Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

       Ο Ρήγας Βελεστινλής  υπήρξε διανοούμενος, οραματιστής και επαναστάτης και δικαίως θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού. Γεννήθηκε στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας, φοίτησε στην σχολή της Ζαγοράς του Πηλίου και σε ηλικία 20 ετών έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Βλαχία και στην Βιέννη, όπου η  μόρφωση και το παράστημά του τον βοήθησαν να  γνωρίσει σημαντικές προσωπικότητες της ελληνικής ομογένειας και να θέσει σε εφαρμογή σχέδιο επανάστασης κατά του τουρκικού ζυγού.   Το 1797 εξέδωσε κρυφά στην Βιέννη , εγχειρίδιο της πολεμικής τέχνης ("εγκόλπιον στρατιωτικόν"), χάρτες των προς επανάσταση χωρών , και, κυρίως, την λεγόμενη "Νέα Πολιτική Διοίκηση των κατοίκων της Ρούμελης της Μ. Ασίας, των μεσογείων νήσων και της Βλαχομπογδανίας", η οποία αποτελείτο από την επαναστατική προκήρυξη, το Σύνταγμα και τον θούριο. Επιχείρησε να στείλει το επαναστατικό υλικό στην Ελλάδα, αλλά , δυστυχώς, συνελήφθη στην Τεργέστη από την Αυστριακή Αστυνομία, παραδόθηκε στους Τούρκους μαζί με επτά συντρόφους του και, αφού βασανίσθηκε, θανατώθηκε στο Βελιγράδι τον Ιούνιο 1798.
       Το όραμα του Ρήγα, όπως περιγράφεται μέσα από την "Νέα Πολιτική Διοίκηση",  δεν  εξαντλείται μόνο την εξέγερση των Ελλήνων  εναντίον των Τούρκων αλλά επαγγέλλεται την επανάσταση όλων των λαών των Βαλκανίων (ακόμη και των ίδιων των Τούρκων) εναντίον του Σουλτάνου και την δημιουργία ενός νέου κράτους με τον τίτλο "Ελληνική Δημοκρατία", όπου όλοι οι πολίτες θα είναι ίσοι μεταξύ τους, ανεξαρτήτως εθνότητας ή θρησκευτικών πεποιθήσεων. Τούτο προκύπτει αμέσως από την επαναστατική προκήρυξη: " Ο λαός απόγονος των Ελλήνων, όπου κατοικεί την Ρούμελην, την Μικράν Ασίαν, τας Μεσογείους νήσους, την Βλαχομπογδανίαν και όλοι όσοι στενάζουν υπό την δυσφορώτατην τυρρανίαν του Οθωμανικού βδελυρωτάτου δεσποτισμού.... όλοι λέγω χριστιανοί και Τούρκοι χωρίς κανέναν ξεχωρισμό θρησκείας..."
      Αλλά και το ίδιο το σχέδιο συντάγματος, το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη και αποτελεί υπόδειγμα όσον αφορά τις δημοκρατικές αντιλήψεις του. 
     Στο πρώτο μέρος υπό τον τίτλο "Τα δίκαια του Ανθρώπου"όχι μόνο κατοχυρώνεται πλήρως σειρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η αρχή της ισότητας, η ελευθερία, η προσωπική ασφάλεια,  ιδιοκτησία, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, η θρησκευτική ελευθερία , η ελευθερία έκφρασης, το δικαίωμα στην εκπαίδευση και το δικαίωμα του αναφέρεσθαι, αλλά αναγνωρίζεται στους πολίτες ως "ιερό" το δικαίωμα της αντίστασης, της επανάστασης και της τιμωρίας του τυράννου εάν η διοίκησή του  "βιάζει, αθετεί, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του"(άρ.35).
      Ακόμη προοδευτικότερο εμφανίζεται το δεύτερο μέρος του σχεδίου συντάγματος, όπου παρουσιάζεται η πρόταση για την οργάνωση και τις λειτουργίες της πολιτείας και προβλέπεται, όχι μόνο πλήρης διάκριση των εξουσιών, αλλά και άμεση συμμετοχή των πολιτών. Ειδικότερα προβλέπεται δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας , τόσο κατά την επικύρωση νόμου (άρ.60), όσο και για την κατάργηση παλαιότερου νόμου (άρ.115.επ.), αλλά και εκλογή των δικαστών απευθείας από τον λαό (άρ.85-100).
     Στο παράρτημα του συντάγματος ο Ρήγας προτείνει ως σημαία της "Ελληνικής δημοκρατίας ένα ρόπαλο του Ηρακλή με τρεις σταυρούς και χρώματα το κόκκινο , το λευκό και το μαύρο. Το κόκκινο ως σύμβολο της αυτοκρατορικής πορφύρας και αυτεξουσιότητας του ελληνικού λαού, το οποίο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, μεταχειρίζονταν οι προπάτορές μας ως ένδυμα πολέμου, ώστε να μην φαίνονται οι πληγές. Το άσπρο ως απόδειξη της αθωότητας "της δικαίας ημών αφορμής κατά της τυραννίας" και το μαύρο για να δηλώνει " τον υπέρ πατρίδος και ελευθερίας ημών θάνατον."
       Ο Ρήγας υπήρξε ένας αγνός αγωνιστής και οραματιστής. Με τον αγώνα του έσπειρε  στους επαναστάτες του 1821 τον πόθο της επανάστασης και της λευτεριάς. Με τις ιδέες του μπορεί ακόμη και σήμερα να  παρακινήσει σε  κοινή γόνιμη πορεία τους λαούς των Βαλκανίων και να εμπνεύσει τους  ¨Ελληνες σε  νέους αγώνες για ριζική  δημοκρατική συνταγματική μεταρρύθμιση.

