Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

24 Δεκεμβρίου: Η επέτειος των εγκαινίων της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη

         Η Αγία Σοφία, ή , ορθώς, ο ναός της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη , εγκαινιάσθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 537 μ.Χ. επί βασιλείας Ιουστινιανού. Ωστόσο, η ιστορία του, η οποία συνδέθηκε όσο λίγα πράγματα με τον βίο ολόκληρου του ελληνικού έθνους, είναι ακόμη πιο μακρά και πιο περιπετειώδης.
         Προγενέστερος ναός, αφιερωμένος και αυτός στην Σοφία του Θεού, είχε ανεγερθεί επί αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μέγα και αποτέλεσε το σπουδαιότερο από τα θρησκευτικά οικοδομήματα με τα οποία εκόσμησε την νέα πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εκεί θριάμβευσε ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός επί της αιρέσεως των αρειανών και εκεί αντήχησε η φωνή του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Αλλά, όταν ο Χρυσόστομος εξορίστηκε, ο λαός της Κωνσταντινούπολης πυρπόλησε τον ναό.  
       Αργότερα , το 415 μ.Χ., ο ναός ξανακτίσθηκε  επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου του β΄. Ωστόσο, πυρπολήθηκε για δεύτερη φορά από τους αντιπάλους του Ιουστινιανού κατά την στάση του Νίκα το 532 μ.Χ.
      Είναι βέβαιο ότι ο ναός υπήρξε ήδη από την εποχή εκείνη σύμβολο της ίδιας της αυτοκρατορίας. Για τον λόγο αυτόν ο Ιουστινιανός, αμέσως μετά την αιματηρή καταστολή της στάσης του Νίκα και σαράντα μόλις ημέρες από την πυρπόλησή του, έθεσε τον θεμέλιο λίθο του νέου ναού. 
     Ο νέος ναός της του Θεού Σοφίας θεμελιώθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 532 και ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από έξι έτη. Αυτό και μόνο το γεγονός αποτελεί μοναδικό επίτευγμα, δεδομένου ότι ο Άγιος Πέτρος της Ρώμης, ο οποίος είναι το σύμβολο των καθολικών, εγκαινιάσθηκε το 1626 μ.Χ. , 120 έτη μετά την θεμελίωσή του και ο Άγιος Παύλος του Λονδίνου οικοδομήθηκε 34 χρόνια μετά την θεμελίωσή του, ήτοι το 1710 μ.Χ.
       Όπως αναφέρει ο Παπαρρηγόπουλος (Ιστορία του ελληνικού Έθνους, βιβλίο 9ο), υπολογίζεται ότι για την κατασκευή του ναού δαπανήθηκαν περίπου 3.000 κεντηνάρια χρυσού (ήτοι 3 τόνοι χρυσού). 
      Αλλά σημαντικότερη όλων είναι η αρχιτεκτονική του αξία, η οποία οφείλεται στην ιδιοφυία των δύο Ελλήνων αρχιτεκτόνων Ανθέμιου και Ισίδωρου. Αυτοί εισήγαγαν το σταυροειδές σχήμα μέσα στο οποίο δεσπόζει ο θόλος , ο οποίος  αρχικά  στηριζόταν σε τέσσερις κολοσιαίες κολώνες και  ήταν έτσι τοποθετημένος ώστε έδινε την εντύπωση ότι  κυριολεκτικά κρέμεται από τον ουρανό! Αργότερα, το 558μ.Χ. ο εν λόγω θόλος κατέπεσε από σεισμό, αλλά και πάλι επισκευάσθηκε , ακόμη πιο εντυπωσιακός, από τον ανηψιό του Ισιδώρου Ισίδωρο τον νεώτερο, ο οποίος τον στήριξε σε περισσότερες κολώνες και τον έφτιαξε κατά 25 πόδια ψηλότερο από τον αρχικό!
       Χαρακτηριστικό επίσης είναι το φως το οποίο διαχέεται σε ολόκληρη της εκκλησία από τα είκοσι τέσσερα παράθυρα του  εν λόγω γιγάντιου θόλου, παρέχοντας την αίσθηση ότι ο θόλος δεν βρίσκεται στην γη αλλά στο στερέωμα, κοντά στο θεό! Λαμπρά είναι εξάλλου τα έργα τέχνης και τα ψηφιδωτά τα οποία κοσμούσαν τον ναό της του Θεού Σοφίας αλλά και τα υλικά από τα οποία κατασκευάσθηκε, κάποια εκ των οποίων προέρχονται από λείψανα αρχαίων ελληνικών ναών.
      Η Αγία Σοφία σήμερα δεν είναι μόνο ένα λαμπρό επίτευγμα της βυζαντινής αρχιτεκτονικής., ούτε η αποτελεί απλώς την κύρια έκφραση του μεγαλείου της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Είναι ο ναός εντός του οποίου  διαδραματίσθηκαν οι τύχες του ελληνικού έθνους για περισσότερα από χίλια χρόνια. Αυτή η  εκκλησία  έζησε τις λαμπρότερες αλλά και τις δραματικότερες στιγμές του βυζαντινού ελληνισμού, από την δόξα του Ιουστινιανού μέχρι τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και  την άλωση της Πόλης. Η Αγία Σοφία υπήρξε η κιβωτός του "μαρμαρωμένου βασιλιά" και το σύμβολο της μεγάλης ιδέας για όλους τους Έλληνες που έζησαν με την ελπίδα ότι θα αντηχήσει κάποτε και πάλι από τον θόλο της η δοξολογία της πίστεως του ορθόδοξου ελληνισμού.
        Χρόνια  Πολλά!    
 
