Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ

    Το λεγόμενο σκάνδαλο του Βατοπεδίου αποτελεί μία από τις πολλές περιπτώσεις διαπλοκής και διαφθοράς του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης και περιλαμβάνει δύο φάσεις: 
     Κατά την πρώτη φάση , η κυβέρνηση, δια των αρμοδίων υπουργών, αναγνώρισε παρανόμως ότι δήθεν η λίμνη Βιστωνίδα ή Μπουρού, καθώς και οι νησίδες και οι παραλίμνιες εκτάσεις της, δεν ανήκουν  στο κράτος, αλλά  στην κυριότητα της Μονής Βατοπεδίου. Κατά την δεύτερη φάση συνήψε συμβόλαια ανταλλαγής, μέσω των οποίων η Μονή Βαταπεδίου παραχώρησε τις ανωτέρω εκτάσεις στο κράτος, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα δημόσια ακίνητα πολύ μεγαλύτερης αξίας.
    Η λίμνη, ή -καλύτερα- η λιμνοθάλασσα Βιστωνίδα βρίσκεται στα σύνορα των πρώην Νομών Ροδόπης και Ξάνθης, βόρεια του όρμου της Βιστονίας (Πόρτο- Λάγο) με τον οποίο επικοινωνεί μέσω αβαθούς περάσματος. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας με συνολική έκταση 47 τ.χλμ.
    Η διεκδίκηση της κυριότητος της λίμνης Βιστωνίδας από την Μονή Βατοπεδίου δεν είναι πρόσφατη, αλλά ανάγεται περίπου ενενήντα χρόνια πριν. Ωστόσο, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, όχι μόνο δεν της αναγνωρίσθηκε δικαστικώς το εν λόγω δικαίωμα, αλλά και διοικητικώς οι μόνες κυβερνήσεις οι οποίες προέβησαν σε τέτοια αναγνώριση ήταν η κατοχική κυβέρνηση του 1941 και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ των περιόδων 2000-2004 και 2004-2007. 
    Η Μονή Βατοπεδίου,  η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Μονή του Αγίου Όρους, διεκδίκησε για πρώτη φορά την κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας το 1922, όταν άσκησε αγωγή εναντίον του ελληνικού δημοσίου επικαλούμενη χρυσόβουλα Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και σουλτανικά φιρμάνια τα οποία, κατά την άποψή της, θεμελίωναν το δικαίωμα ιδιοκτησίας της. Ωστόσο, η εν λόγω αγωγή ουδέποτε εκδικάσθηκε διότι επήλθε συμβιβασμός μεταξύ της Μονής και του ελληνικού δημοσίου, βάσει του οποίου το δημόσιο θα αναγνώριζε δικαίωμα κατοχής και εκμετάλλευσης- αλλά όχι κυριότητας- στην Μονή, με αντάλλαγμα την εκ μέρους της Μονής παραχώρηση στο ελληνικό δημόσιο της κυριότητάς της επί άλλων εκτάσεων. Ακολούθως, εκδόθηκε το Νομοθετικό Διάταγμα 8\10-4-1924, δια του οποίου εξουσιοδοτήθηκε ο Υπουργός Γεωργίας να υπογράψει "την σύμβαση οριστικής παραχωρήσεως και μεταβιβάσεως εις την κυριότητα του δημοσίου των εν Χαλκιδική κειμένων δύο αγροκτημάτων (μετοχίων) αυτής Αγίου Μάμαντος και Σοφουλάρ επί αναταλλάγματι παραιτήσεως και εκ μέρους του Δημοσίου πάσης αξιώσεως επί της εν Πόρτολάγω της Ξάνθης Λίμνης Μπουρού μετά των ιχθυοτροφείων αυτής των παρά τη νησίδα και τα στόμια της λίμνης κειμένων (Δαλιάνη , Καραγιέ κλπ) και τα ανέκαθεν γνωστά τούτων όρια, αποδιδομένων τη αποκλειστική κατοχή της ειρημένης Ιεράς Μονής και μεταβιβαζομένων εις αυτή όλων των υπό του Δημοσίου ασκουμένων δικαιωμάτων."
   Πράγματι, εις εκτέλεση του ανωτέρω Νομοθετικού Διατάγματος, επακολούθησε, έστω και με καθυστέρηση, η υπ' αρ. 2243\4-5-1930 Σύμβαση της συμβολαιογράφου Αθηνών Ιατρίδου μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και της Μονής Βατοπεδίου, δυνάμει της οποίας οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι η Μονή Βατοπεδίου δεν έχει δικαιώματα κυριότητας, αλλά μόνο κατοχής και εκμετάλλευσης της λίμνης και των παρόχθιων εκτάσεων, παραχωρώντας μάλιστα ως αντάλλαγμα στο ελληνικό δημόσιο την κυριότητα των προαναφερθέντων μετοχίων και συνεπώς η Μονή εμφανίζεται να παραιτείται οριστικά από κάθε αξίωση αναγνώρισης ότι η λίμνη και οι γύρω εκτάσεις της ανήκουν. Προηγουμένως, το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ' αρ. 41\1929 απόφασή του χαρακτήρισε την λίμνη λιμνοθάλασσα. ενώ αργότερα, με νομοθετικές παρεμβάσεις του 1935 και 1940 περιορίστηκαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των εν λόγω εκτάσεων σε βάρος της Μονής..
     Όπως προαναφέρθηκε, το έτος 1941 η δοσίλογη κυβέρνηση της κατοχής, δια του άρ.3 παρ.1 του υπ' αρ.271\1941 Νομοθετικού Διατάγματος και με την αιτιολογία ότι δήθεν προβαίνει σε "αυθεντική ερμηνεία" του ν.δ.8\10-4-1924 (ενώ στην πραγματικότητα προέβη σε εμηνεία "contra legem"), αναγνώρισε δικαίωμα κυριότητας της Μονής επί των εν λόγω εκτάσεων. Αλλά λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας το εν λόγω Νομοθετικό Διάταγμα καταργήθηκε με το άρ.9 του Αναγκαστικού Νόμου 476\1945 και σύνεπώς έπαψε να ισχύει.
    Μετά το 1945 η Μονή Βατοπεδίου, όχι μόνο δεν διεκδίκησε δικαιώματα κυριότητας  επί της λίμνης των νησίδων και των παραλίμνιων εκτάσεων, αλλά με διαδοχικές νομοθετικές παρεμβάσεις (ΝΔ 420\1970, Ν. 1740/1987, Ν.2040\1992) απώλεσε αδιαμαρτύρητα υπέρ του δημοσίου και μέρος των δικαιωμάτων της επί της εκμετάλλευσής του και ιδίως επί της μίσθωσης προς ιχθυοτροφική εκμετάλλευση. 
     Από όλα τα παραπάνω είναι φανερό ότι η Μονή Βατοπεδίου έχει αναγνωρίσει ρητώς ήδη από το 1930 ότι δεν έχει δικαίωμα κυριότητος αλλά μόνο κατοχής και εκμετάλλευσης επί της λίμνης Βιστωνίδας, των νησίδων και των παροχθιων εκτάσεων, γεγονός το οποίο ουδέποτε μέχρι τα τελευταία γεγονότα αναίρεσε με την στάση της. 
   Το έτος 2002  η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δια του αρμοδίου Υπουργού και έχοντας ως δικαιολογία γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους οι οποίες αγνόησαν επιδεικτικά ότι η Μονή έχει δεχθεί ρητά ότι έχει μόνο δικαιώματα κατοχής και όχι κυριότητας , προέβη σε αναγνώριση της κυριότητας της Μονής επί της λίμνης. Το έτος 2003 η  Μονή, δεν αρκέσθηκε στις παραχωρήσεις αλλά άσκησε αναγνωριστική αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης με αίτημα την αναγνώριση της κυριότητάς της επί 27.044,50 στρεμμάτων παραλιμνίων εκτάσεων και νησίδων της λίμνης Βιστωνίδας.  Στην συνέχεια, λίγο πριν τις εκλογές του 2004, ο αρμόδιος υπουργός Φωτιάδης ζήτησε επαναξέταση των πρηγουμένων γνωμοδοτήσεων του ΝΣΚ και την ολοκλήρωση του έργου ανέλαβε η νέα κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία , όχι μόνο αναγνώρισε εκ νέου την κυριότητα της Μονής επί των επίμαχων εκτάσεων, αλλά , μετά την εκδίκαση της αγωγής και πριν την έκδοση απόφασης, προέβη σε συμβιβασμό χωρίς κανένα αντάλλαγμα, αποδεχόμενη εκ μέρους του δημοσίου την προαναφερθείσα αγωγή. Αργότερα, το 2005, προέβη και στις επίμαχες ανταλλαγές δια των οποίων φέρεται να αντήλλαξε τις εν λόγω εκτάσεις με ακίνητα του δημοσίου πολύ μεγαλύτερης αξίας.
    Είναι φανερό ότι οι ευθύνες των ερμοδίων υπουργών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν είναι μόνο πολιτικές αλλά και ποινικές, αφού αναγνώρισαν χωρίς κανένα απολύτως νόμιμο λόγο ότι η λίμνη Βιστωνίδα και οι πέριξ αυτής εκτάσεις ανήκουν στην Μονή Βατοπεδίου, διαπράττοντας το έγκλημα της απιστίας. Αλλά για τους υπουργούς επήλθε παραγραφή δυνάμει του διαβόητου άρ.86 παρ.3 του Συντάγματος. Έτσι απέμειναν να κατηγορούνται οι υπόλοιποι και κυρίως ο  Εφραίμ , ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου, ο οποίος κατηγορείται για ηθική αυτουργία σε απιστία και ψευδή βεβαίωση, απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παρπανομες δραστηριότητες και του επιβλήθηκε -εις επίδειξη αυστηρότητας και μάλλον για να ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη-  προσωρινή κράτηση με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.
    Σήμερα που οι υπουργοί δεν δικάζονται ως κατηγορύμενοι για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, ποικιλώνυμα συμφέροντα πολιτικών, τηλεοπτικών σταθμών, εφημερίδων, δημοσιογράφων , αλλά και του ρωσικού κράτους το οποίο εμφανίζεται ως προστάτης της  Μονής Βατοπεδίου ήδη από τον 17ο αιώνα, επιχειρούν με κάθε τρόπο να επηρεάσουν τις αποφάσεις τις δικαιοσύνης και να πείσουν την κοινήν  γνώμη ότι δεν υπήρξε καν το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Απομένει να δοκιμαστεί η αντοχή των δικαστικών λειοτυργών, οι οποίοι μέχρι σήμερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν έχουν δώσει δείγματα μεγάλης γεναιότητας.
    

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

     Το περασμένο καλοκαίρι δημοσιεύθηκε στο γερμανικό περιοδικό DER SPIEGEL ένα άρθρο με τίτλο "ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ". Στο συγκεκριμένο κείμενο ο συγγραφέας διατύπωνε την άποψη ότι  τρεις οικογένειες, προκειμένου να διατηρήσουν την πολιτική εξουσία, οδήγησαν των χώρα στην χρεοκοπία με διορισμούς , μίζες και διαφθορά.
    Ασφαλώς τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη και τα κόμματά τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν εκλογική πελατεία και να αποκλείσουν οποιαδήποτε ανανέωση της πολιτικής ζωής, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα διορίζοντας περίπου ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους  και καταλήστευσαν το δημόσιο με μίζες και διαφθορά, δημιουργώντας ένα καθεστώς απίστευτης διαπλοκής με ΜΜΕ, συνδικαλιστές, τράπεζες, δικαιοσύνη και επιχειρήσεις.
    Το ανωτέρω καθεστώς της μεταπολίτευσης, όχι μόνο επιβλήθηκε της κοινωνίας, αλλά δημιούργησε μία δεύτερη κοινωνία, η οποία ζούσε και ζει παρασιτικά σε βάρος της πρώτης. Η εν λόγω "αντικοινωνία" αποτελείται από τους ίδιους τους πρωτεργάτες της μεταπολίτευσης, τους στρατούς των κομμάτων, τους  δεκάδες χιλιάδες αργόμισθους παχυλά αμειβόμενους διορισμένους στον δημόσιο τομέα, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που τρέφονται με δημόσιες συμβάσεις, διάφορους μεγαλοεκδότες της διαπλοκής,  επιδοτούμενες από το κράτος μη κυβερνητικές οργανώσεις κ.α.
    Αυτή η "αντικοινωνία" απομυζεί συστηματικά την κοινωνία. Πλούτισε σε βάρος της χώρας. Υπήρξε αχόρταγη και αδίστακτη και τελικώς οδήγησε στην χρεοκοπία και το μνημόνιο.
    Στην αρχή οι κρατούντες υπέγραψαν το μνημόνιο, διότι αλλιώς θα κατέρρεε η χώρα και θα έχαναν την εξουσία. Το μνημόνιο προέβλεπε λιτότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά οι κρατούντες, οι οποίοι δεν ήθελαν να θίξουν τα προνόμια της αντικοινωνίας, απέφυγαν τις μεταρρυθμίσεις και επέβαλαν μόνο αύξηση φόρων και οριζόντιες μισθώσεις μισθών και συντάξεων. Διακήρυτταν ότι θα προβούν σε συγχωνεύσεις και καταργήσεις φορέων του δημοσίου και δεν αποφάσισαν ούτε μία. Προγραμμάτιζαν δήθεν αποκρατικοποιήσεις χωρίς να επιτευχθεί καμία. Ουδόλως έθιξαν τα προνόμια βουλευτών και μελών κυβέρνησης, ούτε περιόρισαν τις δαπάνες. Δεν έπραξαν τίποτε για τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, ούτε για την εξυγίανση της δικαιοσύνης. Δεν αξιοποίησαν ούτε κατ' ελάχιστον την δημόσια περιουσία , δεν πάταξαν την φοροδιαφυγή και ειδικώς την φοροδιαφυγή των μεγαλοοφειλετών του δημοσίου. Κάθε φορά που βρίσκονταν εκτός στόχων του μνημονίου επέβαλαν νέους φόρους και  ισχυρίζονταν ότι το επιβάλλει η τρόικα.
   Όμως τώρα τα ψέμματα τελείωσαν. Προ ημερών, ο εκπρόσωπος της τρόικας δήλωσε ότι εάν δεν γίνουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και συνεχιστεί η αύξηση φόρων και η μείωση μισθών και συντάξεων, το έλλειμμα  δεν θα μειωθεί αλλά θα παραμείνει το επίπεδο του 10%.
    Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει πλέον άλλο περιθώριο για αφαίμαξη της κοινωνίας, διότι η χώρα θα καταρρεύσει πλήρως εάν δεν απαλλαγεί από τα παράσιτα.Τα παράσιτα το γνωρίζουν ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουν και αυτά. Αλλά δεν θέλουν και γι' αυτό το λόγο έχουν θέσει σε εφαρμογή την προπαγάνδα της δραχμής. 
      Προπαγάνδα της δραχμής ασκούν όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν συμφέρον να μην αλλάξει τίποτε σε αυτή την χώρα και επομένως, εάν πρόκειται να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, προτιμούν την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την μετατροπή της σε δεύτερη Αλβανία. Επίσης, όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν φυγαδεύσει τα κεφάλαιά τους σε τράπεζες του εξωτερικού και, σε περίπτωση επιστροφής στην δραχμή, θα έλθουν με το ευρώ στο χέρι να αγοράσουν κάθε σπιθαμή ελληνικής γης.
   Ο ελληνικός λαός πρέπει να διώξει τους φαύλους, να δημιουργήσει ένα νέο υγιές πολιτικό σύστημα και να αγωνιστεί για την διατήρηση της χώρας στον πυρήνα της Ευρώπης, όπου πρέπει να βρίσκεται.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟ ΜΟΝΤΙ

