Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΣΟΥΣ: ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

    Ο  θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, έτσι όπως διαμορφώθηκε και εφαρμόζεται από το ελληνικό Σύνταγμα, συνοψίζει από μόνος του το ιδανικό με το οποίο γαλούχησε την χώρα το καθεστώς της μεταπολίτευσης, διότι συνδυάζει σίγουρη κρατική θέση με ευκαιρίες για ταξίδια και "καλή ζωή", μηδαμινές αρμοδιότητες και υψηλότατες απολαβές.
    Μία από τις λίγες αρμοδιότητες που απέμειναν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ασφαλώς η  δεξίωση την οποία παραθέτει κάθε χρόνο στο προεδρικό μέγαρο με αφορμή την επέτειο της μεταπολίτευσης, ή την "επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας" όπως οι ίδιοι συνηθίζουν να την αποκαλούν.
    Παραδοσιακά η εν λόγω δεξίωση παρατίθετο στον θαυμάσιο κήπο του προεδρικού μεγάρου, όπου οι εκλεκτοί καλεσμένοι είχαν την ευκαιρία να βρεθούν υπό τους ήχους απαλής μουσικής, να απολαύσουν τα πλούσια εδέσματα και να ευχηθούν ο ένας στον άλλο "χρόνια πολλά!" Αυτή τη φορά όμως , η φετινή επέτειος δεν ήταν το ίδιο λαμπερή: Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι μερικοί από τους παλιούς φίλους, ήτοι το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός, επέλεξαν να απουσιάσουν εκδίδοντας μάλιστα και πικρόχολες ανακοινώσεις. Ήταν επίσης ότι η χρεοκοπία της χώρας και η οργή του λαού έχουν καταστήσει  πλέον τέτοιου είδους εκδηλώσεις χλιδής σε ανοικτό χώρο κάπως επικίνδυνες για αυτούς που τις πραγματοποιούν με αποτέλεσμα αυτή την φορά η δεξίωση να γίνει μέσα στο μέγαρο και με λιγότερους καλεσμένους. 
   Η εξέλιξη αυτή φαίνεται ότι  χάλασε το κέφι του Προέδρου της Δημοκρατίας και φανερά ενοχλημένος από τις εξελίξεις ζήτησε να επικρατήσει "οικονομική δημοκρατία" ,ώστε να μην πληρώνουν πάντοτε φόρους μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ,αλλά να παταχθεί η φοροδιαφυγή της μεσαίας τάξης ελευθέρων επαγγελματιών και το μαύρο χρήμα. Επίσης, προσκάλεσε τους παριστάμενους να υπερασπίζονται το ισχύον πολιτικό σύστημα διότι ,όπως ανέφερε,  η κρίση είναι οικονομική και όχι κρίση πολιτικών θεσμών.
    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπερασπίσθηκε την τάξη του. Ο ίδιος είναι και μισθωτός και συνταξιούχος και λαμβάνει ετήσια αποζημίωση περίπου 450.000, η οποία είναι μεγαλύτερη και από τον μισθό του Μπαράκ Ομπάμα ως προέδρου των ΗΠΑ. Αλλά , όπως αποδεικνύεται από έρευνες της  διεθνούς οργάνωσης "διεθνής διαφάνεια" , το μεγαλύτερο ποσοστό της φοροδιαφυγής και του μαύρου χρήματος δεν προέρχεται από τους ελεύθερους επαγγελματίες της μεσαίας τάξης, οι οποίοι βρίσκονται μονίμως υπό διωγμό από το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, αλλά από τους διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους (εφοριακούς, τελωνιακούς, υπαλλήλους δήμων , πολεοδομιών, αστυνομικούς κλπ), τους πολιτικούς αξιωματούχους και τα διεφθαρμένα κοινοβουλευτικά κόμματα. Αυτούς οφείλει να ελέγξει η αρχή για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, της οποίας την ενεργοποίηση ζήτησε με υποκρισία ο Κάρολος Παπούλιας.
