Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ

      Η Ισλανδία  είναι μία χώρα 300.000 κατοίκων , η οποία βρίσκεται στον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ανάμεσα στην Νορβηγία και την Γροιλανδία. Το κλίμα της επηρεάζεται από τροπικά και πολικά αέρια ρεύματα, αλλά και από ωκεάνια ρεύματα , ήτοι το Ρεύμα του κόλπου και το πολικό Ρεύμα της Ανατολικής Γροιλανδίας. Το έδαφός της δεν έχει διόλου δάση, αλλά καλύπτεται από παγετώνες, βοσκότοπους και τυρφώνες ή στερεοποιημένη λάβα προερχόμενη από τα 200 περίπου ηφαίστειά της, ενώ η μέση θερμοκρασία της είναι 11 βαθμοί Κελσίου τον Ιούλιο και -1 τον Ιανουάριο.
     Ως πρώτος εξερευνητής της Ισλανδίας φέρεται ο Έλληνας Πυθέας ο Μασσαλιώτης, ο οποίος (κατά μία άποψη με την χρηματοδότηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου), απέπλευσε από την Μασσαλία ανάμεσα στο 330-324 πΧ., εξερεύνησε την περιοχή των ακτών και των νήσων του Ατλαντικού, μεταξύ των οποίων και την  "Θούλη" ( πιθανότατα την σημερινή Ισλανδία) και κατέγραψε τις παρατηρήσεις του σε σύγγραμμα υπό τον τίτλο "Τα περί του Ωκεανού", από το οποίο διάφοροι συγγραφείς διέσωσαν μικρά μόνο αποσπάσματα.. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, ο Πυθέας ανάφερε πληροφορίες για την νήσο Θούλη και τους γειτονικούς της τόπους όπου "ούτε γη καθ' εαυτήν υπήρχεν, ούτε θάλασσα, ούτε αήρ, αλλά σύγκριμα τι εκ τούτων", ενώ σύμφωνα με άλλο απόσπασμα που διέσωσε ο βυζαντινός ιστορικός του 6ου αι. μ.Χ. Κοσμάς Ινδικοπλεύστης , όταν ο Πυθέας έφθασε στην Θούλη, οι γηγενείς του έδειχναν "την κοίτην του Ηλίου" δεδομένου ότι τον χειμώνα επικρατούσε συνεχώς νύχτα (" ως εκεί των νυκτών αεί γιγνομένων.") (πρβλ. ΠΑΠΥΡΟΣ - ΛΑΡΟΥΣ- ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ).
    Οι Ισλανδοί ως επί το πλείστον είναι  λαός σκανδιναυικής προελεύσεως, ενώ επικρατούσα θρησκεία είναι ο Λουθηρανισμός. Η οικονομία της χώρας βασίστηκε κυρίως στην αλιεία, για την οποία δεν δίστασε να έλθει σε ρήξη με την Μεγ. Βρετανία το 1975 ("πόλεμος του Βακαλάου", προκειμένου να κατοχυρώσει αποκλειστική οικονομική ζώνη 200 μιλίων), αλλά και με την διεθνή κοινότητα το 1992, δεδομένου ότι δεχόταν πιέσεις για την πλήρη απαγόρευση της φαλαινοθηρίας.
    Εάν όμως η Ισλανδία προόδευσε και απέκτησε αξιοζήλευτο οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο χάρη στην αλιεία,  τον Οκτώβριο 2008 χρεοκόπησε εξαιτίας του τραπεζικού της συστήματος. Η οικονομική κρίση προέκυψε όταν οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας (Landsbanki, Kaupthing Glituir) δημιούργησαν χρέη τα οποία ήταν αδύνατον να επαναχρηματοδοτήσουν, διότι κανείς δεν αναλάμβανε τον κίνδυνο να τις δανείσει. Κανονικά, σε μία τέτοια περίπτωση οι τράπεζες απευθύνονται στην κεντρική τράπεζα της χώρας. Ωστόσο, στην συγκεκριμένη περίπτωση η Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας ήταν αδύνατο να εγγυηθεί την αποπληρωμή των χρεών των εν λόγω τραπεζών, διότι το συνολικό τους χρέος ύψους 50 δις ευρώ ήταν περίπου 6 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας. Ακολούθως, οι τράπεζες κατέρρευσαν.
