Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ

    Το λεγόμενο σκάνδαλο του Βατοπεδίου αποτελεί μία από τις πολλές περιπτώσεις διαπλοκής και διαφθοράς του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης και περιλαμβάνει δύο φάσεις: 
     Κατά την πρώτη φάση , η κυβέρνηση, δια των αρμοδίων υπουργών, αναγνώρισε παρανόμως ότι δήθεν η λίμνη Βιστωνίδα ή Μπουρού, καθώς και οι νησίδες και οι παραλίμνιες εκτάσεις της, δεν ανήκουν  στο κράτος, αλλά  στην κυριότητα της Μονής Βατοπεδίου. Κατά την δεύτερη φάση συνήψε συμβόλαια ανταλλαγής, μέσω των οποίων η Μονή Βαταπεδίου παραχώρησε τις ανωτέρω εκτάσεις στο κράτος, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα δημόσια ακίνητα πολύ μεγαλύτερης αξίας.
    Η λίμνη, ή -καλύτερα- η λιμνοθάλασσα Βιστωνίδα βρίσκεται στα σύνορα των πρώην Νομών Ροδόπης και Ξάνθης, βόρεια του όρμου της Βιστονίας (Πόρτο- Λάγο) με τον οποίο επικοινωνεί μέσω αβαθούς περάσματος. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας με συνολική έκταση 47 τ.χλμ.
    Η διεκδίκηση της κυριότητος της λίμνης Βιστωνίδας από την Μονή Βατοπεδίου δεν είναι πρόσφατη, αλλά ανάγεται περίπου ενενήντα χρόνια πριν. Ωστόσο, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, όχι μόνο δεν της αναγνωρίσθηκε δικαστικώς το εν λόγω δικαίωμα, αλλά και διοικητικώς οι μόνες κυβερνήσεις οι οποίες προέβησαν σε τέτοια αναγνώριση ήταν η κατοχική κυβέρνηση του 1941 και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ των περιόδων 2000-2004 και 2004-2007. 
    Η Μονή Βατοπεδίου,  η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Μονή του Αγίου Όρους, διεκδίκησε για πρώτη φορά την κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας το 1922, όταν άσκησε αγωγή εναντίον του ελληνικού δημοσίου επικαλούμενη χρυσόβουλα Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και σουλτανικά φιρμάνια τα οποία, κατά την άποψή της, θεμελίωναν το δικαίωμα ιδιοκτησίας της. Ωστόσο, η εν λόγω αγωγή ουδέποτε εκδικάσθηκε διότι επήλθε συμβιβασμός μεταξύ της Μονής και του ελληνικού δημοσίου, βάσει του οποίου το δημόσιο θα αναγνώριζε δικαίωμα κατοχής και εκμετάλλευσης- αλλά όχι κυριότητας- στην Μονή, με αντάλλαγμα την εκ μέρους της Μονής παραχώρηση στο ελληνικό δημόσιο της κυριότητάς της επί άλλων εκτάσεων. Ακολούθως, εκδόθηκε το Νομοθετικό Διάταγμα 8\10-4-1924, δια του οποίου εξουσιοδοτήθηκε ο Υπουργός Γεωργίας να υπογράψει "την σύμβαση οριστικής παραχωρήσεως και μεταβιβάσεως εις την κυριότητα του δημοσίου των εν Χαλκιδική κειμένων δύο αγροκτημάτων (μετοχίων) αυτής Αγίου Μάμαντος και Σοφουλάρ επί αναταλλάγματι παραιτήσεως και εκ μέρους του Δημοσίου πάσης αξιώσεως επί της εν Πόρτολάγω της Ξάνθης Λίμνης Μπουρού μετά των ιχθυοτροφείων αυτής των παρά τη νησίδα και τα στόμια της λίμνης κειμένων (Δαλιάνη , Καραγιέ κλπ) και τα ανέκαθεν γνωστά τούτων όρια, αποδιδομένων τη αποκλειστική κατοχή της ειρημένης Ιεράς Μονής και μεταβιβαζομένων εις αυτή όλων των υπό του Δημοσίου ασκουμένων δικαιωμάτων."
