Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

24 Δεκεμβρίου: Η επέτειος των εγκαινίων της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη

         Η Αγία Σοφία, ή , ορθώς, ο ναός της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη , εγκαινιάσθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 537 μ.Χ. επί βασιλείας Ιουστινιανού. Ωστόσο, η ιστορία του, η οποία συνδέθηκε όσο λίγα πράγματα με τον βίο ολόκληρου του ελληνικού έθνους, είναι ακόμη πιο μακρά και πιο περιπετειώδης.
         Προγενέστερος ναός, αφιερωμένος και αυτός στην Σοφία του Θεού, είχε ανεγερθεί επί αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μέγα και αποτέλεσε το σπουδαιότερο από τα θρησκευτικά οικοδομήματα με τα οποία εκόσμησε την νέα πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εκεί θριάμβευσε ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός επί της αιρέσεως των αρειανών και εκεί αντήχησε η φωνή του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Αλλά, όταν ο Χρυσόστομος εξορίστηκε, ο λαός της Κωνσταντινούπολης πυρπόλησε τον ναό.  
       Αργότερα , το 415 μ.Χ., ο ναός ξανακτίσθηκε  επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου του β΄. Ωστόσο, πυρπολήθηκε για δεύτερη φορά από τους αντιπάλους του Ιουστινιανού κατά την στάση του Νίκα το 532 μ.Χ.
      Είναι βέβαιο ότι ο ναός υπήρξε ήδη από την εποχή εκείνη σύμβολο της ίδιας της αυτοκρατορίας. Για τον λόγο αυτόν ο Ιουστινιανός, αμέσως μετά την αιματηρή καταστολή της στάσης του Νίκα και σαράντα μόλις ημέρες από την πυρπόλησή του, έθεσε τον θεμέλιο λίθο του νέου ναού. 
     Ο νέος ναός της του Θεού Σοφίας θεμελιώθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 532 και ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από έξι έτη. Αυτό και μόνο το γεγονός αποτελεί μοναδικό επίτευγμα, δεδομένου ότι ο Άγιος Πέτρος της Ρώμης, ο οποίος είναι το σύμβολο των καθολικών, εγκαινιάσθηκε το 1626 μ.Χ. , 120 έτη μετά την θεμελίωσή του και ο Άγιος Παύλος του Λονδίνου οικοδομήθηκε 34 χρόνια μετά την θεμελίωσή του, ήτοι το 1710 μ.Χ.
       Όπως αναφέρει ο Παπαρρηγόπουλος (Ιστορία του ελληνικού Έθνους, βιβλίο 9ο), υπολογίζεται ότι για την κατασκευή του ναού δαπανήθηκαν περίπου 3.000 κεντηνάρια χρυσού (ήτοι 3 τόνοι χρυσού). 
      Αλλά σημαντικότερη όλων είναι η αρχιτεκτονική του αξία, η οποία οφείλεται στην ιδιοφυία των δύο Ελλήνων αρχιτεκτόνων Ανθέμιου και Ισίδωρου. Αυτοί εισήγαγαν το σταυροειδές σχήμα μέσα στο οποίο δεσπόζει ο θόλος , ο οποίος  αρχικά  στηριζόταν σε τέσσερις κολοσιαίες κολώνες και  ήταν έτσι τοποθετημένος ώστε έδινε την εντύπωση ότι  κυριολεκτικά κρέμεται από τον ουρανό! Αργότερα, το 558μ.Χ. ο εν λόγω θόλος κατέπεσε από σεισμό, αλλά και πάλι επισκευάσθηκε , ακόμη πιο εντυπωσιακός, από τον ανηψιό του Ισιδώρου Ισίδωρο τον νεώτερο, ο οποίος τον στήριξε σε περισσότερες κολώνες και τον έφτιαξε κατά 25 πόδια ψηλότερο από τον αρχικό!
       Χαρακτηριστικό επίσης είναι το φως το οποίο διαχέεται σε ολόκληρη της εκκλησία από τα είκοσι τέσσερα παράθυρα του  εν λόγω γιγάντιου θόλου, παρέχοντας την αίσθηση ότι ο θόλος δεν βρίσκεται στην γη αλλά στο στερέωμα, κοντά στο θεό! Λαμπρά είναι εξάλλου τα έργα τέχνης και τα ψηφιδωτά τα οποία κοσμούσαν τον ναό της του Θεού Σοφίας αλλά και τα υλικά από τα οποία κατασκευάσθηκε, κάποια εκ των οποίων προέρχονται από λείψανα αρχαίων ελληνικών ναών.
      Η Αγία Σοφία σήμερα δεν είναι μόνο ένα λαμπρό επίτευγμα της βυζαντινής αρχιτεκτονικής., ούτε η αποτελεί απλώς την κύρια έκφραση του μεγαλείου της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Είναι ο ναός εντός του οποίου  διαδραματίσθηκαν οι τύχες του ελληνικού έθνους για περισσότερα από χίλια χρόνια. Αυτή η  εκκλησία  έζησε τις λαμπρότερες αλλά και τις δραματικότερες στιγμές του βυζαντινού ελληνισμού, από την δόξα του Ιουστινιανού μέχρι τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και  την άλωση της Πόλης. Η Αγία Σοφία υπήρξε η κιβωτός του "μαρμαρωμένου βασιλιά" και το σύμβολο της μεγάλης ιδέας για όλους τους Έλληνες που έζησαν με την ελπίδα ότι θα αντηχήσει κάποτε και πάλι από τον θόλο της η δοξολογία της πίστεως του ορθόδοξου ελληνισμού.
        Χρόνια  Πολλά!    
 