  

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΕΜΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΜΙΚΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

        Δημοκρατία, όπως προκύπτει και από την ετυμολογία της λέξης (κράτος + δήμος), καλείται το πολίτευμα όπου κυριαρχεί ο λαός, ήτοι το σύνολο των πολιτών: "Λέγω δ' οίον εν μεν ταις δημοκρατικαίς (πολιτείαις) κύριος ο δήμος, οι δ' ολίγοι τουναντίον εν ταις ολιγαρχίαις." (Αριστοτέλους, πολιτικά, Γ΄, 12-14). Ανώτατο και κυρίαρχο όργανο της δημοκρατίας είναι η συνέλευση των πολιτών, η "εκκλησία του δήμου", η οποία συνέρχεται συχνά,  νομοθετεί,  ασκεί εκτελεστικές εξουσίες, επιλέγει η ίδια τους δικαστές (δι' εκλογής ή  δια κληρώσεως) και εκλέγει τα λοιπά  όργανα της πολιτείας. Η δημοκρατία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στις πόλεις - κράτη της αρχαίας Ελλάδας και σήμερα της προσδίδεται ο όρος "άμεση", διότι οι εξουσίες ασκούνταν άμεσα από το λαό χωρίς αντιπροσώπους και μεσάζοντες. Λαμπρότερο παράδειγμα όλων υπήρξε η Αθήνα του 5ου αι. π.Χ, όπου η έννοια της πόλης ταυτίστηκε  σε τέτοιο βαθμό με την συμμετοχή των πολιτών της στην άμεση άσκηση της εξουσίας , ώστε   εκείνος ο οποίος δεν συμμετείχε στα κοινά δεν θεωρούνταν τίποτε άλλο παρά "άχρηστος".( "Μόνοι γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα, αλλ' αχρείον νομίζομεν " , Θουκιδίδου, Περικλέους επιτάφιος, ιστορίαι, Β΄, 40).
       Βεβαίωςη δημοκρατία εκ της φύσεώς της είναι πάντοτε άμεση διότι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, προϋποθέτει την απευθείας άμεση συμμετοχή των πολιτών. Ωστόσο, επικράτησε σήμερα να καλείται έτσι σε αντιπαραβολή προς την λεγόμενη "έμμεση" ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία". Ως "έμμεση δημοκρατία"  καλείται το πολίτευμα που στηρίζεται , όχι στην απευθείας άσκηση της εξουσίας από το λαό, αλλά στην έμμεση μέσω αντιπροσώπων άσκηση. Η έμμεση δημοκρατία, η οποία αποτέλεσε την βάση των σύγχρονων πολιτευμάτων του δυτικού κόσμου από το τέλος του 18ου μέχρι τον 20ο αιώνα, στηρίζεται στους αντιπροσώπους. Δεν θέλει τον πολίτη στο επίκεντρο, ούτε προϋποθέτει εκκλησία του δήμου. Προτιμάει να αναγορεύει  τον λαό "πηγή άσκησης της εξουσίας" και  να τον αφήνει στο περιθώριο,  όπως οι πηγές οι οποίες βρίσκονται πολύ μακριά από το ρεύμα των ποταμών (βλ.άρ. 1 του ελλ. Συντάγματος το οποίο ορίζει ότι"όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα".)
      Είναι προφανές ότι η αυτοαποκαλούμενη έμμεση δημοκρατία παραβιάζει την βασική αρχή της  ίδιας της δημοκρατίας, η οποία είναι η... αμεσότητα, δηλαδή η άσκηση της πολιτικής εξουσίας απευθείας από το λαό. Ως εκ τούτου δεν δικαιούται να ονομάζεται δημοκρατία, αλλά μάλλον ολιγαρχία, διότι η εξουσία ασκείται από ολίγους στο όνομα των πολλών.
       Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λεγομένη έμμεση δημοκρατία είναι πλέον ξεπερασμένη. Ήδη σε πολλές χώρες  του δυτικού κόσμου, οι πολίτες διεκδίκησαν και πέτυχαν την θέσπιση και εισαγωγή θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών , όπως η διενέργεια δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας, ή η ανάκληση νόμου ή αξιωματούχου, αλλά και η εφαρμογή κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας, ώστε να τίθενται δημοκρατικοί κανόνες στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Στις περιπτώσεις αυτές ορισμένοι κάνουν λόγο για "μικτή" δημοκρατία. ( demokratie semi - directe πρβλ.Δημητρόπουλο Γενική Συνταγματική θεωρία, σελ.458).
        Ο αγώνας για την πολιτική χειραφέτηση του ανθρώπου συνεχίζεται.
  