   Πράγματι, εις εκτέλεση του ανωτέρω Νομοθετικού Διατάγματος, επακολούθησε, έστω και με καθυστέρηση, η υπ' αρ. 2243\4-5-1930 Σύμβαση της συμβολαιογράφου Αθηνών Ιατρίδου μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και της Μονής Βατοπεδίου, δυνάμει της οποίας οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι η Μονή Βατοπεδίου δεν έχει δικαιώματα κυριότητας, αλλά μόνο κατοχής και εκμετάλλευσης της λίμνης και των παρόχθιων εκτάσεων, παραχωρώντας μάλιστα ως αντάλλαγμα στο ελληνικό δημόσιο την κυριότητα των προαναφερθέντων μετοχίων και συνεπώς η Μονή εμφανίζεται να παραιτείται οριστικά από κάθε αξίωση αναγνώρισης ότι η λίμνη και οι γύρω εκτάσεις της ανήκουν. Προηγουμένως, το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ' αρ. 41\1929 απόφασή του χαρακτήρισε την λίμνη λιμνοθάλασσα. ενώ αργότερα, με νομοθετικές παρεμβάσεις του 1935 και 1940 περιορίστηκαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των εν λόγω εκτάσεων σε βάρος της Μονής..
     Όπως προαναφέρθηκε, το έτος 1941 η δοσίλογη κυβέρνηση της κατοχής, δια του άρ.3 παρ.1 του υπ' αρ.271\1941 Νομοθετικού Διατάγματος και με την αιτιολογία ότι δήθεν προβαίνει σε "αυθεντική ερμηνεία" του ν.δ.8\10-4-1924 (ενώ στην πραγματικότητα προέβη σε εμηνεία "contra legem"), αναγνώρισε δικαίωμα κυριότητας της Μονής επί των εν λόγω εκτάσεων. Αλλά λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας το εν λόγω Νομοθετικό Διάταγμα καταργήθηκε με το άρ.9 του Αναγκαστικού Νόμου 476\1945 και σύνεπώς έπαψε να ισχύει.
    Μετά το 1945 η Μονή Βατοπεδίου, όχι μόνο δεν διεκδίκησε δικαιώματα κυριότητας  επί της λίμνης των νησίδων και των παραλίμνιων εκτάσεων, αλλά με διαδοχικές νομοθετικές παρεμβάσεις (ΝΔ 420\1970, Ν. 1740/1987, Ν.2040\1992) απώλεσε αδιαμαρτύρητα υπέρ του δημοσίου και μέρος των δικαιωμάτων της επί της εκμετάλλευσής του και ιδίως επί της μίσθωσης προς ιχθυοτροφική εκμετάλλευση. 
     Από όλα τα παραπάνω είναι φανερό ότι η Μονή Βατοπεδίου έχει αναγνωρίσει ρητώς ήδη από το 1930 ότι δεν έχει δικαίωμα κυριότητος αλλά μόνο κατοχής και εκμετάλλευσης επί της λίμνης Βιστωνίδας, των νησίδων και των παροχθιων εκτάσεων, γεγονός το οποίο ουδέποτε μέχρι τα τελευταία γεγονότα αναίρεσε με την στάση της. 
   Το έτος 2002  η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δια του αρμοδίου Υπουργού και έχοντας ως δικαιολογία γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους οι οποίες αγνόησαν επιδεικτικά ότι η Μονή έχει δεχθεί ρητά ότι έχει μόνο δικαιώματα κατοχής και όχι κυριότητας , προέβη σε αναγνώριση της κυριότητας της Μονής επί της λίμνης. Το έτος 2003 η  Μονή, δεν αρκέσθηκε στις παραχωρήσεις αλλά άσκησε αναγνωριστική αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης με αίτημα την αναγνώριση της κυριότητάς της επί 27.044,50 στρεμμάτων παραλιμνίων εκτάσεων και νησίδων της λίμνης Βιστωνίδας.  Στην συνέχεια, λίγο πριν τις εκλογές του 2004, ο αρμόδιος υπουργός Φωτιάδης ζήτησε επαναξέταση των πρηγουμένων γνωμοδοτήσεων του ΝΣΚ και την ολοκλήρωση του έργου ανέλαβε η νέα κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία , όχι μόνο αναγνώρισε εκ νέου την κυριότητα της Μονής επί των επίμαχων εκτάσεων, αλλά , μετά την εκδίκαση της αγωγής και πριν την έκδοση απόφασης, προέβη σε συμβιβασμό χωρίς κανένα αντάλλαγμα, αποδεχόμενη εκ μέρους του δημοσίου την προαναφερθείσα αγωγή. Αργότερα, το 2005, προέβη και στις επίμαχες ανταλλαγές δια των οποίων φέρεται να αντήλλαξε τις εν λόγω εκτάσεις με ακίνητα του δημοσίου πολύ μεγαλύτερης αξίας.