  

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΕΜΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΜΙΚΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

        Δημοκρατία, όπως προκύπτει και από την ετυμολογία της λέξης (κράτος + δήμος), καλείται το πολίτευμα όπου κυριαρχεί ο λαός, ήτοι το σύνολο των πολιτών: "Λέγω δ' οίον εν μεν ταις δημοκρατικαίς (πολιτείαις) κύριος ο δήμος, οι δ' ολίγοι τουναντίον εν ταις ολιγαρχίαις." (Αριστοτέλους, πολιτικά, Γ΄, 12-14). Ανώτατο και κυρίαρχο όργανο της δημοκρατίας είναι η συνέλευση των πολιτών, η "εκκλησία του δήμου", η οποία συνέρχεται συχνά,  νομοθετεί,  ασκεί εκτελεστικές εξουσίες, επιλέγει η ίδια τους δικαστές (δι' εκλογής ή  δια κληρώσεως) και εκλέγει τα λοιπά  όργανα της πολιτείας. Η δημοκρατία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στις πόλεις - κράτη της αρχαίας Ελλάδας και σήμερα της προσδίδεται ο όρος "άμεση", διότι οι εξουσίες ασκούνταν άμεσα από το λαό χωρίς αντιπροσώπους και μεσάζοντες. Λαμπρότερο παράδειγμα όλων υπήρξε η Αθήνα του 5ου αι. π.Χ, όπου η έννοια της πόλης ταυτίστηκε  σε τέτοιο βαθμό με την συμμετοχή των πολιτών της στην άμεση άσκηση της εξουσίας , ώστε   εκείνος ο οποίος δεν συμμετείχε στα κοινά δεν θεωρούνταν τίποτε άλλο παρά "άχρηστος".( "Μόνοι γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα, αλλ' αχρείον νομίζομεν " , Θουκιδίδου, Περικλέους επιτάφιος, ιστορίαι, Β΄, 40).
       Βεβαίωςη δημοκρατία εκ της φύσεώς της είναι πάντοτε άμεση διότι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, προϋποθέτει την απευθείας άμεση συμμετοχή των πολιτών. Ωστόσο, επικράτησε σήμερα να καλείται έτσι σε αντιπαραβολή προς την λεγόμενη "έμμεση" ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία". Ως "έμμεση δημοκρατία"  καλείται το πολίτευμα που στηρίζεται , όχι στην απευθείας άσκηση της εξουσίας από το λαό, αλλά στην έμμεση μέσω αντιπροσώπων άσκηση. Η έμμεση δημοκρατία, η οποία αποτέλεσε την βάση των σύγχρονων πολιτευμάτων του δυτικού κόσμου από το τέλος του 18ου μέχρι τον 20ο αιώνα, στηρίζεται στους αντιπροσώπους. Δεν θέλει τον πολίτη στο επίκεντρο, ούτε προϋποθέτει εκκλησία του δήμου. Προτιμάει να αναγορεύει  τον λαό "πηγή άσκησης της εξουσίας" και  να τον αφήνει στο περιθώριο,  όπως οι πηγές οι οποίες βρίσκονται πολύ μακριά από το ρεύμα των ποταμών (βλ.άρ. 1 του ελλ. Συντάγματος το οποίο ορίζει ότι"όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα".)
      Είναι προφανές ότι η αυτοαποκαλούμενη έμμεση δημοκρατία παραβιάζει την βασική αρχή της  ίδιας της δημοκρατίας, η οποία είναι η... αμεσότητα, δηλαδή η άσκηση της πολιτικής εξουσίας απευθείας από το λαό. Ως εκ τούτου δεν δικαιούται να ονομάζεται δημοκρατία, αλλά μάλλον ολιγαρχία, διότι η εξουσία ασκείται από ολίγους στο όνομα των πολλών.
       Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λεγομένη έμμεση δημοκρατία είναι πλέον ξεπερασμένη. Ήδη σε πολλές χώρες  του δυτικού κόσμου, οι πολίτες διεκδίκησαν και πέτυχαν την θέσπιση και εισαγωγή θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών , όπως η διενέργεια δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας, ή η ανάκληση νόμου ή αξιωματούχου, αλλά και η εφαρμογή κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας, ώστε να τίθενται δημοκρατικοί κανόνες στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Στις περιπτώσεις αυτές ορισμένοι κάνουν λόγο για "μικτή" δημοκρατία. ( demokratie semi - directe πρβλ.Δημητρόπουλο Γενική Συνταγματική θεωρία, σελ.458).
        Ο αγώνας για την πολιτική χειραφέτηση του ανθρώπου συνεχίζεται.
  