   Ο Μάριο Μόντι, οικονομολόγος, πολιτικός και επί πολλά έτη Ευρωπαίος επίτροπος, ανέλαβε πρωθυπουργός της Ιταλίας μετά την παραίτηση του Σύλβιο Μπερλουσκόνι. Με την συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων και έχοντας την εκτίμηση της κοινωνίας σχημάτισε ενδεκαμελή κυβέρνηση τεχνοκρατών και κράτησε ο ίδιος το υπουργείο οικονομικών και εκπόνησε σκληρό πρόγραμμα για την διάσωση της οικονομίας της Ιταλίας λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ουδέποτε πρόκειται να επικαλεστεί ενώπιον του ιταλικού λαού την δικαιολογία ότι είναι υποχρεωμένος να θεσπίζει τα διάφορα μέτρα επειδή του το ζήτησε η Ευρώπη.
    Στην Ελλάδα ο πατριωτισμός δεν έφθασε μέχρι εκεί. Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης υπό την προεδρία του Κάρολου Παπούλια χρειάσθηκαν μία εβδομάδα για να παραδώσουν την πρωθυπουργία στον Λουκά Παπαδήμο αφού προηγουμένως είχαν στραφεί χωρίς αποτέλεσμα στις σπουδαίες υποψηφιότητες των κυρίων Κακλαμάνη και Πετσάλνικου. Αλλά και ο Παπαδήμος δεν φαίνεται να έχει το παράστημα του Μόντι, διότι ούτε κατάφερε να φέρει ανθρώπους της εμπυστοσύνης του στο υπουργικό συμβούλιο, ούτε ελέγχει όπως αρμόζει σε πρωθυπουργό τα μέλη της κυβέρνησης.
    Λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία της 49μελούς κυβέρνησης Παπαδήμου, οι υπουργοί της, αντί να εργασθούν εντατικά για την διάσωση της χώρας, άρχισαν να συναγωνίζονται ποιος από αυτούς θα γίνει περισσότερο αρεστός στους πολίτες. 
    Πρώτος και καλύτερος ο υπουργός οικονομικών, ο οποίος θυμήθηκε την πολύτεκνη με τα δεκαέξι παιδιά για να αρχίσει τις εκπτώσεις όσον αφορά το τέλος ακινήτου και να δώσει το μήνυμα ότι με κάποιον γνωστό από το κόμμα, ή στις επιτροπές που θα συσταθούν μπορεί ο καθένας να επιτύχει την μη πληρωμή του τέλους εις βάρος των υπολοίπων. Τον υπουργό οικονομικών συναγωνίζονται σε ανευθυνότητα και οι υπόλοιποι με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τους υπουργούς του ΛΑ.Ο.Σ., ήτοι τον κύριο Βορίδη, ο οποίος υποστήριξε ότι δεν μπορεί να εφαρμοσθεί η εφεδρεία στα μέσα μεταφοράς, τον κ. Γεωργιάδη, ο οποίος ήλθε σε αντιπαράθεση με τον υπουργό προσασίας του πολίτη περί του ποιος έχει την νομοθετική αρμοδιότητα σε θέματα ασφάλειας της ναυτιλείας και τον υφιπουργού γεωργίας, ο οποίος ζητεί από τον κ. Βενιζέλο να εξαιρεθούν και τα ακίνητα γεωργικής χρήσης από το τέλος ακινήτου. Σύμφωνα με όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους, των οποίων τον τυχοδιωκτισμό και την ανευθυνότητα δεν φαίνεται ότι μπορεί να τιθασεύσει ο Λουκάς Παπαδήμος, από το τέλος ακινήτου πρέπει να εξαιρεθούν και οι ανάπηροι ανεξαρτήτως εισοδημάτων τους. Συνεπώς, σύμφωνα με την κυβέρνηση, εάν ο Υπουργός οικονομικός της Γερμανίας Σόιμπλε είχε ακίνητο στην Ελλάδα, δεν θα επιβαρυνόταν με το τέλος ακινήτων διότι είναι ανάπηρος!
     Προ ολίγων ημερών ο Μάριο Μόντι δήλωσε ότι δεν πρόκειται να εισπράξει τους προβλεπόμενους μισθούς του πρωθυπουργού και του υπουργού οικονομικών, θεωρώντας μάλιστα την πράξη αυτή ως καθήκον του απέναντι στην δοκιμαζόμενη από την λιτότητα ιταλική κοινωνία.
   Στην Ελλάδα οι μισθοί και συντάξεις που λαμβάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας είναι μεγαλύτεροι από τον μισθό του Ομπάμα και προσεγγίζουν τις 450.000 ευρώ ετησίως. Παρομοίως και οι μισθοί και τα οικονομικά προνόμια πρωθυπουργού, υπουργών, μελών κυβέρνησης και βουλευτών. Όλοι αυτοί και τα κόμματά τους, οι οποίοι οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία, δείχνουν την δήθεν ευαισθησία τους με εύκολα λόγια, ουδέποτε όμως είχαν την ευθιξία να δηλώσουν ότι, ως υπεύθυνοι για την κρίση, χαρίζουν τους παχυλούς μισθούς τους στο ελληνικό κράτος και ψηφίζουν την διακοπή της χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό. 
      Το παράδειγμα του Μάριο Μόντι είναι πολύ ξένο με την ελληνική πραγματικότητα.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΕΡΙ ΚΡΥΦΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΟΜΑΔΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ
    Σχετικά με την καταγγελία του Έλληνα βουλευτή του ελβετικού κοινοβουλίου Ιωσήφ Ζησιάδη περί υπάρξεως κρυφών τραπεζικών λογαριασμών Ελλήνων βουλευτών στην Ελβετία και δεδομένου ότι υπήρξαν βουλευτές οι οποίοι ζήτησαν από τον πρόεδρο της βουλής και τον υπουργό οικονομικών την άμεση διεξαγωγή έρευνας επί του θέματος, έχουμε να προτείνουμε μία απλή και καθόλου χρονοβόρα λύση: Με πρωτοβουλία του αρμοδίου υπουργού οικονομικών, να ζητηθεί η συναίνεση κάθε προσώπου το οποίο άσκησε καθήκοντα βουλευτή κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης στην άρση κάθε απορρήτου που αφορά πληροφορία περί ύπαρξης τραπεζικού λογαριασμού του σε οποιαδήποτε τράπεζα της Ελβετίας. Έτσι θα λάμψει αμέσως η αλήθεια και θα πληροφορηθούν τάχιστα οι αρχές και ο ελληνικός λαός εάν πράγματι υπάρχουν βουλευτές οι οποίοι διατηρούν κρυφούς τραπεζικούς λογαριασμούς και εμποδίζουν την επίτευξη σχετικής φορολογικής συμφωνίας μεταξύ ελληνικής και ελβετικής κυβέρνησης.
     Είμαστε βέβαιοι ότι όλοι οι βουλευτές καθώς και οι οικογένειές τους οι οποίοι δεν έχουν να κρύψουν τίποτε θα ανταποκριθούν αμέσως σε ένα τέτοιο αίτημα και θα παράσχουν ευχαρίστως την συναίνεση σε άρση του τραπεζικού απορρήτου τους.
      Εξάλλου, επειδή υπήρξε η πληροφορία ότι ο Πρόεδρος της Βουλής αρνείται να αναρτήσει στο διαδίκτυο τις δηλώσεις ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των βουλευτών και υπουργών με την αιτιολογία ότι δήθεν κάτι τέτοιο θα προσέκρουε στις διατάξεις περί προσωπικών δεδομένων, θα θέλαμε να πληροφορήσουμε τον κ. Πρόεδρο ότι τέτοιο ζήτημα δεν υφίσταται διότι σύμφωνα με την παρ.3 άρ.3 του νόμου 3213\2003, όχι μόνον επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται η δημοσιοποίηση των εν λόγω δηλώσεων. Ας αφήσει λοιπόν τις δικαιολογίες προκειμένου να εφαρμοστούν έστω και κατ’ ελάχιστον οι επιταγές περί διαφάνειας και ελέγχου όσων ασκούν δημόσια εξουσία και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα.   

                                                                   Χρήστος Λυντέρης
                                               Συντονιστής ομάδας δικαιοσύνης

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

ΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

   Σήμερα 21-11-2011 οι δήμαρχοι Σαρωνικού, Πετρούπολης, Νέας Ιωνίας, Νέας Σμύρνης, Αργυρούπολης, Νίκαιας, Περάματος και Κερατσινίου κατέλαβαν το γραφείο του προέδρου της ΔΕΗ με αφορμή την επιβολή του ειδικού τέλους ακινήτων, το οποίο ως γνωστόν εισπράττεται μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος. Οι εν λόγω εμφανίστηκαν στην τηλεόραση, κατηγόρησαν τον πρόεδρο της ΔΕΗ διότι δεν τους συμπεριφέρθηκε κατά τον αρμόζοντα τρόπο και δήλωσαν ότι θα αποτρέψουν με κάθε τρόπο την διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος σε όσους δεν καταβάλουν το ειδικό τέλος ακινήτου. Μάλιστα ξεκαθάρισαν ότι, εάν τελικώς η ΔΕΗ κόψει το ρεύμα σε δημότες τους, θα διατάξουν τις υπηρεσίες των δήμων τους να το επανασυνδέσουν με όποιο τρόπο είναι εφικτό, προκαλώντας μάλιστα όποιον νομίζει ότι παρανομούν να έλθει να τους συλλάβει. Στον ίδιο αγώνα και ο κ. Φωτόπουλος, μέγας αγωνιστής των δικαιωμάτων του λαού - πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ο οποίος, συνεπικουρούμενος από άλλα λαϊκά παλικάρια, κατέλαβε τις υπηρεσίες όπου εκδίδονται οι εντολές διακοπής ρεύματος και δήλωσε ότι είναι έτοιμος να παρανομήσει  και να συλληφθεί για το καλό των φτωχών.
    Πέραν των ανωτέρω και άλλοι δήμαρχοι , μεταξύ αυτών και ο δήμαρχος Φιλοθέης- Ψυχικού, καλούν τους δημότες σε μη πληρωμή του ειδικού τέλους ακινήτου και θέτουν τις νομικές και άλλες υπηρεσίες των δήμων τους για τον ιερό σκοπό.
    Οι δήμαρχοι των φτωχών αγωνίζονται τίμια και αγνά για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων! Την ίδια στιγμή βεβαίως, οι ίδιοι δήμαρχοι και οι ίδιοι δήμοι, όπως και πολλοί άλλοι ακόμη, οφείλουν μισθούς μηνών στις δημοτικές καθαρίστριες, δεν έχουν να πληρώσουν ούτε  το κρέας για την σίτιση των παιδιών στους παιδικούς σταθμούς και χρωστούν χιλιάδες ευρώ σε έξοδα πετρελαίου ή φυσικού αερίου με αποτέλεσμα να κόβεται η θέρμανση σχολικών κτιρίων. 
    Οι ίδιοι μεγάλοι αγωνιστές είναι εκείνοι οι οποίοι υπερχρέωσαν τους δήμους με διορισμούς ημετέρων, επιχορηγήσεις πάσης φύσεως σωματείων, φιέστες και διαφθορά, ενώ βεβαίως είναι απολύτως ανίκανοι να αξιοποιήσουν έστω και  κατ' ελάχιστο την δημοτική περιουσία, ώστε να αποκτήσουν πόρους εις όφελος της κοινωνίας. Έχουν το θράσος να προτρέπουν σε παρανομία θέτοντας μάλιστα και τις δημοτικές, ήτοι τις δημόσιες υπηρεσίες στην εξυπηρέτηση του παράνομου σκοπού λες και οι ίδιοι είναι αμέτοχοι στην χρεοκοπία της χώρας, στην αυθαιρεσία και την αθλιότητα που οδήγησε την χώρα στην σημερινή κρίση. Είναι οι δήμαρχοι, οι οποίοι έχουν μάθει να ζητούν και να παίρνουν , αλλά ποτέ να δουλεύουν και να προσφέρουν.
     Εμφανίζονται ως οι δήμαρχοι των φτωχών και του λαού. Αλλά είναι οι δήμαρχοι της φαυλότητας και  συγκαταλέγονται και αυτοί μεταξύ των αρχιερέων της διαφθοράς.

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΝΤΕΡΗΣ - Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ - ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΕ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΤΟΠΙΝ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

   
      Είναι φανερό ότι η μεγάλη οικονομική κρίση και η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να την αντιμετωπίσει έστω και στοιχειωδώς, οδήγησαν στην γελοιοποίησή του.
    Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του απέτυχαν παταγωδώς να προβούν στις στοιχειώδεις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις. Έχουν χάσει πλήρως την αξιοπιστία τους έναντι των εταίρων και απώλεσαν κάθε στήριξη στην κοινωνία.
      Η ΝΔ  εξαιτίας του απίστευτου τυχοδιωκτισμού του αρχηγού της δεν θυμίζει σε τίποτε το κόμμα που ήταν προσηλωμένο στην Ευρώπη, αλλά συμπεριφέρεται ως κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ επί εποχής Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν τυγχάνει καμίας εκτίμησης , ούτε από τα αδελφά ευρωπαϊκά κόμματα . Αλλά και στην ελληνική κοινωνία έχει μικρά ερείσματα.
     Αποκορύφωμα της φαυλότητας των δύο κομμάτων και των ηγετών τους υπήρξαν τα τραγελαφικά γεγονότα που προηγήθηκαν του σχηματισμού της λεγόμενης μεταβατικής κυβέρνησης συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο, όπου άφωνη η κοινή γνώμη παρακολουθούσε το μέγεθος της ανικανότητας και του τυχοδιωκτισμού.
     Ωστόσο, η κρίση επέτεινε την κατάρρευση και, μετά την γελοιοποίηση , εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια ανατροπής του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Συγκεκριμένα:
     1. Για πρώτη φορά στην ιστορία της μεταπολίτευσης η βουλή αφυπνίσθηκε και οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων ανέτρεψαν την βούληση των αρχηγών τους. Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε την κυβέρνηση. Και οι δύο επέβαλαν να μην τοποθετηθεί πρωθυπουργός μαριονέτα.
   2. Για πρώτη φορά επετεύχθη κυβέρνηση συνεργασίας. Εάν επιτύχει τον σκοπό της θα εξαφανιστεί ο μύθος των ισχυρών κυβερνήσεων και τα μεγάλα κόμματα θα πάψουν να εκβιάζουν τους πολίτες με την απειλή ότι δεν μπορούν δήθεν να συνεργαστούν και ένα δεν εκλεγεί αυτόνομη κυβέρνηση η χώρα θα περιέλθει σε ακυβερνησία.. Η νέα βουλή θα είναι βουλή πολλών μικρών κομμάτων και θα προκύψει νέα κυβέρνηση συνεργασίας διότι θα είναι αδύνατη η σύσταση αυτοδύναμης κυβέρνησης. Οι πολίτες θα μπορούν να ψηφίζουν ελεύθερα το κόμμα που τους εκφράζει όσο μικρό και εάν είναι.
     3. Για πρώτη φορά εμφανίζεται πρωθυπουργός τεχνοκράτης χωρίς τις ιδιότητες του δήθεν ρήτορα με το πομπώδες ύφος και τις αλλοπρόσαλες υποσχέσεις οι οποίες μέχρι σήμερα κρίνονταν αναγκαίες για έναν υποψήφιο πρωθυπουργό. Ο νέος πρωθυπουργός ίσως δεν είναι ικανός να συνεπάρει τα πλήθη από το "προεκλογικό μπαλκόνι" . Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι είναι πολύ σοβαρότερος και ικανότερος των δύο "μεγάλων αρχηγών". Εάν επιδείξει έργο παρά τους συμβιβασμούς και το μεγάλο κυβερνητικό σχήμα, είναι πιθανόν να προκύψουν νέα πολιτικά σχήματα και να τεθούν στο περιθώριο οι βρυκόλακες του παρελθόντος.
       Το περασμένο καλοκαίρι, μέσα από ένα κείμενο με τον  τίτλο "το καθεστώς της μεταπολίτευσης μπροστά στο ύστατο έγκλημα" είχα διατυπώσει την άποψη ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι και δανειστές, αντί να διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ, ίσως επέλεγαν να αντικαταστήσουν το φαύλο πολιτικό σύστημα. Φαίνεται ότι προς αυτή την κατεύθυνση προσανατολίστηκαν. Αλλά δεν είναι μόνοι. Έχουν μαζί τους και την μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού, ο οποίος με τις αντιδράσεις του συνέβαλε στην ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού και καλείται τώρα να προτιμήσει με την ψήφο του νέα πολιτικά σχήματα.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ

       " Η τοι μεν πρώτιστα Χάος γένετ' αυτάρ' έπειτα 
         Γαι' ευρύστερνος, πάντων έδος ασφαλές αιεί,
         αθανάτων, οι έχουσι κάρη νιφόεντος Ολύμπου, 
         Τάρταρα τ' ηερόεντα μυχώ χθονός ευρυοδείης,
         ηδ' Ερος, ος κάλλιστος εν αθανάτοισι θεοίσι, 
         λυσιμελής, πάντων δε θεών πάντων τ' ανθρώπων 
         δάμναται εν στήθεσσι νόον και επίφρονα βουλήν.
         Εκ Χάεος δ' Έρεβος τε μέλαινα τε Νυξ εγένοντο.
         Νυκτός δ' αύτ' Αιθήρ και Ημέρη εξεγένοντο, 
         ους τέκε κυσαμένη Ερέβει φιλότητι μιγείσα..." (Ησίοδος, Θεογονία 116-125)
    Μετάφραση:  "Στην αρχή έγινε το Χάος και ύστερα  η ευρύστερνη Γη, το αιώνιο και στέρεο βάθρο όλων των αθανάτων που κατέχουν την κορυφή του χιονοσκέπαστου Ολύμπου
και τα ζοφερά τα Τάρταρα μέσα στης μεγαλόδρομης της Γης τα βάθη
και ο Έρως που είναι ο πιο ωραίος μέσα στους αθάνατους θεούς, τα μέλη κόβει και όλων των θεών και των ανθρώπων αυτός λυγάει τα στήθη , την ψυχή και σβήνει την περίσκεψη του νου τους.
Και από το Χάος το Έρεβος γεννήθηκε και η μαύρη Νύχτα και από την Νύχτα πάλι ο Αιθέρας και η Ημέρα γεννήθηκαν που τους γέννησε από το σπέρμα του Ερέβους ερωτικά σαν έσμιξε μαζί του..."
  
    Ο Ησίοδος μέσα από την "Θεογονία" εξέφρασε τις σοφές αντιλήψεις των Ελλήνων.για την γέννηση του κόσμου. Αλλά η κοσμογονία δεν ήταν απλό πράγμα, διότι αρχικώς υπήρχε μόνο το Χάος. Έπειτα γεννήθηκαν η Γη, τα Τάρταρα και ο Έρως. Τέκνα του Χάους είναι το βαθύ Σκοτάδι ("Έρεβος¨) και η Νύχτα και από την ερωτική συνεύρεση της Νύχτας και του Ερέβους προέκυψε ο Αιθέρας και η Ημέρα.    
   Είναι προφανές  ότι δεν είναι εύκολο πράγμα η μετάβαση από το Χάος στην Ημέρα. Χρειάζεται να σχηματιστεί πρώτα η στέρεη Γη και τα Τάρταρα. Έπειτα πρέπει να γεννηθεί ο Έρωτας που είναι η κινητήριος δύναμη κάθε δημιουργίας. Απαιτείται η βοήθεια του έρωτα και των γόνιμων ιδεών για να σμίξει το Έρεβος με την Νύχτα και από το σπέρμα του Ερέβους να γεννηθεί επιτέλους ο Αιθέρας και η Ημέρα. Αλλά και πάλι η γέννηση της φωτεινής Ημέρας δεν είναι παρά μόνο η αρχή, διότι θα χρειαστεί η θεογονία, η τιτανομαχία και η ηρωογονία για να φθάσουμε στην γέννηση του Προμηθέα που δίδαξε στον άνθρωπο την χρήση της φωτιάς.
    Από το χάος έως τον Προμηθέα (αλλά και μετά από αυτόν) ο κόσμος εξελίχθηκε μέσα από σκληρές πράξεις βίας. Ο Ησίοδος γράφει ότι ο Τιτάνας Κρόνος (κάποιοι υποστηρίζουν ότι Κρόνος σημαίνει χρόνος), ο οποίος προέκυψε από την ένωση της Γης και του Ουρανού, κυριάρχησε ακρωτηριάζοντας τα γεννητικά όργανα του πατρός του του Ουρανού και στην συνέχεια καταβρώχθιζε τα παιδιά του για να μην του πάρουν την εξουσία! Αλλά ο γιός του Κρόνου, ο Δίας, γλίτωσε χάρη στην μητέρα του Ρέα και με την βοήθεια των άλλων θεών του Ολύμπου νίκησε τους Τιτάνες και τους έστειλε στα Τάρταρα.  Τότε έλαβε παραστάτες του το Κράτος και την Βία.  Δεν ήθελε όμως να μοιραστεί με τους ανθρώπους το μυστικό της φωτιάς. Γι' αυτό και όταν ο ευεργέτης των ανθρώπων Προμηθέας τους προμήθευσε την χρήση της ο Δίας θύμωσε και τον φυλάκισε στον Καύκασο όπου δύο όρνια του έτρωγαν το σηκώτι.
     Είναι πολύ σκληρό γεγονός η κοσμογονία. Θέλει πολύ αγώνα να φθάσει μία κοινωνία από το χάος στην ημέρα και από εκεί στο Κράτος και στην χρήση της φωτιάς για το καλό των ανθρώπων.
    Κάποιοι έγραψαν χθες ότι βρισκόμαστε στο Χάος. Καιρός να ξεκινήσει η σκληρή και υπέροχη διαδικασία της κοσμογονίας....

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

ΙΣΗΓΟΡΙΑ: ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

ΙΣΗΓΟΡΙΑ: ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ: Όπως διδάσκει μία πασίγνωστη κωμωδία η οποία προβλήθηκε πριν από πολλά χρόνια στους κινηματογράφους, στην κοινωνική ζωή της Ελλάδας της ...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

    Όπως διδάσκει μία πασίγνωστη κωμωδία η οποία προβλήθηκε πριν από πολλά χρόνια στους κινηματογράφους, στην κοινωνική ζωή της Ελλάδας της δεκαετίας του ΄60 οι τσαρλατάνοι που ήθελαν να αποφύγουν τον γάμο εφάρμοζαν ένα τέχνασμα το οποίο έφερε την ονομασία "στρίβειν δια του αρραβώνος". Σύμφωνα με το κόλπο αυτό, του οποίου χαρακτηριστικός κινηματογραφικός εκφραστής ήταν ο μεγάλος κωμικός Ντίνος Ηλιόπουλος, εάν η πίεση της γυναίκας και της οικογενείας της για σύναψη γάμου γινόταν αφόρητη, ο άντρας αντί γάμου σύναπτε αρραβώνα! Με αυτόν τον τρόπο γινόταν συμπαθής στην οικογένεια της μνηστής του, δεν τον ενοχλούσε κανείς, έτρωγε, έπινε και γλεντούσε τα κάλλη της μνηστής του, κέρδιζε χρόνο και, ενώ όλοι νόμιζαν ότι επίκειται ο γάμος, εκείνος γινόταν ...καπνός! 
    Στην πολιτική ζωή της μεταπολίτευσης υπάρχουν κάποιοι άλλοι τσαρλατάνοι. Αυτοί έφτιαξαν ένα πολιτικό σύστημα στα μέτρα τους, έστειλαν τον λαό στο περιθώριο, έθεσαν υπό κηδεμονία την δικαστική εξουσία και διαπλέχθηκαν με οικονομικούς παράγοντες και εκδότες ΜΜΕ. Το σύστημά τους ονομάστηκε δήθεν δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από κληρονομική ολιγαρχία, όπου λίγες οικογένειες μεταβίβαζαν κληρονομικώ δικαίω την εξουσία σαν να ήταν το φέουδό τους. Οι άρχοντες και τα κόμματά τους, διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι, διόριζαν και λάμβαναν μίζες για να διατηρήσουν τα πολιτικά κεκτημένα.   
     Υπό αυτές τις συνθήκες πρωτοφανούς φαυλότητας, δεν άργησε να έλθει η ώρα της χρεοκοπίας. Η χώρα λοιδορήθηκε και τέθηκε υπό επιτροπεία. Οι κρατούντες δεν μπορούσαν να υποσχεθούν πλέον τους διορισμούς και τα προνόμια του παρελθόντος και οι αγανακτισμένοι πολίτες βγήκαν στην πλατεία Συντάγματος.. 
     Αυτές τις κρίσιμες ώρες που τα παράθυρα της βουλής ήταν ερμητικά κλειστά και έξω από αυτήν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών μούτζωναν και φώναζαν εν χορώ "κλέφτες - κλέφτες", ο πρωθυπουργός και οι σύμβουλοί του προκειμένου να εκτονώσουν την οργή του κόσμου και να δείξουν ότι σκοπεύουν να προβούν σε μεταρρυθμίσεις, σκαρφίστηκαν το τέχνασμα να υποσχεθούν ότι το φθινόπωρο θα διενεργηθεί δημοψήφισμα για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Προσέθεσαν στην συνταγή και τα γνωστά δοκιμασμένα κόλπα της καπηλείας των διαδηλώσεων από γελοίους αριστεριστές και της προβοκάτσιας των γνωστών - αγνώστων κουκουλοφόρων και ο κόσμος υποχώρησε.
     Αλλά το καλοκαίρι πέρασε και ήλθε γρήγορα το φθινόπωρο. Ο Παπανδρέου όχι μόνο ξέχασε τις υποσχέσεις περί δήθεν διενέργειας δημοχηφίσματος για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα , αλλά δεν προέβη σε καμία σοβαρή μεταρρύθμιση.Οι δε λοιποί τσαρλατάνοι της μεταπολίτευσης ενδιαφέρονταν μόνο να αποκομίσουν μικροπολιτικά οφέλη αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. Σήμερα που η χώρα σύρθηκε σε ελεγχόμενη πτώχευση, ο πρωθυπουργός, προκειμένου να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο εξουσίας, εξήγγειλε πάλι δημοψήφισμα, όχι για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, ως όφειλε, αλλά για την έγκριση της πρόσφατης συμφωνίας με τους δανειστές μας. Όπως είπε εύστοχα ένας καλός φίλος "είναι σαν να βάζουν φωτιά  στο σπίτι σου και μετά να σε ρωτούν εάν θέλεις να καλέσουν την πυροσβεστική"!
   Εάν ο κύριος Παπανδρέου δεν το αντιλαμβάνεται ο ελληνικός λαός οφείλει να του καταστήσει σαφές ότι δεν μπορεί να παίζει με τον θεσμό του δημοψηφίσματος. Και εάν το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να αλλάξει, οι πολίτες δικαιούνται να ζητήσουν την ανατροπή του μέσα από ένα δημοψήφισμα που θα εγκαθιδρύσει ένα νέο -δημοκρατικό- πολιτικό σύστημα.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΙΖΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ

   Στις 18-10-2011, ώρα 7.00μμ,  στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (Ακαδημίας 60), το περιοδικό Αντίφωνο διοργάνωσε με επιτυχία εκδήλωση-συζήτηση  με θέμα "Η ανάγκη ριζικής συνταγματικής μεταρρύθμισης".

   Συμμετείχαν:  Χρήστος Λυντέρης, Δικηγόρος, Δρ. Νομικής,  Βασίλης Ξυδιάς, Εκπαιδευτικός Θεολόγος,  Χάρης Οικονομόπουλος, Δικηγόρος,  προεδρεύων φίλος του Ομίλου "Ελπίδες".  Συντονιστής  ο δικηγόρος και συγγραφέας  Χρήστος Αναγνώστου.
  Συζητήθηκε και η ιδέα για διοργάνωση διαδικτυακού  δημοψηφίσματος από ευρύτερη ομάδα ιστοσελίδων.

   Η εκδήλωση προβλήθηκε ζωντανά στο διαδίκτυο από την διεύθυνση Livemedia. gr. Στην ίδια διεύθυνση μπορείτε να δείτε το βίντεο της εκδήλωσης.
   

