ότι "λεφτά υπάρχουν" , επί 7 μήνες δεν είχε κανένα απολύτως πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και τελικώς υιοθέτησε το μνημόνιο που επέβαλαν οι δανειστές της χώρας χωρίς καν να ξέρει τι υπογράφει. 
    Από την περίπτωση του κ. Χρυσοχοϊδη, αλλά και της κ. Κατσέλη, η οποία προέβη σε ανάλογες δηλώσεις, αποδεικνύεται πόσο χαμηλού επιπέδου είναι η ποιότητα ακόμη και των πιο προβεβλημένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ , ενώ ανάλογης ασφαλώς ποιότητας είναι και τα στελέχη της ΝΔ.
    Τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία με διορισμούς , μίζες και διαφθορά. Δημιουργήθηκαν, υπάρχουν και εισπράττουν γεναιόδωρη κρατική χρηματοδότηση μόνο για την διαιώνιση της εξουσίας τους και όχι για το καλό της χώρας. Δεν παράγουν προγράμματα αλλά συνθήματα. Δεν υπάρχει στους κόλπους τους χώρος για άξια και ικανά στελέχη.
   Αυτό το άθλιο και χαμηλού επιπέδου πολιτικό προσωπικό γελοιοποιείται καθημερινά. Δυστυχώς όμως ταυτόχρονα καθίσταται πιο τραγική η θέση της χώρας.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ "ΕΥΠΑΤΡΙΔΗ" ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΥΠΟΘΑΛΨΗ ΕΜΠΟΡΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

    Ο πρόσφατα εκλιπών Γιάννης Κεφαλογιάννης υπήρξε αναμφίβολα μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της μεταπολεμικής Ελλάδος, διότι έκανε πράξη όσο λίγοι το δόγμα ότι η πολιτική είναι επάγγελμα από το οποίο αποχωρούμε μόνο όταν πρόκειται να μεταβιβάσουμε την θέση μας στους συγγενείς μας.
    Γόνος μεγάλης πολιτικής οικογένειας της Κρήτης, εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από το 1958 (με την ΕΡΕ) μέχρι και το 2004 (με την ΝΔ), ήτοι για 14 θητείες. Επιπλέον, είχε διατελέσει  υπουργός ή υφυπουργός  όλων των κυβερνήσεων της ΝΔ , εκτός των τελευταίων του Κώστα Καραμανλή όπου το έτος 2006 - προφανώς λόγω της μεγάλης εμπειρίας του- διορίσθηκε ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού.
   Στις βουλευτικές εκλογές του 2007, πιθανόν κουρασμένος από την μεγάλη και πολυετή προσφορά του στα κοινά, αποφάσισε να αποσυρθεί από την βουλή και να μην θέσει εκ νέου υποψηφιότητα. Ωστόσο, προφανώς για να μην θεωρηθεί ανεύθυνος έναντι του έθνους που ανησυχούσε ποιος θα αναπλήρωνε το κενό του, παρέδωσε την θέση του στα ψηφοδέλτια της ΝΔ  στην κόρη του και νυν βουλευτή της ΝΔ Όλγα Κεφαλογιάννη.
  Τον Σεπτέμβριο του 2008 καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή για απόπειρα υπόθαλψης  εγκληματία και ψευδορκία (άρ.231 και 224 ΠΚ), επειδή είχε ζητήσει από αστυνομικό να τροποποιήσει προς το ευνοϊκότερο την κατάθεσή του σχετικά με έμπορο ναρκωτικών. Άσκησε έφεση, αλλά καταδικάσθηκε και πάλι, αυτή την φορά σε ποινή φυλάκισης 5 μηνών με αναστολή. Η καταδίκη του στοίχισε την θέση του ειδικού συμβούλου της κυβέρνησης. Αργότερα, μετά την σύλληψη των απαγωγέων του εφοπληστή Παναγόπουλου, ορισμένα κακόβουλα blog ανέφεραν ότι υπήρξε κουμπάρος με τον πατέρα του Σκαρλάτου, ο οποίος ήταν ένας εκ των δραστών. Μάλιστα παλαιότερα, όταν ο Σκαρλάτοςήταν κρατούμενος σε φυλακές της Κρήτης τα ίδια blog αναφέρουν ότι επιχειρούσε να μεσολαβήσει ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες κρατήσεώς του.