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

ΟΙ ΦΑΛΤΣΟΙ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ


     Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι το βασίλειο της εγκληματικότητας Αφγανών και Πακιστανών λαθρομεταναστών στο κέντρο της Αθήνας.
      Οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί και οι λοιποί παράνομοι μετανάστες πριν από δέκα χρόνια ήταν λίγοι και φοβισμένοι, διότι φοβούντο τους νόμους της χώρας. Σήμερα όμως είναι πολλοί και η μακρόχρονη παραμονή τους τούς δίδαξε ότι στην Ελλάδα οι νόμοι δεν έχουν μεγάλη σημασία.Έτσι, ο αρχικός φόβος απέναντι στην άγνωστη για τους ίδιους ελληνική έννομη τάξη μετατράπηκε σε θράσος, ασυδοσία και εγκληματικότητα.  
      Οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής, μικρή μειοψηφία πλέον, στην αρχή κρύφτηκαν στα σπίτια τους. Σιγά -σιγά όμως αντέδρασαν ζητώντας από την πολιτική εξουσία το αυτονόητο, ήτοι να διαφυλάττει στοιχειωδώς την ζωή, την υγεία, την προσωπική ασφάλεια και την περιουσία τους.
       Το κράτος (δήμος , περιφέρεια, κυβέρνηση, αστυνομία, δημόσια διοίκηση) βεβαίως, ουδέν έπραξε και ο Άγιος Παντελεήμονας παραμένει υπό την εξουσία των λαθρομεταναστών, οι οποίοι πωλούν ναρκωτικά στην πλατεία και στην παιδική χαρά, ληστεύουν, βιάζουν, εκπορνεύονται και αλληλοσκοτώνονται.  
        Σαν να μην έφθανε η πλήρης ανυπαρξία του κράτους στην επιβολή του νόμου, εκείνοι οι οποίοι ευθύνονται για αυτή την άθλια κατάσταση, αντί να αναγνωρίσουν το πρόβλημα, υβρίζουν και προσβάλλουν όσους διαμαρτύρονται κατηγορώντας τους ως ρατσιστές!
        Χθες το βράδυ στην εκκλησία του Αγ. Παντελεήμονα έγινε μία συναυλία κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.  Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: "Όποιος διαμαρτύρεται για την εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών στον Άγ. Παντελεήμονα είναι ρατσιστής! " Μέσα στην εκκλησία όπου τραγουδούσε ο Γιώργος Νταλάρας, βρίσκονταν  η  σύζυγος του τραγουδιστή υφυπουργός εργασίας αρμόδια για θέματα μετανάστευσης, η υπουργός παιδείας, καλοντυμένες εκπρόσωποι κομμάτων της βουλής και γενικώς οι εκπρόσωποι όλων των φορέων , οι οποίοι οδήγησαν με την ανικανότητα και την αδιαφορία τους την συνοικία αυτή στο έλεος της παρανομίας και της εγκληματικότητας. Εντός του ναού ήταν επίσης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, αλλά αυτός ,ούτως ή άλλως, έχει το τεκμήριο του ανεύθυνου, αφού το άρ. 49 του Συντάγματος ορίζει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ευθύνεται για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του.
      Έξω από την εκκλησία ήταν μία άλλη εικόνα. Εκεί βρίσκονταν τα ΜΑΤ και, πιο πέρα,  αγανακτισμένοι κάτοικοι, λαθρομετανάστες, ακροδεξιοί της Χρυσής Αυγής, πόρνες και ο,τιδήποτε άλλο συνθέτει το υπέροχο παζλ αυτής της περιοχής. 
       Μετά το τέλος της συναυλίας ουδείς εκ των επισήμων, ούτε ο λαϊκός τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, ούτε ο καλός χριστιανός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, επιχείρησε να περπατήσει έστω και για ένα λεπτό στους δρόμους του Αγίου Παντελεήμονα προκειμένου να δώσει το καλό παράδειγμα της πολιτισμένης και ειρηνικής συνύπαρξης Ελλήνων και μεταναστών. Όλοι έκαναν δηλώσεις κατά του ρατσισμού στην περιοχή, προσβάλλοντας για μία ακόμη φορά την ελληνική μειονότητα του αγ. Παντελεήμονα και, κατόπιν, έφυγαν αμέσως με τις πολυτελείς λιμουζίνες τους για τις κατοικίες τους, ως επί το πλείστον στο Κολωνάκι και στα βόρεια προάστεια.
      Ο κόσμος τους αποδοκίμασε, αλλά αυτή την φορά συγκρατήθηκε και δεν τους πέταξε  γιαούρτια όπως είχε πράξει πριν  1 μήνα περίπου με τον Αλέκο Αλαβάνο.
     Τι να περιμένει κανείς από ρατσιστές !
     

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

"off with their heads!"