    Αμέσως το κράτος ανέλαβε την διαχείριση των τραπεζών προκειμένου να τις οδηγήσει σε πτώχευση χωρίς να αναλάβει το χρέος τους και κατόπιν να συστήσει νέες τράπεζες μέσα από τις στάχτες των παλαιών. Η κυβέρνηση επιχείρησε να εγγυηθεί τις εγχώριες καταθέσεις των Ισλανδών, αλλά δήλωσε ότι οι ξένοι πιστωτές, οι οποίοι ήταν κυρίως Βρετανοί, θα λάβουν μόνο 5-15% των απαιτήσεών τους, διότι δεν μπορεί το κράτος να αναλάβει το βάρος των εσφαλμένων κινήσεων των τραπεζών. Ως απάντηση, η Μεγάλη Βρετανία "πάγωσε" τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας Landsbanki εντός Ηνωμένου Βασιλείου ύψους 5 δις ευρώ και χρησιμοποίησε νόμο περί τρομοκρατίας  και εγκληματικότητας για να δεσμεύσει περιουσιακά στοιχεία της εν λόγω τράπεζας ευρισκόμενα εντός Βρετανικού εδάφους εις χείρας Κεντρικής Τράπεζας της Ισλανδίας ή ισλανδικού κράτους. Επιπλέον, η Βρετανική Αρχή Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών χαρακτήρισε χρεοκοπημένη την θυγατρική της Kaupthing  στην Βρετανία, την έθεσε υπό αναγκαστική διαχείριση και πούλησε 2,5 δις δολάρια καταθετών της στην ING.  Ακολούθησαν και άλλες χώρες και τελικώς η ισλανδική κυβέρνηση κατέληξε σε περίγραμμα λύσης με την Βρετανία και την Ολλανδία ώστε να καλύψει μέρος των απαιτήσεων μέσω δανείων.
      Εν τω μεταξύ, οι έντονες εσωτερικές αντιδράσεις οδήγησαν τον Ιανουάριο 2009 στην παραίτηση της κυβέρνησης του Geir H. Haarde ο οποίος ηγείτο του κόμματος της ανεξαρτησίας και στην διενέργεια εκλογών, όπου εξελέγη  κυβέρνηση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με επικεφαλής την Johanna Sigurdardottir. Η νέα κυβέρνηση επιχείρησε να επικυρώσει δια νόμου συμβιβασμό με Μεγ. Βρετανία και Ολλανδία για την αποπληρωμή των τραπεζικών χρεών. Ωστόσο, στο δημοψήφισμα  της 6-3-2010, ο ισλανδικός λαός με ποσοστό 93,2 % ψήφισε "ΟΧΙ" στην καταβολή εκ μέρους του ισλανδικού κράτους ποσού 3,1 δις ευρώ, τα οποία είχαν δοθεί από την Μεγ. Βρετανία και την Ολλανδία για αποζημιώσεις πολιτών τους εξαιτίας της πτώχευσης της τράπεζας Landsbanki. Ομοίως απεφάνθη και σε νέο δημοψήφισμα της 9-4-2011 με ποσοστό 59,77%.
    Αλλά οι Ισλανδοί δεν στάθηκαν μόνο στην μη αποπληρωμή του εναπομείναντος χρέους και στην αλλαγή κυβέρνησης. Στις 27 Νοεμβρίου 2010 εξέλεξαν συντακτική συνέλευση 25 μελών για την προώθηση μεγάλων συνταγματικών αλλαγών σε τομείς όπως οι αρμοδιότητες του Προέδρου και η συμμετοχή των πολιτών στην δημοκρατική διαδικασία, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται και ποινική διερεύνηση του ζητήματος της χρεοκοπίας των τραπεζών, δεδομένου ότι υπήρξαν πληροφορίες περί  τραπεζικών δωρεών προς το τότε κυβερνών κόμμα της ανεξαρτησίας.
