Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

2.500 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

      Η μάχη του Μαραθώνα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μάχες όλων των εποχών. Διεξήχθη τον Αύγουστο (ή Σεπτέμβριο) του 490 π.Χ.  μεταξύ Αθηναίων και Πλαταιών από την μία και Περσών από την άλλη, στην πεδιάδα του Μαραθώνα όπου είχε αποβιβαστεί ο περσικός στρατός ύστερα από την  καταστροφή της Ερέτριας. 
      Οι Πέρσες επιτέθηκαν στις ελληνικές πόλεις για να τις τιμωρήσουν, όπως ισχυρίζονταν, για την βοήθεια που είχαν προσφέρει στην επανάσταση των Ιώνων το 494 πΧ. Είχαν επιχειρήσει και το 492 π.Χ.  να κατέλθουν στην Ελλάδα μέσω της Θράκης, αλλά ο περσικός στόλος υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή από τρικυμία στο ακρωτήριο του Άθω, με αποτέλεσμα να αναγκασθούν να επιστρέψουν. Το 490 π.Χ. επέλεξαν άλλη διαδρομή και, αφού κατέλαβαν την Νάξο και κατέστρεψαν την Ερέτρια, αποβιβάστηκαν στο Μαραθώνα. Επικεφαλής των Περσών ήταν οι στρατηγοί Δάτης και Αρταφέρνης. Καθοδηγητής τους ήταν  ο Ιππίας, εκδιωχθείς  πρώην τύραννος των Αθηνών , ο οποίος υπολόγιζε έτσι  με προδοσία να ξαναπάρει την εξουσία. 
       Όταν ο ηλικιωμένος Ιππίας αποβιβάστηκε στο Μαραθώνα φταρνίστηκε και έβηξε τόσο δυνατά, ώστε του έφυγε ένα δόντι το οποίο χάθηκε στην άμμο.Ο Ιππίας έψαξε να το βρει ,αλλά  καθώς ήταν αδύνατο, απογοητεύτηκε και είπε :  " Η γη αυτή δεν είναι δική μας και ούτε θα μπορέσουμε να την υποτάξουμε. Άλλωστε όσο μερίδιό της δικαιούμαι το κατέχει τώρα το δόντι μου!" (Ηροδ. ΣΤ 107).  
      Η νίκη των Ελλήνων στο Μαραθώνα οφείλεται στην στρατηγική ιδιοφυϊα του Μιλτιάδη, ενός εκ των εκλεγμένων δέκα Αθηναίων στρατηγών, ο οποίος επέλεξε να παρατάξει τον ελληνικό στρατό των 11.000 ανδρών σε μέτωπο ίσου πλάτους με τον πολυάριθμο περσικό, φροντίζοντας να είναι ασθενές το κέντρο της  παράταξης και ενισχυμένα τα δύο άκρα Ο Μιλτιάδης επέβαλε τελικώς και στους άλλους στρατηγούς την άποψή του να πολεμήσουν στην συγκεκριμένη τοποθεσία μακριά από την πόλη των Αθηνών.  Οι Έλληνες επιτέθηκαν την αυγή, προκειμένου να αχρηστεύσουν το ιππικό των Περσών , το οποίο εκείνη την ώρα αποσυρόταν για πότισμα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ηρόδοτος (ό.π. 112), οι Έλληνες επιτέθηκαν "δρόμω", δηλαδή τρέχοντας μία απόσταση οκτώ σταδίων, δηλαδή περίπου 1.500 μέτρων προκειμένου να αποφύγουν τους τοξότες των Περσών! Οι 50.000 Πέρσες , βλέποντας τους 11.000 Αθηναίους και Πλαταιείς να εφορμούν καταπάνω τους νόμιζαν ότι είναι τρελοί. Ωστόσο, οι Έλληνες επιτέθηκαν συντεταγμένα. Το κέντρο της παράταξης υποχώρησε αλλά δεν έσπασε. Την ίδια στιγμή οι δύο πτέρυγες κατανίκησαν τους Πέρσες και έκλεισαν σαν τανάλια γύρω από τον περσικό στρατό. Μέσα στην σύγχυση πολλοί Πέρσες σφαγιάστηκαν, άλλοι έπεσαν στο έλος και άλλοι επιβιβάστηκαν στα πλοία και έφυγαν. Σκοτώθηκαν 6.400 Πέρσες και 192 Έλληνες. Οι νεκροί Έλληνες τάφηκαν στο Μαραθώνα  Ο Φειδιππίδης, ο οποίος πριν από την μάχη είχε φθάσει σε 2 μόλις ημέρες στην Σπάρτη για να ζητήσει την βοήθεια των Λακεδαιμονίων, έτρεξε σαν τον άνεμο να αναγγείλει την μεγάλη νίκη και στην συνέχεια έπεσε νεκρός.
         Η νίκη στο Μαραθώνα διέλυσε το μύθο του αήτητου των Περσών και ανέδειξε την δύναμη της Αθήνας. Στον τάφο του τραγικού ποιητή Αισχύλου, ανεγράφη ότι οι Πέρσες ένιωσαν για τα καλά την δύναμή του στον Μαραθώνα. , ενώ η σημασία της μάχης περιγράφεται υπέροχα και λακωνικά στο επίγραμμα του Σιμωνίδη:" Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι \ χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν".