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Η "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ" ΤΟΥ "ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ


       Η "Ελληνική Νομαρχία ήτοι λόγος περί ελευθερίας" "Ανωνύμου του Έλληνος", είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του νεοελληνικού διαφωτισμού μέσα από το οποίο αναδεικνύεται μεγάλη γνώση της ελληνικής ιστορίας και της αρχαίας ελληνικής βιβλιογραφίας. Κυκλοφόρησε το 1806 στην Ιταλία από συγγραφέα, ο οποίος , προφανώς φοβούμενος για τις συνέπειες του περιεχομένου του βιβλίου του, δεν ήθελε να αποκαλύψει την ταυτότητά του ("Ανώνυμος Έλλην")  και εξέδωσε το έργο σε μικρό σχήμα διαστάσεων ταμπακιέρας, με λευκό επικάλυμμα στην πρώτη και στην τελευταία σελίδα. Μέχρι σήμερα η ταυτότητα του συγγραφέα έχει μείνει μυστική και, παρά τις διάφορες εικασίες, ουδείς μπορεί να αποδείξει με ασφάλεια τα στοιχεία του.
       Το έργο χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια ενώ στο τέλος του ακολουθεί μικρός και χαρακτηριστικός διάλογος του συγγραφέα με δύο φίλους του των οποίων τα στοιχεία επίσης δεν αποκαλύπτονται.
       Στο πρώτο μέρος το οποίο αφιερώνεται στην αναζήτηση του ιδανικού πολιτεύματος ο "Ανώνυμος Έλλην" αναδεικνύει τις δημοκρατικές του αντιλήψεις στηλιτεύοντας την αναρχία, την μοναρχία και την τυρρανία και υποστηρίζοντας ως ιδανικό πολίτευμα την "Νομαρχία" ήτοι την κυριαρχία των νόμων οι οποίοι θεσπίζονται από τους ίδιους του πολίτες.

      Στο δεύτερο μέρος με το τίτλο "τύρρανοι και δούλοι" ερευνώνται τα αίτια αλλαγής των πολιτευμάτων. ¨Οσον αφορά την κατάλυση της "Νομαρχίας" ο συγγραφέας προστρέχοντας σε παραδείγματα από την ελληνική ιστορία, αναδεικνύει την σημασία της "διαφθοράς των ηθών" η οποία οδηγεί , όπως αναφέρει, σε διχόνοια, δυσπιστία, επιθυμία αρχής, ολιγαρχία και τελικώς τυρρανία.