    Είναι φανερό ότι οι ευθύνες των ερμοδίων υπουργών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν είναι μόνο πολιτικές αλλά και ποινικές, αφού αναγνώρισαν χωρίς κανένα απολύτως νόμιμο λόγο ότι η λίμνη Βιστωνίδα και οι πέριξ αυτής εκτάσεις ανήκουν στην Μονή Βατοπεδίου, διαπράττοντας το έγκλημα της απιστίας. Αλλά για τους υπουργούς επήλθε παραγραφή δυνάμει του διαβόητου άρ.86 παρ.3 του Συντάγματος. Έτσι απέμειναν να κατηγορούνται οι υπόλοιποι και κυρίως ο  Εφραίμ , ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου, ο οποίος κατηγορείται για ηθική αυτουργία σε απιστία και ψευδή βεβαίωση, απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παρπανομες δραστηριότητες και του επιβλήθηκε -εις επίδειξη αυστηρότητας και μάλλον για να ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη-  προσωρινή κράτηση με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.
    Σήμερα που οι υπουργοί δεν δικάζονται ως κατηγορύμενοι για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, ποικιλώνυμα συμφέροντα πολιτικών, τηλεοπτικών σταθμών, εφημερίδων, δημοσιογράφων , αλλά και του ρωσικού κράτους το οποίο εμφανίζεται ως προστάτης της  Μονής Βατοπεδίου ήδη από τον 17ο αιώνα, επιχειρούν με κάθε τρόπο να επηρεάσουν τις αποφάσεις τις δικαιοσύνης και να πείσουν την κοινήν  γνώμη ότι δεν υπήρξε καν το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Απομένει να δοκιμαστεί η αντοχή των δικαστικών λειοτυργών, οι οποίοι μέχρι σήμερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν έχουν δώσει δείγματα μεγάλης γεναιότητας.
    

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

     Το περασμένο καλοκαίρι δημοσιεύθηκε στο γερμανικό περιοδικό DER SPIEGEL ένα άρθρο με τίτλο "ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ". Στο συγκεκριμένο κείμενο ο συγγραφέας διατύπωνε την άποψη ότι  τρεις οικογένειες, προκειμένου να διατηρήσουν την πολιτική εξουσία, οδήγησαν των χώρα στην χρεοκοπία με διορισμούς , μίζες και διαφθορά.
    Ασφαλώς τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη και τα κόμματά τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν εκλογική πελατεία και να αποκλείσουν οποιαδήποτε ανανέωση της πολιτικής ζωής, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα διορίζοντας περίπου ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους  και καταλήστευσαν το δημόσιο με μίζες και διαφθορά, δημιουργώντας ένα καθεστώς απίστευτης διαπλοκής με ΜΜΕ, συνδικαλιστές, τράπεζες, δικαιοσύνη και επιχειρήσεις.
    Το ανωτέρω καθεστώς της μεταπολίτευσης, όχι μόνο επιβλήθηκε της κοινωνίας, αλλά δημιούργησε μία δεύτερη κοινωνία, η οποία ζούσε και ζει παρασιτικά σε βάρος της πρώτης. Η εν λόγω "αντικοινωνία" αποτελείται από τους ίδιους τους πρωτεργάτες της μεταπολίτευσης, τους στρατούς των κομμάτων, τους  δεκάδες χιλιάδες αργόμισθους παχυλά αμειβόμενους διορισμένους στον δημόσιο τομέα, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που τρέφονται με δημόσιες συμβάσεις, διάφορους μεγαλοεκδότες της διαπλοκής,  επιδοτούμενες από το κράτος μη κυβερνητικές οργανώσεις κ.α.
    Αυτή η "αντικοινωνία" απομυζεί συστηματικά την κοινωνία. Πλούτισε σε βάρος της χώρας. Υπήρξε αχόρταγη και αδίστακτη και τελικώς οδήγησε στην χρεοκοπία και το μνημόνιο.
