Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

    Όπως διδάσκει μία πασίγνωστη κωμωδία η οποία προβλήθηκε πριν από πολλά χρόνια στους κινηματογράφους, στην κοινωνική ζωή της Ελλάδας της δεκαετίας του ΄60 οι τσαρλατάνοι που ήθελαν να αποφύγουν τον γάμο εφάρμοζαν ένα τέχνασμα το οποίο έφερε την ονομασία "στρίβειν δια του αρραβώνος". Σύμφωνα με το κόλπο αυτό, του οποίου χαρακτηριστικός κινηματογραφικός εκφραστής ήταν ο μεγάλος κωμικός Ντίνος Ηλιόπουλος, εάν η πίεση της γυναίκας και της οικογενείας της για σύναψη γάμου γινόταν αφόρητη, ο άντρας αντί γάμου σύναπτε αρραβώνα! Με αυτόν τον τρόπο γινόταν συμπαθής στην οικογένεια της μνηστής του, δεν τον ενοχλούσε κανείς, έτρωγε, έπινε και γλεντούσε τα κάλλη της μνηστής του, κέρδιζε χρόνο και, ενώ όλοι νόμιζαν ότι επίκειται ο γάμος, εκείνος γινόταν ...καπνός! 
    Στην πολιτική ζωή της μεταπολίτευσης υπάρχουν κάποιοι άλλοι τσαρλατάνοι. Αυτοί έφτιαξαν ένα πολιτικό σύστημα στα μέτρα τους, έστειλαν τον λαό στο περιθώριο, έθεσαν υπό κηδεμονία την δικαστική εξουσία και διαπλέχθηκαν με οικονομικούς παράγοντες και εκδότες ΜΜΕ. Το σύστημά τους ονομάστηκε δήθεν δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από κληρονομική ολιγαρχία, όπου λίγες οικογένειες μεταβίβαζαν κληρονομικώ δικαίω την εξουσία σαν να ήταν το φέουδό τους. Οι άρχοντες και τα κόμματά τους, διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι, διόριζαν και λάμβαναν μίζες για να διατηρήσουν τα πολιτικά κεκτημένα.   
     Υπό αυτές τις συνθήκες πρωτοφανούς φαυλότητας, δεν άργησε να έλθει η ώρα της χρεοκοπίας. Η χώρα λοιδορήθηκε και τέθηκε υπό επιτροπεία. Οι κρατούντες δεν μπορούσαν να υποσχεθούν πλέον τους διορισμούς και τα προνόμια του παρελθόντος και οι αγανακτισμένοι πολίτες βγήκαν στην πλατεία Συντάγματος.. 
     Αυτές τις κρίσιμες ώρες που τα παράθυρα της βουλής ήταν ερμητικά κλειστά και έξω από αυτήν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών μούτζωναν και φώναζαν εν χορώ "κλέφτες - κλέφτες", ο πρωθυπουργός και οι σύμβουλοί του προκειμένου να εκτονώσουν την οργή του κόσμου και να δείξουν ότι σκοπεύουν να προβούν σε μεταρρυθμίσεις, σκαρφίστηκαν το τέχνασμα να υποσχεθούν ότι το φθινόπωρο θα διενεργηθεί δημοψήφισμα για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Προσέθεσαν στην συνταγή και τα γνωστά δοκιμασμένα κόλπα της καπηλείας των διαδηλώσεων από γελοίους αριστεριστές και της προβοκάτσιας των γνωστών - αγνώστων κουκουλοφόρων και ο κόσμος υποχώρησε.
     Αλλά το καλοκαίρι πέρασε και ήλθε γρήγορα το φθινόπωρο. Ο Παπανδρέου όχι μόνο ξέχασε τις υποσχέσεις περί δήθεν διενέργειας δημοχηφίσματος για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα , αλλά δεν προέβη σε καμία σοβαρή μεταρρύθμιση.Οι δε λοιποί τσαρλατάνοι της μεταπολίτευσης ενδιαφέρονταν μόνο να αποκομίσουν μικροπολιτικά οφέλη αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. Σήμερα που η χώρα σύρθηκε σε ελεγχόμενη πτώχευση, ο πρωθυπουργός, προκειμένου να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο εξουσίας, εξήγγειλε πάλι δημοψήφισμα, όχι για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, ως όφειλε, αλλά για την έγκριση της πρόσφατης συμφωνίας με τους δανειστές μας. Όπως είπε εύστοχα ένας καλός φίλος "είναι σαν να βάζουν φωτιά  στο σπίτι σου και μετά να σε ρωτούν εάν θέλεις να καλέσουν την πυροσβεστική"!
   Εάν ο κύριος Παπανδρέου δεν το αντιλαμβάνεται ο ελληνικός λαός οφείλει να του καταστήσει σαφές ότι δεν μπορεί να παίζει με τον θεσμό του δημοψηφίσματος. Και εάν το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να αλλάξει, οι πολίτες δικαιούνται να ζητήσουν την ανατροπή του μέσα από ένα δημοψήφισμα που θα εγκαθιδρύσει ένα νέο -δημοκρατικό- πολιτικό σύστημα.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΙΖΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ

   Στις 18-10-2011, ώρα 7.00μμ,  στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (Ακαδημίας 60), το περιοδικό Αντίφωνο διοργάνωσε με επιτυχία εκδήλωση-συζήτηση  με θέμα "Η ανάγκη ριζικής συνταγματικής μεταρρύθμισης".

   Συμμετείχαν:  Χρήστος Λυντέρης, Δικηγόρος, Δρ. Νομικής,  Βασίλης Ξυδιάς, Εκπαιδευτικός Θεολόγος,  Χάρης Οικονομόπουλος, Δικηγόρος,  προεδρεύων φίλος του Ομίλου "Ελπίδες".  Συντονιστής  ο δικηγόρος και συγγραφέας  Χρήστος Αναγνώστου.
  Συζητήθηκε και η ιδέα για διοργάνωση διαδικτυακού  δημοψηφίσματος από ευρύτερη ομάδα ιστοσελίδων.

   Η εκδήλωση προβλήθηκε ζωντανά στο διαδίκτυο από την διεύθυνση Livemedia. gr. Στην ίδια διεύθυνση μπορείτε να δείτε το βίντεο της εκδήλωσης.
   

 

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ "ΕΙΣΕΡΧΕΣΘΑΙ"

      Σύμφωνα με το άρ.11 του Συντάγματος "1. Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα. 2. Μόνο στις δημόσιες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Οι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά , αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει." Πρόκειται για το ατομικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι, ή άλλως, το δικαίωμα της συναθροίσεως, δηλαδή το δικαίωμα συγκέντρωσης με σκοπό την έκφραση ή ανταλλαγή γνώμης ή την εκδήλωση φρονημάτων ή αιτημάτων.
   Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι δεν απαντάται για πρώτη φορά στο ισχύον Σύνταγμα αλλά θεσπίσθηκε ήδη από το Σύνταγμα του 1864 περίπου με την ίδια διατύπωση: "Οι Έλληνες έχουσι το δικαίωμα του συνέρχεσθαι ησύχως και αόπλως. Μόνον εις τας δημοσίας συναθροίσεις δύναται να παρίσταται η αστυνομία. Αι εν υπαίθρω συναθροίσεις δύνανται να απαγορευθώσιν, εάν ως εκ τούτων επίκειται κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια."
    Ωστόσο, όπως προκύπτει από την ανάγνωση της ισχύουσας συνταγματικής διατάξεως, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι δεν είναι απεριόριστο αλλά ασκείται μόνο από Έλληνες πολίτες (όχι αλλοδαπούς)  και υπό την προϋπόθεση ότι συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα. 
    Όπως ορθά επισημαίνει η νομική θεωρία (Δαγτόγλου, Ατομικά Δικαιώματα, 2010, σελ.844-845), ήσυχη είναι η συνάθροιση η οποία οργανώνεται και διεξάγεται  "χωρίς την επιδίωξη, άσκηση ή ανοχή βίαιης επιβολής ορισμένων σκοπών." Ακολούθως, δεν αποτελούν "ήσυχες συναθροίσεις" και συνεπώς δεν προστατεύονται από το Σύνταγμα, όχι μόνο εκείνες μέσω των οποίων διενεργούνται επιθέσεις και βιαιοπραγίες, αλλά και όποιες επιδιώκουν ή επιφέρουν σοβαρή παρακώλυση συγκοινωνίας, παρακώλυση λειτουργίας κοινωφελών εγκαταστάσεων, ή ματαίωση ή παρεμπόδιση της λειτουργίας άλλων δημοσίων οργάνων (βλ. Δαγτόγλου, ό.π., σελ..847).