    Στο τρίτο μέρος (τρίτο βιβλίο) του έργου υπό τον τίτλο "Η Ελλάδα στα δεσμά της" ο Ανώνυμος περιφράφει παραστατικότατα την ζοφερή και θλιβερή κατάσταση της καταπίεσης, της δουλείας και της τυρρανίας υπό τις οποίες ζούσαν οι υπόδουλοι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 
    Ειδικότερα ,αναφέρεται ότι στην κορυφή του κράτους βρίσκόταν ο τύρρανος (Σουλτάνος) , τον οποίο χαρακτήριζε "βαρβαρότητα ηθών" καθώς και "άκρα και γενική αμάθεια". Ο τύρρανος ήταν υπεράνω κάθε νόμου. Ο λόγος του ήταν απαράβατος ακόμη και όταν διέταζε τις πιο φοβερές αδικίες και, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας, κανείς δεν είναι βέβαιος για την ζωή του "ούτε δια μίαν ώραν". Ανάλογης βαρβαρότητας και αμάθειας εμφανίζονται και οι λοιποί αξιωματούχοι. Το σύστημα απονομής δικαιοσύνης περιγράφεται ως παιδαριώδες και ανόητο με τρεις ποινές (φυλακή , ράβδισμα, θάνατος ). Οι δε κυβερνήτες των επαρχιών αναλαμβάνουν τεράστια χρέη προκειμένου να αποκτήσουν το συγκεκριμένο αξίωμα και εν συνεχεία θέτουν ως στόχο τους "να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούν δια να πληρώσουν το χρεός τους και να πλουτίσουν". Υπό αυτές τις συνθήκες ασκουσαν φοβερή καταπίεση στους χριστιανούς Έλληνες εκ των οποίων, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, οι μεν γεωργοί ζούσαν "χειρότερα από τα ίδια τα ζώα" οι δε τεχνίτες αναγκάζονταν να δουλεύουν 18 ώρες καθημερινά χωρίς να μπορούν  να εξασφαλίσουν ούτε τα αναγκαία προς το ζην. Λέγει επί λέξει : "Τι άλλο βλέπει ο Έλλην ειμή δάκρυα; Τι άλλο ευρίσκεται τέλος πάντων εις τους Έλληνας ειμή λύπη , φόβος, φυλακή και θάνατος;"
         
        Στο τέταρτο μέρος (τέταρτο βιβλίο) με τίτλο "οι συνεργοί της τυρρανίας" υποστηρίζεται ότι οι λόγοι για τους οποίους οι Έλληνες βρίσκονταν ακόμη υπόδουλοι των Οθωμανών ήταν "το αμαθές ιερατείο και η απουσία των αρίστων συμπολιτών." Ο συγγραφέας μολονότι εκφράζει σε πολλά σημεία την βαθειά πίστη του στην χριστιανική θρησκεία και αναγνωρίζει ότι μεταξύ των λειτουργών της υπάρχουν και ιερείς "άξιοι ευλάβειας και τιμής" δεν διστάζει να στηλιτεύσει με σκληρό τρόπο την ηγεσία της εκκλησίας ήτοι τόσο το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως όσο και τους κατά τόπους επισκόπους, ακόμη και τα μοναστήρια, οι οποίοι με οδηγό τους το χρήμα εκμεταλλεύονταν τους απλούς πιστούς, τους αφαίμαζαν όπως οι Τούρκοι και τους εμπόδιζαν να επαναστατήσουν με το επιχείρημα ότι η υποδουλωση στους Οθωμανούς ήταν θέλημα θεού. Χαρακτηριστική είναι μία αναφορά του ότι οι Επίσκοποι Άρτης, Γρεβενών και Ιωαννίνων "είναι οι πρώτοι προδόται του τυρράνου" ενώ παρουσιάζονται επισης ως "άσωτοι εις το άκρον , μοιχοί , πόρνοι και αρσενοκοίται φανεροί."(!) Αναλόγως κατακρίνονται και οι Έλληνες που αποδίμησαν στο εξωτερικό, πλούτισαν και ξέχασαν την πατρίδα που τους είχε ανάγκη.
    
     Το πέμπτο βιβλίο φέρει τον τίτλο "Η ανάσταση του γένους" και επιχειρεί να καταδείξει ότι είχε έλθει πλεόν η κατάλληλη στιγμή για την επενάσταση και την απελευθέρωση δεδομένου ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν ήδη σε παρακμή, ενώ το γένος των Ελλήνων είχε αφυπνισθεί και μορφωθεί με την ίδρυση σχολείων.
       
