Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Η "ΦΘΗΝΗ" ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΑΪ

      Δεν θα ήταν ίσως υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι τα μεγαλύτερα μέσα πολιτικής προπαγάνδας είναι η στρατευμένη δημοσιογραφία και η παραποίηση της ιστορίας.
      Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ ( όπως και τα λοιπά μέσα του δημοσιογραφικού συγκροτήματος στο οποίο ανήκει), εμφανίζεται ως ο πιο πιστός εκφραστής του μνημονίου, του πολιτικού εκσυγχρονισμού με βάση το ισχύον πολιτικό σύστημα, αλλά και της μετάβασης σε μία νέα εποχή σχέσεων της Ελλάδας με τους γειτονές της.
      Αλλά ο ΣΚΑΪ δεν αρκέσθηκε μόνο στην δημοσιογραφία. Ήθελε να ασχοληθεί και με την ιστορία της Ελλάδας. Έτσι, αφού προ διετίας  κατάφερε να αναδείξει (μέσω αδιάβλητης ηλεκτρονικής ψηφοφορίας) τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως τον δεύτερο μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών έχοντας καλύτερο από αυτόν μόνο τον Μέγα Αλέξανδρο, τώρα, με τους ίδιους περίπου επιστημονικούς συνεργάτες, (κυριότερος εκ των οποίων είναι ο καθηγητής Θάνος Βερέμης,) αποφάσισε να στραφεί στο γεγονός της επανάστασης του 1821, ώστε να φωτίσει και εκεί τα πρόσωπα και τα γεγονότα με ανάλογη επιστημονική εγκυρότητα. 
      Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς "Η επανάσταση του 1821" το οποίο προβλήθηκε την περασμένη Τρίτη από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ,υποστηρίχθηκε ότι, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι τον 18ο αιώνα, οι Έλληνες ουδέποτε εξεγέρθηκαν εναντίον των κατακτητών Τούρκων. Και τούτο διότι, όπως αναφέρθηκε, στους πρώτους τρεις αιώνες της τουρκοκρατίας οι Έλληνες ευημερούσαν λόγω της παραχώρησης γης και της χαμηλής φορολογίας εκ μέρους των κατακτητών. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην εν λογω εκπομπή, τα πράγματα άλλαξαν τον 18ο αιώνα όταν η δημιουργία τσιφλικιών και η επιβολή σκληρής φορολογίας δυσαρέστησαν τους Έλληνες, πολλοί εκ των οποίων εγκατέλειψαν τις πεδιάδες και κατέφυγαν στα ορεινά όπου έγιναν κλέφτες. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους ιστορικούς της σειράς του ΣΚΑΪ,  από το 1453 μέχρι το 1700 περίπου, οι Έλληνες ραγιάδες περνούσαν θαυμάσια υπόδουλοι των Οθωμανών και, τελικά, εάν οι Τούρκοι συνέχιζαν την πολιτική της χαμηλής φορολογίας οι Έλληνες ...δεν θα επαναστατούσαν ποτέ!
        Δεν υπάρχει έθνος, ούτε θρησκεία, παρά μόνο η οικονομία! Φαίνεται ότι ο ιστορικός Θάνος Βερέμης , αν και στέλεχος του φιλελεύθερου κόμματος ΔΡΑΣΗ, όσον αφορά την επιστήμη της ιστορίας εμφιλοχωρεί  και σε μαρξιστικές αναλύσεις. Αλλά ουδεμία ανάλυση  της ιστορίας, είτε μαρξιστική είτε όχι,  δικαιούται να παραποιεί τα γεγονότα.
         Σύμφωνα με την ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, (βιβλίο 14ο κεφ.Η¨) οι Έλληνες ουδέποτε σταμάτησαν να εξεγείρονται εναντίον των Τούρκων. Συγκεκριμένα: 
        1. Τον 15ο αιώνα,  με την βοήθεια των Ενετών εξεγέρθηκαν οι Έλληνες της Πελοποννήσου  (1463) . Αργότερα, (1495), 5.000  Έλληνες της Ηπείρου και της Θεσσαλίας  κατέλαβαν την Σκόδρα και άλλες θέσεις της Βορείου Ηπείρου ελπίζοντας μάταια  ότι ο βασιλιάς Κάρολος Η΄της Γαλλίας θα αποβιβασθεί στον Αυλώνα και θα κηρύξει τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων.
        2. Τον 16ο αιώνα αναφέρεται  νέα επανάσταση των Ελλήνων στην Πελοπόννησο (1532), μεγάλη συμμετοχή Ελλήνων ναυτών στην ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), όπου οι δυτικές δυνάμεις κατέστρεψαν τον οθωμανικό στόλο, εξέγερση στην περιοχή του Γαλαξειδίου και εξέγερση στην Μάνη. Όλες οι ανωτέρω εξεγέρσεις ήσαν ασφαλώς αποτυχημένες, πλην όμως ανάγκασαν τους Τούρκους να αναγνωρίσουν τα πρώτα αρματολίκια , από τα οποία ξεπήδησαν νέες εξεγέρσεις, όπως η εξέγερση του Γρίβα στην Ακαρνανία και των αρματωλών Πούλιου Δράκου και Μαλάμου στην Ήπειρο του 1585.
      3. Στις αρχές του 17ου αι. (1603-1606) αναφέρεται συνεννόηση Ελλήνων της Ηπείρου με τους ιππότες της Μελίτης για απόβαση στα παράλια της Ηπείρου, η οποία δυστυχώς αποκαλύφθηκε και στους Τούρκους που έσφαξαν , έγδαραν και έκοψαν τα κεφάλια των εμπνευστών. Το 1612 συνεστήθη ευρεία συνέλευση αντιπροσώπων της Ηπείρου, της Μακεδονίας , της Αλβανίας , της Βουλγαρίας, της Σερβίας , της Ερζεγοβίνης και της Δαλματίας με σκοπό την συγκρότηση στρατού 160.000 ανδρών και την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, χωρίς όμως τελικά να εκτελεστεί το σχέδιο. Παρά ταύτα ο επίσκοπος Τρίκκης Διονύσιος (ο Φιλόσοφος) προκάλεσε επανάσταση στα Ιωάννινα , η οποία πνίγηκε στο αίμα και ο ίδιος βρήκε μαρτυρικό θάνατο, Το 1684 Έλληνες από κάθε γωνιά της Ελλάδας αγωνίσθηκαν  στο πλευρό των Ενετών του Μοροζίνη για την απελευθέρωση της Αττικής και της Πελοποννήσου.
       4. Όλους τους προηγούμενους αιώνες οι Έλληνες αγωνίσθηκαν εναντίον των κατακτητών τόσο στην Κρήτη και στο Αιγαίο, όσο και στην πολιορκία της Κέρκυρας από τους Οθωμανούς. το 1538.
      