    Στην αρχή οι κρατούντες υπέγραψαν το μνημόνιο, διότι αλλιώς θα κατέρρεε η χώρα και θα έχαναν την εξουσία. Το μνημόνιο προέβλεπε λιτότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά οι κρατούντες, οι οποίοι δεν ήθελαν να θίξουν τα προνόμια της αντικοινωνίας, απέφυγαν τις μεταρρυθμίσεις και επέβαλαν μόνο αύξηση φόρων και οριζόντιες μισθώσεις μισθών και συντάξεων. Διακήρυτταν ότι θα προβούν σε συγχωνεύσεις και καταργήσεις φορέων του δημοσίου και δεν αποφάσισαν ούτε μία. Προγραμμάτιζαν δήθεν αποκρατικοποιήσεις χωρίς να επιτευχθεί καμία. Ουδόλως έθιξαν τα προνόμια βουλευτών και μελών κυβέρνησης, ούτε περιόρισαν τις δαπάνες. Δεν έπραξαν τίποτε για τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, ούτε για την εξυγίανση της δικαιοσύνης. Δεν αξιοποίησαν ούτε κατ' ελάχιστον την δημόσια περιουσία , δεν πάταξαν την φοροδιαφυγή και ειδικώς την φοροδιαφυγή των μεγαλοοφειλετών του δημοσίου. Κάθε φορά που βρίσκονταν εκτός στόχων του μνημονίου επέβαλαν νέους φόρους και  ισχυρίζονταν ότι το επιβάλλει η τρόικα.
   Όμως τώρα τα ψέμματα τελείωσαν. Προ ημερών, ο εκπρόσωπος της τρόικας δήλωσε ότι εάν δεν γίνουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και συνεχιστεί η αύξηση φόρων και η μείωση μισθών και συντάξεων, το έλλειμμα  δεν θα μειωθεί αλλά θα παραμείνει το επίπεδο του 10%.
    Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει πλέον άλλο περιθώριο για αφαίμαξη της κοινωνίας, διότι η χώρα θα καταρρεύσει πλήρως εάν δεν απαλλαγεί από τα παράσιτα.Τα παράσιτα το γνωρίζουν ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουν και αυτά. Αλλά δεν θέλουν και γι' αυτό το λόγο έχουν θέσει σε εφαρμογή την προπαγάνδα της δραχμής. 
      Προπαγάνδα της δραχμής ασκούν όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν συμφέρον να μην αλλάξει τίποτε σε αυτή την χώρα και επομένως, εάν πρόκειται να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, προτιμούν την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την μετατροπή της σε δεύτερη Αλβανία. Επίσης, όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν φυγαδεύσει τα κεφάλαιά τους σε τράπεζες του εξωτερικού και, σε περίπτωση επιστροφής στην δραχμή, θα έλθουν με το ευρώ στο χέρι να αγοράσουν κάθε σπιθαμή ελληνικής γης.
   Ο ελληνικός λαός πρέπει να διώξει τους φαύλους, να δημιουργήσει ένα νέο υγιές πολιτικό σύστημα και να αγωνιστεί για την διατήρηση της χώρας στον πυρήνα της Ευρώπης, όπου πρέπει να βρίσκεται.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟ ΜΟΝΤΙ

   Ο Μάριο Μόντι, οικονομολόγος, πολιτικός και επί πολλά έτη Ευρωπαίος επίτροπος, ανέλαβε πρωθυπουργός της Ιταλίας μετά την παραίτηση του Σύλβιο Μπερλουσκόνι. Με την συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων και έχοντας την εκτίμηση της κοινωνίας σχημάτισε ενδεκαμελή κυβέρνηση τεχνοκρατών και κράτησε ο ίδιος το υπουργείο οικονομικών και εκπόνησε σκληρό πρόγραμμα για την διάσωση της οικονομίας της Ιταλίας λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ουδέποτε πρόκειται να επικαλεστεί ενώπιον του ιταλικού λαού την δικαιολογία ότι είναι υποχρεωμένος να θεσπίζει τα διάφορα μέτρα επειδή του το ζήτησε η Ευρώπη.