        Την δεκαετία του 1780 ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ, η Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, οι αριστοκράτες και οι αυλικοί της Γαλλίας περνούσαν υπέροχα, αλλά ο λαός , ο οποίος επλήττετο από την φτώχεια, την βαριά φορολογία και την ανύπαρκτη πολιτική εκπροσώπηση, δυσανασχετούσε. Τα πράγματα χειροτέρεψαν ύστερα από την κακή σοδειά του 1788, καθώς οι τιμές του ψωμιού ανέβηκαν στα ύψη, ενώ οι μισθοί κατρακύλησαν ακόμη πιο χαμηλά. Και πάλι όμως ο βασιλιάς ,ο οποίος ζούσε στο δικό του κόσμο στο παλάτι των Βερσαλιών 23 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού, δεν άκουγε τις διαδηλώσεις και δεν αντιλαμβανόταν τα σημεία των καιρών. Στις 14 Ιουλίου  1789 οι μάζες  δεν άντεξαν άλλο: Ξεχύθηκαν στους δρόμους, πήραν τα όπλα από το μέγαρο των Απομάχων και κατέλαβαν την Βαστίλη σφαγιάζοντας τους υπερασπιστές της και απελευθερώνοντας τους κρατούμενους. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ, όταν άκουσε για την πτώση της Βαστίλλης, πάλι δεν κατανόησε τίποτε και  λέγεται ότι ρώτησε: " πρόκειται για εξέγερση;" "Όχι μεγαλειότατε", απάντησε ένας από τους δούκες του. Πρόκειται για επανάσταση!"
     Λίγο αργότερα  τον ίδιο χρόνο, ο όχλος μετέφερε το βασιλικό ζεύγος δια της βίας από τις Βερσαλίες στο Παρίσι. Τον Ιανουάριο του 1793 ο βασιλιάς καταδικάσθηκε για "συνομωσία κατά της ελευθερίας του έθνους" και καρατομήθηκε, όπως και η Μαρία Αντουανέτα, στην τότε ονομαζόμενη place de la revoloution  (πλατεία της επανάστασης) , η οποία σήμερα ονομάζεται place de la Concorde (πλατεία Ομονοίας).  Η γαλλική επανάσταση βάφτηκε στο αίμα. Στο όνομά της αποκεφαλίστηκαν περίπου 17.000 άνθρωποι, ανάμεσά τους και οι αρχηγοί της Ροβεσπιέρος και Νταντόν. Αλλά, τελικώς, η σημασία της για την παγκόσμια ιστορία υπήρξε τεράστια, διότι επηρεασμένη και η ίδια από τον γαλλικό διαφωτισμό  επέδρασε καίρια στον δυτικό κόσμο, οδηγώντας σταδιακά στην πτώση της "ελέω θεού" μοναρχίας και στην πολιτική εκπροσώπηση της αστικής τάξεως.
        221 χρόνια μετά την γαλλική επανάσταση η Βρετανία έχει ακόμη μοναρχία. Υπάρχει επίσης και μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση. Το χρηματοπιστωτικό  σύστημα, το οποίο ακολούθησε επί δεκαετίες η χώρα, βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και παρασύρει και το ίδιο το κράτος. Προ ημερών , φοιτητές επιτέθηκαν στα γραφεία του κόμματος των φιλευλευθέρων δημοκρατών που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό , διότι εξαπάτησε τους πολίτες εξαγγέλοντας ότι δεν θα συναινούσε σε αύξηση των διδάκτρων των πανεπιστημίων. Σήμερα, 10-12-2010, όταν εγκρίθηκε από την Βουλή των Κοινοτήτων η πρόταση της κυβέρνησης Κάμερον για τριπλασιασμό των διδάκτρων των πανεπιστημίων, οι 30.000 φοιτητές οι οποίοι διαδήλωναν ειρηνικά μέχρι εκείνη την στιγμή εξαγριώθηκαν και επιτέθηκαν άγρια σε δημόσια κτίρια. Κάποιοι εξ αυτών αποκόπηκαν από την πορεία κια βρέθηκαν στους δρόμους του Λονδίνου. 
        Εκείνη την ώρα περνούσε αμέριμνος από την περιοχή ο Πρίγκηπας Κάρολος με την σύζυγό του Καμίλλα. Επέβαιναν στην  βασιλική Ρολς Ρόυς και οδηγός τους μετέφερε στο Palladium Theater για να παρακολουθήσουν παράσταση. Ο πρίγκηψ δεν ασχολείται βεβαίως ιδιαίτερα, ούτε με τα δίδακτρα των πανεπιστημίων, ούτε με τις ανάγκες των φοιτητών, διότι ο ίδιος αυτά τα ζητήματα τα έχει λύσει για τον εαυτό του από την στιγμή που γεννήθηκε. Θα έλεγε μάλιστα κανείς, ότι από τότε που σκοτώθηκε η Νταϊάννα και έλυσε το συναισθηματικό του πρόβλημα, μάλλον δεν τον απασχολεί πλέον τίποτε και δεν ασχολείται με κανέναν.Αυτή την φορά όμως ασχολήθηκαν οι εξαγριωμένοι με αυτόν. Οι διαδηλωτές , όταν αναγνώρισαν το βασιλικό ζεύγος, επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο και έσπασαν το τζάμι φωνάζοντας "off with their heads", δηλαδή "πάρτε τους το κεφάλι!". 
        Ο πρίγκηπας Κάρολος και η σύζυγός του τρομοκρατήθηκαν αλλά απέφυγαν τα χειρότερα. Το ζήτημα είναι εάν έχουν αντιληφθεί και την κρισιμότητα της κατάστασης , ή εάν , όπως ενίοτε συμβαίνει με τους βασιλείς που ζουν εκτός της κοινωνίας, θα την κατανοήσουν τελευταίοι και πολύ καθυστερημένα....