      Το έργο κλείνει με έναν σύντομο διάλογο του συγγραφέα με τους φίλους του ο οποίος μένει ημιτελής λόγω της ξαφνικής εμφάνισης ανεπιθύμητου προσώπου: "Σιωπή πλησιάζει ο..." Ε, να τον πάρει η κατάρα!"      
       
          Μαζί με τον Ρήγα το οποίο θαύμαζε και θρηνούσε για τον χαμό του, ο Ανώμυμος Έλλην έθεσε τις ιδεολογικές βάσεις της ελληνικής επανάστασης η οποία θα ξεσπούσε 15 χρόνια αργότερα και θα οδηγούσε στην απελευθέρωση και στην ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
  

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

       Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, πολιτική μηχανικός από την Κοζάνη, κατέχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η μοναδική Ελληνίδα πολιτικός, η οποία πρότεινε την εισαγωγή της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους. Φαίνεται όμως ότι αυτή η δήλωσή της εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως από τον πρωθυπουργό, ο οποίος έσπευσε να της αναθέσει το Υπουργείο Παιδείας, προσθέτοντας μάλιστα στο επιτελείο της ως αναπληρώτρια υπουργό και υφυπουργό τις - εξίσου γνώστριες του αντικειμένου και επιτυχημένες- Φώφη Γεννηματά (πολιτική επιστήμονα και πρώην υπερνομάρχη Αττικής με πλούσιο έργο) και Εύη Χριστοφιλοπούλου, νομικό,διδάκτωρ του London school of economics (με θέμα την ...αποκέντρωση στην μεταδικτατορική Ελλάδα).
      Η παραπάνω ομάδα, όπως είναι φανερό, δεν χρειαζόταν και πολύ χρόνο για να εξοικειωθεί με το αντικείμενο του Υπουργείου. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η μεταρρύθμιση ξεκίνησε από τα συνθήματα, όπου κεντρική θέση έλαβε η φράση "ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ", προφανώς για να αντιληφθούμε όλοι πόσο μεγάλη σημασία δίνει πλέον το υπουργείο Παιδείας στους μαθητές. Εν συνεχεία ήλθε η μεγαλειώδης έμπνευση του λεγόμενου  " ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ" , όπου , πέρα από τις διάφορες ασυναρτησίες και γενικότητες  κυριαρχεί, όπως θα ανέμενε κανείς, η εκμάθηση ξένων γλωσσών και ηλεκτρονικού υπολογιστή, προσόντα ιδανικά για κάποιον ο οποίος ονειρεύεται να εργασθεί ως γραμματέας. 
      Αλλά, μετά τα εύκολα συνθήματα και τις ασυναρτησίες ήλθαν και οι δυσκολίες που αφορούσαν την εξοικονόμηση δαπανών για να εκτελεστεί το μνημόνιο. Έτσι και με δεδομένο  ότι στο μνημόνιο προβλέπεται  μέχρι το έτος 2014 η εξοικονόμηση ποσού 11 δις ευρώ περίπου από πηγές οι  οποίες δεν είχαν διευκρινιστεί ("μη καθορισμένα μέτρα"),  η δε κυβέρνηση δεν είχε  καμία διάθεση να καταργήσει λ.χ. την κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων, ούτε να ελέγξει το ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ όσων κατέκλεψαν το δημόσιο χρήμα, αποφασίστηκε η συγχώνευση και κατάργηση σχολικών μονάδων.
     Προ ολίγων ημερών ανακοινώθηκε ότι, από τις 16.000 σχολικές μονάδες της χώρας πρόκειται να συγχωνευτούν οι 1.933 κατά τρόπο ώστε  από αυτές θα καταργηθούν 1.056 σχολεία και θα απομείνουν 877. Ακολούθως, αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα, δημιουργούνται σε πολλές περιπτώσεις σχολεία- τέρατα των 400 μαθητών τύπου συγκροτήματος Γκράβας και καταργούνται οργανικές θέσεις, με αποτέλεσμα μετακινήσεις εκπαιδευτικών και κενά θέσεων, κύριως στην έναρξη του σχολικού έτους.
     Το Υπουργείο Παιδείας έσπευσε βεβαίως με το γνωστό θράσος να δηλώσει ότι " αλλάζει τον σχολικό χάρτη της χώρας με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας της δημόσιας εκπαίδευσης" (!). Ωστόσο, άλλο πράγμα είναι βέβαιο: Τόσο μεγάλο αριθμό καταργήσεων σχολείων δεν είχε γνωρίσει ποτέ ο τόπος από την εποχή της τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα. Μάλιστα, εάν δεχθούμε όσα πρεσβεύει το Υπουργείο Παιδείας, ο κ. Βερέμης και άλλοι ότι οι Τούρκοι ουδέποτε έθεταν εμπόδια στην εκπαίδευση των Ελλήνων και ότι το κρυφό σχολειό είναι μύθος, τότε, ούτε επί τουρκοκρατίας δεν συνέβη να κλείσουν 1056 σχολεία με μία απόφαση!
     