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

ΟΙ ΦΑΛΤΣΟΙ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ


     Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι το βασίλειο της εγκληματικότητας Αφγανών και Πακιστανών λαθρομεταναστών στο κέντρο της Αθήνας.
      Οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί και οι λοιποί παράνομοι μετανάστες πριν από δέκα χρόνια ήταν λίγοι και φοβισμένοι, διότι φοβούντο τους νόμους της χώρας. Σήμερα όμως είναι πολλοί και η μακρόχρονη παραμονή τους τούς δίδαξε ότι στην Ελλάδα οι νόμοι δεν έχουν μεγάλη σημασία.Έτσι, ο αρχικός φόβος απέναντι στην άγνωστη για τους ίδιους ελληνική έννομη τάξη μετατράπηκε σε θράσος, ασυδοσία και εγκληματικότητα.  
      Οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής, μικρή μειοψηφία πλέον, στην αρχή κρύφτηκαν στα σπίτια τους. Σιγά -σιγά όμως αντέδρασαν ζητώντας από την πολιτική εξουσία το αυτονόητο, ήτοι να διαφυλάττει στοιχειωδώς την ζωή, την υγεία, την προσωπική ασφάλεια και την περιουσία τους.
       Το κράτος (δήμος , περιφέρεια, κυβέρνηση, αστυνομία, δημόσια διοίκηση) βεβαίως, ουδέν έπραξε και ο Άγιος Παντελεήμονας παραμένει υπό την εξουσία των λαθρομεταναστών, οι οποίοι πωλούν ναρκωτικά στην πλατεία και στην παιδική χαρά, ληστεύουν, βιάζουν, εκπορνεύονται και αλληλοσκοτώνονται.  
        Σαν να μην έφθανε η πλήρης ανυπαρξία του κράτους στην επιβολή του νόμου, εκείνοι οι οποίοι ευθύνονται για αυτή την άθλια κατάσταση, αντί να αναγνωρίσουν το πρόβλημα, υβρίζουν και προσβάλλουν όσους διαμαρτύρονται κατηγορώντας τους ως ρατσιστές!
        Χθες το βράδυ στην εκκλησία του Αγ. Παντελεήμονα έγινε μία συναυλία κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.  Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: "Όποιος διαμαρτύρεται για την εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών στον Άγ. Παντελεήμονα είναι ρατσιστής! " Μέσα στην εκκλησία όπου τραγουδούσε ο Γιώργος Νταλάρας, βρίσκονταν  η  σύζυγος του τραγουδιστή υφυπουργός εργασίας αρμόδια για θέματα μετανάστευσης, η υπουργός παιδείας, καλοντυμένες εκπρόσωποι κομμάτων της βουλής και γενικώς οι εκπρόσωποι όλων των φορέων , οι οποίοι οδήγησαν με την ανικανότητα και την αδιαφορία τους την συνοικία αυτή στο έλεος της παρανομίας και της εγκληματικότητας. Εντός του ναού ήταν επίσης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, αλλά αυτός ,ούτως ή άλλως, έχει το τεκμήριο του ανεύθυνου, αφού το άρ. 49 του Συντάγματος ορίζει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ευθύνεται για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του.
      Έξω από την εκκλησία ήταν μία άλλη εικόνα. Εκεί βρίσκονταν τα ΜΑΤ και, πιο πέρα,  αγανακτισμένοι κάτοικοι, λαθρομετανάστες, ακροδεξιοί της Χρυσής Αυγής, πόρνες και ο,τιδήποτε άλλο συνθέτει το υπέροχο παζλ αυτής της περιοχής. 
       Μετά το τέλος της συναυλίας ουδείς εκ των επισήμων, ούτε ο λαϊκός τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, ούτε ο καλός χριστιανός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, επιχείρησε να περπατήσει έστω και για ένα λεπτό στους δρόμους του Αγίου Παντελεήμονα προκειμένου να δώσει το καλό παράδειγμα της πολιτισμένης και ειρηνικής συνύπαρξης Ελλήνων και μεταναστών. Όλοι έκαναν δηλώσεις κατά του ρατσισμού στην περιοχή, προσβάλλοντας για μία ακόμη φορά την ελληνική μειονότητα του αγ. Παντελεήμονα και, κατόπιν, έφυγαν αμέσως με τις πολυτελείς λιμουζίνες τους για τις κατοικίες τους, ως επί το πλείστον στο Κολωνάκι και στα βόρεια προάστεια.
      Ο κόσμος τους αποδοκίμασε, αλλά αυτή την φορά συγκρατήθηκε και δεν τους πέταξε  γιαούρτια όπως είχε πράξει πριν  1 μήνα περίπου με τον Αλέκο Αλαβάνο.
     Τι να περιμένει κανείς από ρατσιστές !
     

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

"off with their heads!"