   Επιπλέον, ο Πρόεδρος της δημοκρατίας υπερασπίσθηκε το πολιτικό σύστημα που τον διόρισε. Ευτυχώς για εκείνον, μεταξύ των καλεσμένων στην δεξίωση δημοσιογράφων δεν υπήρχε εκπρόσωπος του έγκυρου γερμανικού περιοδικού "SPIEGEL"  το οποίο έγραψε πρόσφατα ότι στην Ελλάδα επικρατεί πολίτευμα "φεουδαρχικής δημοκρατίας",  δηλαδή οικογένειες οι οποίες νέμονται ως φέουδο την εξουσία  και προκειμένου να παραμείνουν σε αυτήν πάση θυσία κατέστρεψαν την χώρα  με μίζες , διορισμούς και εκτεταμένη διαφθορά. 
   Κάποιες εφημερίδες έγραψαν ότι η φετινή επέτειος της μεταπολίτευσης έμοιαζε περισσότερο με "πολιτικό μνημόσυνο". Αμήν!

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ ΚΑΙ ΤΟ "ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ"

    Σχέδιο Μάρσαλ,  ή ακριβέστερα "Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Ανασυγκρότησης" ("European Recovery Program") καλείται το πρόγραμμα οικονομικής ενίσχυσης που εκπονήθηκε και εκτελέσθηκε από τις ΗΠΑ για την ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων από τον β΄παγκόσμιο πόλεμο ευρωπαϊκών κρατών. Εμπνευστής της ιδέας υπήρξε ο Τζόρτζ Κάτλετ Μάρσαλ, στρατηγός, αρχηγός του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου κατά τον β΄παγκόσμιο πόλεμο και εν συνεχεία υπουργός εξωτερικών και άμυνας των ΗΠΑ κατά την περίοδο 1947-1951. 
    Το σχέδιο Μάρσαλ εντασσόταν στο γενικότερο δόγμα του Προέδρου Τρούμαν περί ενεργού ανάμειξης των ΗΠΑ, όχι μόνο στην αμερικανική ήπειρο αλλά και πέραν του Ατλαντικού ώστε, αφενός να αναλάβουν από την αδύναμη Μεγ. Βρετανία τον ρόλο της ηγέτιδας δύναμης και, αφετέρου να περιορίσουν τον επεκτατισμό της Σοβιετικής Ένωσης.
   Όσον αφορά την οικονομική ενίσχυση της Ευρώπης, την τετραετή περίοδο εφαρμογής του (1948-1952), το σχέδιο Μάρσαλ διένειμε συνολικά 13,3 δισ. δολάρια (τα οποία σήμερα υπολογίζονται περίπου σε ποσό 100 δισ. δολάρια) με μεγαλύτερο αποδέκτη την Μεγάλη Βρετανία, η οποία έλαβε σχεδόν το 25% του συνολικού ποσού (βλ. Ζαχαρίου προς την ευρωατλαντική συνεργασία, Ε-  ΙΣΤΟΡΙΚΑ, 2 Ιουνίου 2005, σχέδιο Μάρσαλ).
    Η Ελλάδα έλαβε συνολική οικονομική βοήθεια 865,2 εκ. δολαρίων εκ των οποίων 212,8 το οικονομικό έτος 1948-49, 263,5 το οικονομικό έτος 1949-50, 206,8 εκ. το έτος 1950-51 και 182 εκ δολ. το έτος 1951-52. Το πρώτο έτος, δεν ετέθη καν θέμα ανασυγκρότησης αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής βοήθειας στράφηκε προς στρατιωτικές δαπάνες για την αντιμετώπιση του κομουνισμού  και το υπόλοιπο στην κάλυψη του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου επιχειρήθηκε περιστολή των αμυντικών δαπανών και στροφή προς γεωργικές και βιομηχανικές επενδύσεις. Αλλά , μετά την επιδείνωση του διεθνούς κλίματος με την κομμουνιστική εισβολή στην Κορέα το 1950, οι προτεραιότητες του αμερικανικού προγράμματος αντιστράφηκαν εκ νέου, εγκαταλείφθηκε το έργο της ανασυγκρότησης και ενισχύθηκε εκ νέου ο τομέας της άμυνας. Επιπλέον, το οικονομικό έτος 1950-51 η οικονομική βοήθεια μειώθηκε στα 206,8 εκ. δολάρια αντί των 271,3 εκ. που είχε προταθεί, ως έκφραση δυσπιστίας προς την ικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να απορροφήσουν μεγαλύτερα κονδύλια και συστήθηκε στον πρωθυπουργό Σ. Βενιζέλο δέσμη μέτρων σχετικά με περιστολή των μονοπωλιακών πρακτικών στην αγορά, πάταξη της φοροδιαφυγής και δημιουργία πλαισίου προσέλκυσης επενδύσεων. Με την πάροδο του χρόνου οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν ότι το ζητούμενο δεν ήταν πλέον η είσοδος της χώρας σε τροχιά ανάκαμψης αλλά η επιβίωση του πληθυσμού, ο οποίος ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας (βλ. Στεφανίδη, η φάση της σταθεροποίησης , Ε - ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ό.π.).