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

ΑΠΕΡΓΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

      Η απεργία αποτελεί ατομικό δικαίωμα των εργαζομένων, το οποίο προστατεύεται από το άρ.23 παρ.2 του Συντάγματος. Ιδιορυθμία του εν λόγω δικαιώματος αποτελεί  σύμφωνα με την ως άνω συνταγματική διάταξη ότι " ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για την διαφύλαξη και την προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων."
     Τι γίνεται όμως όταν τα οικονομικά και εργασιακά συμφέροντα μίας συγκεκριμένης κατηγορίας εργασζομένων έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της κοινωνίας, ή δεν βρίσκουν καμία απήχηση σε αυτή; Το Σύνταγμα επιχειρεί να θέσει κάποιους περιορισμούς για περιπτώσεις εργαζομένων σε υπηρεσίες ή οργανισμούς "που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου", ενώ απαγορεύει ρητά την απεργία στους δικαστικούς λειτουργούς και σε όσους υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας (άρ. 23 παρ.2 εδ.β΄ Σ). Τελικώς, η  δικαιοσύνη  καλείται να κρίνει εάν μία απεργία είναι παράνομη και καταχρηστική και να επιβάλλει την τάξη. Αλλά δεν δεν είναι εύκολο. Σε μία πολιτική κοινωνία χωρίς ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς υπερισχύει ο νόμος του ισχυροτέρου. Άλλες φορές ισχυρότερη είναι η κυβέρνηση, η οποία συντρίβει τους απεργούς, ακόμη και εάν αυτοί έχουν την κοινωνία με το μέρος τους. Άλλες φορές όμως ,μικρές μειοψηφίες εκβιαστών απεργών και λοιπών διεκδικούντων ασκούν απίστευτη πίεση στο κοινωνικό σύνολο. Κλείνουν τους δρόμους , τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, παραλύουν κάθε οικονομική ή κοινωνική δραστηριότητα. Αδιαφορούν για τις ανάγκες των συμπολιτών τους και ασχολούνται αποκλειστικά μόνο με την κατάκτηση των στόχων που θέτει η συντεχνία τους.  Δεν τους απασχολεί η εικόνα της χώρας. Χρησιμοποιούν ακόμη και τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως σαν να πρόκειται για το τσαντήρι τους όπου μπορούν να κρεμούν τα πανιά τους και τα άπλυτά τους. 
       Η Ακρόπολη όμως δεν ανήκει στους απεργούς. Είναι η τιμή, η ιστορία και το σύμβολό μας. Εκεί  ανεβαίνουμε για να αντλήσουμε κουράγιο και έμπνευση. Εκεί ανασαίνουμε τον αέρα που ανάσαινε ο Περικλής, ο Φειδίας, οι φιλόσοφοι, και οι ποιητές  της Αρχαίας Αθήνας. Καμία μειοψηφία δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τον Παρθενώνα για την επίτευξη των συντεχνιακών στόχων της διότι ο Παρθενώνας δεν ανήκει σε μειοψηφίες. Αποτελεί το σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού. Επίσης, καμία μειοψηφία δεν μπορεί να παραλύει τις δραστηριότητες της υπόλοιπης κοινωνίας. Εάν ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η κυβέρνηση έχουν την δύναμη να επιβάλουν την τάξη , η κοινωνία γίνεται έρμαιο στα χέρια των εκβιαστών.
        Το δικαίωμα της απεργίας θεσπίστηκε ως αντίβαρο ενάντια σε αυθαίρετες κυβερνητικές πολιτικές, αλλά πολλές φορές ασκείται το ίδιο αυθαίρετα και ανήθικα. Ως δικαίωμα αποτελεί  χαρακτηριστικό μη δημοκρατικών πολιτευμάτων, όπου , από την μία πλευρά βρίσκεται η κυβέρνηση, η οποία διαθέτει αποκλειστικά την νομοθετική πρωτοβουλία και από την άλλη οι ομάδες πιέσεως, οι οποίες , αποκλεισμένες από το επίκεντρο της πολιτικής ζωής ,χρησιμοποιούν την απεργία και τη βία ως μοναδικό ικανό μοχλό πίεσης προς εξασφάλιση των συμφερόντων τους.
      Αλλιώς θα ήταν βεβαίως τα πράγματα εάν αναγνωριζόταν και στους πολίτες δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας, μέσω της συλλογής υπογραφών για την διενέργεια δημοψηφίσματος. Εάν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, και μάλιστα τόσο προς την κατεύθυνση της ψήφισης νέου νόμου, όσο και προς την  κατάργηση ήδη υπάρχοντος, η μη συλλογή του απαιτούμενου εκ του νόμου  αριθμού υπογραφών θα αποτελούσε από μόνη της τεκμήριο κοινωνικής αποδοχής του ψηφισθέντος νόμου και συνεπώς, δεν θα υπήρχε νομικό και ηθικό περιθώριο για απεργίες και αποχές. Εάν οι συντεχνίες δεν μπορούσαν να καταφύγουν στην κοινωνία και να συλλέξουν ικανό αριθμό για την διενέργεια δημοψηφίσματος δεν θα είχαν κανένα δικαίωμα να προκηρύξουν απεργία.
      Δυστυχώς, το ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπει λαϊκή πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος. Η μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται ανάμεσα στη Σκύλα και στη Χάριβδη. Από την μία πλευρά οι κυβερνήσεις νομοθετούν ερήμην της κοινωνίας και των πολιτών. Και από την άλλη διάφορες συντεχνίες ασκούν εκβισσμούς και πιέσεις για να επιτύχουν τους στόχους τους. 
 

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΔΕΝ ΞΕΠΛΕΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΘΩΩΝ

      Χθες στις 5 τα ξημερώματα δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένας νέος άνθρωπος. Ήταν έγγαμος , πατέρας ενός δίχρονου παιδιού. Οι δολοφόνοι φέρονται να χτύπησαν το κουδούνι του καλώντας τον να κατέβει διότι κάποιοι του κλέβουν το αυτοκίνητο. Προφανώς τον ξύπνησαν. Οδηγήθηκε στην πόρτα της πολυκατοικίας όπου κατοικούσε σαν πρόβατο επί σφαγή. Όταν κατέβηκε τον γάζωσαν εν ψυχρώ με 17 σφαίρες. 
      Είναι φοβερό πράγμα η εν ψυχρώ δολοφονία. Στην αρχαία Αθήνα οι φόνοι δικάζονταν από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου έξω , σε ανοικτό χώρο, επάνω στον βράχο του Αρείου Πάγου για να μην μιασθούν οι δικαστές και οι παρευρισκόμενοι από την αποτρόπαιη πράξη του φόνου. Ο κατηγορούμενος καθόταν σε μία  ειδικά διαμορφωμένη για τους κατηγορούμενους πέτρα , η οποία είχε τον τίτλο "περί ύβρεως", ενώ ο κατήγορος σε μία άλλη, η οποία τιτλοφορείτο "περί αναιδείας".
     Είναι απαίσιο πράγμα η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Ο άνθρωπος είναι ικανός για τις πιο υπέροχες και τα πιο απαίσιες πράξεις. Άλλοι μπορεί να επιδείξουν απαράμιλλο αλτρουισμό, ευγένεια , ή αγάπη για τους συνανθρώπους τους. Μέσα από τις πράξεις κάποιων μπορεί να διακρίνει κανείς τα πιο ευγενή ιδανικά και τις πιο υψηλές αξίες. Αλλά υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι διαπράττουν  απεχθείς δολοφονίες και άθλιες συνομωσίες ή προδοσίες. Στα εγκλήματα κατά της πατρίδας, όπως η τραγωδία της Κύπρου, της οποίας θυμόμαστε αυτές τις ημέρες την θλιβερή επέτειο,  η προδοσία και οι μαζικές δολοφονίες αθώων συνυπάρχουν  με την μορφή συνάφειας ,διότι η προδοσία των αθλίων δικτατόρων είχε ως αποτέλεσμα, εκτός από την τουρκική κατοχή του 1\3 του νησιού , την διάπραξη απαίσιων πράξεων εν ψυχρώ δολοφονιών αθώων και αμάχων  ανθρώπων.
     Νομίζω ότι οι δολοφόνοι δεν είναι δυνατόν να ησυχάσουν ποτέ. Οι ερινύες θα τους κυνηγούν. Δεν ξεπλένεται ποτέ το αίμα από την δολοφονία αθώων.
 