 

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ "ΕΙΣΕΡΧΕΣΘΑΙ"

      Σύμφωνα με το άρ.11 του Συντάγματος "1. Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα. 2. Μόνο στις δημόσιες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Οι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά , αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει." Πρόκειται για το ατομικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι, ή άλλως, το δικαίωμα της συναθροίσεως, δηλαδή το δικαίωμα συγκέντρωσης με σκοπό την έκφραση ή ανταλλαγή γνώμης ή την εκδήλωση φρονημάτων ή αιτημάτων.
   Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι δεν απαντάται για πρώτη φορά στο ισχύον Σύνταγμα αλλά θεσπίσθηκε ήδη από το Σύνταγμα του 1864 περίπου με την ίδια διατύπωση: "Οι Έλληνες έχουσι το δικαίωμα του συνέρχεσθαι ησύχως και αόπλως. Μόνον εις τας δημοσίας συναθροίσεις δύναται να παρίσταται η αστυνομία. Αι εν υπαίθρω συναθροίσεις δύνανται να απαγορευθώσιν, εάν ως εκ τούτων επίκειται κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια."
    Ωστόσο, όπως προκύπτει από την ανάγνωση της ισχύουσας συνταγματικής διατάξεως, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι δεν είναι απεριόριστο αλλά ασκείται μόνο από Έλληνες πολίτες (όχι αλλοδαπούς)  και υπό την προϋπόθεση ότι συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα. 
    Όπως ορθά επισημαίνει η νομική θεωρία (Δαγτόγλου, Ατομικά Δικαιώματα, 2010, σελ.844-845), ήσυχη είναι η συνάθροιση η οποία οργανώνεται και διεξάγεται  "χωρίς την επιδίωξη, άσκηση ή ανοχή βίαιης επιβολής ορισμένων σκοπών." Ακολούθως, δεν αποτελούν "ήσυχες συναθροίσεις" και συνεπώς δεν προστατεύονται από το Σύνταγμα, όχι μόνο εκείνες μέσω των οποίων διενεργούνται επιθέσεις και βιαιοπραγίες, αλλά και όποιες επιδιώκουν ή επιφέρουν σοβαρή παρακώλυση συγκοινωνίας, παρακώλυση λειτουργίας κοινωφελών εγκαταστάσεων, ή ματαίωση ή παρεμπόδιση της λειτουργίας άλλων δημοσίων οργάνων (βλ. Δαγτόγλου, ό.π., σελ..847).
    Τα τελευταία χρόνια, αλλά κυρίως το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται το φαινόμενο της κατάληψης δημοσίων κτιρίων από διάφορες ομάδες. Για περισσότερα από 15 έτη οι αγρότες συνηθίζουν να κλείνουν κατά το δοκούν τις εθνικές οδούς και να αποκλείουν τις συγκοινωνίες. Προ ολίγων ετών με αφορμή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, ομάδα κατέλλαβε το ΚΕΠ Χαλανδρίου, αφαίρεσε τις σφραγίδες του κράτους και τους φακέλους και κατόπιν έστελνε επιστολές με σφραγίδα της ελληνικής δημοκρατίας. Το φετινό καλοκαίρι οι ταξιτζίδες απέκλεισαν το λιμάνι του Πειραιά και κατέλαβαν το Μουσείο της Ακρόπολης  αποκλείοντας το κράτος από την είσπραξη εισητηρίων. Προ ολίγων ημερών μαθητές και εξωσχολικοί (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβανόταν και ένας εκ των ληστών με τα καλάσνικοφ) κατέλαβαν 700 σχολεία, αποκλείοντας δασκάλους, καθηγητές και συμμαθητές τους από την διενέργεια των μαθημάτων. Σήμερα υπάλληλοι της ΔΕΗ έχουν καταλάβει τα εκδοτήρια λογαριασμών και δημόσιοι υπάλληλοι κατέλαβαν δήμους, δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και ΧΥΤΑ και τα σκουπίδια χύνονται στους δρόμους της χώρας.
      Όλοι αυτοί και οι τακτικές τους δεν έχουν βεβαίως κανένα έρεισμα στην διάταξη του άρ.11 του Συντάγματος περί δικαιώματος του συνέρχεσθαι, διότι οι συναθροίσεις τους δεν είναι ήσυχες καθώς σκοπεύουν στην δια της βίας παρεμπόδιση ή παρακώλυση δημοσίων υπηρεσιών. Επιπλέον, οι πράξεις τους δεν είναι απλώς παράνομες, αλλά είναι και αξιόποινες, δεδομένου ότι συνιστούν τουλάχιστον παράνομη βία του άρ.330 του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί όποιον χρησιμοποιώντας σωματική βία, ή απειλή σωματικής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης εξαναγκάζει άλλον σε πράξη, παράλειψη, ή ανοχή. Παρά ταύτα, ουδείς ενδιαφέρεται για την τήρηση της νομιμότητας και κυρίως δεν ενδιαφέρονται η δικαστική εξουσία και η αστυνομία, ήτοι εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον να την προστατέψουν. Η πράξη τους συνιστά τουλάχιστον κατάχρηση εξουσίας (άρ.239 ΠΚ), διότι εν γνώσει τους παραλείπουν να διώξουν κάποιον υπαίτιο αξιόποινης πράξης ή παράβαση καθήκοντος (άρ.259 ΠΚ), διότι με πρόθεση παραβαίνουν τα καθήκοντά τους με σκοπό να προσπορίσουν σε άλλον παράνομο όφελος ή να βλάψουν το κράτος. Αλλά ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;     
    Ακόμη και την ύστατη στιγμή το άθλιο σύστημα της μεταπολίτευσης πράττει ό,τι είναι δυνατόν για την πλήρη διάλυση της χώρας.
 

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Ο ΥΠΟΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

   Τον Ιούλιο 2009 η ΕΥΠ συνέβαλε αποφασιστικά μέσω παρακολούθησης τηλεφωνικών συνδιαλέξεων στην εξάθρωση της διαβόητης συμμορίας η οποία ευθυνόταν για την αρπαγή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου, μία ανθρωποκτονία, απόπειρες ανθρωποκτονιών και άλλα κακουργήματα.
    Αλλά φαίνεται ότι αυτιά του "κοριού" ήταν πολύ μεγάλα και δεν άκουσαν μόνο όσα ήταν αρκετά για την καταδίκη των εν λόγω δραστών. Το μηχάνημα άρσης του τηλεφωνικού απορρήτου φέρεται να κατέγραψε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες οι δράστες συνδέονταν και με πολιτικά πρόσωπα. Οι φήμες διαδώθηκαν και ο τότε διοικητής της ΕΥΠ κ. Κοραντής εμφανίστηκε να δηλώνει ότι "δεν θα δεχόταν ποτέ να κάνει κοπτοραπτική στους διαλόγους".
    Την επόμενη ημέρα ο κ. Κοραντής, αντί να δεχθεί συγχαρητήρια για την επιτυχία, παύθηκε με απόφαση του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος τοποθέτησε στην θέση του τον Εισαγγελέα Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Ο κ. Κοραντής υπέγραψε το υποχρεωτικό για κάθε αποχωρώντα διοικητή της ΕΥΠ πρωτόκολλο τήρησης υπηρεσιακού απορρήτου και σιώπησε. Η κυβέρνηση της ΝΔ αρνήθηκε ότι υπήρχαν καταγραφές συνομιλιών που συνέδεαν καθ' οιονδήποτε τρόπο τους εγκληματίες με πολιτικά πρόσωπα και τα λύτρα των 30 εκ. ευρώ από την αρπαγή Παναγόπουλου δεν βρέθηκαν ποτέ. Εκ των κατηγορουμένων μόνο ένας, ο Γεώργιος Τρομπούκης - εργολάβος δημοσίων έργων, ο οποίος απο τα δημοσιεύματα του τύπου εμφανιζόταν ως εκείνος που θα ασχολείτο με το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος της οργάνωσης, παραδέχθηκε ότι " από το επάγγελμά του" είχε γνωριμίες με πολιτικούς μεταξύ των οποίων και τον τότε υφυπουργό Υγείας Μάριο Σαλμά.  Οι λοιποί κατηγορούμενοι ουδέν ανέφεραν. Δύο εξ αυτών διόρισαν συνήγορό τους τον  γνωστό ποινικολόγο  Σάκη Κεχαγιόγλου - υπόδικο για το λεγόμενο παραδικαστικό κύκλωμα - και ο καθένας έσπευσε να οργανώσει την υπεράσπισή του.
   Έκτοτε παρήλθαν περίπου δύο έτη. Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, η δίκη της συμμορίας χωρίς βεβαίως εκπλήξεις αφορώσες την διαπίστωση της σχέσης των κατηγορουμένων με πολιτικά πρόσωπα. Οι 20 κατηγορούμενοι κατηγορούνται για εγκληματική οργάνωση, ανθρωποκτονία, απόπειρες ανθρωποκτονιών, αρπαγή, εκρήξεις, κατοχή όπλων και πυρομαχικών. Αυτά είναι αρκετά.
   Λίγες ημέρες νωρίτερα, ένας άλλος εμφανιζόμενος ως αστέρας του υποκόσμου, ο Μάκης Ψωμιάδης, ο οποίος αναζητούνταν επί μήνες με ένταλμα σύλληψης για την υπόθεση των "στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων" συνελήφθη να κρύβεται σε βίλα δίπλα στο σπίτι του.  Οδηγήθηκε στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων ωρυόμενος ότι "είναι πολιτικός κρατούμενος", ότι περίμενε να "γυρίσει ο ανακριτής από τις διακοπές του " και ότι "θα τα πει όλα". 
    Σύμφωνα με τα άρ. 279 και 283 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο συλλαμβανόμενος για κακούργημα οδηγείται στον αρμόδιο εισαγγελέα και από αυτόν παραπέμπεται στον ανακριτή, ο οποίος, αμέσως μετά την απολογία του και αφού λάβει την γραπτή σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, δύναται, είτε να τον αφήσει ελεύθερο, είτε να εκδώσει εναντίον του διάταξη περιοριστικών όρων ή ένταλμα προσωπικής κράτησης. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ ανακριτή και εισαγγελέα αποφαίνεται το δικαστικό συμβούλιο.  Εξάλλου, σύμφωνα με το άρ. 282 ΚΠΔ, περιοριστικοί όροι (εγγύηση, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα κλπ) ή προσωπική κράτηση σε περίπτωση κακουργήματος διατάσσονται όταν προκύπτουν "σοβαρές ενδείξεις ενοχής" προκειμένου "να αποτραπεί ο κίνδυνος τέλεσης νέων εγκλημάτων και να εξασφαλιστεί ότι εκείνος στον οποίο επιβλήθηκαν θα παραστεί οπωσδήποτε στην ανάκριση ή στο δικαστήριο και θα υποβληθεί στην εκτέλεση της απόφασης." Επιπλέον, ειδικά για την επιβολή προσωπικής κράτησης, απαιτείται μεταξύ άλλων η αιτιολογημένη διαπίστωση ότι ο κατηγορούμενος "δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα, ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του, ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόποινος ή φυγόδικος.... εφόσον από την συνδρομή των  παραπάνω προκύπτει σκοπός φυγής" . 
    Παρά την ανωτέρω αυστηρότητα των προϋποθέσεων του νόμου ως προς την ευχέρεια επιβολής προσωπικής κρατήσεως είναι προφανές ότι ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος (α) δεν είχε γνωστή διαμονή στη χώρα, (αφού κρυβόταν) και (β) ήταν φυγόποινος, δεδομένου ότι εκκρεμούσε σε βάρος του ανεκτέλεστη ποινή. Εξάλλου, ήταν αυταπόδεικτο ότι είχε σκοπό φυγής. Συνεπώς, εφόσον υπήρχαν σε βάρος του σοβαρές ενδείξεις ενοχής για κακούργημα, ήταν απολύτως αναγκαία η επιβολή προσωπικής κρατήσεως. 
    Πράγματι, ο Εισαγγελέας πρότεινε την σε βάρος του επιβολή προσωπικής κράτησης. Αλλά ο ανακριτής διαφώνησε υποστηρίζοντας ότι αρκούν οι περιοριστικοί όροι..Μέχρι να λύσει την διαφωνία τους το δικαστικό συμβούλιο, ο Ψωμιάδης έφυγε χαμογελώντας με τους δικηγόρους του να ομιλούν για δικαίωση. Όταν το δικαστικό συμβούλιο επεβαλε την προσωπική κράτηση ήταν πλέον αργά διότι ο Ψωμιάδης εξαφανίστηκε.
    Λένε ότι ο Μάκης Ψωμιάδης ήταν βασανιστής των κρατουμένων την περίοδο της δικτατορίας, εμφανιζόμενος στα κρατητήρια ντυμένος ...παππάς! Φαίνεται πάντως ότι μπορεί να επιβιώνει θαυμάσια και με το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ασφαλώς δεν είναι ο μόνος του είδους.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ

      Η Ισλανδία  είναι μία χώρα 300.000 κατοίκων , η οποία βρίσκεται στον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ανάμεσα στην Νορβηγία και την Γροιλανδία. Το κλίμα της επηρεάζεται από τροπικά και πολικά αέρια ρεύματα, αλλά και από ωκεάνια ρεύματα , ήτοι το Ρεύμα του κόλπου και το πολικό Ρεύμα της Ανατολικής Γροιλανδίας. Το έδαφός της δεν έχει διόλου δάση, αλλά καλύπτεται από παγετώνες, βοσκότοπους και τυρφώνες ή στερεοποιημένη λάβα προερχόμενη από τα 200 περίπου ηφαίστειά της, ενώ η μέση θερμοκρασία της είναι 11 βαθμοί Κελσίου τον Ιούλιο και -1 τον Ιανουάριο.
     Ως πρώτος εξερευνητής της Ισλανδίας φέρεται ο Έλληνας Πυθέας ο Μασσαλιώτης, ο οποίος (κατά μία άποψη με την χρηματοδότηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου), απέπλευσε από την Μασσαλία ανάμεσα στο 330-324 πΧ., εξερεύνησε την περιοχή των ακτών και των νήσων του Ατλαντικού, μεταξύ των οποίων και την  "Θούλη" ( πιθανότατα την σημερινή Ισλανδία) και κατέγραψε τις παρατηρήσεις του σε σύγγραμμα υπό τον τίτλο "Τα περί του Ωκεανού", από το οποίο διάφοροι συγγραφείς διέσωσαν μικρά μόνο αποσπάσματα.. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, ο Πυθέας ανάφερε πληροφορίες για την νήσο Θούλη και τους γειτονικούς της τόπους όπου "ούτε γη καθ' εαυτήν υπήρχεν, ούτε θάλασσα, ούτε αήρ, αλλά σύγκριμα τι εκ τούτων", ενώ σύμφωνα με άλλο απόσπασμα που διέσωσε ο βυζαντινός ιστορικός του 6ου αι. μ.Χ. Κοσμάς Ινδικοπλεύστης , όταν ο Πυθέας έφθασε στην Θούλη, οι γηγενείς του έδειχναν "την κοίτην του Ηλίου" δεδομένου ότι τον χειμώνα επικρατούσε συνεχώς νύχτα (" ως εκεί των νυκτών αεί γιγνομένων.") (πρβλ. ΠΑΠΥΡΟΣ - ΛΑΡΟΥΣ- ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ).
    Οι Ισλανδοί ως επί το πλείστον είναι  λαός σκανδιναυικής προελεύσεως, ενώ επικρατούσα θρησκεία είναι ο Λουθηρανισμός. Η οικονομία της χώρας βασίστηκε κυρίως στην αλιεία, για την οποία δεν δίστασε να έλθει σε ρήξη με την Μεγ. Βρετανία το 1975 ("πόλεμος του Βακαλάου", προκειμένου να κατοχυρώσει αποκλειστική οικονομική ζώνη 200 μιλίων), αλλά και με την διεθνή κοινότητα το 1992, δεδομένου ότι δεχόταν πιέσεις για την πλήρη απαγόρευση της φαλαινοθηρίας.
    Εάν όμως η Ισλανδία προόδευσε και απέκτησε αξιοζήλευτο οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο χάρη στην αλιεία,  τον Οκτώβριο 2008 χρεοκόπησε εξαιτίας του τραπεζικού της συστήματος. Η οικονομική κρίση προέκυψε όταν οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας (Landsbanki, Kaupthing Glituir) δημιούργησαν χρέη τα οποία ήταν αδύνατον να επαναχρηματοδοτήσουν, διότι κανείς δεν αναλάμβανε τον κίνδυνο να τις δανείσει. Κανονικά, σε μία τέτοια περίπτωση οι τράπεζες απευθύνονται στην κεντρική τράπεζα της χώρας. Ωστόσο, στην συγκεκριμένη περίπτωση η Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας ήταν αδύνατο να εγγυηθεί την αποπληρωμή των χρεών των εν λόγω τραπεζών, διότι το συνολικό τους χρέος ύψους 50 δις ευρώ ήταν περίπου 6 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας. Ακολούθως, οι τράπεζες κατέρρευσαν.
    Αμέσως το κράτος ανέλαβε την διαχείριση των τραπεζών προκειμένου να τις οδηγήσει σε πτώχευση χωρίς να αναλάβει το χρέος τους και κατόπιν να συστήσει νέες τράπεζες μέσα από τις στάχτες των παλαιών. Η κυβέρνηση επιχείρησε να εγγυηθεί τις εγχώριες καταθέσεις των Ισλανδών, αλλά δήλωσε ότι οι ξένοι πιστωτές, οι οποίοι ήταν κυρίως Βρετανοί, θα λάβουν μόνο 5-15% των απαιτήσεών τους, διότι δεν μπορεί το κράτος να αναλάβει το βάρος των εσφαλμένων κινήσεων των τραπεζών. Ως απάντηση, η Μεγάλη Βρετανία "πάγωσε" τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας Landsbanki εντός Ηνωμένου Βασιλείου ύψους 5 δις ευρώ και χρησιμοποίησε νόμο περί τρομοκρατίας  και εγκληματικότητας για να δεσμεύσει περιουσιακά στοιχεία της εν λόγω τράπεζας ευρισκόμενα εντός Βρετανικού εδάφους εις χείρας Κεντρικής Τράπεζας της Ισλανδίας ή ισλανδικού κράτους. Επιπλέον, η Βρετανική Αρχή Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών χαρακτήρισε χρεοκοπημένη την θυγατρική της Kaupthing  στην Βρετανία, την έθεσε υπό αναγκαστική διαχείριση και πούλησε 2,5 δις δολάρια καταθετών της στην ING.  Ακολούθησαν και άλλες χώρες και τελικώς η ισλανδική κυβέρνηση κατέληξε σε περίγραμμα λύσης με την Βρετανία και την Ολλανδία ώστε να καλύψει μέρος των απαιτήσεων μέσω δανείων.
      Εν τω μεταξύ, οι έντονες εσωτερικές αντιδράσεις οδήγησαν τον Ιανουάριο 2009 στην παραίτηση της κυβέρνησης του Geir H. Haarde ο οποίος ηγείτο του κόμματος της ανεξαρτησίας και στην διενέργεια εκλογών, όπου εξελέγη  κυβέρνηση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με επικεφαλής την Johanna Sigurdardottir. Η νέα κυβέρνηση επιχείρησε να επικυρώσει δια νόμου συμβιβασμό με Μεγ. Βρετανία και Ολλανδία για την αποπληρωμή των τραπεζικών χρεών. Ωστόσο, στο δημοψήφισμα  της 6-3-2010, ο ισλανδικός λαός με ποσοστό 93,2 % ψήφισε "ΟΧΙ" στην καταβολή εκ μέρους του ισλανδικού κράτους ποσού 3,1 δις ευρώ, τα οποία είχαν δοθεί από την Μεγ. Βρετανία και την Ολλανδία για αποζημιώσεις πολιτών τους εξαιτίας της πτώχευσης της τράπεζας Landsbanki. Ομοίως απεφάνθη και σε νέο δημοψήφισμα της 9-4-2011 με ποσοστό 59,77%.
    Αλλά οι Ισλανδοί δεν στάθηκαν μόνο στην μη αποπληρωμή του εναπομείναντος χρέους και στην αλλαγή κυβέρνησης. Στις 27 Νοεμβρίου 2010 εξέλεξαν συντακτική συνέλευση 25 μελών για την προώθηση μεγάλων συνταγματικών αλλαγών σε τομείς όπως οι αρμοδιότητες του Προέδρου και η συμμετοχή των πολιτών στην δημοκρατική διαδικασία, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται και ποινική διερεύνηση του ζητήματος της χρεοκοπίας των τραπεζών, δεδομένου ότι υπήρξαν πληροφορίες περί  τραπεζικών δωρεών προς το τότε κυβερνών κόμμα της ανεξαρτησίας.
    Από το 2008 οι Ισλανδοί διήλθαν μία πολύ δύσκολη τριετία με σοβαρές απώλειες εισοδημάτων και θέσεων εργασίας, κλείσιμο επιχειρήσεων, λιτότητα, ακόμη και μετανάστευση. Προσέφυγαν στο ΔΝΤ από το οποίο δέχθηκαν οικονομική και τεχνική συνδρομή για την ανόρθωση της χώρας. Εφάρμοσαν ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, επαναλειτουργίας του τραπεζικού συστήματος και επανάκτησης της εμπιστοσύ νης του διεθνούς παράγοντα και σήμερα αρχίζουν να ατενίζουν ακι πάλι με αισιοδοξία το μέλλον.
  Ορισμένοι επιπόλαιοι εδώ στην Ελλάδα χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Ισλανδίας για να υποστηρίξουν ότι μπορούμε και εμείς να πούμε "δεν πληρώνω" στους δανειστές μας. Ωστόσο, η Ισλανδία είχε την ευκαιρία και το δικαίωμα να δηλώσει ότι "δεν πληρώνει" με το επιχείρημα ότι δεν υποχρεούται να καλύψει χρέη πτωχευμένων ιδιωτικών τραπεζών.Το πρόβλημα της Ισλανδίας αφορά χρέος τραπεζικό και όχι κρατικό όπως έχει η Ελλάδα. Επιπλέον, οι μη εγχώριοι πιστωτές δεν ήταν κράτη αλλά κυρίως καταθέτες και μάλιστα πολίτες ενός κυρίως κράτους (Μεγ. Βρετανία) ενώ, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, υπήρξε έστω και μερική ικανοποίησή τους.   
    Το παράδειγμα της Ισλανδίας δεν βρίσκεται στην λογική "δεν πληρώνω", η οποία για την Ελλάδα είναι ανεύθυνη, ανήθικη, τυχοδιωκτική και εθνικά καταστροφική. Βρίσκεται στην απόδοση ποινικών ευθυνών και στην αλλαγή του πολιτικού συστήματος μέσω συντακτικής συνέλευσης.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΠΑΣΣΑΣ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

    Κάποτε, ο Αλής, μετέπειτα Πασσάς των Ιωαννίνων,  ο οποίος ήταν αδίστακτος, υπερβολικά φιλόδοξος και ήθελε να γίνει Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συνάντησε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και -γνωρίζοντας τις προφητικές του ιδιότητες- τον ρώτησε εάν προβλέπει ότι θα πάει στην Πόλη (ως Σουλτάνος). Ο Πατρο- Κοσμάς του απάντησε "βεβαίως, θα πας στην πόλη, με κόκκινα γένεια!" Ο Αλής, χοντροκομμένος όπως ήταν, χάρηκε με την προφητεία, αλλά ουδόλως συνειδητοποίησε το νόημά της. Ανήλθε στην εξουσία ως Πασσάς, ονόμασε τον εαυτό του Βεζύρη και άρχισε να ονειρεύεται απόσχιση. Αλλά ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε τις προθέσεις του, τον κήρυξε ένοχο εσχάτης προδοσίας, απέστειλε εναντίον του τον Χουρσίτ Πασσά και τελικώς, με διάφορα τεχνάσματα,  στις 24 Ιανουαρίου 1822, στρατιωτικό απόσπασμα θανάτωσε τον Αλή Πασσά στο νησί των Ιωαννίνων και έστειλε το κεφάλι του στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, επιβεβαιώθηκε η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ότι ο Αλής θα πήγαινε στην Πόλη "με κόκκινα γένεια".
     Έκτοτε, οι νικηφόροι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων του 1821 και του 1912-13, αλλά και η ήττα της στον ά παγκόσμιο πόλεμο, οδήγησαν στην διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά ταύτα, χάρη στην επιμονή του Κεμάλ και στα αντικρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες μάλιστα δεν ευνοούσαν με κανένα τρόπο την υπερβολική ισχυροποίηση της Ελλάδος και την επέκτασή της στην Μικρά Ασία, δημιουργήθηκε το κράτος της Τουρκίας.
     Η Τουρκία αρχικώς δεν ήταν ισχυρό κράτος, ενώ, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάννης (1923), δεν είχε υπό την κυριαρχία της ούτε τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, την οποία απέκτησε μόλις το 1936, με την υπογραφή της Σύμβασης του Montreux.
   Στην διάρκεια του β΄παγκοσμίου πολέμου η Τουρκία εμφανιζόταν ουδέτερη, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ευνοούσε τις δυνάμεις του άξονα. Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου, επέδειξε φιλοδυτική στάση και το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον κοσμικό και όχι θεοκρατικό χαρακτήρα του καθεστώτος, ήταν αρκετό για να επιτύχει την εύνοια της Δύσης προκειμένου να χρησιμοποιηθεί αφενός ως φιλική δύναμη στην ευαίσθητη περιοχή της Μέσης Ανατολής και, αφετέρου, ως ανάχωμα κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Επιπλέον, οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν την Τουρκία προκειμένου να εμποδίσουν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, κάτι που ολοκλήρωσαν οι ΗΠΑ με την ανοχή της εισβολής του Αττίλα και την διχοτόμηση της νήσου.
     Σιγά - σιγά το τουρκικό κράτος μεταβλήθηκε σε "Πασσά" της περιοχής. Η διοίκηση που ασκούσε ήταν δοτή και ο εκφοβισμός που προκαλούσε δεν οφειλόταν τόσο στην ίδια όσο σε εκείνους για τα συμφέροντα των οποίων ενεργούσε. Επειδή όμως η συνήθεια πολλές φορές αποτελεί δευτέρα φύση, οι Τούρκοι άρχισαν να ξεχνούν ότι οφείλουν την ισχύ τους σε άλλους και νόμισαν ότι εκτός από "Πασσάδες" μπορούν να γίνουν "Βεζύρηδες" ή "Σουλτάνοι". Υπήρχαν μάλιστα και ορισμένοι γραφικοί εδώ στην Ελλάδα, οι οποίοι μιλούσαν συνεχώς για την αναβάθμιση του ρόλου της και εφοβούντο τον "νεοοθωμανισμό της Τουρκίας" όπως οι ίδιοι τον ονόμαζαν.
    Προσφάτως τα κράτη της Κύπρου και του Ισραήλ οριοθέτησαν τον χώρο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης τους σύμφωνα με τις διατάξεις της διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας, που ορίζουν ότι κάθε κράτος έχει δικαίωμα να κηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) σε πλάτος 200 μιλίων από τις ακτές του. Επιπλέον, η Κύπρος ανέθεσε σε εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων τις έρευνες για εύρεση φυσικού αερίου στο οικόπεδο υπ' αρ.12 της ανωτέρω οικονομικής ζώνης. Η Τουρκία άρχισε να εκτοξεύει απειλές προκειμένου να εμποδίσει την τήρηση του διεθνούς δικαίου αλλά μάταια. Αυτή την φορά οι απειλές δεν φόβισαν κανέναν, διότι προέρχονταν μόνο από την ίδια και δεν έίχαν την έγκριση του ισχυρού προστάτη της. Η Κύπρος ξεκίνησε  ήδη τις έρευνες για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της και η Τουρκία συνεχίζει να γαυγίζει χωρίς να μπορεί να δαγκώσει.
    Μέσα στο σημερινό κλίμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η Τουρκία όχι μόνο δεν αποτελεί  παράγοντα σταθερότητας και δυτικών συμφερόντων στην περιοχή του Αιγαίου και της Μέσης Ανατολής, αλλά -τουναντίον- εμφανίζεται ως ταραξίας της διεθνούς εννόμου τάξεως χάριν ιδίων αποκλειστικά συμφερόντων. Η Σοβιετική Ένωση έχει καταρρεύσει προ πολλού. Εάν ευοδοθούν και τα σχέδια της Δύσης για την εγκαθίδρυση ήπιων κοσμικών αντιπροσωπευτικών καθεστώτων καπιταλιστικού τύπου στα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, τότε η Δύση δεν θα έχει κανένα λόγο να στηρίζει τους επικίνδυνους Πασσάδες που νομίζουν ότι είναι Σουλτάνοι...

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ Κ. ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