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

       Όπως προφανώς έχουμε πλέον παρατηρήσει όλοι, κάθε χρόνο λίγο προ των Χριστουγέννων παρατηρείται  μία πρακτική τόσο μακροχρόνια, ώστε έχει την μορφή εθίμου. Πρόκειται για το έθιμο της απεργίας των υπαλλήλων καθαριότητας.
     Φαίνεται ότι , εντελώς τυχαία , κάθε χρόνο τα προβλήματα για τους υπαλλήλους καθαριότητας εμφανίζονται τον μήνα Δεκέμβριο, λίγο πριν τις εορτές των Χριστουγέννων, διότι αυτές είναι οι μέρες που απαρέγκλιτα προκηρύσσουν τις απεργίες τους. Έτσι, ενώ οι  μεγάλες πρωτεύουσες άλλων - προηγμένων- κρατών στολίζονται για να υποδεχθούν τους επισκέπτες και να ευχαριστήσουν τους κατοίκους τους, στην Αθήνα κυριαρχούν η δυσωδία και οι όγκοι των σκουπιδιών.
      Μερικοί θεωρούν ότι στην Αθήνα, δεν χρειαζόμαστε ούτε στολισμό , ούτε καθαριότητα. Δεν πρέπει να έχουμε ούτε καν στοιχειώδεις απαιτήσεις μίας πόλης φιλόξενης τουλάχιστον την περίοδο των εορτών.  Κάθε συντεχνία, όταν θεωρεί ότι έχει την ευκαιρία, δεν δεσμεύεται από κανενός είδους καθήκον, αλλά επιχειρεί να εκβιάσει την κοινωνία και το κράτος προκειμένου να ικανοποιήσει τις επιδιώξεις της.
      Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας , όχι μόνο δεν παρουσιάζει κανενός είδους κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά , σε πολλές περιπτώσεις ζει παρασιτικά σε βάρος των λοιπών.
      Υπάρχουν μεγάλα παράσιτα, όπως εγκληματίες, οι καταχραστές του δημοσίου, εκείνοι οι οποίοι μπαζώνουν ρέματα ή αιγιαλούς για να τους οικειοποιηθούν, ή κάποιοι άλλοι, που βάζουν φωτιές στα δάση μας για να τα κάνουν οικόπεδα.
    Υπάρχουν και μικρότερα παράσιτα, τα οποία σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύουν την έλλειψη ενδιαφέροντος για τους συνανθρώπους τους. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, όπως αυτοί οι οποίοι σταθμεύουν το αυτοκίνητό τους μπροστά από την ράμπα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, και εκείνοι που αφήνουν τον σκύλο τους να κοπρίζει στο δρόμο ή στις παιδικές χαρές.
      "Homo homini lupus". Αλλά εάν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας νοσεί, για το υπόλοιπο μέρος δεν υπάρχει άλλη ελπίδα από την ύπαρξη ισχυρών νόμων.

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΚΑΤΣΙΚΑΚΙ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ

      Το περασμένο καλοκαίρι βρέθηκα με την σύζυγό μου στην Μήλο. Εκεί,  μου συνέστησαν, εάν φθάσω στο χωριό Παλαιοχώρι,  το οποίο βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, να δοκιμάσω  οπωσδήποτε κατσικάκι ψημένο στην άμμο. "Εννοείτε ότι ανάβουν φωτιά στην παραλία;" ρώτησα."Όχι", μου απάντησαν. "Δεν χρειάζεται φωτιά. Ο ταβερνιάρης ανοίγει μία τρύπα βάθους περίπου 30 εκατοστών μέσα στην άμμο και τοποθετεί εκεί το κατσικάκι τυλιγμένο με αλουμινόχαρτο. Έχει τόσο υψηλή θερμοκρασία μέσα στην άμμο, ώστε ψήνεται θαυμάσια σε θερμοκρασία άνω των  150 βαθμών Κελσίου!"
      Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, στην όμορφη παραλία του Παλαιοχωρίου της Μήλου, χάρη στην γεωθερμία  είναι δυνατόν να ψηθεί αρνί  χωρίς φωτιά, εάν τοποθετηθεί μέσα στην άμμο σε βάθος 30 εκατοστών. Αλλά και σε ολόκληρη την Μήλο υπάρχουν τόσο πλούσια γεωθερμικά πεδία υψηλής ενθαλπίας, δηλαδή θερμοκρασιών άνω των 150 βαθμών Κελσίου, τα οποία θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες σε ηλεκτρική ενέργεια , όχι μόνο της Μήλου, αλλά περισσοτέρων νησιών.
      Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Μήλος θα μπορούσε να είναι το νησί Σάμσο της Ελλάδος. Το νησί αυτό  βρίσκεται στην Δανία και είναι γνωστό ως το πράσινο νησί, δεδομένου ότι το 100% των αναγκών του σε ηλεκτρισμό και το 75% των αναγκών του σε θερμότητα προέρχονται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ήτοι αιολική ενέργεια, ηλιακή ενέργεια και βιομάζα. Μάλιστα , οι κάτοικοι του Σάμσο έχουν και σημαντικά οικονομικά πλεονεκτήματα λόγω της ενεργειακής αυτάρκειας του νησιού. Η Μήλος έχει περίπου το ίδιο μέγεθος και τον ίδιο πληθυσμό με το Σάμσο. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης είναι προφανές ότι υπερέχει έναντι του Σάμσο σε πηγές άντλησης ηλιακής ενέργειας, ενώ και οι δυνατότητες άντλησης αιολικής ενέργειας δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητες. Εάν σε αυτά προσθέσει κανείς το πλουσιότατο γεωθερμικό πεδίο του νησιού, το οποίο από μόνο του αρκεί για να καλύψει ενεργειακές ανάγκες πολλαπλάσιες από τις δικές του, νομίζω ότι θα αδικούσε την Μήλο εάν έλεγε ότι μπορεί να εξελιχθεί σε Σάμσο της Ελλάδος, διότι η Μήλος μπορεί να παράγει τόση ενέργεια, ώστε, όχι μόνο να καλύψει τις ανάγκες της σε ηλεκτρισμό και θερμότητα, αλλά και να εξάγει μεγάλες ποσότητες ενέργειας, δημιουργώντας μάλιστα για τους κατοίκους της και τον δήμο Μήλου πηγές εισοδημάτων  και πόρους σε μία κρίσιμη οικονομική περίοδο.Σε μία τέτοια περίπτωση Θα επρόκειτο βεβαίως για μία επένδυση που η σημασία της και το παράδειγμά της θα ξεπερνούσαν τα στενά όρια του νησιού.  
      Βεβαίως , μία εξέλιξη αυτού του είδους είναι επανάσταση και, ως τέτοια, μπορεί να επιτύχει μόνο εάν έχει την συμπαράσταση της τοπικής κοινωνίας. Το 1987 η ανεκδιήγητη Δ.Ε.Η επιχείρησε να εγκαταστήσει στο νησί της Μήλου μονάδα γεωθερμίας εντός κατοικημένης περιοχής χωρίς την ταυτόχρονη κατασκευή μονάδας κατακράτησης του υδροθείου , με αποτέλεσμα από την έκλυσή του να αναδύεται οσμή ενοχλητική και ανυπόφωρη. Δεν σεβάστηκε τους κατοίκους οι οποίοι ξεσηκώθηκαν και πέτυχαν την διακοπή λειτουργίας της μονάδας, που, έκτοτε, δεν επαναλειτούργησε. 
      Το 2007 και πάλι η ΔΕΗ υπέγραψε αυτή την φορά μνημόνιο συνεργασίας με την εταιρεία S&B για την εκμετάλλευση του γεωθερμικού πεδίου του νησιού χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρξει καμία εξέλιξη. Ο δήμος Μήλου, ο οποίος θα έπρεπε να δραστηριοποιηθεί ενεργά αντλώντας προς τον σκοπό αυτόν ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω του ΕΣΠΑ, ακόμη δεν έχει αποφασίσει εάν του αρέσει η γεωθερμική ενέργεια υψηλής ενθαλπίας. Οι κάτοικοι διστάζουν και αρκούνται να ψήνουν κατσικάκι στην άμμο.
       Εγώ δεν πρόλαβα να βρεθώ στο Παλαιοχώρι για να δοκιμάσω το κατσικάκι. Το ίδιο βράδυ όμως του Αυγούστου κατέβηκα από την Πλάκα, την πρωτεύουσα της Μήλου, στο λιμάνι της , τον Αδάμαντα. Ήταν 1η Αυγούστου και είχε πολύ κόσμο. Σε λίγο έγινε πολύωρη διακοπή ρεύματος....