    Το τελευταίο έτος του σχεδίου ο πρέσβης Πιουριφόι θεωρούσε αναγκαία την άσκηση στενού ελέγχου και την παροχή συμβουλών σε όλα τα επίπεδα , διότι δεν θεωρούσε ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν άξια εμπιστοσύνης όσον αφορά την διάθεση των κονδυλίων, ενώ στα τέλη Οκτωβρίου 1951 συστήθηκε στην κυβέρνηση Πλαστήρα ένα μνημόνιο λήψης οικονομικών περιοριστικών μέτρων. Το Ιανουάριο 1952 ο πληθωρισμός ανερχόταν στο 10% και οι δαπάνες ξεπερνούσαν τα έσοδα κατά ποσοστό 15% (βλ Στεφανίδη, ό.π.).

    63 χρόνια μετά, γίνεται λόγος για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα. Σύμφωνα με τις χθεσινές αποφάσεις των αρχηγών των κρατών μελών της Ευρωζώνης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ , στην Ελλάδα πρόκειται να δοθεί νέο δάνειο συνολικού ποσού 109 δισ ευρώ εκ των οποίων 37 δισ θα προέλθουν από ιδιώτες  και τα υπόλοιπα από τα κράτη μέλη της ΕΕ και το ΔΝΤ με επιτόκιο 3,5% αντί του υπάρχοντος 4,5%. Επιπλέον, προβλέπεται η επιμήκυνση της αποπληρωμής των προηγουμένων δανείων για 15-30 έτη με περίοδο χάριτος 10 ετών , καθώς και η δυνατότητα επαναγοράς των παλαιών δανείων πιθανότατα με "εκπτώσεις" οι οποίες μπορεί να φθάσουν τα 26 δισ. ευρώ. Ακόμη, θα δοθεί έμφαση στις επενδύσεις με αναδιάταξη των κοινοτικών κονδυλίων, σύσταση ειδικής ομάδας επιτήρησης η οποία θα ελέγχει την διοχέτευση των πόρων από τις ελληνικές αρχές προς την κατεύθυνση "της ανταγωνιστικότητας, της οικονομικής μεγέθυνσης, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της κατάρτισης" και παροχή "τεχνικής βοήθειας" από τα κράτη- μέλη και την επιτροπή.
     Το 1948 η Ελλάδα διεκδικούσε με υπερηφάνεια την οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ ως μία χώρα που αγωνίσθηκε και  νίκησε στον πόλεμο εναντίον του ολοκληρωτισμού και υπέρ της ελευθερίας. Σήμερα, προσέρχεται επαίτης και ταπεινωμένη ενώπιον της Ευρώπης και του ΔΝΤ εκλιπαρώντας να την βοηθήσουν - έστω και με παροχή εγγυήσεων (όπως απαίτησε η Ολλανδία και η Φινλανδία) για να αποφύγει την πλήρη χρεοκοπία. Η βοήθεια δόθηκε με εγγυήσεις , επιτήρηση και συνεχόμενα μνημόνια μέχρι το 2020. Βεβαίως, παρά τις ελαφρύνσεις εκ μέρους των δανειστών, κανείς δεν εμπιστεύεται τους άθλιους ηγέτες αυτής της χώρας ότι μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση, ώστε να εξέλθει η χώρα από το χάος. Ελπίζουμε να υπάρξει ορθή επιτήρηση ώστε να μην χαθούν τα κονδύλια και αυτού του δανείου. Τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί τρόπος να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από το καθεστώς και το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΛΑΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΨΗΦΙΣΗ ΝΟΜΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

    Εάν δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου εξουσιάζει ο λαός, τότε δεν νοείται δημοκρατικό πολίτευμα χωρίς την άμεση συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας. Τέτοιου είδους συμμετοχή αποτελεί πρωτίστως το δημοψήφισμα.