    Από το 2008 οι Ισλανδοί διήλθαν μία πολύ δύσκολη τριετία με σοβαρές απώλειες εισοδημάτων και θέσεων εργασίας, κλείσιμο επιχειρήσεων, λιτότητα, ακόμη και μετανάστευση. Προσέφυγαν στο ΔΝΤ από το οποίο δέχθηκαν οικονομική και τεχνική συνδρομή για την ανόρθωση της χώρας. Εφάρμοσαν ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, επαναλειτουργίας του τραπεζικού συστήματος και επανάκτησης της εμπιστοσύ νης του διεθνούς παράγοντα και σήμερα αρχίζουν να ατενίζουν ακι πάλι με αισιοδοξία το μέλλον.
  Ορισμένοι επιπόλαιοι εδώ στην Ελλάδα χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Ισλανδίας για να υποστηρίξουν ότι μπορούμε και εμείς να πούμε "δεν πληρώνω" στους δανειστές μας. Ωστόσο, η Ισλανδία είχε την ευκαιρία και το δικαίωμα να δηλώσει ότι "δεν πληρώνει" με το επιχείρημα ότι δεν υποχρεούται να καλύψει χρέη πτωχευμένων ιδιωτικών τραπεζών.Το πρόβλημα της Ισλανδίας αφορά χρέος τραπεζικό και όχι κρατικό όπως έχει η Ελλάδα. Επιπλέον, οι μη εγχώριοι πιστωτές δεν ήταν κράτη αλλά κυρίως καταθέτες και μάλιστα πολίτες ενός κυρίως κράτους (Μεγ. Βρετανία) ενώ, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, υπήρξε έστω και μερική ικανοποίησή τους.   
    Το παράδειγμα της Ισλανδίας δεν βρίσκεται στην λογική "δεν πληρώνω", η οποία για την Ελλάδα είναι ανεύθυνη, ανήθικη, τυχοδιωκτική και εθνικά καταστροφική. Βρίσκεται στην απόδοση ποινικών ευθυνών και στην αλλαγή του πολιτικού συστήματος μέσω συντακτικής συνέλευσης.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΠΑΣΣΑΣ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

    Κάποτε, ο Αλής, μετέπειτα Πασσάς των Ιωαννίνων,  ο οποίος ήταν αδίστακτος, υπερβολικά φιλόδοξος και ήθελε να γίνει Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συνάντησε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και -γνωρίζοντας τις προφητικές του ιδιότητες- τον ρώτησε εάν προβλέπει ότι θα πάει στην Πόλη (ως Σουλτάνος). Ο Πατρο- Κοσμάς του απάντησε "βεβαίως, θα πας στην πόλη, με κόκκινα γένεια!" Ο Αλής, χοντροκομμένος όπως ήταν, χάρηκε με την προφητεία, αλλά ουδόλως συνειδητοποίησε το νόημά της. Ανήλθε στην εξουσία ως Πασσάς, ονόμασε τον εαυτό του Βεζύρη και άρχισε να ονειρεύεται απόσχιση. Αλλά ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε τις προθέσεις του, τον κήρυξε ένοχο εσχάτης προδοσίας, απέστειλε εναντίον του τον Χουρσίτ Πασσά και τελικώς, με διάφορα τεχνάσματα,  στις 24 Ιανουαρίου 1822, στρατιωτικό απόσπασμα θανάτωσε τον Αλή Πασσά στο νησί των Ιωαννίνων και έστειλε το κεφάλι του στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, επιβεβαιώθηκε η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ότι ο Αλής θα πήγαινε στην Πόλη "με κόκκινα γένεια".
     Έκτοτε, οι νικηφόροι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων του 1821 και του 1912-13, αλλά και η ήττα της στον ά παγκόσμιο πόλεμο, οδήγησαν στην διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά ταύτα, χάρη στην επιμονή του Κεμάλ και στα αντικρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες μάλιστα δεν ευνοούσαν με κανένα τρόπο την υπερβολική ισχυροποίηση της Ελλάδος και την επέκτασή της στην Μικρά Ασία, δημιουργήθηκε το κράτος της Τουρκίας.