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

      Η Ιαπωνία είναι η χώρα των ηφαιστείων των σεισμών και των τυφώνων. Οι τυφώνες και οι θύελλες εμφανίζονται  κατά τα τέλη του καλοκαιριού, κυρίως στα νοτιοδυτικά, ενώ οι σεισμοί είναι ισχυροί  και συχνότατοι. Η χώρα, αν και νησιωτική, είναι ορεινή και υπάρχουν περίπου 60 ηφαίστεια εν ενεργεία, όπου συχνά εκδηλώνονται βίαιες ηφαιστειακές εκρήξεις. 
     Οι Ιάπωνες  έμαθαν να ζουν και να επιβιώνουν σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον  από αρχαιοτάτων χρόνων, αγωνιζόμενοι ενάντια στα στοιχεία της φύσεως. Κάποτε δέχθηκαν τις επιδράσεις του βουδισμού και αργότερα της Δύσης, αλλά διατήρησαν πάντοτε τον ισχυρό χαρακτήρα τους και δημιούργησαν κοινωνίες με ιδιαίτερο και αξιοσημείωτο κώδικα αξιών.
      Στον β΄παγκόσμιο πόλεμο η Ιαπωνία επιχείρησε να εκμεταλλευτεί προς όφελός της τις ευκαιρίες που της παρουσιάζονταν και στις 7 Δεκεμβρίου 1941 χτύπησε τις ΗΠΑ με την αιφνιαδιαστική επίθεση στοΠερλ Χάρμπορ. Ο πόλεμος ήταν πεισματώδης, αλλά τελικώς είχε ως αποτέλεσμα την ήττα της Ιαπωνίας, αφού προηγουμένως οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν καίριο πλήγμα με την ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας  στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945). 
     Παρά την ήττα και το φοβερό πλήγμα της πυρηνικής βόμβας, οι Ιάπωνες δεν το έβαλαν κάτω. Κατάφεραν και πάλι να σταθούν στα πόδια τους και να αναδειχθούν σε έναν σύγχρονο βιομηχανικό γίγαντα.. Εξελίχθηκαν σε κράτος με ισχυρή οικονομία και χρησιμοποίησαν την νέα τεχνολογία για να αντιμετωπίσουν με θαυμαστό τρόπο τους σεισμούς, τους τυφώνες και τις εκρήξεις των ηφαιστείων. 
     Αλλά, όπως συμβαίνει πολλές φορές με εκείνους που καταφέρνουν να επιβιώνουν με τα στοιχεία της φύσης,οι Ιάπωνες φαίνεται ότι υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες του ανθρώπου και νόμισαν ότι μπορούν να παίζουν με τις δυνάμεις της φύσεως. Και ενώ αυτοί ήταν  εκείνοι που είχαν πληγεί πρώτοι απ' όλους  και με τον φοβερότερο τρόπο από τις πυρηνικές βόμβες των εχθρών τους, δεν διδάχθηκαν τίποτε και, νομίζοντας ότι η τεχνολογία τους είναι πιο ισχυρή από τα στοιχεία της φύσης,  έβαλαν οι ίδιοι την πυρηνική ενέργεια μέσα στο σπίτι τους, εγκαθιστώντας 45 πυρηνικά εργοστάσια τα οποία συνεισφέρουν το 1\3 της παραγωγής της χώρας σε ενέργεια.
      Στις 11 Μαρτίου 2011  η Ιαπωνία δέχθηκε φοβερό χτύπημα από τον τρομερό σεισμό των 8,9 ρίχτερ, αλλά παρόλα ταύτα ο σεισμός δεν την λύγισε. Στην συνέχεια, ως αποτέλεσμα του σεισμού, ήλθε τσουνάμι, εξαιτίας του οποίου χιλιάδες άνθρωποι αγνούνται ή πέθαναν. Αλλά ο εφιάλτης για την Ιαπωνία τώρα δεν είναι ο σεισμός  ή το τσουνάμι, διότι με αυτά έχουν μάθει να ζουν οι Ιάπωνες.  Εφιάλτης είναι η έκρηξη σε δύο πυρηνικά εργοστάσια της Φουκοσίμα, η οποία προκλήθηκε όταν ο σεισμός προκάλεσε διακοπή ρεύματος και εξαιτίας της διακοπής ρεύματος σταμάτησε να ψήχεται η καρδιά του αντιδραστήρα.
     Όπως αναφέρεται, οι αρχές διαπίστωσαν αυξημένα ποσοστά ραδιενέργειας και 80 χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Τα συμβάντα αναφέρονται ήδη ως "πυρηνικά ατυχήματα". Εάν όμως καταλήξουν σε κάτι χειρότερο, όπως ένα νέο Τσέρνομπιλ, τότε ο λαός της Ιαπωνίας κινδυνεύει με αφανισμό για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία του.
        Το παραπάνω αποτελεί πικρό δίδαγμα για όσους προωθούν την χρήση της πυρηνικής ενέργειας και μάλιστα σε περιοχές σεισμογενείς, όπως η Ιαπωνία (ή η Ελλάδα).
       