        Την δεκαετία του 1780 ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ, η Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, οι αριστοκράτες και οι αυλικοί της Γαλλίας περνούσαν υπέροχα, αλλά ο λαός , ο οποίος επλήττετο από την φτώχεια, την βαριά φορολογία και την ανύπαρκτη πολιτική εκπροσώπηση, δυσανασχετούσε. Τα πράγματα χειροτέρεψαν ύστερα από την κακή σοδειά του 1788, καθώς οι τιμές του ψωμιού ανέβηκαν στα ύψη, ενώ οι μισθοί κατρακύλησαν ακόμη πιο χαμηλά. Και πάλι όμως ο βασιλιάς ,ο οποίος ζούσε στο δικό του κόσμο στο παλάτι των Βερσαλιών 23 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού, δεν άκουγε τις διαδηλώσεις και δεν αντιλαμβανόταν τα σημεία των καιρών. Στις 14 Ιουλίου  1789 οι μάζες  δεν άντεξαν άλλο: Ξεχύθηκαν στους δρόμους, πήραν τα όπλα από το μέγαρο των Απομάχων και κατέλαβαν την Βαστίλη σφαγιάζοντας τους υπερασπιστές της και απελευθερώνοντας τους κρατούμενους. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ, όταν άκουσε για την πτώση της Βαστίλλης, πάλι δεν κατανόησε τίποτε και  λέγεται ότι ρώτησε: " πρόκειται για εξέγερση;" "Όχι μεγαλειότατε", απάντησε ένας από τους δούκες του. Πρόκειται για επανάσταση!"
     Λίγο αργότερα  τον ίδιο χρόνο, ο όχλος μετέφερε το βασιλικό ζεύγος δια της βίας από τις Βερσαλίες στο Παρίσι. Τον Ιανουάριο του 1793 ο βασιλιάς καταδικάσθηκε για "συνομωσία κατά της ελευθερίας του έθνους" και καρατομήθηκε, όπως και η Μαρία Αντουανέτα, στην τότε ονομαζόμενη place de la revoloution  (πλατεία της επανάστασης) , η οποία σήμερα ονομάζεται place de la Concorde (πλατεία Ομονοίας).  Η γαλλική επανάσταση βάφτηκε στο αίμα. Στο όνομά της αποκεφαλίστηκαν περίπου 17.000 άνθρωποι, ανάμεσά τους και οι αρχηγοί της Ροβεσπιέρος και Νταντόν. Αλλά, τελικώς, η σημασία της για την παγκόσμια ιστορία υπήρξε τεράστια, διότι επηρεασμένη και η ίδια από τον γαλλικό διαφωτισμό  επέδρασε καίρια στον δυτικό κόσμο, οδηγώντας σταδιακά στην πτώση της "ελέω θεού" μοναρχίας και στην πολιτική εκπροσώπηση της αστικής τάξεως.