     Η Τουρκία αρχικώς δεν ήταν ισχυρό κράτος, ενώ, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάννης (1923), δεν είχε υπό την κυριαρχία της ούτε τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, την οποία απέκτησε μόλις το 1936, με την υπογραφή της Σύμβασης του Montreux.
   Στην διάρκεια του β΄παγκοσμίου πολέμου η Τουρκία εμφανιζόταν ουδέτερη, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ευνοούσε τις δυνάμεις του άξονα. Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου, επέδειξε φιλοδυτική στάση και το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον κοσμικό και όχι θεοκρατικό χαρακτήρα του καθεστώτος, ήταν αρκετό για να επιτύχει την εύνοια της Δύσης προκειμένου να χρησιμοποιηθεί αφενός ως φιλική δύναμη στην ευαίσθητη περιοχή της Μέσης Ανατολής και, αφετέρου, ως ανάχωμα κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Επιπλέον, οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν την Τουρκία προκειμένου να εμποδίσουν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, κάτι που ολοκλήρωσαν οι ΗΠΑ με την ανοχή της εισβολής του Αττίλα και την διχοτόμηση της νήσου.
     Σιγά - σιγά το τουρκικό κράτος μεταβλήθηκε σε "Πασσά" της περιοχής. Η διοίκηση που ασκούσε ήταν δοτή και ο εκφοβισμός που προκαλούσε δεν οφειλόταν τόσο στην ίδια όσο σε εκείνους για τα συμφέροντα των οποίων ενεργούσε. Επειδή όμως η συνήθεια πολλές φορές αποτελεί δευτέρα φύση, οι Τούρκοι άρχισαν να ξεχνούν ότι οφείλουν την ισχύ τους σε άλλους και νόμισαν ότι εκτός από "Πασσάδες" μπορούν να γίνουν "Βεζύρηδες" ή "Σουλτάνοι". Υπήρχαν μάλιστα και ορισμένοι γραφικοί εδώ στην Ελλάδα, οι οποίοι μιλούσαν συνεχώς για την αναβάθμιση του ρόλου της και εφοβούντο τον "νεοοθωμανισμό της Τουρκίας" όπως οι ίδιοι τον ονόμαζαν.
    Προσφάτως τα κράτη της Κύπρου και του Ισραήλ οριοθέτησαν τον χώρο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης τους σύμφωνα με τις διατάξεις της διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας, που ορίζουν ότι κάθε κράτος έχει δικαίωμα να κηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) σε πλάτος 200 μιλίων από τις ακτές του. Επιπλέον, η Κύπρος ανέθεσε σε εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων τις έρευνες για εύρεση φυσικού αερίου στο οικόπεδο υπ' αρ.12 της ανωτέρω οικονομικής ζώνης. Η Τουρκία άρχισε να εκτοξεύει απειλές προκειμένου να εμποδίσει την τήρηση του διεθνούς δικαίου αλλά μάταια. Αυτή την φορά οι απειλές δεν φόβισαν κανέναν, διότι προέρχονταν μόνο από την ίδια και δεν έίχαν την έγκριση του ισχυρού προστάτη της. Η Κύπρος ξεκίνησε  ήδη τις έρευνες για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της και η Τουρκία συνεχίζει να γαυγίζει χωρίς να μπορεί να δαγκώσει.
    Μέσα στο σημερινό κλίμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η Τουρκία όχι μόνο δεν αποτελεί  παράγοντα σταθερότητας και δυτικών συμφερόντων στην περιοχή του Αιγαίου και της Μέσης Ανατολής, αλλά -τουναντίον- εμφανίζεται ως ταραξίας της διεθνούς εννόμου τάξεως χάριν ιδίων αποκλειστικά συμφερόντων. Η Σοβιετική Ένωση έχει καταρρεύσει προ πολλού. Εάν ευοδοθούν και τα σχέδια της Δύσης για την εγκαθίδρυση ήπιων κοσμικών αντιπροσωπευτικών καθεστώτων καπιταλιστικού τύπου στα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, τότε η Δύση δεν θα έχει κανένα λόγο να στηρίζει τους επικίνδυνους Πασσάδες που νομίζουν ότι είναι Σουλτάνοι...