   Μετά τον θάνατό του, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς δήλωσε μεταξύ άλλων: " Ένας γενναίος και ασυμβίβαστος της πολιτικής έφυγε από κοντά μας". Επίσης, ο άλλος ένοικος της πολυκατοικίας της δεξιάς, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ  Γιώργος Καρατζαφέρης ανέφερε: " Ένας ευπατρίδης της πολιτικής, ένας γενναίος αγωνιστής που υπηρέτησε πιστά την πατρίδα και την παράταξη έφυγε από κοντά μας. Με τους αγώνες του σφράγισε την πολιτική ζωή του τόπου. Η πατρίδα είναι σήμερα πιο φτωχή." 
  Αναλόγως τον αποχαιρέτησαν και τα υπόλοιπα τα κόμματα της μεταπολίτευσης. Τα ΜΜΕ αποσιώπησαν πλήρως την καταδίκη και εξέφρασαν και αυτά την θλίψη τους για την απώλεια του "ασυμβίβαστου" ευπατρίδη.Λίγο αργότερα δημοσιευόταν η είδηση της σύλληψης 53 προσώπων "υπεράνω πάσης υποψίας" της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης, για μεγάλο κύκλωμα τοκογλυφίας, απαγωγές , εκβιασμούς και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται στελέχη του ΛΑΟΣ και του ΠΑΣΟΚ καθώς και γνωστός δημοσιογράφος - αρχισυντάκτης της ΕΤ3.
   

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ ΔΙΑΤΡΗΤΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

    Το θεσμικό πλαίσιο ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων περιγράφεται αφενός από το άρ. 29 του ισχύοντος Συντάγματος και αφετέρου από τον ν.3023\2002 περί χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων κλπ., όπως ισχύει κατόπιν μικρών τροποποιήσεων.
    Το Σύνταγμα στο άρ. 29 παρ.2 εδ.β΄ προβλέπει την θέσπιση νόμου ο οποίος θα ορίζει "τις εγγυήσεις διαφάνειας ως προς τις εκλογικές δαπάνες και γενικά την οικονομική διαχείριση των κομμάτων". Ωστόσο, παρά τις διακηρύξεις περί διαφάνειας, το Σύνταγμα και ο ν.3023\2002 εγκαθίδρυσαν ένα σύστημα ελέγχου το οποίο, τόσο από πλευράς εφαρμογής και ελέγχου, όσο και από πλευράς κυρώσεων είναι διάτρητο.
    Ο ν.3023\2002 προβλέπει κρατική χρηματοδότηση για τα κόμματα και τους συνασπισμούς κομμάτων που εκπροσωπούνται στην βουλή, ή την ευρωβουλή, ή κατήρτησαν πλήρεις συνδυασμούς τουλάχιστον στο 70% των εκλογικών περιφερειών και συγκέντρωσαν τουλάχιστον το 1,5% των εγκύρων ψηφοδελτίων (άρ.2). Επίσης, επιτρέπει την χρηματοδότηση κόμματος ή συνασπισμού από φυσικά πρόσωπα μέχρι του ποσού των 15.000 ευρώ κατ' έτος για κάθε ένα εξ αυτών, και απαγορεύει την χρηματοδότηση και κάθε είδους παροχές προς κόμματα και υποψηφίους βουλευτές η οποία προέρχεται από αλλοδαπούς, νομικά πρόσωπα, οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και φυσικά πρόσωπα τα οποία έχουν την ιδιότητα του ιδιοκτήτη ή εκδότη εντύπου ή του ιδιοκτήτη ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών σταθμών (άρ.7-8). Ωστόσο, οι ποινικές  κυρώσεις για την παραβίαση αυτών των διατάξεων κάθε άλλο παρά αποτρεπτικές είναι, καθώς η ποινή για την παραβίαση της απαγόρευσης χρηματοδότησης είναι φυλάκιση έως δύο ετών και χρηματική ποινή 30.000 ευρώ, ενώ για την υπέρβαση του ανώτατου ποσού χρηματοδότησης, η ποινή για τον υπεύθυνο του κόμματος ορίζεται σε πρόστιμο 15.000 ευρώ (άρ.7-8). Εξάλλου, ανάλογης αποτελεσματικότητας είναι και οι διοκητικές κυρώσεις που απειλούνται για τα κόμματα, δεδομένου ότι σε περίπτωση απαγορευμένης χρηματοδότησης επιβάλλεται πρόστιμο μέχρι ποσοστού 50% της τελευταίας τακτικής κρατικής χρηματοδότησης, ενώ, σε περίπτωση υπέρβασης του ανωτάτου ορίου χρηματοδότησης, το απειλούμενο πρόστιμο ανέρχεται σε ποσοστό μέχρι 20% (άρ.24). Είναι λοιπόν πιθανό η παράνομη χρηματοδότηση των κομμάτων να είναι πολύ μεγαλύτερη από την χρηματική ποινή που πρόκειται να τους επιβληθεί! 