        221 χρόνια μετά την γαλλική επανάσταση η Βρετανία έχει ακόμη μοναρχία. Υπάρχει επίσης και μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση. Το χρηματοπιστωτικό  σύστημα, το οποίο ακολούθησε επί δεκαετίες η χώρα, βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και παρασύρει και το ίδιο το κράτος. Προ ημερών , φοιτητές επιτέθηκαν στα γραφεία του κόμματος των φιλευλευθέρων δημοκρατών που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό , διότι εξαπάτησε τους πολίτες εξαγγέλοντας ότι δεν θα συναινούσε σε αύξηση των διδάκτρων των πανεπιστημίων. Σήμερα, 10-12-2010, όταν εγκρίθηκε από την Βουλή των Κοινοτήτων η πρόταση της κυβέρνησης Κάμερον για τριπλασιασμό των διδάκτρων των πανεπιστημίων, οι 30.000 φοιτητές οι οποίοι διαδήλωναν ειρηνικά μέχρι εκείνη την στιγμή εξαγριώθηκαν και επιτέθηκαν άγρια σε δημόσια κτίρια. Κάποιοι εξ αυτών αποκόπηκαν από την πορεία κια βρέθηκαν στους δρόμους του Λονδίνου. 
        Εκείνη την ώρα περνούσε αμέριμνος από την περιοχή ο Πρίγκηπας Κάρολος με την σύζυγό του Καμίλλα. Επέβαιναν στην  βασιλική Ρολς Ρόυς και οδηγός τους μετέφερε στο Palladium Theater για να παρακολουθήσουν παράσταση. Ο πρίγκηψ δεν ασχολείται βεβαίως ιδιαίτερα, ούτε με τα δίδακτρα των πανεπιστημίων, ούτε με τις ανάγκες των φοιτητών, διότι ο ίδιος αυτά τα ζητήματα τα έχει λύσει για τον εαυτό του από την στιγμή που γεννήθηκε. Θα έλεγε μάλιστα κανείς, ότι από τότε που σκοτώθηκε η Νταϊάννα και έλυσε το συναισθηματικό του πρόβλημα, μάλλον δεν τον απασχολεί πλέον τίποτε και δεν ασχολείται με κανέναν.Αυτή την φορά όμως ασχολήθηκαν οι εξαγριωμένοι με αυτόν. Οι διαδηλωτές , όταν αναγνώρισαν το βασιλικό ζεύγος, επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο και έσπασαν το τζάμι φωνάζοντας "off with their heads", δηλαδή "πάρτε τους το κεφάλι!". 
        Ο πρίγκηπας Κάρολος και η σύζυγός του τρομοκρατήθηκαν αλλά απέφυγαν τα χειρότερα. Το ζήτημα είναι εάν έχουν αντιληφθεί και την κρισιμότητα της κατάστασης , ή εάν , όπως ενίοτε συμβαίνει με τους βασιλείς που ζουν εκτός της κοινωνίας, θα την κατανοήσουν τελευταίοι και πολύ καθυστερημένα....