    Στην Ελλάδα ο πατριωτισμός δεν έφθασε μέχρι εκεί. Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης υπό την προεδρία του Κάρολου Παπούλια χρειάσθηκαν μία εβδομάδα για να παραδώσουν την πρωθυπουργία στον Λουκά Παπαδήμο αφού προηγουμένως είχαν στραφεί χωρίς αποτέλεσμα στις σπουδαίες υποψηφιότητες των κυρίων Κακλαμάνη και Πετσάλνικου. Αλλά και ο Παπαδήμος δεν φαίνεται να έχει το παράστημα του Μόντι, διότι ούτε κατάφερε να φέρει ανθρώπους της εμπυστοσύνης του στο υπουργικό συμβούλιο, ούτε ελέγχει όπως αρμόζει σε πρωθυπουργό τα μέλη της κυβέρνησης.
    Λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία της 49μελούς κυβέρνησης Παπαδήμου, οι υπουργοί της, αντί να εργασθούν εντατικά για την διάσωση της χώρας, άρχισαν να συναγωνίζονται ποιος από αυτούς θα γίνει περισσότερο αρεστός στους πολίτες. 
    Πρώτος και καλύτερος ο υπουργός οικονομικών, ο οποίος θυμήθηκε την πολύτεκνη με τα δεκαέξι παιδιά για να αρχίσει τις εκπτώσεις όσον αφορά το τέλος ακινήτου και να δώσει το μήνυμα ότι με κάποιον γνωστό από το κόμμα, ή στις επιτροπές που θα συσταθούν μπορεί ο καθένας να επιτύχει την μη πληρωμή του τέλους εις βάρος των υπολοίπων. Τον υπουργό οικονομικών συναγωνίζονται σε ανευθυνότητα και οι υπόλοιποι με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τους υπουργούς του ΛΑ.Ο.Σ., ήτοι τον κύριο Βορίδη, ο οποίος υποστήριξε ότι δεν μπορεί να εφαρμοσθεί η εφεδρεία στα μέσα μεταφοράς, τον κ. Γεωργιάδη, ο οποίος ήλθε σε αντιπαράθεση με τον υπουργό προσασίας του πολίτη περί του ποιος έχει την νομοθετική αρμοδιότητα σε θέματα ασφάλειας της ναυτιλείας και τον υφιπουργού γεωργίας, ο οποίος ζητεί από τον κ. Βενιζέλο να εξαιρεθούν και τα ακίνητα γεωργικής χρήσης από το τέλος ακινήτου. Σύμφωνα με όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους, των οποίων τον τυχοδιωκτισμό και την ανευθυνότητα δεν φαίνεται ότι μπορεί να τιθασεύσει ο Λουκάς Παπαδήμος, από το τέλος ακινήτου πρέπει να εξαιρεθούν και οι ανάπηροι ανεξαρτήτως εισοδημάτων τους. Συνεπώς, σύμφωνα με την κυβέρνηση, εάν ο Υπουργός οικονομικός της Γερμανίας Σόιμπλε είχε ακίνητο στην Ελλάδα, δεν θα επιβαρυνόταν με το τέλος ακινήτων διότι είναι ανάπηρος!
     Προ ολίγων ημερών ο Μάριο Μόντι δήλωσε ότι δεν πρόκειται να εισπράξει τους προβλεπόμενους μισθούς του πρωθυπουργού και του υπουργού οικονομικών, θεωρώντας μάλιστα την πράξη αυτή ως καθήκον του απέναντι στην δοκιμαζόμενη από την λιτότητα ιταλική κοινωνία.
   Στην Ελλάδα οι μισθοί και συντάξεις που λαμβάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας είναι μεγαλύτεροι από τον μισθό του Ομπάμα και προσεγγίζουν τις 450.000 ευρώ ετησίως. Παρομοίως και οι μισθοί και τα οικονομικά προνόμια πρωθυπουργού, υπουργών, μελών κυβέρνησης και βουλευτών. Όλοι αυτοί και τα κόμματά τους, οι οποίοι οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία, δείχνουν την δήθεν ευαισθησία τους με εύκολα λόγια, ουδέποτε όμως είχαν την ευθιξία να δηλώσουν ότι, ως υπεύθυνοι για την κρίση, χαρίζουν τους παχυλούς μισθούς τους στο ελληνικό κράτος και ψηφίζουν την διακοπή της χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό. 
      Το παράδειγμα του Μάριο Μόντι είναι πολύ ξένο με την ελληνική πραγματικότητα.