           

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ "ΕΝΘΕΡΜΟ ΚΟΙΝΟ" ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΗΜΙΤΗ

     Ο κύριος Σημίτης διετέλεσε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και  πρωθυπουργός της χώρας από το 1996 έως το 2004. Τον Μάρτιο 2004 παρέδωσε τα ηνία του κόμματος στον Γιώργο Παπανδρέου και την πρωθυπουργία στον Κώστα Καραμανλή. 
    Ως πρωθυπουργός ήταν εκείνος που ενέταξε την Ελλάδα στην ΟΝΕ και καλλιέργησε  μέσω των ΜΜΕ την εικόνα του τεχνοκράτη πολιτικού με σύνθημα τον "εκσυγχρονισμό".
   Αλλά η ένταξη της χώρας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση ήταν ψευδεπίγραφη, διότι επιτεύχθηκε χάρη σε λογιστικά τεχνάσματα και όχι επειδή πληρούνταν πράγματι τα κριτήρια. Επιπλέον, όχι μόνο δεν υπήρξε εκσυγχρονισμός , αλλά επί πρωθυπουργίας του γιγαντώθηκε η σήψη και η διαφθορά. Η κυβέρνηση του κ. Σημίτη εξαπάτησε τους πολίτες πείθοντάς τους να ποντάρουν στο χρηματιστήριο όπου  κάποιοι  "γνωστοί- άγνωστοι" σχετιζόμενοι με κομματικά γραφεία υφάρπαξαν τις περιουσίες τους, ενώ , με την ευκαιρία της διοργάνωσης των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, συνέβη όργιο καταλήστευσης της χώρας και κατασπατάλησης της δημόσιας περιουσίας με προεξάρχον το σκάνδαλο Siemens.
   Ο Κώστας Σημίτης παρέδωσε την εξουσία του αλλά, όσον αφορά τα σκάνδαλα, συνέχισε να παριστάνει "τον Κινέζο" σύμφωνα και με το προσωνύμιο που του είχε δοθεί, υποκρινόμενος ότι δεν γνώριζε τίποτε. Το κοινό όμως δεν είναι πλέον τόσο φιλικό μαζί του όπως  τα παλιά καλά χρόνια . Στις 3-3-2011 χιλιάδες πολιτών συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι του κ. Σημίτη στο Κολωνάκι και  διαπόμπευσαν αυτόν αλλά και ολόκληρο το καθεστώς της μεταπολίτευσης με  φράσεις όπως "αλήτες, προδότες, καταδότες" , "φέρτε πίσω τα κλεμμένα" και άλλες παρόμοιες.  
      Το φαινόμενο της διαπόμπευσης του κ. Σημίτη δεν είναι μεμονωμένο, αλλά προστίθεται στην μακρά σειρά αυθόρμητων εκφράσεων οργής και ανυπακοής κατά του ελεεινού καθεστώτος της μεταπολίτευσης, όπως οι αποδοκιμασίες και οι επιθέσεις κατά πολιτικών, το φοβερό ποσοστό αποχής  στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, το κίνημα ανυπακοής κατά της πληρωμής των  διοδίων και των εισιτηρίων, οι προσπάθειες δημιουργίας πολιτικών κινήσεων ενάντια στο πολιτικό σύστημα από μη επαγγελματίες πολιτικούς με σπουδαιότερο παράδειγμα την "ΣΠΙΘΑ" και άλλες.