   Πέραν των ανωτέρω, η διάταξη περί ανώτατου ύψους χρηματοδότησης είναι πρακτικά ανεφάρμοστη αφού επιτρέπεται η χρήση ανώνυμου κουπονιού μέχρι του ποσού των 600 ευρώ και συνεπώς, εκείνος που θέλει να παραβιάσει τον νόμο μπορεί να αγοράσει ανωνύμως απεριόριστα μικρών ποσών! Εξάλλου, ελλιπέστατες είναι και οι απειλούμενες κυρώσεις για μη εμπρόθεσμη δημοσίευση του ισολογισμού των κομμάτων της βουλής, για αντικανονική τήρηση και ενημέρωση του βιβλίου εσόδων- εξόδων, ενώ δεν προβλέπονται καν κυρώσεις για την παραβίαση των διατάξεων περί γνωστοποίησης των τραπεζικών λογαριασμών του κόμματος, ή περί θεώρησης αποδείξεων, κουπονιών και βιβλίου εσόδων - εξόδων, ούτε για την μη γνωστοποίηση του υπεύθυνου οκονομικών του κόμματος.
   Σαν να μην έφθαναν όλα τα παραπάνω, το Σύνταγμα και ο ν.3023\2002 αναθέτουν τον έλεχγο των οικονομικών των κομμάτων σε επιτροπή, η οποία συγκροτείται κατά πλειοψηφία από εκπροσώπους των κομμάτων της βουλής. Συγκεκριμένα, το άρ. 21 ν.3023/2002 ορίζει ότι η επιτροπή αποτελείται από έναν βουλευτή - εκπρόσωπο κάθε κόμματος ή συνασπισμού της βουλής και έναν Συμβουλο του Συμβουλίου της Επικρατείας, έναν Αρεοπαγίτη και έναν Σύμβουλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου και προεδρεύει αυτής ένανς αντιπρόεδρος της βουλής, του οποίου η ψήφος υπερισχύει σε περίπτωση ισοψηφίας. Υποτίθεται ότι η εν λόγω επιτροπή ενεργεί τον έλεγχο με την βοήθεια ορκωτών λογιστών και εφόσον διαπιστώσει παραβάσεις εκ μέρους κομμάτων αποστέλλει σχετική έκθεση στον πρόεδρο της βουλής προκειμένου εκείνος να επιβάλει κυρώσεις (άρ.23). Ωστόσο, όπως είναι γνωστό, μέχρι σήμερα  ουδέποτε επιβλήθηκε κάποια κύρωση και ουδένας έλεγχος διενεργήθηκε , παρά το γεγονός ότι τουλάχιστον μέσα από την κατάθεση Τσουκάτου υπήρξε ομολογία παράνομης χρηματοδότησης του ΠΑΣΟΚ από την ZIEMENS, ενώ μέσα από το ίδιο σκάνδαλο προέκυψαν μαρτυρίες και ομολογίες δωροδοκίας και του κόμματος της ΝΔ.
      Είναι φανερό ότι το ανωτέρω διάτρητο θεσμικό πλαίσιο ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων επιβάλλεται να αντικατασταθεί από διατάξεις οι οποίες , θα κατοχυρώνουν την απόλυτη διαφάνεια και την έλλειψη κάθε απορρήτου στα οικονομικά των κομμάτων, θα προβλέπουν αυστηρές και αποτρεπτικές κυρώσεις για την περίπτωση παραβίασής τους και θα εγκαθιστούν ανεξάρτητους μηχανισμούς ελέγχου προερχόμενους αποκλειστικά από την δικαιοσύνη. Προς τον σκοπό αυτό είναι απαραίτητη και η θέσπιση νέας συνταγματικής διάταξης , βάσει της οποίας ο έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων, των βουλευτών,αλλά και όλων όσοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα να ανατεθεί, όχι σε μικτή επιτροπή όπως ορίζει σήμερα το άρ.29 Σ, αλλά αποκλειστικά στο ανώτατο δικαστήριο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του οποίου οι δικαστές θα απαλλαγούν από οποιεσδήποτε άλλες αρμοδιότητες.   
   

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Η ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΩΝ

   Ασφαλώς δεν νοείται δημοκρατικό πολίτευμα δίχως αξιόπιστους θεσμούς ελέγχου και λογοδοσίας εκείνων που κατέχουν δημόσια αξιώματα. Πρότυπο τέτοιων θεσμών αποτελεί η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας.