     Η κ. Μάργκαρετ Παπανδρέου, μητέρα του πρωθυπουργού, υπήρξε σύζυγος του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου. Όταν όμως ο μεγάλος ηγέτης δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον σφοδρό έρωτά του για Δήμητρα Λιάνη και την εγκατέλειψε, η απατημένη σύζυγος φαίνεται ότι αναζήτησε παρηγοριά σε κοινωφελείς δράσεις μακριά από κερδοσκοπία και σκοπιμότητες, ιδρύοντας το "ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ " (ΚΕΔΕ).
   Όπως προκύπτει από την ιστοσελίδα του, το ΚΕΔΕ ιδρύθηκε το 1988, άγνωστο με ποια νομική μορφή. Πάντως, το 1999  επανιδρύθηκε ως σωματείο και μάλιστα αποκλειστικώς "γυναικείο".
     Το αντικείμενο ενδιαφερόντων αλλά και τα σχέδια δράσης του σωματείου δεν άργησαν πολύ να κινήσουν το ενδιαφέρον του υπουργείου εξωτερικών, το οποίο, κρίνοντας προφανώς ότι η μη κυβερνητική οργάνωση της κ. Παπανδρέου εξυπηρετεί με την δράση της τα εθνικά συμφέροντα, άρχισε να την χρηματοδοτεί.
    Το 2003 το ΚΕΔΕ έλαβε χρηματοδότηση ποσού 100.000 ευρώ από το υπουργείο Εξωτερικών για την εκπόνηση προγράμματος επαγγελματικής κατάρτισης και ενδυνάμωσης κοινωνικά αποκλεισμένων γυναικών της Γεωργίας. 
    Εν συνεχεία έλαβε ποσό 280.000 ευρώ για την εκπόνηση προγράμματος αντιμετώπισης φαινομένου παράνομης διακίνησης και εμπορίας γυναικών από την Γεωργία, την Αρμενία, την Λευκορωσία και την Μολδαβία διάρκειας 24 μηνών (από 1-10-2004 έως 30-9-2006), ενώ ακόμη μεγαλύτερη ήταν η προσφορά του στην κοινωνία και στη χώρα μέσω του προγράμματος "επαγγελματικής κατάρτισης κοινωνικά αποκλεισμένων γυναικών" από το Αφγανιστάν (!) σε "βασικές δεξιότητες γραμματειακής υποστήριξης γραφείων και χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών", δεδομένου ότι η γραμματειακή υποστήριξη και η χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν ακριβώς αυτό που έλειπε από τις γυναίκες του Αφγανιστάν, αλλά και από το υπουργείο εξωτερικών προκειμένου να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων. Το κόστος του εν λόγω προγράμματος ανήλθε επίσης στο ευτελές ποσό των 280.000 ευρώ.
     Βεβαίως, η μη κυβερνητική οργάνωση της κ. Παπανδρέου, στο ΔΣ της οποίας συμμετέχουν και άλλες μεγάλες προσωπικότητες, όπως η Θεοδώρα Κόκλα, νυν Γ.Γ. της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, τέως συνεργάτης της κ. Θάλειας Δραγώνα, η Αμαλία Σκέπερς, νυν διοικητής του Γ.Ν. Κορίνθου άλλα και άλλα μέλη του  ΠΑΣΟΚ όπως η Φωτεινή Σιάνου (επίσης σχετιζόμενη με την κ. Δραγώνα) και η  Έφη Χαλάτση, δεν χρηματοδοτήθηκε μόνο από το Υπουργείο Εξωτερικών των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Χρηματοδοτήθηκε επίσης με ποσό 40.000 από το Υπουργείο Υγείας  με υπουργό τον κ. Κακλαμάνη, για πρόγραμμα παροχής νοσηλείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε παιδιά από το ΙΡΑΚ την περίοδο 2004-2005, από τον ΟΠΑΠ με ποσό 65.000 ευρώ για την εκπαίδευση νοσηλευτριών από το ΙΡΑΚ, από το Υπουργείο Απασχόλησης της ΝΔ το 2007 με συνολικό ποσό 110.000 ευρώ για προγράμματα κατά του "κοινωνικού αποκλεισμού" , ισότητας, ειρήνης κλπ, από την Γ.Γ Νέας Γενιάς με ποσό 5.000 ευρώ το 2009, αλλά και από ιδιώτες.
    Συνολικά, η μη κυβερνητική οργάνωση ΚΕΔΕ της κ. Παπανδρέου έχει λάβει υπό την μορφή χρηματοδότησης κονδύλια άνω του 1.000.000 ευρώ, εκ των οποίων, περίπου 900.000 προέρχονται από το ελληνικό κράτος. Ως μέτρο σύγκρισης το ως άνω ποσό ισοδυναμεί με τις ετήσιες απολαβές περίπου 100 ανθρώπων, ενώ για την κάλυψη αυτού του ποσού θα απαιτηθούν οι έκτακτες εισφορές ακινήτου 1.800 ιδιοκτητών ακινήτων με αξία 5 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο και επιφάνεια ακινήτου 100 τ.μ. οι οποίες επιβλήθηκαν τις προηγούμενες ημέρες για την αποφυγή της πτώχευσης και της στάσης πληρωμών.
     Δεδομένου ότι σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρ.78 του Αστικού Κώδικα ο σκοπός του σωματείου είναι μη κερδοσκοπικός και συνεπώς η εν λόγω "μη κυβερνητική οργάνωση" δεν δύναται να διανέμει κέρδη μεταξύ των μελών της, θα είχε ασφαλώς ενδιαφέρον μία δικαστική ή διοικητική έρευνα για τα πρόσωπα και τους φορείς στα οποία διοχετεύθηκαν τα παραπάνω κονδύλια της χρηματοδότησης. Βεβαίως, ουδείς μέχρι σήμερα ενδιαφέρθηκε ή τόλμησε να διεξάγει τέτοια έρευνα. 
    Για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής , ΚΕΔΕ δεν σημαίνει το σωματείο της κ. Παπανδρέου και της παρέας της, αλλά "Κώδικας Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων", ήτοι η νομοθεσία βάσει της οποίας εισπράττονται τα δημόσια έσοδα.. Ωστόσο, χρειάζεται να εισπραχθούν πολλά δημόσια έσοδα  για να γεμίσει ο βρωμερός σάκκος της χρηματοδότησης των ελληνικών μη κυβερνητικών οργανώσεων που συνέστησε το άθλιο σύστημα της μεταπολίτευσης για να πλουτίζει σε βάρος της χώρας και των πολιτών.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΕΛΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

   Το σύστημα του καπιταλισμού ανδρώθηκε μέσα από τα δυτικά αντιπροσωπευτικά συστήματα του κοινοβουλευτισμού.
  Ο κοινοβουλευτισμός δεν ταυτίζεται ασφαλώς με την δημοκρατία, διότι η πολιτική εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των πολλών (ήτοι του δήμου), αλλά των ολίγων, οι οποίοι θέλουν να εμφανίζονται ως αντιπρόσωποι του λαού.
  Ο κοινοβουλευτισμός, προκειμένου να διατηρήσει χωρίς αντιδράσεις την πολιτική εξουσία, χρησιμοποίησε τον καπιταλισμό, τόσο αναγνωρίζοντας ευρύτατατα αστικά και ατομικά δικαιώματα ελευθερίας της  επιχειρηματικότητας, όσο και παρέχοντας μέσω αυτών καταναλωτική ευημερία και υψηλό βιοτικό επίπεδο των υπηκόων.
   Οι πολίτες της δύσεως ζούσαν ευχαριστημένοι με υψηλό βιοτικό επίπεδο και δεν ενδιαφέρονταν ιδιαιτέρως να αποκτήσουν πλήρη πολιτική εξουσία. Με την βοήθεια της ευημερίας του καπιταλισμού τα αντιπροσωπευτικά κοινοβουλευτικά συστήματα της δύσεως νίκησαν τον κομουνισμό και τα δυτικά κράτη κυριάρχησαν.Αλλά η πτώση του κομουνισμού οδήγησε στην παγκοσμιοποίηση. 
   Μέσω της παγκοσμιοποίησης, άνοιξαν τα σύνορα του κόσμου και οι μεγάλες πολυεθνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις της δύσεως δεν δίστασαν να μετακομίσουν στις εξαθλιωμένες πρώην κομουνιστικές χώρες, αλλά και σε άλλες λιγότερο αναπτυγμένες, όπως η Ινδία, προκειμένου να βρουν φθηνά εργατικά χέρια χωρίς τα  δαπανηρά και "ενοχλητικά" δικαιώματα που κατοχυρώνει το ευρωπαϊκό και αμερικανικό εργατικό δίκαιο. 
    Οι χώρες της δύσης δεν φρόντισαν να αυξήσουν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τρίτων χωρών, ούτε να μεταφέρουν σε αυτές τις νομικές κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού. Ο άνεμος του καπιταλισμού, ο οποίος νίκησε τον ολοκληρωτικό κομουνισμό, έφερε τώρα τις θύελες της παγκοσμιοποίησης. Η μεταγκατάσταση των μονάδων παραγωγής των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών στις φτωχές χώρες του πρώην κομουνισμού στέρησε από τις χώρες της δύσης πολύτιμα έσοδα και οδήγησε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην ανεργία. Τα κράτη βρέθηκαν με τεράστια χρέη. Μοναδικός κερδισμένος της παγκοσμιοποίησης είναι ο καπιταλισμός και δη το μεγάλο κεφάλαιο.
   Σήμερα το μεγάλο κεφάλαιο εμφανίζεται ισχυρότερο ακόμη και από τις κυβερνήσεις των μεγαλύτερων δυτικών κρατών, οι οποίες καλούνται να προχωρήσουν σε πρωτοφανή λιτότητα για να περιορίσουν τα χρέη τους δεδομένου ότι δεν υφίστανται πολλά περιθώρια εσόδων μέσω της ανάπτυξης. Οι χώρες της δύσης, αφού δεν φρόντισαν εγκαίρως να αυξήσουν το βιοτικό επίπεδο των τρίτων κρατών και να κατοχυρώσουν και εκεί κατά το δυνατόν ανάλογα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, τώρα, για να ανταγωνιστούν αυτές τις χώρες και να επαναπροσελκύσουν το μεγάλο κεφάλαιο, επιχειρούν να μειώσουν το βιοτικό επίπεδο των δικών τους πολιτών και να καταργήσουν κατοχυρωμένα δικαιώματα δεκαετιών. Την ίδια στιγμή όπου η δύση και ο καπιταλισμός ετοιμάζεται για νέο άλμα, αυτή τη φορά προς τις αραβικές - ισλαμικές χώρες, οι χώρες της δύσης, η Ιαπωνία και το Ισραήλ βιώνουν πρωτοφανή κρίση.
    Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι άριστη πολιτική κοινωνία είναι εκείνη στην οποία πλέον ισχυρή είναι η μεσαία τάξη. ("Δήλον άρα ότι και η κοινωνία η πολιτική άριστη η δια των μέσων και τας τοιαύτας ενδέχεται ευ πολιτεύεσθαι, εν αις δη πολύ το μέσον και κρείτον μάλιστα μεν αμφοίν, ει δε μη , θάτερου μέρους." Πολιτικά Δ΄ 40). Και τούτο διότι οι μεν πολύ πλούσιοι έχουν μεγάλη δύναμη ώστε ούτε γνωρίζουν , ούτε επιθυμούν να είναι αρχόμενοι, αλλά επιδιώκουν να καταστούν δεσπότες των άλλων, οι δε υπερβολικά φτωχοί είναι ξεπεσμένοι και εύκολα συμπεριφέρονται ως δούλοι, με αποτέλεσμα η πόλη να μετατρέπεται από κοινωνία ελευθέρων πολιτών σε κοινωνία δεσποτών και δούλων.(Γίνεται ουν δούλων και δεσποτών πόλις, αλλ' ουκ ελευθέρων...") 
   Τα κράτη της δύσης , εάν δεν θέλουν να καταστούν έρμαια των πλουσίων του καπιταλισμού οφείλουν να ανασχέσουν την δύναμή τους και να  ενισχύσουν την μεσαία τάξη τους.   
     

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Ο ΘΕΟΣ ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΟΔΙΑ ΤΟΥ

     Ο Ήλιος ήταν θεός. Υπήρχε ένα νησί, η Θρινακία, όπου έβοσκαν τα βόδια του.  Τα βόδια του Ήλιου ήταν παχιά. Δεν αναπαράγονταν αλλά ούτε φθείρονταν. 
    Ωστόσο, το νησί όπου έβοσκαν τα βόδια του Ήλιου βρέθηκε στον δρόμο του Οδυσσέα και των συντρόφων του, οι οποίοι , πεινασμένοι, παράκουσαν την ρητή εντολή του βασιλέα τους και έσφαξαν μερικά από τα βόδια για να τα φάνε. Ο Ήλιος θύμωσε και ζήτησε από τον Δία να τιμωρήσει τους συντρόφους του Οδυσσέα, απειλώντας ότι θα κατέβει στον Άδη και θα φέγγει μόνο στους νεκρούς. Και πράγματι η τιμωρία του Δία ήταν σκληρή διότι μόλις το πλοίο εγκατέλειψε το νησί του Ήλιου, εξαπέστειλε κεραυνό, διέλυσε το καράβι και αφάνισε τους συντρόφους. Μόνο ο Οδυσσέας κατάφερε να σωθεί και μετά από μεγάλες περιπέτειες να επιστρέψει στην Ιθάκη. Έκτοτε ουδείς τόλμησε να πειράξει τα βόδια του θεού Ήλιου. 
   Χιλιάδες χρόνια μετά, τα βόδια δεν βόσκουν μόνο στο νησί της Θρινακίας, αλλά κυριάρχησαν και κυβερνούν όλα τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους. Επειδή όμως, ως γνωστόν, τα βόδια είναι και παχύδερμα, αγνόησαν το λαϊκό ρητό ότι "ο ύπνος θρέφει τα παιδιά και ο ήλιος τα μοσχάρια", έπαψαν να αναγνωρίζουν τον Ήλιο ως δεσπότη τους, τον ξέχασαν και προτίμησαν αντ' αυτού να ζεστένονται και να φωτίζονται από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο. 
    Ο Ήλιος ένιωθε περιφρονημένος από τα ίδια του τα βόδια. Με αυτά και με άλλα η εποχή των παχιών αγελάδων, ή μάλλον των παχιών βοδιών, πέρασε ανεπιστρεπτί. Και τότε ένας άλλος λαός, κατέφθασε στα νησιά που έβοσκαν τα βόδια του θεού Ήλιου. Ο λαός αυτός ήλθε από την Γερμανία όπου ο Ήλιος δεν εμφανίζεται τόσο συχνά αλλά παρά ταύτα δοξάζεται ως θεός.
   Οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν ότι τα βόδια ουδόλως ενδιαφέρονται να αναζητήσουν την θαλπωρή του Ήλιου και αποφάσισαν, αφού τα  παχύδερμα δεν μπορούν και δεν θέλουν , να τον εκμεταλλευτούν οι ίδιοι. Δεν θα κάνουν το σφάλμα, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα, να σφάξουν τα βόδια, διότι δεν ενδιαφέρονται γι' αυτά. Τους ενδιαφέρει ο Ήλιος. Τα βόδια θα τα αφήσουν να βόσκουν....    

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΣΟΥΣ: ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

    Ο  θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, έτσι όπως διαμορφώθηκε και εφαρμόζεται από το ελληνικό Σύνταγμα, συνοψίζει από μόνος του το ιδανικό με το οποίο γαλούχησε την χώρα το καθεστώς της μεταπολίτευσης, διότι συνδυάζει σίγουρη κρατική θέση με ευκαιρίες για ταξίδια και "καλή ζωή", μηδαμινές αρμοδιότητες και υψηλότατες απολαβές.
    Μία από τις λίγες αρμοδιότητες που απέμειναν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ασφαλώς η  δεξίωση την οποία παραθέτει κάθε χρόνο στο προεδρικό μέγαρο με αφορμή την επέτειο της μεταπολίτευσης, ή την "επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας" όπως οι ίδιοι συνηθίζουν να την αποκαλούν.
    Παραδοσιακά η εν λόγω δεξίωση παρατίθετο στον θαυμάσιο κήπο του προεδρικού μεγάρου, όπου οι εκλεκτοί καλεσμένοι είχαν την ευκαιρία να βρεθούν υπό τους ήχους απαλής μουσικής, να απολαύσουν τα πλούσια εδέσματα και να ευχηθούν ο ένας στον άλλο "χρόνια πολλά!" Αυτή τη φορά όμως , η φετινή επέτειος δεν ήταν το ίδιο λαμπερή: Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι μερικοί από τους παλιούς φίλους, ήτοι το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός, επέλεξαν να απουσιάσουν εκδίδοντας μάλιστα και πικρόχολες ανακοινώσεις. Ήταν επίσης ότι η χρεοκοπία της χώρας και η οργή του λαού έχουν καταστήσει  πλέον τέτοιου είδους εκδηλώσεις χλιδής σε ανοικτό χώρο κάπως επικίνδυνες για αυτούς που τις πραγματοποιούν με αποτέλεσμα αυτή την φορά η δεξίωση να γίνει μέσα στο μέγαρο και με λιγότερους καλεσμένους. 
   Η εξέλιξη αυτή φαίνεται ότι  χάλασε το κέφι του Προέδρου της Δημοκρατίας και φανερά ενοχλημένος από τις εξελίξεις ζήτησε να επικρατήσει "οικονομική δημοκρατία" ,ώστε να μην πληρώνουν πάντοτε φόρους μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ,αλλά να παταχθεί η φοροδιαφυγή της μεσαίας τάξης ελευθέρων επαγγελματιών και το μαύρο χρήμα. Επίσης, προσκάλεσε τους παριστάμενους να υπερασπίζονται το ισχύον πολιτικό σύστημα διότι ,όπως ανέφερε,  η κρίση είναι οικονομική και όχι κρίση πολιτικών θεσμών.
    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπερασπίσθηκε την τάξη του. Ο ίδιος είναι και μισθωτός και συνταξιούχος και λαμβάνει ετήσια αποζημίωση περίπου 450.000, η οποία είναι μεγαλύτερη και από τον μισθό του Μπαράκ Ομπάμα ως προέδρου των ΗΠΑ. Αλλά , όπως αποδεικνύεται από έρευνες της  διεθνούς οργάνωσης "διεθνής διαφάνεια" , το μεγαλύτερο ποσοστό της φοροδιαφυγής και του μαύρου χρήματος δεν προέρχεται από τους ελεύθερους επαγγελματίες της μεσαίας τάξης, οι οποίοι βρίσκονται μονίμως υπό διωγμό από το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, αλλά από τους διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους (εφοριακούς, τελωνιακούς, υπαλλήλους δήμων , πολεοδομιών, αστυνομικούς κλπ), τους πολιτικούς αξιωματούχους και τα διεφθαρμένα κοινοβουλευτικά κόμματα. Αυτούς οφείλει να ελέγξει η αρχή για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, της οποίας την ενεργοποίηση ζήτησε με υποκρισία ο Κάρολος Παπούλιας.
   Επιπλέον, ο Πρόεδρος της δημοκρατίας υπερασπίσθηκε το πολιτικό σύστημα που τον διόρισε. Ευτυχώς για εκείνον, μεταξύ των καλεσμένων στην δεξίωση δημοσιογράφων δεν υπήρχε εκπρόσωπος του έγκυρου γερμανικού περιοδικού "SPIEGEL"  το οποίο έγραψε πρόσφατα ότι στην Ελλάδα επικρατεί πολίτευμα "φεουδαρχικής δημοκρατίας",  δηλαδή οικογένειες οι οποίες νέμονται ως φέουδο την εξουσία  και προκειμένου να παραμείνουν σε αυτήν πάση θυσία κατέστρεψαν την χώρα  με μίζες , διορισμούς και εκτεταμένη διαφθορά. 
   Κάποιες εφημερίδες έγραψαν ότι η φετινή επέτειος της μεταπολίτευσης έμοιαζε περισσότερο με "πολιτικό μνημόσυνο". Αμήν!