       Από τον παρόντα ιστότοπο , αλλά και από το βήμα του κόμματος των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ, είχα εκφράσει την θέση ότι η εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτών και ισχύοντος πολιτικού συστήματος έχει διαραγεί σε τέτοιο βαθμό ώστε είναι πλέον αδύνατη η διάσωση της χώρας χωρίς την σύναψη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου το οποίο θα εγγυάται (α) την ρήξη με το παρελθόν, (β) την χρηστή διαχείρηση του παρόντος και (γ) το όραμα του μέλλοντος. Απόδειξη ρήξης με το (αμαρτωλό παρελθόν) αποτελεί κυρίως η δημοσιοποίηση όλων των δηλώσεων ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των προσώπων που διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα από το 1990 μέχρι σήμερα, η διασταύρωσή τους με άρση κάθε απορρήτου και η επιστροφή των αδικαιολογήτως καρπωθέντων. Χρηστή διαχείριση του παρόντος θα αποτελούσε μεταξύ άλλων η ισότητα στα βάρη, η κατάργηση όλων των προνομίων βουλευτών και υπουργών,   η δημιουργία νομοθετικού πλαισίου διαφανούς λειτουργίας των  πολιτικών κομμάτων, και η κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησής τους για 2 τουλάχιστον έτη, η καθιέρωση συστήματος λογοδοσίας των αξιωματούχων αλλά και η κωδικοποίηση  και απλοποίηση της δαιδαλώδους νομοθεσίας, η οποία αποτελεί πηγή διαφθοράς. Όσον αφορά το όραμα του μέλλοντος, το νέο κοινωνικό συμβόλαιο θα έπρεπε να εγγυάται ότι μετά από αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος ,ή, ακόμη καλύτερα, κατόπιν ψήφισης νέου δημοκρατικού Συντάγματος, οι πολίτες θα πάψουν να βρίσκονται στο περιθώριο και θα περάσουν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής.
     Η παρούσα κυβέρνηση, ως μέρος του καθεστώτος της μεταπολίτευσης δεν θα μπορούσε βεβαίως να επιδιώξει τέτοιες τομές διότι, εάν το έπραττε θα προσυπέγραφε την διάλυση της μεταπολίτευσης και του ιδίου του κόμματός της. Επιχειρεί να περάσει από τις συμπληγάδες πέτρες του μνημονίου επιβάλλοντας σκληρά οικονομικά μέτρα χωρίς να θίξει καθόλου τα προνόμια του ισχύοντος πολιτικού συστήματος. Υπό αυτές τις συνθήκες οι αντιδράσεις των οργισμένων θα εντείνονται.
     Ήδη η επόμενη συνάντηση καθορίστηκε έξω από το σπίτι του κ. Καραμανλή. Μάλιστα, επειδή βρίσκεται εκεί στην Ραφήνα, απ' ό,τι άκουσα θα διατεθεί και...πούλμαν!

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΕΧΘΡΟΠΑΘΕΙΑ" ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