    Τα τελευταία χρόνια, αλλά κυρίως το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται το φαινόμενο της κατάληψης δημοσίων κτιρίων από διάφορες ομάδες. Για περισσότερα από 15 έτη οι αγρότες συνηθίζουν να κλείνουν κατά το δοκούν τις εθνικές οδούς και να αποκλείουν τις συγκοινωνίες. Προ ολίγων ετών με αφορμή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, ομάδα κατέλλαβε το ΚΕΠ Χαλανδρίου, αφαίρεσε τις σφραγίδες του κράτους και τους φακέλους και κατόπιν έστελνε επιστολές με σφραγίδα της ελληνικής δημοκρατίας. Το φετινό καλοκαίρι οι ταξιτζίδες απέκλεισαν το λιμάνι του Πειραιά και κατέλαβαν το Μουσείο της Ακρόπολης  αποκλείοντας το κράτος από την είσπραξη εισητηρίων. Προ ολίγων ημερών μαθητές και εξωσχολικοί (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβανόταν και ένας εκ των ληστών με τα καλάσνικοφ) κατέλαβαν 700 σχολεία, αποκλείοντας δασκάλους, καθηγητές και συμμαθητές τους από την διενέργεια των μαθημάτων. Σήμερα υπάλληλοι της ΔΕΗ έχουν καταλάβει τα εκδοτήρια λογαριασμών και δημόσιοι υπάλληλοι κατέλαβαν δήμους, δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και ΧΥΤΑ και τα σκουπίδια χύνονται στους δρόμους της χώρας.
      Όλοι αυτοί και οι τακτικές τους δεν έχουν βεβαίως κανένα έρεισμα στην διάταξη του άρ.11 του Συντάγματος περί δικαιώματος του συνέρχεσθαι, διότι οι συναθροίσεις τους δεν είναι ήσυχες καθώς σκοπεύουν στην δια της βίας παρεμπόδιση ή παρακώλυση δημοσίων υπηρεσιών. Επιπλέον, οι πράξεις τους δεν είναι απλώς παράνομες, αλλά είναι και αξιόποινες, δεδομένου ότι συνιστούν τουλάχιστον παράνομη βία του άρ.330 του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί όποιον χρησιμοποιώντας σωματική βία, ή απειλή σωματικής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης εξαναγκάζει άλλον σε πράξη, παράλειψη, ή ανοχή. Παρά ταύτα, ουδείς ενδιαφέρεται για την τήρηση της νομιμότητας και κυρίως δεν ενδιαφέρονται η δικαστική εξουσία και η αστυνομία, ήτοι εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον να την προστατέψουν. Η πράξη τους συνιστά τουλάχιστον κατάχρηση εξουσίας (άρ.239 ΠΚ), διότι εν γνώσει τους παραλείπουν να διώξουν κάποιον υπαίτιο αξιόποινης πράξης ή παράβαση καθήκοντος (άρ.259 ΠΚ), διότι με πρόθεση παραβαίνουν τα καθήκοντά τους με σκοπό να προσπορίσουν σε άλλον παράνομο όφελος ή να βλάψουν το κράτος. Αλλά ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;     
    Ακόμη και την ύστατη στιγμή το άθλιο σύστημα της μεταπολίτευσης πράττει ό,τι είναι δυνατόν για την πλήρη διάλυση της χώρας.
 