     Για όλα τα ανωτέρω γεγονότα τα οποία αναφέρονται εκτενώς και με παράθεση  των σχετικών πηγών από τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο η ιστορία της ελληνικής επανάστασης του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ ουδέν αναφέρει, ούτε βεβαίως αναφέρει τίποτε για το παιδομάζωμα, την καταπίεση και τις αναγκαστικές αποδημίες και εξισλαμισμούς (βιβλίο 14ο κεφ.Β΄).
      Φαίνεται ότι αυτή η "ιστορική παραγωγή"  προτιμά, αντί  να ξεκινήσει από τις πηγές  και να  οδηγηθεί στο ιστορικό συμπέρασμα, να διατυπώσει πρώτα το συμπέρασμα και μετά  να  διαλέξει τις πηγές της κατά το δοκούν.  Με αυτήν την συλλογιστική είναι βέβαιο ότι η ιστορία του Παπαρρηγόπουλου δεν έχει καλή θέση στις πηγές  της. 
        Η ιστορία της ελληνικής επανάστασης του ΣΚΑΪ εκδίδεται ήδη και σε βιβλίο, με τιμή κάθε τόμου 9 ευρώ. Είναι προφανές ότι είναι φθηνή. Θα πωλείται και στα περίπτερα.


Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΟΣ ΓΕΛΟΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