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

ΜΝΗΜΟΝΙΟ - ΠΑΡΑΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

      Το μνημόνιο (ν. 3845\2010) , αφενός περιλαμβάνει διατάξεις άμεσης ισχύος και, αφετέρου, συνοδεύεται από τέσσερα παραρτήματα. Το 4ο εκ των παραρτημάτων ονομάζεται " μνημόνιο συνεννόησης στις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής" και αποτελεί την οδό βάσει της οποίας  γίνονται οι τριμηνιαίες εκταμιεύσεις του δανείου των 110 δις ευρώ. Συγκεκριμένα , ορίζεται ότι οι ως άνω εκταμιεύσεις θα βασίζονται σε τριμηνιαίους απολογισμούς και η αποδέσμευση των δόσεων θα διενεργείται μόνο εφόσον τηρούνται τα "ποσοτικά κριτήρια επίδοσης" και αξιολογείται θετικά η πρόοδος στα κριτήρια του μνημονίου.
       Ακολούθως, για την εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου θα πρέπει σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο εν λόγω παράρτημα , μέχρι το τέλος του έτους να έχουν γίνει οι εξής ενέργειες:
       1. Δημοσιονομική προσαρμογή με κατάθεση προσχεδίου του προϋπολογισμού και την προετοιμασία σχεδίου αποκρατικοποιήσεων αξίας τουλάχιστον 1 δις ευρώ.
         2.Διαρθρωτικές δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, όπου, μεταξύ άλλων, θα τεθεί ανώτατο όριο δαπανών για όλο τον δημόσιο τομέα, θα ενδυναμωθεί η θέση του υπουργού οικονομικών, ώστε να αποκτήσει δικαίωμα αρνησικυρίας στις αποφάσεις για δαπάνες άλλων υπουργείων και θα εισαγχθούν μηχανισμοί ελέγχου των δαπανών μέσω της αναφοράς των δαπανών όλου του δημοσίου τομέα στο Υπουργείο οικονομικών.
        3.Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ήτοι: (α) Πλήρης εφαρμογή του Καλλικράτη με την θέσπιση των εκκρεμών προεδρικών διαταγμάτων (β) ολοκλήρωση της ενιαίας αρχής πληρωμών , (γ)διαφάνεια στις κρατικές προμήθειες (δ) εκσυγχρονισμός του συστήματος υγείας με νέο σύστημα προμηθειών, σύστημα διαχείρισης φαρμάκων, μηχανοργάνωση των νοσοκομείων, αναβάθμιση των συστημάτων κατάρτισης προϋπολογισμού και εισαγωγή στα νοσοκομεία του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος, (ε) κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων για νομικούς , φαρμακοποιούς κλπ , (στ) διευκόλυνση στην ίδρυση υπηρεσιών τουρισμού, λιανικού εμπορίου και εκπαίδευσης , (ζ) νομοθεσία απλοποίησης και επιτάχυνσης διαδικασίας αδειοδότησης επιχειρήσεων (η) ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Ελληνικής Αρχής Ανταγωνισμού, (Ι) δημιουργία συμβουλευτικού σώματος για την προώθηση εξαγωγών και επενδύσεων και (ια) μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας με μείωση αμοιβής της υπερωριακής εργασίας, αυξήσεις κατώτερες των κλαδικών συμβάσεων, μισθών κάτω από το κατώτερο όριο για ευάλωτες ομάδες, παράταση της περιόδου μαθητείας και αλλαγές στο σύστημα διαιτησίας ώστε να προσφεύγουν σε αυτήν και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι.
      Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι όλες οι ανωτέρω ενέργειες προβλέπονται ρητά από το μνημόνιο ως απαραίτητες για την εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου, τις τελευταίες ημέρες το σύνολο του τύπου προέβαλε αυτές ως ένα νέο μνημόνιο ή παραμνημόνιο, προϊόν δήθεν νέας διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με την "τρόικα". 
      Καμία διαπραγμάτευση δεν έγινε. Η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύθηκε ,αλλά προειδοποιήθηκε ότι εάν μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου δεν τηρήσει τα συμφωνηθέντα δεν θα λάβει την τρίτη δόση.
      Ίσως η κυβέρνηση, ειδικά στο ζήτημα της κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων, να επεδίωκε να παρουσιασθεί ενώπιον του ελληνικού λαού ότι δήθεν δίνει "ακόμη έναν σκληρό αγώνα " για την αποτρέψει. Ίσως πάλι, τα ΜΜΕ, αντί να ενημερώνουν υπεύθυνα τους πολίτες για το περιεχόμενο του μνημονίου, αρέσκονται να καλλιεργούν ένα κλίμα τρόμου παρουσιάζοντας κάθε μεταρρύθμιση, ακόμη και τις δίκαιες και ορθές όπως λ.χ στον τομέα της υγείας, ως κάτι που θα φέρει την καταστροφή. Είναι άγνωστο τι σκοπούς εξυπηρετεί ο καθένας. Ένα είναι βέβαιο: Δεν υπάρχει παραμνημόνιο. Υπάρχει όμως παραπληροφόρηση των πολιτών.