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ ΚΑΙ ΤΟ "ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ"

    Σχέδιο Μάρσαλ,  ή ακριβέστερα "Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Ανασυγκρότησης" ("European Recovery Program") καλείται το πρόγραμμα οικονομικής ενίσχυσης που εκπονήθηκε και εκτελέσθηκε από τις ΗΠΑ για την ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων από τον β΄παγκόσμιο πόλεμο ευρωπαϊκών κρατών. Εμπνευστής της ιδέας υπήρξε ο Τζόρτζ Κάτλετ Μάρσαλ, στρατηγός, αρχηγός του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου κατά τον β΄παγκόσμιο πόλεμο και εν συνεχεία υπουργός εξωτερικών και άμυνας των ΗΠΑ κατά την περίοδο 1947-1951. 
    Το σχέδιο Μάρσαλ εντασσόταν στο γενικότερο δόγμα του Προέδρου Τρούμαν περί ενεργού ανάμειξης των ΗΠΑ, όχι μόνο στην αμερικανική ήπειρο αλλά και πέραν του Ατλαντικού ώστε, αφενός να αναλάβουν από την αδύναμη Μεγ. Βρετανία τον ρόλο της ηγέτιδας δύναμης και, αφετέρου να περιορίσουν τον επεκτατισμό της Σοβιετικής Ένωσης.
   Όσον αφορά την οικονομική ενίσχυση της Ευρώπης, την τετραετή περίοδο εφαρμογής του (1948-1952), το σχέδιο Μάρσαλ διένειμε συνολικά 13,3 δισ. δολάρια (τα οποία σήμερα υπολογίζονται περίπου σε ποσό 100 δισ. δολάρια) με μεγαλύτερο αποδέκτη την Μεγάλη Βρετανία, η οποία έλαβε σχεδόν το 25% του συνολικού ποσού (βλ. Ζαχαρίου προς την ευρωατλαντική συνεργασία, Ε-  ΙΣΤΟΡΙΚΑ, 2 Ιουνίου 2005, σχέδιο Μάρσαλ).
    Η Ελλάδα έλαβε συνολική οικονομική βοήθεια 865,2 εκ. δολαρίων εκ των οποίων 212,8 το οικονομικό έτος 1948-49, 263,5 το οικονομικό έτος 1949-50, 206,8 εκ. το έτος 1950-51 και 182 εκ δολ. το έτος 1951-52. Το πρώτο έτος, δεν ετέθη καν θέμα ανασυγκρότησης αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής βοήθειας στράφηκε προς στρατιωτικές δαπάνες για την αντιμετώπιση του κομουνισμού  και το υπόλοιπο στην κάλυψη του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου επιχειρήθηκε περιστολή των αμυντικών δαπανών και στροφή προς γεωργικές και βιομηχανικές επενδύσεις. Αλλά , μετά την επιδείνωση του διεθνούς κλίματος με την κομμουνιστική εισβολή στην Κορέα το 1950, οι προτεραιότητες του αμερικανικού προγράμματος αντιστράφηκαν εκ νέου, εγκαταλείφθηκε το έργο της ανασυγκρότησης και ενισχύθηκε εκ νέου ο τομέας της άμυνας. Επιπλέον, το οικονομικό έτος 1950-51 η οικονομική βοήθεια μειώθηκε στα 206,8 εκ. δολάρια αντί των 271,3 εκ. που είχε προταθεί, ως έκφραση δυσπιστίας προς την ικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να απορροφήσουν μεγαλύτερα κονδύλια και συστήθηκε στον πρωθυπουργό Σ. Βενιζέλο δέσμη μέτρων σχετικά με περιστολή των μονοπωλιακών πρακτικών στην αγορά, πάταξη της φοροδιαφυγής και δημιουργία πλαισίου προσέλκυσης επενδύσεων. Με την πάροδο του χρόνου οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν ότι το ζητούμενο δεν ήταν πλέον η είσοδος της χώρας σε τροχιά ανάκαμψης αλλά η επιβίωση του πληθυσμού, ο οποίος ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας (βλ. Στεφανίδη, η φάση της σταθεροποίησης , Ε - ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ό.π.).
    Το τελευταίο έτος του σχεδίου ο πρέσβης Πιουριφόι θεωρούσε αναγκαία την άσκηση στενού ελέγχου και την παροχή συμβουλών σε όλα τα επίπεδα , διότι δεν θεωρούσε ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν άξια εμπιστοσύνης όσον αφορά την διάθεση των κονδυλίων, ενώ στα τέλη Οκτωβρίου 1951 συστήθηκε στην κυβέρνηση Πλαστήρα ένα μνημόνιο λήψης οικονομικών περιοριστικών μέτρων. Το Ιανουάριο 1952 ο πληθωρισμός ανερχόταν στο 10% και οι δαπάνες ξεπερνούσαν τα έσοδα κατά ποσοστό 15% (βλ Στεφανίδη, ό.π.).

    63 χρόνια μετά, γίνεται λόγος για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα. Σύμφωνα με τις χθεσινές αποφάσεις των αρχηγών των κρατών μελών της Ευρωζώνης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ , στην Ελλάδα πρόκειται να δοθεί νέο δάνειο συνολικού ποσού 109 δισ ευρώ εκ των οποίων 37 δισ θα προέλθουν από ιδιώτες  και τα υπόλοιπα από τα κράτη μέλη της ΕΕ και το ΔΝΤ με επιτόκιο 3,5% αντί του υπάρχοντος 4,5%. Επιπλέον, προβλέπεται η επιμήκυνση της αποπληρωμής των προηγουμένων δανείων για 15-30 έτη με περίοδο χάριτος 10 ετών , καθώς και η δυνατότητα επαναγοράς των παλαιών δανείων πιθανότατα με "εκπτώσεις" οι οποίες μπορεί να φθάσουν τα 26 δισ. ευρώ. Ακόμη, θα δοθεί έμφαση στις επενδύσεις με αναδιάταξη των κοινοτικών κονδυλίων, σύσταση ειδικής ομάδας επιτήρησης η οποία θα ελέγχει την διοχέτευση των πόρων από τις ελληνικές αρχές προς την κατεύθυνση "της ανταγωνιστικότητας, της οικονομικής μεγέθυνσης, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της κατάρτισης" και παροχή "τεχνικής βοήθειας" από τα κράτη- μέλη και την επιτροπή.
     Το 1948 η Ελλάδα διεκδικούσε με υπερηφάνεια την οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ ως μία χώρα που αγωνίσθηκε και  νίκησε στον πόλεμο εναντίον του ολοκληρωτισμού και υπέρ της ελευθερίας. Σήμερα, προσέρχεται επαίτης και ταπεινωμένη ενώπιον της Ευρώπης και του ΔΝΤ εκλιπαρώντας να την βοηθήσουν - έστω και με παροχή εγγυήσεων (όπως απαίτησε η Ολλανδία και η Φινλανδία) για να αποφύγει την πλήρη χρεοκοπία. Η βοήθεια δόθηκε με εγγυήσεις , επιτήρηση και συνεχόμενα μνημόνια μέχρι το 2020. Βεβαίως, παρά τις ελαφρύνσεις εκ μέρους των δανειστών, κανείς δεν εμπιστεύεται τους άθλιους ηγέτες αυτής της χώρας ότι μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση, ώστε να εξέλθει η χώρα από το χάος. Ελπίζουμε να υπάρξει ορθή επιτήρηση ώστε να μην χαθούν τα κονδύλια και αυτού του δανείου. Τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί τρόπος να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από το καθεστώς και το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΛΑΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΨΗΦΙΣΗ ΝΟΜΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

    Εάν δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου εξουσιάζει ο λαός, τότε δεν νοείται δημοκρατικό πολίτευμα χωρίς την άμεση συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας. Τέτοιου είδους συμμετοχή αποτελεί πρωτίστως το δημοψήφισμα.
    Η Ευρώπη και τα άλλα κράτη της δύσεως, ήδη από τα μέσα του 20ου αιώνα, άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι δεν αρκεί ο κοινοβουλευτισμός για τον χαρακτηρισμό ενός πολιτεύματος ως δημοκρατικού. Έτσι, πέρα από τους θεσμούς αντιπροσώπευσης, εισήγαγαν και θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην πολιτική ζωή, όπως είναι τα δημοψηφίσματα και οι πρωτοβουλίες πολιτών για προτάσεις νόμου.
     Πηγή έμπνευσης για την καθιέρωση θεσμών άμεσης δημοκρατίας αποτελεί ασφαλώς η ελληνική αρχαιότητα και κυρίως η αθηναϊκή δημοκρατία ("και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλά εις πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται", Θουκιδίδης, βιβλίο β΄, επιτάφιος Περικλέους). Ωστόσο, σύγχρονη μητέρα του θεσμού των δημοψηφισμάτων θεωρείται η Ελβετία, όπου διενεργούνται κάθε έτος περίπου 2-3 δημοψηφίσματα σε κεντρικό επίπεδο και ακόμη περισσότερα σε τοπικό επίπεδο.Από το 1945 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχαν διενεργηθεί 275 δημοψηφίσματα και ήδη έχουν ξεπεράσει τα 300. Το ελβετικό Σύνταγμα προβλέπει δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας, είτε για την κατάργηση νόμου εάν ζητηθεί από 50.000 πολίτες (άρ.89), είτε για την αναθεώρηση ή την θέσπιση νέου Συντάγματος εάν ζητηθεί από 100.000 πολίτες (άρ.121).
     Δυνατότητα δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας προβλέπει επίσης το ιταλικό Σύνταγμα εφόσον το ζητήσουν 500.000 εκλογείς , είτε για την  κατάργηση νόμου (άρ.75), είτε για την αναθεώρηση του Συντάγματος (άρ.138). Από το 1970 μέχρι σήμερα έχουν προκηρυχθεί στην Ιταλία 20 δημοψηφίσματα με 66 ερωτήματα.
     Εξάλλου, άλλα κράτη , όπου καθιερώνεται συνταγματικά ο θεσμός του δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας είναι η Ουγγαρία (εάν το ζητήσουν 200.000 πολίτες, άρ.28C) και το Λουξεμβούργο (άρ.51), ενώ επίσης, υποχρεωτικό δημοψήφισμα σε περίπτωση αναθεώρησης του Συντάγματος προβλέπεται από το Σύνταγμα της Δανίας (άρ.88), της Γαλλίας (άρ.89), της Πολωνίας (άρ.235), του Λουξεμβούργου (άρ.114) και της Αυστρίας για την περίπτωση της ολικής αναθεώρησης (άρ.44). Στην Γερμανία ο θεμελιώδης νόμος της Βόννης προβλέπει ότι απαιτείται δημοψήφισμα για την αναδιάρθρωση ομοσπονδιακού εδάφους (άρ.29), ενώ επίσης τα συντάγματα επιμέρους ομόσπονδων κρατών (λ.χ. του Βερολίνου) προβλέπουν δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας για την ανάκληση των βουλευτών μέσω της διάλυσης της βουλής. 
    Στις ΗΠΑ η διενέργεια δημοψηφισμάτων προβλέπεται από τα Συντάγματα κάποιων εκ των πολιτειών, όπως της Καλιφόρνια, του Όρεγκον, της Βόρειας Ντακότα, της Ουάσιγκτον, του Κολοράντο, της Αριζόνα, της Μοντάνα, του Μίτσιγκαν, του Άρκανσας και της Οκλαχόμα, όπου διενεργείται σημαντικό αριθμός δημοψηφισμάτων.
   Εξάλλου, θεσμό άμεσης συμμετοχής των πολιτών, έστω και ατελή αφού μπορεί να μην έχει αποτέλεσμα,  αποτελεί και η λαϊκή πρωτοβουλία προς ψήφιση νόμου, η οποία απευθύνεται προς το κοινοβούλιο. Τέτοια δυνατότητα προβλέπει το Σύνταγμα της Αυστρίας, κατόπιν συλλογής 100.000 υπογραφών (άρ.41), της Ισπανίας με την συλλογή 500.000 υπογραφών και της Ιταλίας κατόπιν συλλογής 50.000 υπογραφών. 
   Στην Ευρώπη το δημοψήφισμα και οι λοιποί θεσμοί άμεσης συμμετοχής των πολιτών αποτελούν εδώ και πολλές δεκαετίες μία πραγματικότητα και ένα στοιχείο προόδου και πολιτικού πολιτισμού. Εκτός των χωρών που προαναφέρθηκαν, δημοψηφίσματα διενεργούνται συχνά στην Δανία και την Ιρλανδία και λιγότερο στην Σουηδία, την Φινλανδία, την Νορβηγία και αλλού. Εκτός της Ευρώπης και των ΗΠΑ, σημαντικός αριθμός δημοψηφισμάτων διενεργούνται στην Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία και τις Φιλιππίνες.
    Σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα η διεξαγωγή δημοψηφίσματος εξαρτάται αποκλειστικά από την κυβέρνηση και την βουλή δεδομένου ότι προκηρύσσεται,  είτε για κρίσιμα εθνικά θέματα κατόπιν πρότασης της κυβέρνησης και απόφασης τουλάχιστον 151 βουλευτών, είτε για ψηφισθέντα νόμο κατόπιν πρότασης τουλάχιστον 120 βουλευτών και απόφασης τουλάχιστον 180 βουλευτών: "Ο πρόεδρος της δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου..." (άρ.44 παρ.2) Ακολούθως, εφόσον δεν προβλέπεται λαϊκή πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος, από την ψήφιση του Συντάγματος μέχρι σήμερα ουδέποτε η κυβέρνηση και η βουλή προκήρυξαν έστω και ένα δημοψήφισμα. Βεβαίως, δεν προβλέπεται δημοψήφισμα, όχι μόνο για αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά ούτε καν σε επίπεδο δήμων ή περιφερειών.
   Προ μηνός περίπου ο πρωθυπουργός, υπό την πίεση των αγανακτισμένων εξήγγειλε ότι τον Σεπτέμβριο θα προκήρυσσε δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος και την εισαγωγή δημοκρατικών ριζικών πολιτειακών αλλαγών. Σήμερα διάβασα στον τύπο ότι τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος τελικώς δεν θα αφορούν το πολιτικό σύστημα αλλά άλλα θέματα (λ.χ. τα μη κρατικά πανεπιστήμια). 
     Ποιος ξέρει; Ίσως τελικά να κληθούμε να αποφασίσουμε για τους κορμοράνους του βοτανικού ή τους παπατζήδες της Πλατείας Ομονοίας, της Πλατείας Συντάγματος και της βουλής!








Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η ελληνική συνταγματική ιστορία διδάσκει ότι σε περιόδους σοβαρών κρίσεων δεν υπάρχει ασφαλέστερη διέξοδος από την προσφυγή σε συνταγματική ή πολιτειακή αλλαγή.
Τέτοιου είδους αλλαγή συντελέσθηκε όταν, μετά την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, θεσπίσθηκε το Σύνταγμα του 1844, το οποίο έθεσε τέρμα στην απόλυτη αυθαιρεσία του Όθωνα, αλλά και  όταν, κατόπιν νέας λαϊκής εξέγερσης το 1862, καταλύθηκε η βαυαρική δυναστεία και θεσπίσθηκε το Σύνταγμα του 1864, το οποίο για πρώτη φορά αναγνώρισε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.
Αλλά και μετά την κρίση του 1909 (κίνημα στο Γουδή), η χώρα οδηγήθηκε στην ευρύτατη συνταγματική αναθεώρηση του 1911, η οποία απελευθέρωσε την ανερχόμενη αστική τάξη και έδωσε την ώθηση στην Ελλάδα να διπλασιάσει τα σύνορά της, ενώ, μετά την μικρασιατική καταστροφή του 1922, κηρύχθηκε έκπτωτη η δυναστεία των Γλυξβούργων και θεσπίσθηκαν τα δημοκρατικά Συντάγματα του 1925 και 1927, τα οποία καθιέρωναν την αβασίλευτη δημοκρατία.
Το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας, η χώρα είχε την δυνατότητα να οδηγηθεί σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό Σύνταγμα, ανάλογο των περισσοτέρων ευνομουμένων κρατών. Ωστόσο, αντί αυτού προτιμήθηκε η επαναφορά του αυταρχικού Συντάγματος του 1952 (εκτός των διατάξεων περί βασιλείας) και η ευκαιρία χάθηκε. Το Σύνταγμα του 1975, παρά τις διακηρύξεις ότι καθιερώνει πολίτευμα «προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», στην πραγματικότητα εγκαθίδρυσε ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, το οποίο καταπάτησε την αρχή της διάκρισης των εξουσιών και έθεσε τους πολίτες στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Το πολίτευμα αυτό χαρακτηρίζεται (1) από θεσμικά ανεξέλεγκτη εκτελεστική εξουσία, η οποία επιβάλλει απολύτως την θέλησή της στην Βουλή και ποδηγετεί και την δικαιοσύνη διορίζοντας την ηγεσία της και (2) από πλήρη απουσία του λαού όσον αφορά την άσκηση πολιτικής εξουσίας, δεδομένου ότι, όχι μόνο δεν προβλέπεται δημοψήφισμα κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας (ούτε καν σε τοπικό επίπεδο) αλλά επίσης από καμία διάταξη του ελληνικού συντάγματος δεν κατοχυρώνεται η έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας, με αποτέλεσμα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα να αποτελούν φέουδα οικογενειών που κυβερνούν επί δεκαετίες την χώρα σε καθεστώς απόλυτης διαπλοκής με οικονομικούς παράγοντες και ΜΜΕ.
Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως πολιτική και απότοκος αυτού του συστήματος υπόθαλψης του συγκεντρωτισμού και της διαφθοράς που καθιέρωσε το Σύνταγμα του 1975 και επέτειναν οι αναθεωρήσεις του. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής,  να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας, η ισηγορία, η ισονομία και η ισοπολιτεία.
Ειδικότερα, θα έλεγε κανείς ότι οι προτάσεις για ένα νέο, σύγχρονο δημοκρατικό Σύνταγμα θα μπορούσαν να αφορούν τουλάχιστον 5 κεφάλαια: (α) την λαϊκή κυριαρχία, (β) την πολιτική ισότητα, (γ) την διάκριση των εξουσιών, (δ) την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ( ε) τον θεσμό των πολιτικών κομμάτων.
Α. ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ: Για την  ουσιαστική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας είναι απαραίτητη η θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την διενέργεια δημοψηφίσματος, τόσο για την θέσπιση ή την κατάργηση νόμου, όσο και για την ανάκληση αξιωματούχου (λ.χ. υπουργού). Επίσης απαραίτητη είναι η θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την αναθεώρηση του ίδιου του Συντάγματος, αλλά και η πρόβλεψη διενέργειας τοπικών δημοψηφισμάτων. Εξάλλου, είναι αναγκαία η πρόβλεψη ότι η εσωτερική λειτουργία των πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη, αλλά οφείλει να υπόκειται -σε στοιχειώδεις έστω- κανόνες εσωκομματικής δημοκρατίας υποχρεωτικής ισχύος με δυνατότητα προσφυγής κάθε μέλους του κόμματος το οποίο θίγεται, στην δικαιοσύνη, όπως συμβαίνει με όλα τα νομικά πρόσωπα.
Β. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ: Είναι απολύτως αναγκαίο να κατοχυρωθεί η ουσιαστική ισότητα των πολιτών απέναντι στον νόμο ώστε να μην υπάρχουν Έλληνες «πιο ίσοι από κάποιους άλλους». Επ’ αυτού προτείνεται: (1) η κατάργηση των προνομίων και της ποινικής ασυλίας των βουλευτών, (2) η κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των υπουργών στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, (3) η άπαξ ανανεώσιμη θητεία Προέδρου της Δημοκρατίας και βουλευτών. Αλλά (4) και σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων είναι αναγκαία η κατοχύρωση της πολιτικής τους ισότητας, ώστε να αποφεύγονται οι αποκλεισμοί κομμάτων από την προβολή των μηνυμάτων τους και οι ανισότητες στην χρηματική ενίσχυση από το κράτος, τα οποία σήμερα αποτελούν ανυπέρβλητα εμπόδια στην ανανέωση της πολιτικής ζωής.
Γ. ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ: Η διάκριση των εξουσιών επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα με πολίτευμα προεδρικής δημοκρατίας και ανεξάρτητες εκλογές για Πρόεδρο (εκτελεστική εξουσία) και Βουλή (νομοθετική εξουσία). Επίσης προτείνεται ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού, ώστε να μην δημιουργούνται διαπλοκές.
Δ. ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ: Καίριο είναι το ζήτημα της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, η οποία σήμερα αδυνατεί να ασκήσει τον θεσμικό της ρόλο διότι ελέγχεται από την κυβέρνηση. Προτείνεται: (1) άμεση εκλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης από τις ολομέλειες των οικείων δικαστηρίων, (2) πρόβλεψη ότι οι προαγωγές των δικαστών θα διενεργούνται αποκλειστικά με αντικειμενικά κριτήρια, (3) θέσπιση του κατά κανόνα αμετάθετου των δικαστών ώστε να μην ασκούνται πιέσεις για δυσμενή μετάθεση σε βάρος τους,  (4) καθιέρωση πλήρους ασυμβιβάστου των δικαστών με οποιαδήποτε άλλη δημόσια θέση, ώστε να αποφεύγεται η διαπλοκή τους με την εκτελεστική εξουσία, (5) ίδρυση 15μελούς Συνταγματικού Δικαστηρίου, αναλόγου με τα υψηλού επιπέδου συνταγματικά δικαστήρια της Γερμανίας ή της Ιταλίας, τα μέλη του οποίου θα είναι νομικοί (όχι αποκλειστικά δικαστές) που θα επιλέγονται με αυξημένες πλειοψηφίες, ούτως ώστε να τους εξασφαλιστεί αυξημένο κύρος, και (6) ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων.
Ε. ΠΟΛΙΤΙΚΑ  ΚΟΜΜΑΤΑ: Πέραν της καθιέρωσης στοιχειωδών κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας, προτείνεται ο έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων από το Ελεγκτικό Συνέδριο (και όχι από επιτροπή της Βουλής όπως συμβαίνει σήμερα), με ταυτόχρονη κατάργηση των λοιπών αρμοδιοτήτων του Ελεγκτικού Συνεδρίου ούτως ώστε να έχει ως αποκλειστική αρμοδιότητά του τον έλεγχο των οικονομικών κομμάτων, βουλευτών, μελών της κυβέρνησης, αξιωματούχων και διαχειριζομένων το δημόσιο χρήμα. Επίσης προτείνεται η πρόβλεψη ότι τα οικονομικά των κομμάτων θα πρέπει να τηρούνται με καθεστώς απόλυτης διαφάνειας η έλλειψη της οποίας θα επισύρει βαρύτατες κυρώσεις.
Οι ανωτέρω ριζικές μεταρρυθμίσεις δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν με αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, αλλά με νέο Σύνταγμα το οποίο θα προκύψει κατόπιν δημοψηφίσματος και σύγκλησης Συντακτικής Βουλής.
πηγή: Αντίφωνο

Υ.Γ. Το παρόν αναδημοσιεύεται από το "ΑΝΤΙΦΩΝΟ" όπου δημοσιεύθηκε στις 7-7-2011 υπό τον τίτλο "ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ ΑΛΛΑΓΗ"

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ "ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ" ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

   Η διεθνής οργάνωση  υπό την επωνυμία "Διεθνής Διαφάνεια" δημοσιεύει κατ' έτος τον λεγόμενο δείκτη διαφθοράς, όπου κατατάσσονται οι χώρες του κόσμου ανάλογα με τον βαθμό διαφθοράς των κρατικών υπαλλήλων και πολιτικών τους. Η κλίμακα βαθμολογίας κυμαίνεται από 0, το οποίο δηλώνει την απόλυτη σήψη, έως το 10, το οποίο φανερώνει την πλήρη διαφάνεια.
    Το έτος 2001 η Ελλάδα έλαβε βαθμό 4,2 και κατατάχθηκε στην 42η θέση μεταξύ 92 κρατών.
    Το έτος 2005 βαθμολογήθηκε με 4,3 και υποχώρησε στην 47η θέση μεταξύ 159 κρατών.
    Το 2010  έλαβε βαθμό 3,5 και κατρακύλησε στην 78η θέση μεταξύ 178 κρατών, ισοβαθμώντας με  την Κολομβία, το Περού, την Ταϋλάνδη, την Κίνα, το Λεσότο και την Σερβία. Περιττό θα ήταν βεβαίως να αναφέρει κανείς ότι η Ελλάδα κατατάσσεται στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( η Ρουμανία είναι 69η με 3,7 και η Βουλγαρία 73η με 3,6) και σε μία εκ των τελευταίων θέσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεδομένου ότι σε χειρότερη θέση βρίσκονται μόνο η Αλβανία (87η με.  3,3), η Βοσνία - Ερζεγοβίνη (91η με 3,2), το Κοσσυφοπέδιο (110ο με 2,8), η Ουκρανία (134η με 2,4) και η Ρωσία (154η με 2,1). Η ΠΓΔΜ μας ξεπέρασε ευρισκόμενη στην 62η θέση με βαθμό 4,1, όπως και το Μαυροβούνιο το οποίο κατατάσσεται 69ο με 3,7, ενώ επίσης μας έχουν ξεπεράσει και πολλές διεφθαρμένες μη ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιορδανία (50η με 4,7) , η Τουρκία (56η με 4,4), η Σαμόα (62η με 4,1), η Ρουάντα (66η με 4,0) και το Βανουάτου (73ο με 3,6)!
     Στην πρώτη θέση για το έτος 2010 κατατάσσεται η Δανία, η Νέα Ζηλανδία και η Σιγκαπούρη (9,3) και ακολουθούν η Φινλανδία και η Σουηδία (9,2), ο Καναδάς (8,9), η Ολλανδία (8,8), η Ελβετία και η Αυστραλία (8,7) και η Νορβηγία (8,6). Η Γερμανία βρίσκεται 17η με 7,9, το Ηνωμένο Βασίλειο 20ο με 7,6, οι ΗΠΑ 22ες με 7,1, η Γαλλία 25η με 6,8 και η Κύπρος 28η με 6,3.
    Σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας, η μαύρη οικονομία στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 1\3 του Α.Ε.Π., ενώ τα ποσά που καταβλήθηκαν για δωροδοκίες μόνο το έτος 2010 ανέρχονται περίπου σε 632 εκ.ευρώ.Αναφέρεται επίσης ότι η διαφθορά αποτελεί αιτία της σημερινής κρίσης και ότι οι πολίτες θεωρούν τα πολιτικά κόμματα ως το πιο διεφθαρμένο κομμάτι της κοινωνικής ζωής.
    Για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ελλάδα η Διεθνής Διαφάνεια προτείνει την τροποποίηση της νομοθεσίας περί ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων και όσων διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, την κωδικοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και την δημιουργία  "συμφώνων τιμιότητας" ( integrity pacts) μεταξύ κυβέρνησης και πλειοδοτών σε δημόσια σύμβαση ότι καμία πλευρά δεν θα δώσει ή θα δεχθεί δώρα.
    Επιπλέον,  τον Σεπτέμβριο 2010 η "Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς" (επαναλαμβάνοντας αίτημα που είχε διατυπώσει νωρίτερα και το κόμμα των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ) ζήτησε την άμεση ανάρτηση σε ειδική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο όλων των δηλώσεων "ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ" (από την αρχική μέχρι την τελευταία) των πολιτικών, ώστε οι πολίτες να έχουν άμεση πρόσβαση στα στοιχεία να τα συγκρίνουν και να κρίνουν (βλ. Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 22-9-2010 , σελ.6).
    Βεβαίως, κανείς δεν ασχολήθηκε με τις ανακοινώσεις και τις προτάσεις της Διεθνούς Διαφάνειας.
   Ο κύριος Παπανδρέου, περιφερόμενος στην Ευρώπη δήλωσε πέρυσι ότι είναι πρωθυπουργός μίας διεφθαρμένης χώρας. Μόνο που δεν ανέφερε ότι η οικογένειά του, το κόμμα του, η άλλη οικογένεια, το άλλο κόμμα και όλο το καθεστώς της μεταπολίτευσης δημιούργησαν και εκτρέφουν προς όφελός τους την σήψη και την διαφθορά.