Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΠΑΜΠΑ; (Η "ΣΚΛΗΡΗ" ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ)

       Η  ισότητα μεταξύ των Ελλήνων δεν υπήρξε ποτέ επιδίωξη του καθεστώτος της μεταπολίτευσης, και των εκπροσώπων της, ούτε καν σε ό,τι αφορά την εκπλήρωση της στρατιωτικής  θητείας.
    Ο αποκαλούμενος "εθνάρχης" και ιδρυτής της μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής γεννήθηκε το 1907 και το 1930 υπηρέτησε στρατιωτική θητεία μόλις 4 μηνών ως "προστάτης οικογένειας". Όταν ξέσπασε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 παρουσιάσθηκε στο Σιδηρόκαστρο, αλλά κρίθηκε ανίκανος λόγω βαρηκοϊας . Στην διάρκεια της κατοχής , αντί της αντίστασης κατά του κατακτητή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής  μάλλον δεν άκουγε καλά τι συνέβαινε και ασχολείτο με την δικηγορία. Τον χαρακτηρισμό του εθνάρχη αποφάσισε να τον λάβει αφού τελείωσε ο πόλεμος, η κατοχή και αντίσταση, τα οποία άφησε στα χέρια άλλων.
   Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ανεψιός του "εθνάρχη",  υπηρέτησε τυπικά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τον θείο του ως ναύτης του Πολεμικού Ναυτικού. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, οι υπόλοιποι ναύτες δεν τον έβλεπαν και πολύ συχνά. Παρουσίασε και πρόβλημα πλατυποδίας.
     Ο Ανδρέας Παπανδρέου, το έτερον ήμισυ της μεταπολίτευσης, υιός του Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέικο της οποίας ο πατέρας (παππούς του) υπήρξε αρχαιοκάπηλος των  αρχαιοτήτων της Δωδώνης, γεννήθηκε στην Χίο το 1919, σπούδασε στο  Αμερικανικό Κολλέγιο Ψυχικού και εισήχθη στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του, διότι συνελήφθη ως μέλος αντικαθεστωτικής - τροτσκιστικής οργάνωσης και, αφού φυλακίσθηκε για ένα διάστημα, μετά την απελευθέρωσή του μετέβη στις ΗΠΑ. Ουδέποτε υπηρέτησε στρατιωτική θητεία στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Στον β΄παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ. Ωστόσο, υπηρέτησε στρατιωτική θητεία στον στρατό ξηράς ο υιός του - σημερινός πρωθυπουργός- Γιώργος Παπανδρέου από το 1978 έως το 1979 εξαγοράζοντας όμως 16 μήνες.
     Ο νυν αρχηγός της ΝΔ - υπερπατριώτης Αντώνης Σαμαράς  παρουσιάσθηκε  στο Ναυτικό τον  Ιούλιο 1976, εξαγόρασε 21 μήνες, απολύθηκε προσωρινά τον Οκτώβριο 1976 και άφησε σε εκκρεμότητα άλλους 3 ολόκληρους μήνες τους οποίους υπηρέτησε το 1977. Δηλαδή υπηρέτησε  συνολικό διάστημα 6 μηνών και αυτό τμηματικά, δεδομένων των δυσκολιών  που  ενέχει το εγχείρημα της θητείας "μία και έξω". Αλλά και ο άλλος υπερπατριώτης - αρχηγός του ΛΑΟΣ  Γιώργος Καρατζαφέρης,  με μεγάλη προηγούμενη καριέρα ως bodybuilder,  υπηρέτησε ως σμηνίτης στο Λεκανοπέδιο της Αττικής. Αξέχαστο προφανώς θα του μείνει το στάδιο της θητείας που υπηρέτησε στο γραφείο δημοσίων σχέσεων της Αεροπορίας, το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα επί της οδού Πανεπιστημίου.