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

ΟΙ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΤΥΡΑΝΝΟΙ

      Τυραννία των τριάκοντα ήταν η φοβερή δικτατορία η οποία επεβλήθη στην Αθήνα αμέσως μετά την ήττα της στον πελοποννησιακό πόλεμο και διήρκεσε από τον Απρίλιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 404 π.Χ.
    Οι τριάκοντα υποτίθεται ότι εκλέχθηκαν για να συντάξουν νέους νόμους και νέο πολίτευμα. Αντ' αυτού όμως ανέλαβαν οι ίδιοι την εξουσία κατά το δοκούν, διορίζοντας αυτογνωμόνως την Βουλή και τις άλλες αρχές. 
     Όπως συνηθίζουν τα καθεστώτα αυτού του είδους, αρχικά επιχείρησαν να κρύψουν τις αληθινές τους διαθέσεις, λαμβάνοντας κάποια μέτρα κάθαρσης της πόλης από τους συκοφάντες. Όταν όμως έλαβαν την  στρατιωτική βοήθεια της Σπάρτης, η οποία έστειλε φρουρά και κατέλαβε την Ακρόπολη των Αθηνών, τότε οι τριάκοντα φανέρωσαν το αληθινό τους πρόσωπο στρεφόμενοι, όχι εναντίον των φαύλων, αλλά εναντίον εκείνων που έδιναν την εντύπωση ότι δεν πρόκειται να ανεχθούν την δικτατορία τους. Σταδιακά, οι διώξεις και  οι εκτελέσεις των δημοκρατικών πολιτών έλαβαν την μορφή χιονοστιβάδας, ενώ, όποιος προλάβαινε να διαφύγει, δημευόταν η περιουσία του. 
     Ηγέτες των τριάκοντα ήταν ο αδίστακτος Κριτίας και ο μετριοπαθής Θηραμένης. Στις δικτατορίες όμως δεν χωρούν οι μετριοπαθείς και οι διαφωνούντες. Πολύ γρήγορα ο Θηραμένης είχε την ίδια τύχη με πολλούς άλλους πολίτες και, κατόπιν δίκης παρωδίας την οποία προκάλεσε ο Κριτίας ,θανατώθηκε και ο ίδιος από το καθεστώς. Βεβαίως και ο Κριτίας δεν γλίτωσε από την μοίρα του αίματος. Θανατώθηκε αργότερα στο Πειραιά όταν μάταια επιχείρησε να καταπνίξει την επανάσταση των εξόριστων δημοκρατικών πολιτών, οι οποίοι, με επικεφαλής τον Θρασύβουλο, ξεκίνησαν από την Θήβα και τα Μέγαρα και πέτυχαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας. 
     Η τυραννία των τριάκοντα είχε ως αποτέλεσμα την θανάτωση 1.500 περίπου αθώων πολιτών και άλλες φρικαλεότητες σε διάστημα μόλις 8 μηνών. Μία άλλη δικτατορία, εκείνη του 1967 μ.Χ., σε διάστημα 7 ετών, είχε ως αποτέλεσμα πλήθος διώξεων, βασανισμών, εξοριών και φυλακίσεων, την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την τραγωδία της Κύπρου.
     Τα λόγια του Θρασύβουλου προς τους ολιγαρχικούς μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, όπως τα μεταφέρει ο ξενοφώντας (Ελληνικά, βιβλίο δεύτερο, 440, εκδ. Ζήτρος, μετ. Γιώργου Ράπτη) είναι πάντα επίκαιρα: "...Σκεφτείτε για ποιο λόγο πρέπει να είστε τόσο υπεροπτικοί ώστε να θέλετε να μας εξουσιάζετε. Μήπως είστε περισσότερο δίκαιοι; Μα ο λαός, αν και πολύ φτωχότερος από εσάς, ποτέ δεν σας αδίκησε για χρηματικό συμφέρον. Εσείς αντίθετα, αν και είστε οι πιο πλούσιοι απ' όλους, έχετε κάνει πολλές ατιμίες στο βωμό του κέρδους. Αφού λοιπόν δεν σας διακρίνει καμία δικαιοσύνη, σκεφτείτε μήπως έχετε λόγο να περηφανεύεσθε για την ανδρεία σας. Αλλά ποιο κριτήριο θα ήταν καλύτερο για αυτή την κρίση από τον τρόπο που πολεμήσαμε αναμεταξύ μας;.... μήπως πρέπει να υπερηφανεύεστε για την υποστήριξη των Λακεδαιμονίων; Πώς αφού, όπως παραδίδει κάποιος δεμένο από το λαιμό ένα σκυλί που δαγκώνει, έτσι και εκείνοι σας παρέδωσαν στον αδικημένο τούτο λαό και σηκώθηκαν και έφυγαν;"
       