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

       Όπως προφανώς έχουμε πλέον παρατηρήσει όλοι, κάθε χρόνο λίγο προ των Χριστουγέννων παρατηρείται  μία πρακτική τόσο μακροχρόνια, ώστε έχει την μορφή εθίμου. Πρόκειται για το έθιμο της απεργίας των υπαλλήλων καθαριότητας.
     Φαίνεται ότι , εντελώς τυχαία , κάθε χρόνο τα προβλήματα για τους υπαλλήλους καθαριότητας εμφανίζονται τον μήνα Δεκέμβριο, λίγο πριν τις εορτές των Χριστουγέννων, διότι αυτές είναι οι μέρες που απαρέγκλιτα προκηρύσσουν τις απεργίες τους. Έτσι, ενώ οι  μεγάλες πρωτεύουσες άλλων - προηγμένων- κρατών στολίζονται για να υποδεχθούν τους επισκέπτες και να ευχαριστήσουν τους κατοίκους τους, στην Αθήνα κυριαρχούν η δυσωδία και οι όγκοι των σκουπιδιών.
      Μερικοί θεωρούν ότι στην Αθήνα, δεν χρειαζόμαστε ούτε στολισμό , ούτε καθαριότητα. Δεν πρέπει να έχουμε ούτε καν στοιχειώδεις απαιτήσεις μίας πόλης φιλόξενης τουλάχιστον την περίοδο των εορτών.  Κάθε συντεχνία, όταν θεωρεί ότι έχει την ευκαιρία, δεν δεσμεύεται από κανενός είδους καθήκον, αλλά επιχειρεί να εκβιάσει την κοινωνία και το κράτος προκειμένου να ικανοποιήσει τις επιδιώξεις της.
      Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας , όχι μόνο δεν παρουσιάζει κανενός είδους κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά , σε πολλές περιπτώσεις ζει παρασιτικά σε βάρος των λοιπών.
      Υπάρχουν μεγάλα παράσιτα, όπως εγκληματίες, οι καταχραστές του δημοσίου, εκείνοι οι οποίοι μπαζώνουν ρέματα ή αιγιαλούς για να τους οικειοποιηθούν, ή κάποιοι άλλοι, που βάζουν φωτιές στα δάση μας για να τα κάνουν οικόπεδα.
    Υπάρχουν και μικρότερα παράσιτα, τα οποία σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύουν την έλλειψη ενδιαφέροντος για τους συνανθρώπους τους. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, όπως αυτοί οι οποίοι σταθμεύουν το αυτοκίνητό τους μπροστά από την ράμπα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, και εκείνοι που αφήνουν τον σκύλο τους να κοπρίζει στο δρόμο ή στις παιδικές χαρές.
      "Homo homini lupus". Αλλά εάν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας νοσεί, για το υπόλοιπο μέρος δεν υπάρχει άλλη ελπίδα από την ύπαρξη ισχυρών νόμων.