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ Κ. ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

     Η κ. Μάργκαρετ Παπανδρέου, μητέρα του πρωθυπουργού, υπήρξε σύζυγος του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου. Όταν όμως ο μεγάλος ηγέτης δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον σφοδρό έρωτά του για Δήμητρα Λιάνη και την εγκατέλειψε, η απατημένη σύζυγος φαίνεται ότι αναζήτησε παρηγοριά σε κοινωφελείς δράσεις μακριά από κερδοσκοπία και σκοπιμότητες, ιδρύοντας το "ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ " (ΚΕΔΕ).
   Όπως προκύπτει από την ιστοσελίδα του, το ΚΕΔΕ ιδρύθηκε το 1988, άγνωστο με ποια νομική μορφή. Πάντως, το 1999  επανιδρύθηκε ως σωματείο και μάλιστα αποκλειστικώς "γυναικείο".
     Το αντικείμενο ενδιαφερόντων αλλά και τα σχέδια δράσης του σωματείου δεν άργησαν πολύ να κινήσουν το ενδιαφέρον του υπουργείου εξωτερικών, το οποίο, κρίνοντας προφανώς ότι η μη κυβερνητική οργάνωση της κ. Παπανδρέου εξυπηρετεί με την δράση της τα εθνικά συμφέροντα, άρχισε να την χρηματοδοτεί.
    Το 2003 το ΚΕΔΕ έλαβε χρηματοδότηση ποσού 100.000 ευρώ από το υπουργείο Εξωτερικών για την εκπόνηση προγράμματος επαγγελματικής κατάρτισης και ενδυνάμωσης κοινωνικά αποκλεισμένων γυναικών της Γεωργίας. 
    Εν συνεχεία έλαβε ποσό 280.000 ευρώ για την εκπόνηση προγράμματος αντιμετώπισης φαινομένου παράνομης διακίνησης και εμπορίας γυναικών από την Γεωργία, την Αρμενία, την Λευκορωσία και την Μολδαβία διάρκειας 24 μηνών (από 1-10-2004 έως 30-9-2006), ενώ ακόμη μεγαλύτερη ήταν η προσφορά του στην κοινωνία και στη χώρα μέσω του προγράμματος "επαγγελματικής κατάρτισης κοινωνικά αποκλεισμένων γυναικών" από το Αφγανιστάν (!) σε "βασικές δεξιότητες γραμματειακής υποστήριξης γραφείων και χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών", δεδομένου ότι η γραμματειακή υποστήριξη και η χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν ακριβώς αυτό που έλειπε από τις γυναίκες του Αφγανιστάν, αλλά και από το υπουργείο εξωτερικών προκειμένου να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων. Το κόστος του εν λόγω προγράμματος ανήλθε επίσης στο ευτελές ποσό των 280.000 ευρώ.
     Βεβαίως, η μη κυβερνητική οργάνωση της κ. Παπανδρέου, στο ΔΣ της οποίας συμμετέχουν και άλλες μεγάλες προσωπικότητες, όπως η Θεοδώρα Κόκλα, νυν Γ.Γ. της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, τέως συνεργάτης της κ. Θάλειας Δραγώνα, η Αμαλία Σκέπερς, νυν διοικητής του Γ.Ν. Κορίνθου άλλα και άλλα μέλη του  ΠΑΣΟΚ όπως η Φωτεινή Σιάνου (επίσης σχετιζόμενη με την κ. Δραγώνα) και η  Έφη Χαλάτση, δεν χρηματοδοτήθηκε μόνο από το Υπουργείο Εξωτερικών των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Χρηματοδοτήθηκε επίσης με ποσό 40.000 από το Υπουργείο Υγείας  με υπουργό τον κ. Κακλαμάνη, για πρόγραμμα παροχής νοσηλείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε παιδιά από το ΙΡΑΚ την περίοδο 2004-2005, από τον ΟΠΑΠ με ποσό 65.000 ευρώ για την εκπαίδευση νοσηλευτριών από το ΙΡΑΚ, από το Υπουργείο Απασχόλησης της ΝΔ το 2007 με συνολικό ποσό 110.000 ευρώ για προγράμματα κατά του "κοινωνικού αποκλεισμού" , ισότητας, ειρήνης κλπ, από την Γ.Γ Νέας Γενιάς με ποσό 5.000 ευρώ το 2009, αλλά και από ιδιώτες.