       Ενεργός πολίτης και φίλος μού ζήτησε να  τοποθετηθώ  ως νομικός και -ει  δυνατόν- να δράσω  όσον αφορά το ζήτημα της  κατάληψης της Νομικής Σχολής από λαθρομετανάστες και της ευθύνης των Αρχών για επικράτηση της νομιμότητας, δεδομένου ότι η Σχολή κατελήφθη με την συνδρομή φοιτητικών και άλλων παρατάξεων και την αδράνεια της Αστυνομίας, ενώ έκτοτε παραμένει υπό κατάληψη χωρίς να αντιδρά κανείς. Επ' αυτού επισημαίνω τα εξής:
       Σύμφωνα με την παρ.3 του άρθρου 3 του νόμου 3459\2007 περί ακαδημαϊκών ελευθεριών και ακαδημαϊκού ασύλου, σκοπός αναγνώρισης του ακαδημαϊκού ασύλου είναι "η κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και η προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των ΑΕΙ και των εργαζομένων σε αυτά έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει."
      Επιπλέον, σύμφωνα με τις παρ. 4 -7 του ίδιου άρθρου,  με εξαίρεση τις περιπτώσεις τελέσεως αυτοφώρων κακουργημάτων ή αυτοφώρων εγκλημάτων κατά της ζωής, δεν επιτρέπεται η επέμβαση δημόσιας δύναμης στους καθορισμένους  χώρους ακαδημαϊκού ασύλου, παρά μόνο κατόπιν προσκλήσεως ή αδείας του αρμοδίου οργάνου του ιδρύματος, ήτοι του Πρυτανικού Συμβουλίου για τα ΑΕΙ και του Συμβουλίου για τα ΤΕΙ. Ορίζεται δε ότι "οι παραβάτες του άρθρου αυτού για το ακαδημαϊκό άσυλο τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον 5 μηνών".
       Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι οι  λαθρομετανάστες οι οποίοι  παραβίασαν τις θύρες τις Νομικής Σχολής στις 23 Ιανουαρίου 2011 και την κατέλαβαν , όχι μόνο δεν προστατεύονται από το ακαδημαϊκό άσυλο, αλλά οι ίδιοι  το έχουν παραβιάσει, διότι με την κατάληψη παραβιάζουν το δικαίωμα των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας " στη γνώση , τη μάθηση και την εργασία" εντός του χώρου της σχολής. Μαζί τους παραβίασαν το άσυλο ως συναυτουργοί , ηθικοί αυτουργοί, άμεσοι  ή απλοί συνεργοί, όλοι εκείνοι οι οποίοι εισήλθαν μαζί τους στον χώρο, τους καθοδήγησαν στην απόφασή τους για εισβολή, ή τους παρείχαν οποιαδήποτε συνδρομή με πράξεις ή παραλείψεις τους. Ως τέτοιοι δεν νοούνται μόνο οι φοιτητικές και λοιπές οργανώσεις που τους "άνοιξαν διάπλατα την πόρτα" της Σχολής, αλλά και κάθε αρμόδια Αρχή, η οποία, μολονότι γνώριζε το σχέδιο κατάληψης, δεν έκανε τίποτε για να το αποτρέψει.
       Παρά ταύτα, από την διατύπωση του νόμου προκύπτει ότι, μετά την κατάληψη, με εξαίρεση  τις περιπτώσεις  διάπραξης αυτοφώρων  κακουργημάτων και λοιπών εγκλημάτων κατά της ζωής, δεν είναι δυνατή  επέμβαση δημόσιας δύναμης παρά μόνο με πρόσκληση ή άδεια του αρμοδίου οργάνου, το οποίο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το Πρυτανικό Συμβούλιο. Συνεπώς, εφόσον δεν υπάρχει ένδειξη αυτοφώρου  κακουργήματος ή εγκλήματος κατά της ζωής, επέμβαση επιτρέπεται μόνο κατόπιν αδείας του Πρυτανικού Συμβουλίου. 
       Ωστόσο, μέχρι σήμερα το Πρυτανικό Συμβούλιο αντί να χορηγήσει άδεια επέμβασης προτίμησε να κάνει κάτι καλύτερο: Έκλεισε την Σχολή! Κατ' αυτόν τον τρόπο όμως  το άσυλο παραβιάζεται εκ νέου από τα μέλη του Πρυτανικού Συμβουλίου τα οποία υπέχουν την ποινική ευθύνη του παραβάτη του άρ.3 ν.3459\2007 ! Εν τω μεταξύ η Νομική Σχολή παραμένει κλειστή, συμβολίζοντας με τον πιο γλαφυρό τρόπο την επικράτηση της ανομίας σε βάρος της νομιμότητας.
      Θλιβερή εικόνα γελοίων αρχόντων ενός ανύπαρκτου κράτους....

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ : ΤΟ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ Ο ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ



     Με αφορμή, αφενός το βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου το οποίο έκρινε ότι δεν είναι δυνατή η παραπομπή πρώην υπουργών της ΝΔ για το σκάνδαλο Βατοπεδίου λόγω παραγραφής και, αφετέρου, τις δηλώσεις Πρωθυπουργού και Υπουργού δικαιοσύνης ότι θα τροποποιήσουν τον νόμο περί ευθύνης υπουργών ώστε να ισχύει και για εκείνους η περίοδος παραγραφής που ισχύει για όλους τους άλλους πολίτες επισημαίνονται τα εξής:  
    Η μεταπολίτευση του 1974, αντί να θεσμοθετήσει την ισότητα των πολιτών έναντι της δικαιοσύνης, έσπευσε, δια του Συντάγματος 1975, να κατοχυρώσει καθεστώς ατιμωρησίας για ποινικά αδικήματα πρωθυπουργών, υπουργών και υφυπουργών   θεσπίζοντας διάταξη που προέβλεπε ότι τα ανωτέρω πρόσωπα μπορεί να εισαχθούν σε δίκη μόνο κατόπιν απόφασης της Βουλής.
        Έκτοτε, η ανωτέρω άνιση μεταχείριση κρατούντων και «κοινών θνητών», όχι μόνο δεν έπαυσε, αλλά ενισχύθηκε με την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, δια της οποίας θεσπίσθηκε ειδικός (σκανδαλωδώς μικρός) χρόνος παραγραφής των αδικημάτων των εν λόγω προσώπων. Συγκεκριμένα,  με τροποποίηση του σχετικού άρθρου  άρ. 86 του Συντάγματος προβλέφθηκε ρητά ότι, η αρμοδιότητα της Βουλής να ασκήσει ποινική δίωξη κατά υπουργών για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους παύει μετά το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. Ενώ λοιπόν για τους λοιπούς πολίτες υπάρχουν αδικήματα τα οποία παραγράφονται μετά την παρέλευση 20 ετών, για τους πρωθυπουργούς και υπουργούς τα ίδια εγκλήματα θα μπορούσαν να παραγραφούν μόλις εντός δύο ετών!  
        Η ανωτέρω συνταγματική πρόβλεψη, η οποία ισχύει μέχρι σήμερα, υπερισχύει κάθε αντίθετης διάταξης νόμου και με βάση αυτήν κρίθηκε ότι παραγράφηκαν τα εγκλήματα του Βατοπεδίου. Ακολούθως, οποιαδήποτε δήλωση του Πρωθυπουργού ή του Υπουργού Δικαιοσύνης ότι δήθεν  θα τροποποιήσει τον νόμο περί ευθύνης υπουργών ώστε να ισχύει για τους υπουργούς το καθεστώς παραγραφής που ισχύει και για τους λοιπούς πολίτες, δεν αποτελεί παρά εμπαιγμό σε βάρος του ελληνικού λαού. Τα δύο μεγάλα κόμματα,  αντί να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για το πρωτοφανές καθεστώς διαπλοκής και διαφθοράς το οποίο συνειδητά δημιούργησαν, επιδιώκουν ακόμη και σήμερα να τον εξαπατήσουν με ανέξοδες εξαγγελίες και θεατρινισμούς. Οι  πολίτες ωστόσο, δεν πρέπει να παρασυρθούν. Η χώρα έχει ανάγκη μία ριζική δημοκρατική μεταρρύθμιση.

                                                    Χρήστος Λυντέρης
                                       Συντονιστής ομάδας δικαιοσύνης των δημοκρατικών
        

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

ΔΗΛΩΣΕΙΣ "ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ": ΜΙΑ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΗ ΦΑΡΣΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