    Η Ευρώπη και τα άλλα κράτη της δύσεως, ήδη από τα μέσα του 20ου αιώνα, άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι δεν αρκεί ο κοινοβουλευτισμός για τον χαρακτηρισμό ενός πολιτεύματος ως δημοκρατικού. Έτσι, πέρα από τους θεσμούς αντιπροσώπευσης, εισήγαγαν και θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην πολιτική ζωή, όπως είναι τα δημοψηφίσματα και οι πρωτοβουλίες πολιτών για προτάσεις νόμου.
     Πηγή έμπνευσης για την καθιέρωση θεσμών άμεσης δημοκρατίας αποτελεί ασφαλώς η ελληνική αρχαιότητα και κυρίως η αθηναϊκή δημοκρατία ("και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλά εις πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται", Θουκιδίδης, βιβλίο β΄, επιτάφιος Περικλέους). Ωστόσο, σύγχρονη μητέρα του θεσμού των δημοψηφισμάτων θεωρείται η Ελβετία, όπου διενεργούνται κάθε έτος περίπου 2-3 δημοψηφίσματα σε κεντρικό επίπεδο και ακόμη περισσότερα σε τοπικό επίπεδο.Από το 1945 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχαν διενεργηθεί 275 δημοψηφίσματα και ήδη έχουν ξεπεράσει τα 300. Το ελβετικό Σύνταγμα προβλέπει δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας, είτε για την κατάργηση νόμου εάν ζητηθεί από 50.000 πολίτες (άρ.89), είτε για την αναθεώρηση ή την θέσπιση νέου Συντάγματος εάν ζητηθεί από 100.000 πολίτες (άρ.121).
     Δυνατότητα δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας προβλέπει επίσης το ιταλικό Σύνταγμα εφόσον το ζητήσουν 500.000 εκλογείς , είτε για την  κατάργηση νόμου (άρ.75), είτε για την αναθεώρηση του Συντάγματος (άρ.138). Από το 1970 μέχρι σήμερα έχουν προκηρυχθεί στην Ιταλία 20 δημοψηφίσματα με 66 ερωτήματα.
     Εξάλλου, άλλα κράτη , όπου καθιερώνεται συνταγματικά ο θεσμός του δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας είναι η Ουγγαρία (εάν το ζητήσουν 200.000 πολίτες, άρ.28C) και το Λουξεμβούργο (άρ.51), ενώ επίσης, υποχρεωτικό δημοψήφισμα σε περίπτωση αναθεώρησης του Συντάγματος προβλέπεται από το Σύνταγμα της Δανίας (άρ.88), της Γαλλίας (άρ.89), της Πολωνίας (άρ.235), του Λουξεμβούργου (άρ.114) και της Αυστρίας για την περίπτωση της ολικής αναθεώρησης (άρ.44). Στην Γερμανία ο θεμελιώδης νόμος της Βόννης προβλέπει ότι απαιτείται δημοψήφισμα για την αναδιάρθρωση ομοσπονδιακού εδάφους (άρ.29), ενώ επίσης τα συντάγματα επιμέρους ομόσπονδων κρατών (λ.χ. του Βερολίνου) προβλέπουν δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας για την ανάκληση των βουλευτών μέσω της διάλυσης της βουλής. 
    Στις ΗΠΑ η διενέργεια δημοψηφισμάτων προβλέπεται από τα Συντάγματα κάποιων εκ των πολιτειών, όπως της Καλιφόρνια, του Όρεγκον, της Βόρειας Ντακότα, της Ουάσιγκτον, του Κολοράντο, της Αριζόνα, της Μοντάνα, του Μίτσιγκαν, του Άρκανσας και της Οκλαχόμα, όπου διενεργείται σημαντικό αριθμός δημοψηφισμάτων.
   Εξάλλου, θεσμό άμεσης συμμετοχής των πολιτών, έστω και ατελή αφού μπορεί να μην έχει αποτέλεσμα,  αποτελεί και η λαϊκή πρωτοβουλία προς ψήφιση νόμου, η οποία απευθύνεται προς το κοινοβούλιο. Τέτοια δυνατότητα προβλέπει το Σύνταγμα της Αυστρίας, κατόπιν συλλογής 100.000 υπογραφών (άρ.41), της Ισπανίας με την συλλογή 500.000 υπογραφών και της Ιταλίας κατόπιν συλλογής 50.000 υπογραφών. 