      Σκληρή θητεία υπηρέτησε το 2003 και ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας ως ναύτης στο ΓΕΝ με μέσον από το ΠΑΣΟΚ, ενώ ο νυν υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος, αφού εξαγόρασε 9 μήνες θητείας, φέρεται να υπηρέτησε το λοιπό διάστημα ως Ι3 (βοηθητικός) λόγω παχυσαρκίας. Τουλάχιστον όμως αυτός παρουσιάσθηκε στις ένοπλες δυνάμεις διότι λ.χ. ο Άκης Τσοχατζόπουλος, προφανώς  για λόγους αντίστασης κατά της δικτατορίας, δεν εμφανίσθηκε, με αποτέλεσμα το έτος 1968 να κηρυχθεί ανυπότακτος. Τελικώς, όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα του Τύπου, ο κ. Τσοχατζόπουλος  εξαγόρασε την στρατιωτική του θητεία το 1975 και αργότερα εμφανίσθηκε στις ένοπλες δυνάμεις από άλλη - καλύτερη θέση, δηλαδή ως υπουργός. Από την θέση αυτή είχε την ευκαιρία να προσφέρει μεγαλύτερες υπηρεσίες στην πατρίδα, να αποκτήσει περιουσία , να πραγματοποιήσει συμφέρουσες αγορές νεοκλασσικών κτηρίων  από  offshore εταιρείες και να πρωταγωνιστήσει στα διάφορα  σκάνδαλα επί των οποίων κατηγορείται σήμερα.
      Σύμφωνα με το άρ.4 παρ.6 του Συντάγματος του 1975, ήτοι του συντάγματος της μεταπολίτευσης, "κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της πατρίδας σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων". Με βάση την διάταξη αυτή οι Δημοκρατικοί πρότειναν την απαγόρευση της εκλογής προσώπου στην θέση του βουλευτή ή μέλους της κυβέρνησης εάν προηγουμένως δεν έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ή δεν έχει νομίμως απαλλαγεί από αυτές. Επιπλέον, θεωρούν ότι επιβάλλεται η θέσπιση νομοθετικής διατάξεως σύμφωνα με την οποία κάθε υποψήφιος  βουλευτής να οφείλει να δηλώσει εγγράφως και με αποδεικτικά στοιχεία πού εργάσθηκε και κατά ποίον τρόπο εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ώστε να κριθεί ο βίος του απο τον ελληνικό λαό.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 15 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΚΑΙ Ε.Σ.Ρ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

      
      Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 15 παρ.2 εδ.1-3 του Συντάγματος " η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. Ο άμεσος έλεγχος του κράτους , που λαμβάνει και την μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων καθώς και προϊόντων του λόγου και της  τέχνης , την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας, καθώς και τον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας."
     Από την ανωτέρω διάταξη συνάγεται ότι , όσον αφορά το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, δεν ισχύουν οι διατάξεις περί ελευθερίας του Τύπου, αλλά υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους  προκειμένου να εξασφαλιστεί, μεταξύ άλλων, "η αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων." Ο δε άμεσος έλεγχος του κράτους ασκείται μέσω του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (Ε.Σ.Ρ.), το οποίο καλείται "ανεξάρτητη αρχή" και οι λεπτομέρειες της λειτουργίας του προβλέπεται ότι θα καθορίζονται με νόμο ("όπως νόμος ορίζει"). Ακολούθως, αποτελεί υποχρέωση του Ε.Σ.Ρ. αναγόμενη απευθείας στο άρ. 15 παρ.2 Σ να ελέγχει τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς προκειμένου να εξασφαλίσει ότι η μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων από αυτούς θα γίνεται αντικειμενικά και με ίσους όρους.
       Ειδικά όσον αφορά την πολιτική, είναι προφανές ότι αντικειμενική και επί ίσοις όροις μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση μπορεί να νοηθεί παρά μόνο εάν παρουσιάζονται οι θέσεις και οι απόψεις όλων των πολιτικών κομμάτων. Απεναντίας, αντίκειται στην συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης - αλλά και στην ίδια την αρχή της ισότητας του άρ. 4 παρ.1 Σ σύμφωνα με την οποία " όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου"- οποιαδήποτε προνομιακή ή καταπιεστική μεταχείριση κομμάτων ή κόμματος. Όπως μάλιστα  έχει κρίνει ορθότατα η νομική θεωρία,  η εν λόγω συνταγματική διάταξη, ακόμη και εάν θεωρηθεί ότι επιτρέπει  διαφοροποιήσεις στην μεταχείριση των πολιτικών κομμάτων ανάλογα με την εκλογική τους δύναμη, σε καμία περίπτωση δεν δύναται να  ερμηνευτεί κατά τρόπο ώστε να επιτρέπει τον πλήρη αποκλεισμό από την ραδιοτηλεόραση των μικρών ή των νέων κομμάτων διότι έτσι " θα διαιωνιζόταν το κομματικό status quo και θα νοθευόταν η δημοκρατία "(βλ Δαγτόγλου , Ραδιοτηλεόραση και Σύνταγμα, 1989, σελ.195). 