   Ο έλεγχος των αρχόντων στην δημοκρατία των Αθηνών περιελάμβανε τρία στάδια: Το στάδιο προ της ανάληψης των καθηκόντων τους, το στάδιο του ελέγχου κατά την διάρκεια της θητείας τους και
την λογοδοσία μετά το τέλος της.
  Προ της ασκήσεως των καθηκόντων τους όλοι οι αξιωματούχοι της πόλης , κληρωτοί ή εκλεγμένοι, προκειμένου να αναλάβουν τα καθήκοντά τους υπόκειντο σε δημόσια δοκιμασία, είτε από την Βουλή των Πεντακοσίων, είτε από το δικαστήριο, ενώ οι εννέα άρχοντες κρίνονταν και από την βουλή και από το δικαστήριο ("πάντες γαρ και οι κληρωτοί και οι χειροτονητοί δοκιμασθέντες άρχουσιν" (Αριστοτέλους, Αθηναίων Πολιτεία, 55). Η δοκιμασία περιελάμβανε αρχικώς σειρά ερωτήσεων , όπως ποιος είναι ο πατέρας του δοκιμαζόμενου και από ποιον δήμο κατάγεται, αν σέβεται τους γονείς του, αν πληρώνει φόρους και εάν εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Στην συνέχεια καλείτο ο δοκιμαζόμενος να αποδείξει με μάρτυρες τα λεγόμενά του και κατόπιν μπορούσε κάθε πολίτης να απευθύνει εναντίον του κατηγορίες. Αν ο υπό δοκιμασία πολίτης κρινόταν ακατάλληλος ("αποδοκιμασία") αποκλειόταν από το αξίωμα.
   Εάν ο πολίτης περνούσε επιτυχώς το στάδιο της δοκιμασίας και αναλάμβανε τα καθήκοντά του, κατά την διάρκεια της θητείας του ασκείτο συνεχής και πολλαπλός έλεγχος, τόσο τακτικός , όσο και έκτακτος.
  Ειδικότερα, τακτικός διαχειριστικός έλεγχος όλων όσοι διαχειρίζονταν δημόσιο χρήμα ασκείτο σε κάθε πρυτανεία ( ήτοι κάθε 35 ή 36 ημέρες) από τους Δέκα Λογιστές τους οποίους διόριζε με κλήρο η Βουλή από τα μέλη της ( Αριστοτέλης, ό.π. 48). Τα πορίσματα των Δέκα Λογιστών διαβιβάζονταν στην Βουλή. Επιπλέον, τακτικός έλεγχος των αξιωματούχων διενεργείτο κάθε μήνα στην κύρια συνεδρία της Εκκλησίας του Δήμου, όπου οι πολίτες αποφάσιζαν δι' ανατάσεως της χειρός την  "επιχειροτονία" των αρχόντων εάν ασκούσαν σωστά τα καθήκοντά τους, ή άλλως την "αποχειροτονία" τους (" δει τας αρχάς επιχειροτονείν ει δοκούσι καλώς άρχειν" , Αριστοτέλης, ό.π. 43).  
    Αλλά προβλεπόταν και έκτακτος έλεγχος, τόσο μέσω της Βουλής, η οποία εκδίκαζε με δυνατότητα έφεσης στο δικαστήριο τις καταγγελίες ιδιωτών κατά αξιωματούχων για μη εφαρμογή του νόμου ("εισαγγελίες", βλ Αριστοτέλους, ό.π. 45) , όσο και ενώπιον της Εκκλησίας του Δήμου, η οποία, άπαξ κατ' έτος , κατά την έκτη Πρυτανεία, αποφάσιζε περί εξοστρακισμού, περί καταγγελιών ("προβολών") εναντίον συκοφαντών και περί καταγγελιών εναντίον όσων αθέτησαν υποσχέσεις απέναντι στο λαό ("καν τις υποσχόμενος τι μη ποιήση τω δήμω", Αριστοτέλης, ό.π. 43).