   Στην Ευρώπη το δημοψήφισμα και οι λοιποί θεσμοί άμεσης συμμετοχής των πολιτών αποτελούν εδώ και πολλές δεκαετίες μία πραγματικότητα και ένα στοιχείο προόδου και πολιτικού πολιτισμού. Εκτός των χωρών που προαναφέρθηκαν, δημοψηφίσματα διενεργούνται συχνά στην Δανία και την Ιρλανδία και λιγότερο στην Σουηδία, την Φινλανδία, την Νορβηγία και αλλού. Εκτός της Ευρώπης και των ΗΠΑ, σημαντικός αριθμός δημοψηφισμάτων διενεργούνται στην Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία και τις Φιλιππίνες.
    Σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα η διεξαγωγή δημοψηφίσματος εξαρτάται αποκλειστικά από την κυβέρνηση και την βουλή δεδομένου ότι προκηρύσσεται,  είτε για κρίσιμα εθνικά θέματα κατόπιν πρότασης της κυβέρνησης και απόφασης τουλάχιστον 151 βουλευτών, είτε για ψηφισθέντα νόμο κατόπιν πρότασης τουλάχιστον 120 βουλευτών και απόφασης τουλάχιστον 180 βουλευτών: "Ο πρόεδρος της δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου..." (άρ.44 παρ.2) Ακολούθως, εφόσον δεν προβλέπεται λαϊκή πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος, από την ψήφιση του Συντάγματος μέχρι σήμερα ουδέποτε η κυβέρνηση και η βουλή προκήρυξαν έστω και ένα δημοψήφισμα. Βεβαίως, δεν προβλέπεται δημοψήφισμα, όχι μόνο για αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά ούτε καν σε επίπεδο δήμων ή περιφερειών.
   Προ μηνός περίπου ο πρωθυπουργός, υπό την πίεση των αγανακτισμένων εξήγγειλε ότι τον Σεπτέμβριο θα προκήρυσσε δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος και την εισαγωγή δημοκρατικών ριζικών πολιτειακών αλλαγών. Σήμερα διάβασα στον τύπο ότι τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος τελικώς δεν θα αφορούν το πολιτικό σύστημα αλλά άλλα θέματα (λ.χ. τα μη κρατικά πανεπιστήμια). 
     Ποιος ξέρει; Ίσως τελικά να κληθούμε να αποφασίσουμε για τους κορμοράνους του βοτανικού ή τους παπατζήδες της Πλατείας Ομονοίας, της Πλατείας Συντάγματος και της βουλής!








Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η ελληνική συνταγματική ιστορία διδάσκει ότι σε περιόδους σοβαρών κρίσεων δεν υπάρχει ασφαλέστερη διέξοδος από την προσφυγή σε συνταγματική ή πολιτειακή αλλαγή.
Τέτοιου είδους αλλαγή συντελέσθηκε όταν, μετά την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, θεσπίσθηκε το Σύνταγμα του 1844, το οποίο έθεσε τέρμα στην απόλυτη αυθαιρεσία του Όθωνα, αλλά και  όταν, κατόπιν νέας λαϊκής εξέγερσης το 1862, καταλύθηκε η βαυαρική δυναστεία και θεσπίσθηκε το Σύνταγμα του 1864, το οποίο για πρώτη φορά αναγνώρισε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.
Αλλά και μετά την κρίση του 1909 (κίνημα στο Γουδή), η χώρα οδηγήθηκε στην ευρύτατη συνταγματική αναθεώρηση του 1911, η οποία απελευθέρωσε την ανερχόμενη αστική τάξη και έδωσε την ώθηση στην Ελλάδα να διπλασιάσει τα σύνορά της, ενώ, μετά την μικρασιατική καταστροφή του 1922, κηρύχθηκε έκπτωτη η δυναστεία των Γλυξβούργων και θεσπίσθηκαν τα δημοκρατικά Συντάγματα του 1925 και 1927, τα οποία καθιέρωναν την αβασίλευτη δημοκρατία.