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Ο ΥΠΟΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

   Τον Ιούλιο 2009 η ΕΥΠ συνέβαλε αποφασιστικά μέσω παρακολούθησης τηλεφωνικών συνδιαλέξεων στην εξάθρωση της διαβόητης συμμορίας η οποία ευθυνόταν για την αρπαγή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου, μία ανθρωποκτονία, απόπειρες ανθρωποκτονιών και άλλα κακουργήματα.
    Αλλά φαίνεται ότι αυτιά του "κοριού" ήταν πολύ μεγάλα και δεν άκουσαν μόνο όσα ήταν αρκετά για την καταδίκη των εν λόγω δραστών. Το μηχάνημα άρσης του τηλεφωνικού απορρήτου φέρεται να κατέγραψε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες οι δράστες συνδέονταν και με πολιτικά πρόσωπα. Οι φήμες διαδώθηκαν και ο τότε διοικητής της ΕΥΠ κ. Κοραντής εμφανίστηκε να δηλώνει ότι "δεν θα δεχόταν ποτέ να κάνει κοπτοραπτική στους διαλόγους".
    Την επόμενη ημέρα ο κ. Κοραντής, αντί να δεχθεί συγχαρητήρια για την επιτυχία, παύθηκε με απόφαση του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος τοποθέτησε στην θέση του τον Εισαγγελέα Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Ο κ. Κοραντής υπέγραψε το υποχρεωτικό για κάθε αποχωρώντα διοικητή της ΕΥΠ πρωτόκολλο τήρησης υπηρεσιακού απορρήτου και σιώπησε. Η κυβέρνηση της ΝΔ αρνήθηκε ότι υπήρχαν καταγραφές συνομιλιών που συνέδεαν καθ' οιονδήποτε τρόπο τους εγκληματίες με πολιτικά πρόσωπα και τα λύτρα των 30 εκ. ευρώ από την αρπαγή Παναγόπουλου δεν βρέθηκαν ποτέ. Εκ των κατηγορουμένων μόνο ένας, ο Γεώργιος Τρομπούκης - εργολάβος δημοσίων έργων, ο οποίος απο τα δημοσιεύματα του τύπου εμφανιζόταν ως εκείνος που θα ασχολείτο με το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος της οργάνωσης, παραδέχθηκε ότι " από το επάγγελμά του" είχε γνωριμίες με πολιτικούς μεταξύ των οποίων και τον τότε υφυπουργό Υγείας Μάριο Σαλμά.  Οι λοιποί κατηγορούμενοι ουδέν ανέφεραν. Δύο εξ αυτών διόρισαν συνήγορό τους τον  γνωστό ποινικολόγο  Σάκη Κεχαγιόγλου - υπόδικο για το λεγόμενο παραδικαστικό κύκλωμα - και ο καθένας έσπευσε να οργανώσει την υπεράσπισή του.
   Έκτοτε παρήλθαν περίπου δύο έτη. Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, η δίκη της συμμορίας χωρίς βεβαίως εκπλήξεις αφορώσες την διαπίστωση της σχέσης των κατηγορουμένων με πολιτικά πρόσωπα. Οι 20 κατηγορούμενοι κατηγορούνται για εγκληματική οργάνωση, ανθρωποκτονία, απόπειρες ανθρωποκτονιών, αρπαγή, εκρήξεις, κατοχή όπλων και πυρομαχικών. Αυτά είναι αρκετά.
   Λίγες ημέρες νωρίτερα, ένας άλλος εμφανιζόμενος ως αστέρας του υποκόσμου, ο Μάκης Ψωμιάδης, ο οποίος αναζητούνταν επί μήνες με ένταλμα σύλληψης για την υπόθεση των "στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων" συνελήφθη να κρύβεται σε βίλα δίπλα στο σπίτι του.  Οδηγήθηκε στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων ωρυόμενος ότι "είναι πολιτικός κρατούμενος", ότι περίμενε να "γυρίσει ο ανακριτής από τις διακοπές του " και ότι "θα τα πει όλα". 