    Συνολικά, η μη κυβερνητική οργάνωση ΚΕΔΕ της κ. Παπανδρέου έχει λάβει υπό την μορφή χρηματοδότησης κονδύλια άνω του 1.000.000 ευρώ, εκ των οποίων, περίπου 900.000 προέρχονται από το ελληνικό κράτος. Ως μέτρο σύγκρισης το ως άνω ποσό ισοδυναμεί με τις ετήσιες απολαβές περίπου 100 ανθρώπων, ενώ για την κάλυψη αυτού του ποσού θα απαιτηθούν οι έκτακτες εισφορές ακινήτου 1.800 ιδιοκτητών ακινήτων με αξία 5 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο και επιφάνεια ακινήτου 100 τ.μ. οι οποίες επιβλήθηκαν τις προηγούμενες ημέρες για την αποφυγή της πτώχευσης και της στάσης πληρωμών.
     Δεδομένου ότι σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρ.78 του Αστικού Κώδικα ο σκοπός του σωματείου είναι μη κερδοσκοπικός και συνεπώς η εν λόγω "μη κυβερνητική οργάνωση" δεν δύναται να διανέμει κέρδη μεταξύ των μελών της, θα είχε ασφαλώς ενδιαφέρον μία δικαστική ή διοικητική έρευνα για τα πρόσωπα και τους φορείς στα οποία διοχετεύθηκαν τα παραπάνω κονδύλια της χρηματοδότησης. Βεβαίως, ουδείς μέχρι σήμερα ενδιαφέρθηκε ή τόλμησε να διεξάγει τέτοια έρευνα. 
    Για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής , ΚΕΔΕ δεν σημαίνει το σωματείο της κ. Παπανδρέου και της παρέας της, αλλά "Κώδικας Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων", ήτοι η νομοθεσία βάσει της οποίας εισπράττονται τα δημόσια έσοδα.. Ωστόσο, χρειάζεται να εισπραχθούν πολλά δημόσια έσοδα  για να γεμίσει ο βρωμερός σάκκος της χρηματοδότησης των ελληνικών μη κυβερνητικών οργανώσεων που συνέστησε το άθλιο σύστημα της μεταπολίτευσης για να πλουτίζει σε βάρος της χώρας και των πολιτών.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΕΛΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

   Το σύστημα του καπιταλισμού ανδρώθηκε μέσα από τα δυτικά αντιπροσωπευτικά συστήματα του κοινοβουλευτισμού.
  Ο κοινοβουλευτισμός δεν ταυτίζεται ασφαλώς με την δημοκρατία, διότι η πολιτική εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των πολλών (ήτοι του δήμου), αλλά των ολίγων, οι οποίοι θέλουν να εμφανίζονται ως αντιπρόσωποι του λαού.
  Ο κοινοβουλευτισμός, προκειμένου να διατηρήσει χωρίς αντιδράσεις την πολιτική εξουσία, χρησιμοποίησε τον καπιταλισμό, τόσο αναγνωρίζοντας ευρύτατατα αστικά και ατομικά δικαιώματα ελευθερίας της  επιχειρηματικότητας, όσο και παρέχοντας μέσω αυτών καταναλωτική ευημερία και υψηλό βιοτικό επίπεδο των υπηκόων.
   Οι πολίτες της δύσεως ζούσαν ευχαριστημένοι με υψηλό βιοτικό επίπεδο και δεν ενδιαφέρονταν ιδιαιτέρως να αποκτήσουν πλήρη πολιτική εξουσία. Με την βοήθεια της ευημερίας του καπιταλισμού τα αντιπροσωπευτικά κοινοβουλευτικά συστήματα της δύσεως νίκησαν τον κομουνισμό και τα δυτικά κράτη κυριάρχησαν.Αλλά η πτώση του κομουνισμού οδήγησε στην παγκοσμιοποίηση. 