       Η ισχύουσα νομοθεσία περί "πόθεν έσχες" όπως έχει επικρατήσει να λέγεται ο νόμος 3213\2003  περί "δήλωσης και ελέγχου περιουσιακής κατάστασης βουλευτών, δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων, ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης και άλλων κατηγοριών προσώπων" (πολλάκις τροποποιημένος, ακόμη και πρόσφατα με τους νόμους 3849\2010 και 3865\2010), εμφανίσθηκε ενώπιον των πολιτών ως μέσο διαφάνειας και καταπολέμησης της διαφθοράς με την αιτιολογία ότι υποχρεώνει τον πρωθυπουργό, τα μέλη της κυβέρνησης, τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων της βουλής, τους βουλευτές ή ευρωβουλευτές, τα εκλεγμένα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης , τους δικαστικούς λειτουργούς, εκδότες , ιδιοκτήτες ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, πιστωτικών ιδρυμάτων, αλλά και άλλα πρόσωπα που ασκούν πολιτική εξουσία ή διευθύνουν οργανισμούς  διαχείρισης δημοσίου χρήματος να καταθέτουν  κάθε  έτος δηλώσεις όπου περιγράφουν "λεπτομερώς" την περιουσιακή τους κατάσταση.
       Αλλά, ως γνωστόν,  κανένας διεφθαρμένος δεν επεζήτησε την διαφάνεια. Έτσι, αφού  στα άρ. 1 και 2 του νόμου 3213\2003  οι νομοθέτες της βουλής των Ελλήνων διακηρύσσουν  με υπερηφάνεια ότι επέβαλαν στους εαυτούς τους  και στα μέλη της κυβέρνησης την υποχρέωση να δηλώνουν την περιουσιακή τους κατάσταση, στο άρ. 3 του ίδιου νόμου αναθέτουν τον έλεγχο, την διασταύρωση και την νομιμοποίηση των  δικών τους συγκεκριμένων δηλώσεων πόθεν έσχες ...πάλι στους εαυτούς τους! Ειδικότερα, όργανο ελέγχου των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης του πρωθυπουργού, υπουργών, αναπληρωτών υπουργών , υφυπουργών, αρχηγών των κομμάτων της βουλής, βουλευτών και ευρωβουλευτών και όσων διαχειρίζονται τα οικονομικά των κομμάτων ορίζεται η επιτροπή ελέγχου του άρ.21 ν.3023\2002 στην οποία μετέχουν ένας αντιπρόεδρος της Βουλής, , ένας βουλευτής - εκπρόσωπος κάθε κόμματος ή συνασπισμού κομμάτος που εκπροσωπείται στην βουλή και τρεις δικαστές (ανά ένας του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου).
        Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την θέσπιση του ν.3213\2003 και ουδέποτε  μέχρι σήμερα η  εν λόγω επιτροπή εντόπισε  παρανόμως αποκτηθέντα περιουσιακά στοιχεία μελών κυβερνήσεων ή βουλευτών. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεκάδες σκάνδαλα έχουν δει το φως της δημοσιότητας,  πρώην βουλευτές ομολόγησαν ότι  εισέπραξαν ... χορηγίες, αλλά και πάλι από τους ενδελεχείς ελέγχους της ανεξάρτητης επιτροπής δεν προέκυψε τίποτε το μεμπτό. Όλα καλά!
      Τον Φεβρουάριο 2010  το κόμμα των δημοκρατικών ζήτησε να δημοσιοποιηθούν στο διαδίκτυο, όπως προβλέπεται στην παρ.3 του άρθρου 3 του νόμου 3213\2003, οι δηλώσεις  «πόθεν έσχες» όλων όσοι, από το έτος 1990 και μετά, διατέλεσαν Πρωθυπουργοί, αρχηγοί πολιτικών κομμάτων που εκπροσωπήθηκαν στο εθνικό ή ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί και ειδικοί γραμματείς υπουργείων, γενικοί γραμματείς υπουργικού συμβουλίου, βουλευτές, ευρωβουλευτές, νομάρχες , δήμαρχοι, πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι, ή εντεταλμένοι σύμβουλοι και γενικοί διευθυντές δημοσίων νομικών προσώπων, καθώς επίσης και όλων όσοι υπό την ιδιότητά τους ως πρόεδροι και μέλη επιτροπών εμπλέκονται σε διαγωνισμούς προμηθειών του δημοσίου ή αναθέσεις δημοσίων έργων, να διασταυρωθούν οι δηλώσεις των ανωτέρω προσώπων, καθώς και των συζύγων και τέκνων τους, από τις αρμόδιες επιτροπές του νόμου 3213\2003 με την βοήθεια ορκωτών λογιστών και ,κυρίως, με την άμεση άρση οποιουδήποτε τραπεζικού, χρηματιστηριακού ή φορολογικού απορρήτου, προκειμένου να ελεγχθεί εάν δικαιολογείται η προέλευση κάθε περιουσιακού οφέλους, το οποίο αποκόμισαν κατά την περίοδο της άσκησης των καθηκόντων τους και σε όσες περιπτώσεις προκύψουν αδικαιολόγητα περιουσιακά οφέλη των ανωτέρω προσώπων, να γίνουν όλες οι προβλεπόμενες  από τον νόμο ενέργειες για την επιστροφή στο δημόσιο των παρανόμως αποκτηθέντων χρηματικών ποσών  και, εφόσον είναι δυνατό, να ασκηθούν ποινικές διώξεις σε βάρος των υπευθύνων.
     Επιπλέον, κάλεσε την Βουλή των Ελλήνων να θεσπίσει νέο, ισχυρότερο νομικό πλαίσιο για τη διασφάλιση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στην διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
      Βεβαίως, ούτε τα κοινοβουλευτικά κόμματα ,ούτε η βουλή και η επιτροπές της  απάντησαν καν σε ένα τέτοιο αίτημα. Αργότερα, τον Σεπτέμβριο 2010, η μη κυβερνητική οργάνωση " Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς" , με ανακοίνωσή της, η οποία δημοσιεύθηκε στον τύπο (βλ εφημ. Ελευθεροτυπία, 22 -9-2010, σελ.6) επανέλαβε το αίτημα των "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ" ζητώντας την "άμεση ανάρτηση σε ειδική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο όλων των πόθεν έσχες των πολιτικών προσώπων καθώς και του αρχικού πόθεν έσχες εκάστου πολιτικού ... ώστε οι πολίτες να έχουν άμεση πρόσβαση στα στοιχεία, να τα συγκρίνουν και να κρίνουν."   
       Μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί καμία απάντηση. Κάποιοι φαίνεται ότι εννούν να  συνεχίζουν την φάρσα.... 
      

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΟΜΑΔΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ


      Η ομάδα δικαιοσύνης του κόμματος των δημοκρατικών με αφορμή τον πρόσφατο νόμο που ρυθμίζει ζητήματα ποινικής δικαιοσύνης εξέδωσε ανακοίνωση με τις θέσεις του κόμματος, η οποία έχει ως εξής:

        Ο πρόσφατος νόμος 3904/2010, παρά τον τίτλο « εξορθολογισμός και βελτίωση στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης», στο μεγαλύτερο μέρος του δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μία ακόμη πρόχειρη προσπάθεια του ελληνικού κράτους να θεραπεύσει τα σοβαρότατα προβλήματα της μεγάλης βραδύτητας στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης και του υπερπληθυσμού των φυλακών, δίχως σοβαρή στατιστική υποστήριξη και με «σπασμωδικές» κινήσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν και απέτυχαν.
     Ειδικότερα, όσον αφορά την μεγάλη βραδύτητα στην απονομή της δικαιοσύνης, για την οποία η χώρα έχει φθάσει σε σημείο να καταδικάζεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το Υπουργείο Δικαιοσύνης δια της εν λόγω νομοθετικής πρωτοβουλίας του επιχείρησε να επιταχύνει την διαδικασία με αποτυχημένες μεθόδους, ήτοι αφενός με περιορισμό του δικαιώματος άσκησης έφεσης εκ μέρους των διαδίκων, γεγονός που αντίκειται στο Διεθνές Σύμφωνο για τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα και αφετέρου με την θέσπιση διατάξεων η τήρηση των οποίων έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν ανέφικτη, όπως λ.χ. οι ρυθμίσεις περί ανώτερης χρονικής διάρκειας ανάκρισης ή προανάκρισης ή η πρόβλεψη ότι το δικαστήριο, σε περίπτωση αναβολής, υποχρεούται να προσδιορίσει δικάσιμο εντός τριών μηνών. Εξάλλου, σε βάρος της ποιότητας της δικαιοσύνης είναι και η διεύρυνση της αρμοδιότητας των μονομελών πλημμελειοδικείων αντί των τριμελών.
      Εξάλλου, με την ίδια περίπου προχειρότητα αντιμετώπισε ο Υπουργός Δικαιοσύνης και η Βουλή και το ζήτημα του υπερπληθυσμού των φυλακών. Προκειμένου να αποτρέψουν πάση θυσία την εισαγωγή δραστών στις φυλακές, έφθασαν σε ουσιαστική κατάργηση της ποινής της φυλάκισης θεσπίζοντας ότι η ποινή φυλάκισης μέχρι 3 ετών θα μετατρέπεται σε χρηματική ποινή (η οποία μπορεί να καταβληθεί ακόμη και με… δόσεις), ή θα αναστέλλεται, ενώ για ποινές φυλάκισης άνω των 3 ετών προβλέπεται αναστολή της ποινής και θέση του δράστη υπό την επιτήρηση  επιμελητή κοινωνικής αρωγής. Ακόμη και εκείνους οι οποίοι βρίσκονταν στην φυλακή εκτίοντας ποινές φυλάκισης ο νέος νόμος σπεύδει να τους αποφυλακίσει με υποχρεωτική μετατροπή της ποινής τους σε χρηματική ποινή και υπό την προϋπόθεση να καταβάλουν στα άδεια ταμεία του κράτους του 1/5 αυτής!
     Μοναδικές δειλές εξαιρέσεις του νέου νόμου προς την σωστή κατεύθυνση αποτελούν η εισαγωγή του θεσμού της ποινικής συνδιαλλαγής μεταξύ δράστη και θύματος και η πρόβλεψη εξάλειψης του αξιοποίνου για εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας και της περιουσίας εφόσον ο δράστης αποζημιώσει πλήρως τον παθόντα ή τους κληρονόμους του. Αλλά οι ανωτέρω ρυθμίσεις δεν αρκούν προφανώς για να λύσουν τα τεράστια προβλήματα του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, το οποίο έχει πλέον απορυθμιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε απαιτείται ριζική και σφαιρική μεταρρύθμιση.
       Κατά την άποψη των Δημοκρατικών, η αναγκαία ριζική μεταρρύθμιση στο χώρο της ποινικής δικαιοσύνης πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής σημεία:

α. Επαναφορά του ποινικού δικαίου στον αληθινό του ρόλο σύμφωνα με τον οποίο αποτελεί το έσχατο μέσο της πολιτείας: Πράγματι, η σωρεία ποινικών υποθέσεων και ως εκ τούτου η βραδύτητα στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης οφείλεται εν πολλοίς, αφενός στην ποινικοποίηση αστικών υποθέσεων εκ μέρους των πολιτών και , αφετέρου στο γεγονός ότι το ελληνικό κράτος θέσπισε πλήθος ειδικών ποινικών νόμων προκειμένου να καλύψει την αδυναμία του στην επιβολή διοικητικών κυρώσεων και ελέγχου με αποτέλεσμα σε κάθε νόμο που αφορά την διοίκηση να υπάρχει και αντίστοιχη ποινικοποίηση. Ακολούθως, μία ριζική μεταρρύθμιση στον χώρο της ποινικής δικαιοσύνης πρέπει  (α) να συνοδεύεται από αντίστοιχη μεταρρύθμιση του  δικονομικού συστήματος  επίλυσης  των αστικών διαφορών, ώστε οι πολίτες να μην χρειάζεται να καταφεύγουν στα ποινικά δικαστήρια για να λύσουν αστικές διαφορές και (β) να στραφεί σε αποποινικοποιήσεις ούτως ώστε πράξεις οι οποίες δεν ενέχουν ιδιαίτερη απαξία και δεν θεωρούνται εγκλήματα στην γλώσσα της κοινωνίας, να διώκονται μόνο ως διοικητικές παραβάσεις και να μην απασχολούν τα ποινικά δικαστήρια. Με αυτόν τον τρόπο θα παραμείνουν στο ποινικό δίκαιο μόνο οι σοβαρές εκείνες πράξεις οι οποίες πράγματι θεωρούνται εγκλήματα σύμφωνα με τις αντιλήψεις της κοινωνίας και όχι κάθε ασήμαντη παραβατική συμπεριφορά.
β.  Επανακαθορισμός των απειλούμενων ποινών: Το σημερινό σύστημα ποινικής δικαιοσύνης είναι υποκριτικό και αντιφατικό διότι, ενώ απειλεί και επιβάλει κυρίως ποινές φυλάκισης, στην συνέχεια μετατρέπει αυτές σε χρηματικές ποινές δημιουργώντας σύγχυση στην κοινωνία ως προς τις απειλούμενες ποινικές κυρώσεις. Η σύγχυση όμως δεν συμβάλει καθόλου προς την κατεύθυνση της πρόληψης η οποία αποτελεί βασικό σκοπό της ποινής.  Ακολούθως, η μεταρρύθμιση θα πρέπει να τείνει στην άρση των συγχύσεων και στην  δημιουργία ξεκάθαρης εικόνας περί των απειλούμενων ποινικών κυρώσεων. Κανόνας προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να αποτελεί η απειλή αποτρεπτικών για τον δράστη χρηματικών ποινών. Οι στερητικές της ελευθερίας ποινές θα πρέπει να αποτελούν την εξαίρεση. Ωστόσο, εάν επιβάλλονται θα πρέπει να εκτελούνται χωρίς να μετατρέπονται σε χρηματικές ποινές όπως συμβαίνει σήμερα.

 γ. Αναγνώριση του κεντρικού ρόλου που αρμόζει στον παθόντα όσον αφορά την κίνηση της ποινικής διαδικασίας: Άλλη μία υποκρισία του ελληνικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης αποτελεί ότι αρνείται να αναγνωρίσει τον κεντρικό ρόλο που διαδραματίζει ο παθών στην ποινική δίωξη και τιμωρία του δράστη. Έτσι, από την μία του στερεί θεμελιώδη δικονομικά δικαιώματα προκειμένου να επιτύχει την δίωξη και τιμωρία του δράστη (λ.χ. δικαιώματα έφεσης ή αναίρεσης) και από την άλλη αρνείται υποκριτικά το δικαίωμα του θύματος, εάν έχει αποζημιωθεί από τον κατηγορούμενο, να ανακαλέσει την έγκληση και να παύσει η ποινική διαδικασία. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οδηγούμαστε σε δίκες- παρωδία όπου όλοι προσπαθούν να απαλλάξουν τον κατηγορούμενο, αλλά η διαδικασία δεν παύει παρά την ανάκληση της έγκλησης. Θα πρέπει επιτέλους να αναγνωριστεί σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις εγκλημάτων που στρέφονται κατά συγκεκριμένου θύματος , το δικαίωμα του παθόντος να ανακαλέσει την έγκληση και να επιφέρει την παύση της ποινικής δίωξης.
         
δ. Ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και του κύρους της ποινικής δικαιοσύνης με την θέσπιση εξειδικευμένης δικαστικής αστυνομίας, η οποία θα συνεπικουρεί τον εισαγγελέα στην προανάκριση και την διαρκή επιμόρφωση των δικαστών όσον αφορά την εξέλιξη των σύγχρονων μορφών εγκληματικότητας.

ε. Επέκταση της αρμοδιότητας των μικτών ορκωτών δικαστηρίων σε περισσότερα εγκλήματα με παράλληλη θέσπιση  στοιχειώδους αμοιβής των ενόρκων, ώστε να έχουν το απαραίτητο κίνητρο να διαδραματίσουν τον ρόλο τους. Ο θεσμός των ενόρκων είναι δημοκρατικός θεσμός και έλκει την καταγωγή του από την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όπου υπήρχαν μόνο λαϊκοί δικαστές. Οι ένορκοι, εφόσον επιλέγονται με αδιάβλητο σύστημα κλήρωσης, συμβάλουν  στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και στην καταπολέμηση της δημιουργίας παραδικαστικών κυκλωμάτων, ενώ επιπλέον αποτελούν την «φωνή της κοινωνίας», η οποία είναι απολύτως χρήσιμη ειδικά στην απόδοση της ποινικής δικαιοσύνης.
                                                                                   
  Στ. Καθιέρωση της αρχής « όποιος καθυστερεί το σύστημα απονομής δικαιοσύνης υποχρεούται σε αποζημίωση.»  Σύμφωνα με την αρχή αυτή όποιος ζητεί αναβολή δίκης θα πρέπει να αποζημιώσει τους διαδίκους και το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης για την καθυστέρηση. Η αρχή αυτή θα πρέπει να ισχύει και για το ίδιο το δημόσιο εάν ευθύνεται το ίδιο για την αναβολή και την ταλαιπωρία των διαδίκων.                    