    Σύμφωνα με τα άρ. 279 και 283 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο συλλαμβανόμενος για κακούργημα οδηγείται στον αρμόδιο εισαγγελέα και από αυτόν παραπέμπεται στον ανακριτή, ο οποίος, αμέσως μετά την απολογία του και αφού λάβει την γραπτή σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, δύναται, είτε να τον αφήσει ελεύθερο, είτε να εκδώσει εναντίον του διάταξη περιοριστικών όρων ή ένταλμα προσωπικής κράτησης. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ ανακριτή και εισαγγελέα αποφαίνεται το δικαστικό συμβούλιο.  Εξάλλου, σύμφωνα με το άρ. 282 ΚΠΔ, περιοριστικοί όροι (εγγύηση, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα κλπ) ή προσωπική κράτηση σε περίπτωση κακουργήματος διατάσσονται όταν προκύπτουν "σοβαρές ενδείξεις ενοχής" προκειμένου "να αποτραπεί ο κίνδυνος τέλεσης νέων εγκλημάτων και να εξασφαλιστεί ότι εκείνος στον οποίο επιβλήθηκαν θα παραστεί οπωσδήποτε στην ανάκριση ή στο δικαστήριο και θα υποβληθεί στην εκτέλεση της απόφασης." Επιπλέον, ειδικά για την επιβολή προσωπικής κράτησης, απαιτείται μεταξύ άλλων η αιτιολογημένη διαπίστωση ότι ο κατηγορούμενος "δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα, ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του, ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόποινος ή φυγόδικος.... εφόσον από την συνδρομή των  παραπάνω προκύπτει σκοπός φυγής" . 
    Παρά την ανωτέρω αυστηρότητα των προϋποθέσεων του νόμου ως προς την ευχέρεια επιβολής προσωπικής κρατήσεως είναι προφανές ότι ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος (α) δεν είχε γνωστή διαμονή στη χώρα, (αφού κρυβόταν) και (β) ήταν φυγόποινος, δεδομένου ότι εκκρεμούσε σε βάρος του ανεκτέλεστη ποινή. Εξάλλου, ήταν αυταπόδεικτο ότι είχε σκοπό φυγής. Συνεπώς, εφόσον υπήρχαν σε βάρος του σοβαρές ενδείξεις ενοχής για κακούργημα, ήταν απολύτως αναγκαία η επιβολή προσωπικής κρατήσεως. 
    Πράγματι, ο Εισαγγελέας πρότεινε την σε βάρος του επιβολή προσωπικής κράτησης. Αλλά ο ανακριτής διαφώνησε υποστηρίζοντας ότι αρκούν οι περιοριστικοί όροι..Μέχρι να λύσει την διαφωνία τους το δικαστικό συμβούλιο, ο Ψωμιάδης έφυγε χαμογελώντας με τους δικηγόρους του να ομιλούν για δικαίωση. Όταν το δικαστικό συμβούλιο επεβαλε την προσωπική κράτηση ήταν πλέον αργά διότι ο Ψωμιάδης εξαφανίστηκε.
    Λένε ότι ο Μάκης Ψωμιάδης ήταν βασανιστής των κρατουμένων την περίοδο της δικτατορίας, εμφανιζόμενος στα κρατητήρια ντυμένος ...παππάς! Φαίνεται πάντως ότι μπορεί να επιβιώνει θαυμάσια και με το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ασφαλώς δεν είναι ο μόνος του είδους.