        Ενώ όμως είναι σαφής η επιταγή του Συντάγματος για αντικειμενική και επί ίσοις όροις μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων και μολονότι η χώρα βρίσκεται στην δίνη τρομερής κρίσης όπου οι πολίτες κατά ποσοστό 60% δεν εμπιστεύονται κανένα από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα, οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί , με την ανοχή του Ε.Σ.Ρ. του οποίου τα μέλη σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρ.2 του ν.2863\2000 εκλέγονται με διακομματική συννενόηση των κομμάτων της Βουλής, προβαίνουν αδίστακτα σε πλήρη αποκλεισμό κάθε νέου ή μικρού εξωνκοινοβουλευτικού κόμματος, συντηρώντας τεχνητά την πολιτική κυριαρχία τουκαθεστώτος της μεταπολίτευσης. 
     Σύμφωνα με το άρ.15 Σ και το άρ.4 ν.2863\2000, το Ε.Σ.Ρ. χορηγεί ή ανακαλεί τις άδειες λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, ενώ επίσης επιβάλλει και διοικητικές κυρώσεις σε βάρος τους εάν εκείνοι δεν συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις του. Αλλά, όπως προαναφέρθηκε, τα μέλη του διορίζονται από τα κόμματα της Βουλής με αποτέλεσμα να υπάρχει διαπλοκή μεταξύ κομμάτων της Βουλής και ραδιοτηλεοπτικών σταθμών κατά τρόπο ώστε, τα μεν κοινοβουλευτικά κόμματα να παρέχουν τις άδειες λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, οι δε ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί στην συνέχεια να εξασφαλίζουν την  συνέχεια της πολιτικής ύπαρξης των κοινοβουλευτικών κομμάτων .
      Το κόμμα των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ιδρύθηκε το 2009. Έκτοτε εξέδωσε  περίπου 100 δελτία τύπου και πραγματοποίησε δεκάδες  κομματικές και πολιτικές εκδηλώσεις. Τίποτε από όλα αυτά δεν προβλήθηκε από την ΕΡΤ ή τα μεγάλα ραδιοτηλεοπτικά συγκροτήματα.   Δύο χρόνια μετά, παρά  και την συμμετοχή των Δημοκρατικών στις βουλευτικές εκλογές του 2009, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δεν γνωρίζει καν την ύπαρξη του εν λόγω κόμματος, διότι τα ραδιοτηλεοπτικά συγκροτήματα με την ανοχή (ή τις ευλογίες) του Ε.Σ.Ρ. συνεχίζουν να μην του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να απευθύνεται στον ελληνικό λαό και υποβάλει τις θέσεις του.
      Έχουν παρέλθει περισσότερο από 50 χρόνια από τότε που για πρώτη φορά το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας δικαίωσε τα μικρά κόμματα που προσέφυγαν ενώπιόν του κρίνοντας ότι ο αποκλεισμός κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα παραβιάζει την αρχή της ισότητας των δυνατοτήτων τους (βλ Δαγτόγλου, ό.π., σελ.183). Μάλλον ήλθε πλέον η ώρα και τα  ελληνικά κόμματα - θύματα του αποκλεισμού να στραφούν ενώπιον της δικαιοσύνης και να διεκδικήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους εναντίον εκείνουν που τους τα στερούν κατά παράβαση των άρ. 4 και 15 του Συντάγματος.  

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


    Η ιστορία διδάσκει ότι σε περιόδους πολιτικής κρίσης επέρχονται ως αποτέλεσμα μεγάλες συνταγματικές ή πολιτειακές αλλαγές.
    Η  πολιτική κρίση απότοκος της βαβαυροκρατίας, της σφιχτής οικονομικής πολιτικής προς αντιμετώπιση της υπερχρέωσης της χώρας και της δυσαρέσκειας των ξένων δυνάμεων, είχε ως αποτέλεσμα την  στρατιωτική και λαϊκή εξέγερση της 3 ης Σεπτεμβρίου 1843,  και  την θέσπιση του Συντάγματος του 1844, το οποίο έθεσε τέρμα στην απόλυτη αυθαιρεσία του Όθωνα. Ομοίως, η νέα λαϊκή και στρατιωτική εξέγερση του 1862 είχε ως αποτέλεσμα την οριστική κατάλυση της βαυαρικής δυναστείας, την σύγκληση της "β΄εν Αθήναις Εθνικής Συνέλευσης" και ,τελικώς , την  ψήφιση του Συντάγματος του 1864, το οποίο για πρώτη φορά αναγνώρισε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και εγκαθίδρυσε το πολίτευμα της "βασιλευομένης δημοκρατίας".