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

      Ως γνωστόν, η θεωρία του συνταγματικού δικαίου διακρίνει τριών ειδών δημόσια δικαιώματα: (α) τα ατομικά, (β) τα κοινωνικά και (γ) τα πολιτικά.
       Ατομικά δικαιώματα ή ελευθερίες είναι εκείνα των οποίων την άσκηση οφείλει κατ' αρχήν να μην εμποδίζει το κράτος. Τέτοια είναι το δικαίωμα της ζωής (άρ.5 παρ.2 Σ), της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρ.5 παρ.1 Σ), της προσωπικής ελευθερίας- ασφάλειας (άρ.6Σ), του ασύλου της κατοικίας (άρ.9 Σ), τα δικαιώματα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι (άρ.11-12 Σ), η ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης (άρ.13Σ), η ελευθερία του Τύπου, της έρευνας και της διδασκαλίας (άρ.14-16 Σ ) , το δικαίωμα της ιδιοκτησίας (άρ.17 Σ), το απόρρητο της επικοινωνίας (άρ.19 Σ) και το δικαίωμα στην παροχή δικαστικής προστασίας (άρ.20 Σ). Τα ατομικά δικαιώματα εγγυώνται ένα πλέγμα ατομικής ελευθερίας έναντι της κρατικής εξουσίας, το οποίο δεν ήταν αυτονόητο, αλλά κατακτήθηκε με αιματηρούς αγώνες, κυρίως από την εποχή του διαφωτισμού.
    Εξάλλου, εάν τα ατομικά δικαιώματα έχουν αρνητικό περιεχόμενο, με την έννοια της μη παρέμβασης του κράτους στην άσκησή τους, τα  κοινωνικά δικαιώματα -απεναντίας - έχουν  περιεχόμενο θετικό, δηλαδή μία θετική παροχή του κράτους προς το άτομο. Τέτοιου είδους δικαιώματα είναι το δικαίωμα προστασίας της οικογένειας, του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρ.21 Σ), το δικαίωμα στην εργασία (άρ.22 παρ.1) Σ) και το δικαίωμα προστασίας της υγείας, της νεότητας, της αναπηρίας και των απόρων (άρ.21 παρ.3 Σ), τα οποία υποτίθεται ότι τα κράτος οφείλει να προστατεύει κατά το μέτρο του δυνατού με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και ενέργειες. Τα κοινωνικά δικαιώματα , όπως εξάλλου και τα ατομικά, δεν ήταν αυτονόητα, αλλά θεσμοθετήθηκαν ύστερα από αιματηρούς αγώνες και υπό της επίδραση των ιδεών του σοσιαλισμού.
     Τρίτη κατηγορία δικαιωμάτων είναι ασφαλώς τα πολιτικά δικαιώματα, ήτοι τα δικαιώματα του ανθρώπου να ενεργεί ως πολίτης και όχι μόνο ατομικά. Το Σύνταγμα της Ελλάδος αναγνωρίζει μόνο τρία πολιτικά δικαιώματα στους έλληνες πολίτες : Το δικαίωμα του εκλέγειν (άρ.51 Σ), το δικαίωμα του εκλέγεσθαι  ( άρ.55Σ) και το δικαίωμα του δικάζειν ως ένορκος σε