Το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας, η χώρα είχε την δυνατότητα να οδηγηθεί σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό Σύνταγμα, ανάλογο των περισσοτέρων ευνομουμένων κρατών. Ωστόσο, αντί αυτού προτιμήθηκε η επαναφορά του αυταρχικού Συντάγματος του 1952 (εκτός των διατάξεων περί βασιλείας) και η ευκαιρία χάθηκε. Το Σύνταγμα του 1975, παρά τις διακηρύξεις ότι καθιερώνει πολίτευμα «προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», στην πραγματικότητα εγκαθίδρυσε ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, το οποίο καταπάτησε την αρχή της διάκρισης των εξουσιών και έθεσε τους πολίτες στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Το πολίτευμα αυτό χαρακτηρίζεται (1) από θεσμικά ανεξέλεγκτη εκτελεστική εξουσία, η οποία επιβάλλει απολύτως την θέλησή της στην Βουλή και ποδηγετεί και την δικαιοσύνη διορίζοντας την ηγεσία της και (2) από πλήρη απουσία του λαού όσον αφορά την άσκηση πολιτικής εξουσίας, δεδομένου ότι, όχι μόνο δεν προβλέπεται δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας (ούτε καν σε τοπικό επίπεδο) αλλά επίσης από καμία διάταξη του ελληνικού συντάγματος δεν κατοχυρώνεται η έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας, με αποτέλεσμα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα να αποτελούν φέουδα οικογενειών που κυβερνούν επί δεκαετίες την χώρα σε καθεστώς απόλυτης διαπλοκής με οικονομικούς παράγοντες και ΜΜΕ.
Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως πολιτική και απότοκος αυτού του συστήματος υπόθαλψης του συγκεντρωτισμού και της διαφθοράς που καθιέρωσε το Σύνταγμα του 1975 και επέτειναν οι αναθεωρήσεις του. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής,  να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας, η ισηγορία, η ισονομία και η ισοπολιτεία.
Ειδικότερα, θα έλεγε κανείς ότι οι προτάσεις για ένα νέο, σύγχρονο δημοκρατικό Σύνταγμα θα μπορούσαν να αφορούν τουλάχιστον 5 κεφάλαια: (α) την λαϊκή κυριαρχία, (β) την πολιτική ισότητα, (γ) την διάκριση των εξουσιών, (δ) την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ( ε) τον θεσμό των πολιτικών κομμάτων.
Α. ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ: Για την  ουσιαστική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας είναι απαραίτητη η θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την διενέργεια δημοψηφίσματος, τόσο για την θέσπιση ή την κατάργηση νόμου, όσο και για την ανάκληση αξιωματούχου (λ.χ. υπουργού). Επίσης απαραίτητη είναι η θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την αναθεώρηση του ίδιου του Συντάγματος, αλλά και η πρόβλεψη διενέργειας τοπικών δημοψηφισμάτων. Εξάλλου, είναι αναγκαία η πρόβλεψη ότι η εσωτερική λειτουργία των πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη, αλλά οφείλει να υπόκειται -σε στοιχειώδεις έστω- κανόνες εσωκομματικής δημοκρατίας υποχρεωτικής ισχύος με δυνατότητα προσφυγής κάθε μέλους του κόμματος το οποίο θίγεται, στην δικαιοσύνη, όπως συμβαίνει με όλα τα νομικά πρόσωπα.
Β. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ: Είναι απολύτως αναγκαίο να κατοχυρωθεί η ουσιαστική ισότητα των πολιτών απέναντι στον νόμο ώστε να μην υπάρχουν Έλληνες «πιο ίσοι από κάποιους άλλους». Επ’ αυτού προτείνεται: (1) η κατάργηση των προνομίων και της ποινικής ασυλίας των βουλευτών, (2) η κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των υπουργών στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, (3) η άπαξ ανανεώσιμη θητεία Προέδρου της Δημοκρατίας και βουλευτών. Αλλά (4) και σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων είναι αναγκαία η κατοχύρωση της πολιτικής τους ισότητας, ώστε να αποφεύγονται οι αποκλεισμοί κομμάτων από την προβολή των μηνυμάτων τους και οι ανισότητες στην χρηματική ενίσχυση από το κράτος, τα οποία σήμερα αποτελούν ανυπέρβλητα εμπόδια στην ανανέωση της πολιτικής ζωής.