     Εξάλλου,  η κακοδιοίκηση, η φαυλοκρατία , η πτώχευση και ο καταστροφικός πόλεμος του 1897 είχαν ως αποτέλεσμα το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδή και την φιλελεύθερη συνταγματική αναθεώρηση του 1911,  χάρη στην οποία απελευθερώθηκε η ανερχόμενη αστική τάξη και έδωσε την ώθηση στην Ελλάδα να διπλασιάσει τα σύνορά της. Κατ' ανάλογο τρόπο, η μικρασιατική καταστροφή του 1922,  επέφερε την  αποπομπή της δυναστεία των Γλυξβούργων και την θέσπιση των δημοκρατικών Συνταγμάτων του 1925 και 1927, τα οποία καθιέρωναν την αβασίλευτη δημοκρατία.
    Δυστυχώς, μετά την ανώμαλη περίοδο των κινημάτων του 1935 η χώρα οδηγήθηκε στην  παλινόρθωση της μοναρχίας και στην  δικτατορία του Μεταξά, και εν συνεχεία από τον β΄παγκόσμιο πόλεμο,  την κατοχή, και τις εσωτερικές αναταράξεις στο αυταρχικό σύνταγμα του 1952. Μετά δε την κρίση η οποία ξεκίνησε το 1965 με την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου καταλύθηκε εκ νέου η συνταγματική τάξη με την δικτατορία του 1967.
      Το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας, η χώρα είχε την δυνατότητα να οδηγηθεί σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό Σύνταγμα, ανάλογο των περισσοτέρων ευνομουμένων κρατών. Ωστόσο, αντί αυτού προτιμήθηκε η επαναφορά του αυταρχικού Συντάγματος του 1952, εκτός των διατάξεων περί βασιλείας. Η αναθεώρηση του 1986 ενίσχυσε περισσότερο την φαυλότητα, διότι μετέτρεψε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από ρυθμιστή του πολιτεύματος σε διακοσμητικό στοιχείο., ενώ ανάξιες λόγου θα πρέπει να θεωρούνται οι  συνταγματικές αναθεωρήσεις 2001 και 2007. Υπό αυτό το συνταγματικό καθεστώς, η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει μία από τις λίγες δυτικές χώρες όπου η ηγεσία της δικαστικής εξουσίας διορίζεται ανεξέλεγκτα από την κυβέρνηση, ενώ οι πολίτες έχουν τεθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, και δεν ερωτώνται , όχι μόνο για τα καίριες αποφάσεις κεντρικής πολιτικής σκηνής, αλλά ούτε καν για τοπικά ζητήματα δήμων.
     Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως πολιτική και απότοκος αυτού του συστήματος υπόθαλψης της φαυλότητας και της διαφθοράς που καθιέρωσε το σύνταγμα του 1975.  Μέσα από αυτό το σύστημα απίστευτης διαπλοκής η χώρα κατέληξε στην χρεωκοπία διότι  κατασπαταλήθηκε το δημόσιο χρήμα  σε σκάνδαλα, διορισμούς και μίζες, ενώ παραμερίσθηκε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού  υπέρ της οικογενειοκρατίας και των ολίγων. 
    Το καθεστώς της μεταπολίτευσης θέλει , παρά την πρωτοφανή κρίση την οποία το ίδιο δημιούργησε, να συνεχίσει να κυβερνά την Ελλάδα χωρίς να απωλέσει κανένα εκ των προνομίων του. Αλλά η ιστορία διδάσκει ότι εκείνοι οι οποίοι δημιούργησαν την κρίση εκπίπτουν. Απαιτείται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή όπου θα καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, θα επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, θα καταργηθεί η οικογενειοκρατία και τα προνόμια βουλευτών και υπουργών, θα κατοχυρωθεί η δημοκρατία και η διαφάνεια στο εσωτερικό των κομμάτων και θα θεσπισθεί η δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων, κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας και όχι κατόπιν επιλογής της κυβέρνησης.