                                                                                                                     Ο
                                                                                                 Συντονιστής της ομάδας δικαιοσύνης
                                                                                                        Χρήστος Λυντέρης

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Ο ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ!

       Ο κύριος Πάγκαλος είναι γνωστός για το θράσος του. Άλλωστε, μάλλον σε αυτή την ιδιότητά του βασίστηκε ο πρωθυπουργός ορίζοντάς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και άνθρωπο των ειδικών αποστολών.
       Όταν τέθηκε το εύλογο ερώτημα πώς χρεοκόπησε η χώρα και ποιοι " τα έφαγαν",  ο κ. Πάγκαλος ανέλαβε δράση ως καθ' ύλην αρμόδιος  σύμφωνα με τα ανωτέρω και, ενώπιον της Βουλής, απάντησε με το γνωστό ύφος του: "  Μερικοί Έλληνες ρωτούν ποιοι τα έφαγαν .Να σας πω εγώ ποιοι τα έφαγαν: Τα φάγαμε όλοι μαζί! Όλη η Ελλάδα τα έφαγε!"
       Βεβαίως, η Βουλή δεν είναι προσιτή στους πολίτες, ούτε μπορεί ο καθένας να απαντήσει σε όσα ακούγονται στις συνεδριάσεις της. Έτσι, όσα είπε ο Θεόδωρος Πάγκαλος έμειναν αναπάντητα, δεδομένου ότι στους συναδέλφους του βουλευτές των κομμάτων της μεταπολίτευσης μάλλον άρεσαν τα λόγια αυτά και τα βρήκαν πολύ βολικά. 
       Η κοινωνία όμως, και κυρίως αυτό το μεγάλο μέρος της το οποίο δεν είχε καμία συμμετοχή στο φαγοπότι της μεταπολίτευσης, δεν είχε την ίδια γνώμη με την Βουλή. Προ ολίγων ημερών ο κ. Πάγκαλος βρέθηκε στην λίμνη της  Βουλιαγμένης για να κάνει το μπάνιο του. Εκεί όμως υπήρχαν και άλλοι χειμερινοί κολυμβητές οι οποίοι διαφωνούσαν σφόδρα με  όσα είπε, διότι ούτε θυμούνταν να έχουν φάει στο ίδιο τραπέζι με τον κ. Πάγκαλο δημόσιο χρήμα , ούτε προφανώς είχαν στην κυριότητά τους από 58 ακίνητα  ο καθένας, όπως  δηλώνει ότι έχει εκείνος. Οι χειμερινοί κολυμβητές - γέροι αλλά γυμνασμένοι- κινήθηκαν απειλητικά κατά του κ. Πάγκαλου,  τον κάλεσαν τα τους διευκρινήσει για ποιον λόγο ισχυρίζεται ότι "τα φάγαμε όλοι μαζί" και αφού δεν πήραν -όπως είναι φυσικό -καμία απάντηση, τον εξύβρισαν και τον καταδίωξαν έξω από την λίμνη της Βουλιαγμένης .
     Ο κύριος Πάγκαλος αυτή  την φορά δεν ήταν σε ασφαλές περιβάλλον και κατάλαβε εγκαίρως ότι δεν ήταν δυνατόν να απευθυνθεί στους εξοργισμένους με το γνωστό ύφος το οποίο διατηρεί στην Βουλή ή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αμέσως τράπηκε σε φυγή, αλλά, τουλάχιστον απέφυγε τα χειρότερα. Λίγες ημέρες αργότερα εμφανίστηκε και πάλι στο ...αποστειρωμένο περιβάλλον της Βουλής κατά την συζήτηση του προϋπολογισμού και καταδίκασε την επίθεση στον βουλευτή και πρώην υπουργό της ΝΔ Κωστή  Χατζηδάκη ως "επίθεση κατά του κοινοβουλευτισμού". Ισχυρίστηκε  επιπλέον ότι αδίκως κατηγορείται η μεταπολίτευση διότι επί μεταπολίτευσης αυξήθηκε το κατά κεφαλήν εισόδημα και το ο μέσος όρος ζωής!
       Εντός της Βουλής μπορεί να ισχυρίζεται ο καθένας ότι νομίζει. Άλλωστε, για αυτόν τον ΄λόγο έχει θεσπισθεί και η ποινική ασυλία των βουλευτών. Όταν όμως αυτά τα οποία ισχυρίζεται ο βουλευτής εντός της βουλής δεν είναι ανεκτά ή δεν τολμά να τα αναπτύξει εντός της κοινωνίας, τότε η βουλή δεν αποτελεί θεσμό της δημοκρατίας αλλά όργανο ολιγαρχικού πολιτεύματος.