Γ. ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ: Η διάκριση των εξουσιών επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα με πολίτευμα προεδρικής δημοκρατίας και ανεξάρτητες εκλογές για Πρόεδρο (εκτελεστική εξουσία) και Βουλή (νομοθετική εξουσία). Επίσης προτείνεται ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού, ώστε να μην δημιουργούνται διαπλοκές.
Δ. ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ: Καίριο είναι το ζήτημα της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, η οποία σήμερα αδυνατεί να ασκήσει τον θεσμικό της ρόλο διότι ελέγχεται από την κυβέρνηση. Προτείνεται: (1) άμεση εκλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης από τις ολομέλειες των οικείων δικαστηρίων, (2) πρόβλεψη ότι οι προαγωγές των δικαστών θα διενεργούνται αποκλειστικά με αντικειμενικά κριτήρια, (3) θέσπιση του κατά κανόνα αμετάθετου των δικαστών ώστε να μην ασκούνται πιέσεις για δυσμενή μετάθεση σε βάρος τους,  (4) καθιέρωση πλήρους ασυμβιβάστου των δικαστών με οποιαδήποτε άλλη δημόσια θέση, ώστε να αποφεύγεται η διαπλοκή τους με την εκτελεστική εξουσία, (5) ίδρυση 15μελούς Συνταγματικού Δικαστηρίου, αναλόγου με τα υψηλού επιπέδου συνταγματικά δικαστήρια της Γερμανίας ή της Ιταλίας, τα μέλη του οποίου θα είναι νομικοί (όχι αποκλειστικά δικαστές) που θα επιλέγονται με αυξημένες πλειοψηφίες, ούτως ώστε να τους εξασφαλιστεί αυξημένο κύρος, και (6) ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων.
Ε. ΠΟΛΙΤΙΚΑ  ΚΟΜΜΑΤΑ: Πέραν της καθιέρωσης στοιχειωδών κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας, προτείνεται ο έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων από το Ελεγκτικό Συνέδριο (και όχι από επιτροπή της Βουλής όπως συμβαίνει σήμερα), με ταυτόχρονη κατάργηση των λοιπών αρμοδιοτήτων του Ελεγκτικού Συνεδρίου ούτως ώστε να έχει ως αποκλειστική αρμοδιότητά του τον έλεγχο των οικονομικών κομμάτων, βουλευτών, μελών της κυβέρνησης, αξιωματούχων και διαχειριζομένων το δημόσιο χρήμα. Επίσης προτείνεται η πρόβλεψη ότι τα οικονομικά των κομμάτων θα πρέπει να τηρούνται με καθεστώς απόλυτης διαφάνειας η έλλειψη της οποίας θα επισύρει βαρύτατες κυρώσεις.
Οι ανωτέρω ριζικές μεταρρυθμίσεις δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν με αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, αλλά με νέο Σύνταγμα το οποίο θα προκύψει κατόπιν δημοψηφίσματος και σύγκλησης Συντακτικής Βουλής.
πηγή: Αντίφωνο

Υ.Γ. Το παρόν αναδημοσιεύεται από το "ΑΝΤΙΦΩΝΟ" όπου δημοσιεύθηκε στις 7-7-2011 υπό τον τίτλο "ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ ΑΛΛΑΓΗ"

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ "ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ" ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

   Η διεθνής οργάνωση  υπό την επωνυμία "Διεθνής Διαφάνεια" δημοσιεύει κατ' έτος τον λεγόμενο δείκτη διαφθοράς, όπου κατατάσσονται οι χώρες του κόσμου ανάλογα με τον βαθμό διαφθοράς των κρατικών υπαλλήλων και πολιτικών τους. Η κλίμακα βαθμολογίας κυμαίνεται από 0, το οποίο δηλώνει την απόλυτη σήψη, έως το 10, το οποίο φανερώνει την πλήρη διαφάνεια.
    Το έτος 2001 η Ελλάδα έλαβε βαθμό 4,2 και κατατάχθηκε στην 42η θέση μεταξύ 92 κρατών.
    Το έτος 2005 βαθμολογήθηκε με 4,3 και υποχώρησε στην 47η θέση μεταξύ 159 κρατών.