μικτά ορκωτά δικαστήρια για  υποθέσεις κακουργημάτων και πολιτικών εγκλημάτων (άρ.97 Σ). Τα δικαιώματα αυτά είναι πενιχρά και δεν συγκρίνονται βεβαίως, όχι μόνο με εκείνα της αρχαίας αθηναϊκής Δημοκρατίας, όπου όλοι οι πολίτες συμμετείχαν καθημερινά στην άσκηση της εξουσίας, αλλά ούτε και με τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών άλλων χωρών , όπου, για παράδειγμα, υφίσταται εκ του Συντάγματος δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας για διενέργεια δημοψηφίσματος. 
      Εάν τα ατομικά δικαιώματα εξασφαλίζουν ένα πεδίο ατομικής ελευθερίας του προσώπου και τα κοινωνικά δικαιώματα ένα πλαίσιο ελάχιστων κοινωνικών παροχών, τα πολιτικά δικαιώματα είναι τα σημαντικότερα, διότι είναι τα μόνα τα οποία οδηγούν τον πολίτη από το περιθώριο στην εξουσία λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Μόνο με μιά τέτοια εξουσία ο πολιτης έχει την δυνατότητα να επηρεάσει πραγματικά το μέλλον του.
      Στην Ελλάδα οι φιλελεύθεροι κόπτωνται για τις ατομικές ελευθερίες (οικονομική ελευθερία,  σεξουαλική ελευθερία κλπ). Υποστηρίζουν ότι αρκεί η πληρέστερη κατά το δυνατόν  κατοχύρωσή τους για να επιτευχθεί ευημερία των πολιτών. Αλλά και οι σοσιαλιστές αγωνίζονται  μόνο για τα κοινωνικά δικαιώματα της εργασίας των συντάξεων και των επιδομάτων και οδηγούν τον κόσμο στους δρόμους να διαδηλώνει για ένα πινάκιο φακής εξαθλιωμένος έναντι της κρατικής εξουσίας. 
     Τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι σοσιαλιστές σφάλλουν. Μοναδική λύση για την ευημερία του πολίτη είναι να περάσει από το περιθώριο στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής. Να συμμετέχει ο ίδιος στην λήψη των αποφάσεων και όχι να σωπαίνει έναντι ασήμαντων παροχών και περιορισμένης  αξίας ατομικών ελευθεριών. Εάν ο πολίτης βρεθεί να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του είναι βέβαιο ότι θα έχει ούτως ή άλλως πλήρη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα . Είναι καιρός , οι διεκδικήσεις των Ελλήνων να περάσουν σε ένα άλλο επίπεδο. Να ξεφύγουμε από τα ατομικά δικαιώματα και τις κοινωνικές  παροχές. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε  την ισότιμη συμμετοχή μας στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Ο αγώνας πρέπει να δοθεί για να αποκτήσουν οι πολίτες πολιτικά δικαιώματα!