     Το Υπουργείο Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,   έθεσε πρόσφατα σε δημόσια διαβούλευση σχέδιο νόμου με τίτλο "Καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου".
     Στο άρθρο 3 του ανωτέρω σχεδίου νόμου προβλέπεται ότι τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών έως 3 ετών και χρηματική ποινή 1.000 - 5.000 ευρώ " όποιος από πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του Τύπου, ή μέσω διαδικτύου , ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση την φυλή , το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο την δημόσια τάξη." Ο όρος  " εχθροπάθεια" νοείται σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 2 του σχεδίου νόμου "ως αναφερόμενος τόσο στην καλλιέργεια, όσο και στην εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας."  
       Επιπλέον, σύμφωνα με το άρ.4 του ίδιου σχεδίου νόμου , προβλέπεται ποινή φυλάκισης έως 2 έτη και χρηματική ποινή 1.000 - 3.000 ευρώ σε όποιον " δημόσια , προφορικά, ή δια του Τύπου, ή μέσω διαδικτύου, ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως ορίζονται στα άρ. 6,7,8 του καταστατικού του διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρ.6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στην Συμφωνία του Λονδίνου 8-8-1945 και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας ή προσώπου που προσδιορίζεται με βάση την φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή  ή τον γενετήσιο προσανατολισμό ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μίας τέτοιας ομάδας ή μέλους της".
    Σύμφωνα με μία από τις θεμελιωδέστερες αρχές του ποινικού δικαίου , η  οποία  μάλιστα αναφέρεται ρητά, τόσο στο άρ. 7παρ.1  του ελληνικού Συντάγματος, όσο και στο άρ. 7 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών  Ελευθεριών , αλλά και στο άρ.11 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου,   απαγορεύεται η θέσπιση αόριστων  ποινικών νόμων, δηλαδή νόμων οι οποίοι απειλούν ποινικές κυρώσεις χωρίς να περιγράφουν με σαφήνεια την επαπειλούμενη με ποινή εγκληματική συμπεριφορά, ώστε να μπορεί κάθε πολίτης να γνωρίζει χωρίς αμφιβολία πότε η πράξη του στοιχειοθετεί ποινικό αδίκημα (nullum crimen nulla poena sine lege certa). 
       Είναι φανερό ότι οι παραπάνω διατάξεις του σχεδίου νόμου έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την διάταξη του άρ. 7 του Συντάγματος, διότι εάν ψηφιστεί το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ουδείς πολίτης θα γνωρίζει με ασφάλεια εάν η οποιαδήποτε άποψη ή η γνώμη την οποία θα εκφράσει  δημόσια ή ακόμη και ιδιωτικά μπορεί να εκληφθεί ως καλλιέργεια "εχθροπάθειας" επικίνδυνης για την δημόσια τάξη, ούτε εάν θα διωχθεί με την αιτιολογία  ότι οι ιδέες  και το προϊόν της τέχνης του αποτέλεσαν εγκωμιασμό , ή άρνηση εγκλημάτων πολέμου, ή εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.  
      Αλλά δεν παραβιάζεται μόνο το άρ.7 παρ.1 του Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου . Σε περίπτωση ψήφισης του ανωτέρω σχεδίου  προφανώς θα πληγεί βάναυσα και το άρ. 16 παρ.1 εδ.α΄ του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο " η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες" , αλλά ακόμη και η συνταγματική διάταξη του άρ.14 η οποία κατοχυρώνει το ατομικό δικαίωμα της έκφρασης, τόσο προφορικά όσο και δια του Τύπου.
       Όταν ήμουν φοιτητής της Νομικής Σχολής των Αθηνών, ο καθηγητής Νικόλαος Ανδρουλάκης  σε σύγγραμμά του (γενικό μέρος Ποινικού δικαίου, τ.α΄ σελ.136) ανέφερε ως παράδειγμα αόριστου ποινικού νόμου το δικατατορικό νομοθετικό διάταγμα 346\1969 περί τύπου, όπου θεωρούνταν αξιόποινη πράξη η έντυπη καταχώρηση κειμένων των οποίων το περιεχόμενο "δύναται να προκαλέση ηττοπάθειαν."  Διαφορετικές εποχές, διαφορετικές οι αγωνίες της εξουσίας, αλλά παρόμοιες οι μέθοδοι που χρισιμοποιούν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση πάντως , όπως  μαρτυρούν και τα σχόλια των πολιτών  που συμμετέχουν στην δημόσια διαβούλευση επί του προανεφερθέντος σχεδίου νόμου, είναι βέβαιο ότι  δεν αρκεί η μετονομασία του Υπουργείου Δικαιοσύνης σε "Υπουργείο Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων" από τον Πρωθυπουργό για να αποδειχθεί ότι πράγματι κατοχυρώνεται η ορθή απονομή της δικαιοσύνης και προστατεύονται τα συνταγματικά δικαιώματα.