    Το 2010  έλαβε βαθμό 3,5 και κατρακύλησε στην 78η θέση μεταξύ 178 κρατών, ισοβαθμώντας με  την Κολομβία, το Περού, την Ταϋλάνδη, την Κίνα, το Λεσότο και την Σερβία. Περιττό θα ήταν βεβαίως να αναφέρει κανείς ότι η Ελλάδα κατατάσσεται στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( η Ρουμανία είναι 69η με 3,7 και η Βουλγαρία 73η με 3,6) και σε μία εκ των τελευταίων θέσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεδομένου ότι σε χειρότερη θέση βρίσκονται μόνο η Αλβανία (87η με.  3,3), η Βοσνία - Ερζεγοβίνη (91η με 3,2), το Κοσσυφοπέδιο (110ο με 2,8), η Ουκρανία (134η με 2,4) και η Ρωσία (154η με 2,1). Η ΠΓΔΜ μας ξεπέρασε ευρισκόμενη στην 62η θέση με βαθμό 4,1, όπως και το Μαυροβούνιο το οποίο κατατάσσεται 69ο με 3,7, ενώ επίσης μας έχουν ξεπεράσει και πολλές διεφθαρμένες μη ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιορδανία (50η με 4,7) , η Τουρκία (56η με 4,4), η Σαμόα (62η με 4,1), η Ρουάντα (66η με 4,0) και το Βανουάτου (73ο με 3,6)!
     Στην πρώτη θέση για το έτος 2010 κατατάσσεται η Δανία, η Νέα Ζηλανδία και η Σιγκαπούρη (9,3) και ακολουθούν η Φινλανδία και η Σουηδία (9,2), ο Καναδάς (8,9), η Ολλανδία (8,8), η Ελβετία και η Αυστραλία (8,7) και η Νορβηγία (8,6). Η Γερμανία βρίσκεται 17η με 7,9, το Ηνωμένο Βασίλειο 20ο με 7,6, οι ΗΠΑ 22ες με 7,1, η Γαλλία 25η με 6,8 και η Κύπρος 28η με 6,3.
    Σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας, η μαύρη οικονομία στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 1\3 του Α.Ε.Π., ενώ τα ποσά που καταβλήθηκαν για δωροδοκίες μόνο το έτος 2010 ανέρχονται περίπου σε 632 εκ.ευρώ.Αναφέρεται επίσης ότι η διαφθορά αποτελεί αιτία της σημερινής κρίσης και ότι οι πολίτες θεωρούν τα πολιτικά κόμματα ως το πιο διεφθαρμένο κομμάτι της κοινωνικής ζωής.
    Για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ελλάδα η Διεθνής Διαφάνεια προτείνει την τροποποίηση της νομοθεσίας περί ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων και όσων διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, την κωδικοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και την δημιουργία  "συμφώνων τιμιότητας" ( integrity pacts) μεταξύ κυβέρνησης και πλειοδοτών σε δημόσια σύμβαση ότι καμία πλευρά δεν θα δώσει ή θα δεχθεί δώρα.
    Επιπλέον,  τον Σεπτέμβριο 2010 η "Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς" (επαναλαμβάνοντας αίτημα που είχε διατυπώσει νωρίτερα και το κόμμα των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ) ζήτησε την άμεση ανάρτηση σε ειδική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο όλων των δηλώσεων "ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ" (από την αρχική μέχρι την τελευταία) των πολιτικών, ώστε οι πολίτες να έχουν άμεση πρόσβαση στα στοιχεία να τα συγκρίνουν και να κρίνουν (βλ. Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 22-9-2010 , σελ.6).
    Βεβαίως, κανείς δεν ασχολήθηκε με τις ανακοινώσεις και τις προτάσεις της Διεθνούς Διαφάνειας.
   Ο κύριος Παπανδρέου, περιφερόμενος στην Ευρώπη δήλωσε πέρυσι ότι είναι πρωθυπουργός μίας διεφθαρμένης χώρας. Μόνο που δεν ανέφερε ότι η οικογένειά του, το κόμμα του, η άλλη οικογένεια, το άλλο κόμμα και όλο το καθεστώς της μεταπολίτευσης δημιούργησαν και εκτρέφουν προς όφελός τους την σήψη και την διαφθορά.