   Ιδιαίτερα αυστηρή εξάλλου ήταν η λογοδοσία των αξιωματούχων μετά την λήξη της θητείας τους τόσο ενώπιον των "Λογιστών" , όσο και ενώπιον των "Ευθύνων". Συγκεκριμένα, η Βουλή των Πεντακοσίων διόριζε με κλήρο δέκα Λογιστές και άλλους δέκα αναπληρωτές τους , στους οποίους όφειλαν να λογοδοτήσουν  όλοι όσοι άσκησαν κάποιο αξίωμα , συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και των ιδίων των ελεγκτικών αρχών. Οι Λογιστές, οι οποίοι δεν ταυτίζονταν με τους δέκα Λογιστές - βουλευτές που, όπως προαναφέρθηκε, ήλεγχαν τους αξιωματούχους κατά την διάρκεια της θητείας τους, ήλεγχαν τους υπόλογους και εισήγαγαν κάθε περίπτωση στο δικαστήριο για την τελική κρίση σε δημόσια συνεδρίαση. Σε περίπτωση καταδίκης για υπεξαίρεση ή δωροδοκία, ο υπεύθυνος ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει το ποσό στο δεκαπλάσιο, ενώ για οποιοδήποτε άλλο αδίκημα, οι λογιστές αποτιμούσαν την ζημία και ο υπόχρεος ήταν υποχρεωμένος να την αποκαταστήσει σύντομα αλλιώς το ποσό διπλασιαζόταν (Αριστοτέλης, ό.π. 54). Αλλά πέραν από τον έλεγχο των δέκα Λογιστών, κάθε πολίτης είχε το δικαίωμα να υποβάλει ο ίδιος ενώπιον ελεγκτών ("Ευθύνων") καταγγελία ("γραφή") εναντίον αξιωματούχου ο οποίος είχε ήδη λογοδοτήσει ενώπιον δικαστηρίου. Οι Εύθυνοι, οι οποίοι εκλέγονταν με κλήρο από την Βουλή, αφού εξέταζαν την καταγγελία, παρέπεμπαν την υπόθεση στο αρμόδιο δικαστήριο (Αριστοτέλης, ό.π.48).  Όπως αναφέρει ο Αισχίνης (Κατά Κτησιφώντος, 21), μέχρι την ολοκλήρωση της λογοδοσίας απαγορευόταν στον υπόλογο η έξοδος από την Αττική, η μεταβίβαση  ή με κάθε τρόπο διάθεση των περιουσιακών του στοιχείων, ακόμη και η υιοθεσία του, διότι σύμφωνα με το αθηναϊκό δίκαιο η περιουσία του υιοθετούμενου μεταβιβαζόταν στον υιοθετούντα (Βλ. Σοφία Αδάμ - Μαγνήσαλη, έλεγχος και λογοδοσία των Αρχών στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, εκδ. Σάκκουλα, σελ. 122-123). 
    Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι κάθε αξιωματούχος της αθηναϊκής δημοκρατίας, οποιοδήποτε αξίωμα και εάν κατείχε, υπόκειτο σε δοκιμασία προ της ανάληψης των καθηκόντων του, σε διαρκή δημόσιο έλεγχο κατά την διάρκεια της θητείας του και σε αυστηρότατη λογοδοσία μετά το πέραν αυτής. Κύρια χαρακτηριστικά αυτού του ελέγχου ήταν ότι (α) ήταν δημόσιος, με την έννοια ότι διεξαγόταν φανερά ενώπιον των πολιτών, (β)  ήταν πολλαπλός, ήτοι προερχόμενος όχι από μία μόνον αλλά από διάφορες Αρχές, ανεξάρτητες μεταξύ τους και από κάθε πολίτη ξεχωριστά, (γ) οι ελεγκτικές Αρχές είχαν όλα τα εχέγγυα ανεξαρτησίας δεδομένου ότι ήταν κληρωτές και πολυμελείς και (δ) ουδείς, ούτε οι ίδιες οι ελεγκτικές αρχές, ούτε οι βουλευτές , ούτε οι εννέα άρχοντες και οι στρατηγοί, εξαιρείτο από την διαδικασία του ελέγχου. Απεναντίας, όσο σπουδαιότερο αξίωμα ασκούσε , τόσο μεγαλύτερος ήταν ο έλεγχος. 
     Είναι υπέροχο το απόσπασμα του Αισχίνη : " Εν γαρ ταύτη τη πόλει ,ούτως αρχαία ούση και τηλικαύτη το μέγεθος, ουδείς εστιν ανυπεύθυνος των και οπωσούν προς τα κοινά προσεληλυθότων."(Κατά Κτησιφώντος, 17). Η φράση αυτή, η οποία φανερώνει το μεγαλείο της δημοκρατίας, αποτελεί συγχρόνως ισχυρό ράπισμα για τα πολιτεύματα που έχουν το "θράσος" να ονομάζονται δημοκρατίες ενώ αποκλείουν τον δημόσιο έλεγχο και  την ανεξάρτητη λογοδοσία  των ασκούντων την δημόσια εξουσία.