   Μέσω της παγκοσμιοποίησης, άνοιξαν τα σύνορα του κόσμου και οι μεγάλες πολυεθνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις της δύσεως δεν δίστασαν να μετακομίσουν στις εξαθλιωμένες πρώην κομουνιστικές χώρες, αλλά και σε άλλες λιγότερο αναπτυγμένες, όπως η Ινδία, προκειμένου να βρουν φθηνά εργατικά χέρια χωρίς τα  δαπανηρά και "ενοχλητικά" δικαιώματα που κατοχυρώνει το ευρωπαϊκό και αμερικανικό εργατικό δίκαιο. 
    Οι χώρες της δύσης δεν φρόντισαν να αυξήσουν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τρίτων χωρών, ούτε να μεταφέρουν σε αυτές τις νομικές κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού. Ο άνεμος του καπιταλισμού, ο οποίος νίκησε τον ολοκληρωτικό κομουνισμό, έφερε τώρα τις θύελες της παγκοσμιοποίησης. Η μεταγκατάσταση των μονάδων παραγωγής των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών στις φτωχές χώρες του πρώην κομουνισμού στέρησε από τις χώρες της δύσης πολύτιμα έσοδα και οδήγησε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην ανεργία. Τα κράτη βρέθηκαν με τεράστια χρέη. Μοναδικός κερδισμένος της παγκοσμιοποίησης είναι ο καπιταλισμός και δη το μεγάλο κεφάλαιο.
   Σήμερα το μεγάλο κεφάλαιο εμφανίζεται ισχυρότερο ακόμη και από τις κυβερνήσεις των μεγαλύτερων δυτικών κρατών, οι οποίες καλούνται να προχωρήσουν σε πρωτοφανή λιτότητα για να περιορίσουν τα χρέη τους δεδομένου ότι δεν υφίστανται πολλά περιθώρια εσόδων μέσω της ανάπτυξης. Οι χώρες της δύσης, αφού δεν φρόντισαν εγκαίρως να αυξήσουν το βιοτικό επίπεδο των τρίτων κρατών και να κατοχυρώσουν και εκεί κατά το δυνατόν ανάλογα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, τώρα, για να ανταγωνιστούν αυτές τις χώρες και να επαναπροσελκύσουν το μεγάλο κεφάλαιο, επιχειρούν να μειώσουν το βιοτικό επίπεδο των δικών τους πολιτών και να καταργήσουν κατοχυρωμένα δικαιώματα δεκαετιών. Την ίδια στιγμή όπου η δύση και ο καπιταλισμός ετοιμάζεται για νέο άλμα, αυτή τη φορά προς τις αραβικές - ισλαμικές χώρες, οι χώρες της δύσης, η Ιαπωνία και το Ισραήλ βιώνουν πρωτοφανή κρίση.
    Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι άριστη πολιτική κοινωνία είναι εκείνη στην οποία πλέον ισχυρή είναι η μεσαία τάξη. ("Δήλον άρα ότι και η κοινωνία η πολιτική άριστη η δια των μέσων και τας τοιαύτας ενδέχεται ευ πολιτεύεσθαι, εν αις δη πολύ το μέσον και κρείτον μάλιστα μεν αμφοίν, ει δε μη , θάτερου μέρους." Πολιτικά Δ΄ 40). Και τούτο διότι οι μεν πολύ πλούσιοι έχουν μεγάλη δύναμη ώστε ούτε γνωρίζουν , ούτε επιθυμούν να είναι αρχόμενοι, αλλά επιδιώκουν να καταστούν δεσπότες των άλλων, οι δε υπερβολικά φτωχοί είναι ξεπεσμένοι και εύκολα συμπεριφέρονται ως δούλοι, με αποτέλεσμα η πόλη να μετατρέπεται από κοινωνία ελευθέρων πολιτών σε κοινωνία δεσποτών και δούλων.(Γίνεται ουν δούλων και δεσποτών πόλις, αλλ' ουκ ελευθέρων...") 
   Τα κράτη της δύσης , εάν δεν θέλουν να καταστούν έρμαια των πλουσίων του καπιταλισμού οφείλουν να ανασχέσουν την δύναμή τους και να  ενισχύσουν την μεσαία τάξη τους.