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ...ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ

       Ως γνωστόν, παρά τις μεγαλόστομες αρχικές διακηρύξεις του "Καλλικράτη" στο εισαγωγικό μέρος Α΄ (ν.3852\2010), ότι "οι δήμοι και οι περιφέρειες συγκροτούν τον πρώτο και δεύτερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης και ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας αποτελούν θεμελιώδη θεσμό του δημοσίου βίου των Ελλήνων",  ο ως άνω νόμος, για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, παραχώρησε δικαιώματα εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε αλλοδαπούς, μη Έλληνες πολίτες,  και μάλιστα υπηκόους τρίτων χωρών εκτός Ε.Ε (άρ.10 παρ.2 και 13 παρ.2).
        Στην Γερμανία μία ανάλογη προσπάθεια απονομής δημοτικού εκλογικού δικαιώματος σε αλλοδαπούς στις αρχές της δεκαετίας του 90 είχε κηρυχθεί αντισυνταγματική από το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο με την απολύτως ορθή αιτιολογία ότι ο λαός ως φορέας κρατικής εξουσίας αποτελείται μόνο από Γερμανούς πολίτες (βλ. Heiko Faber,  οι εξελικτικές τάσεις των συστημάτων διακυβέρνησης των ΟΤΑ, οι προοπτικές της τοπικής δημοκρατίας, εκδ.Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα- Κομοτηνή 1998).
       Ομοίως και σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα (άρ.παρ.2και 3) "θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα." Ως "λαός" νοείται βεβαίως το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Αποτέλεσμα της θεμελιώδους συνταγματικής αρχής της λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί και το γεγονός ότι τα πολιτικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι , παραχωρούνται μόνο στους πολίτες ενός κράτους και όχι σε αλλοδαπούς. Με βάση τα ανωτέρω είναι προφανές ότι τα άρθρα 10 παρ.2 και 13 παρ.2 του Καλλικράτη, τα οποία προβλέπουν δικαιώματα εκλέγειν και εκλέγεσθαι για αλλοδαπούς στις δημοτικές εκλογές, αντίκεινται στο ελληνικό Σύνταγμα.
       Είναι βέβαιο ότι εάν υπήρχε και στην Ελλάδα Συνταγματικό δικαστήριο και μάλιστα ισχυρό και ανεξάρτητο όπως στην Γερμανία, οι παραπάνω διατάξεις θα κρίνονταν αντισυνταγματικές και συνεπώς ανίσχυρες. Συνταγματικό δικαστήριο όμως δεν υπάρχει. Έτσι, οι αλλοδαποί ψήφισαν και κάποια τηλεοπτικά στιγμιότυπα έδειχναν μερικούς από αυτούς, καταγόμενους μάλλον από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές, να πανηγυρίζουν τη νίκη του ...ΠΑΣΟΚ.  Η κυβέρνηση κατά παράβαση του Συντάγματος και προς πλήρη περιφρόνηση των Ελλήνων πολιτών, τους παραχώρησε δικαιώματα  ψήφου και αυτοί βγήκαν στους δρόμους με πράσινες σημαίες. Απεναντίας, φαίνεται ότι οι Έλληνες πολίτες , ούτε ψήφισαν, ούτε έχουν να πανηγυρίσουν για τίποτε πλέον. Μπορεί να βγουν και αυτοί στους δρόμους , αλλά δεν θα είναι για πανηγυρισμούς.

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

       Η Αθήνα είναι αναμφίβολα η πιο ιστορική πόλη του κόσμου. Πουθενά αλλού δεν έχουν συνυπάρξει τόσο σπουδαίες προσωπικότητες της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της τέχνης και της πολιτικής και σε καμία άλλη πόλη δεν είναι δυνατόν να θαυμάσει κανείς τόσο συγκλονιστικά μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού. 
        Δεν θα ήταν ίσως υπερβολικό να υποστηρίξει κανείς ότι ο κόσμος θα ήταν σήμερα διαφορετικός εάν δεν υπήρχε η πόλη των Αθηνών. Και τούτο, όχι μόνο διότι εδώ θεσπίσθηκε το πολίτευμα της δημοκρατίας, αλλά, επίσης, διότι η πόλη αυτή είναι υπεύθυνη για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματος. Όλοι σχεδόν οι  κλάδοι των επιστημών και των τεχνών αναπτύχθηκαν στον μέγιστο βαθμό εντός της πόλης των Αθηνών, ενώ ορισμένες, όπως η αρχαία τραγωδία, η κωμωδία, η ιστορία, η ηθική και η πολιτική φιλοσοφία γεννήθηκαν σε αυτήν την υπέροχη πόλη του φωτός.
      Οι συνθήκες αυτές έχουν αποδώσει στην πόλη τεράστια φήμη, απολύτως δυσανάλογη του σύγχρονου ελληνικού κράτους, του οποίου είναι πρωτεύουσα. Ταυτόχρονα όμως, προσδίδουν και το μεγάλο όραμα του δήμου των Αθηναίων, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο από το να καταστεί ολόκληρη η πόλη ένα ζωντανό μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού. Κάθε πόλη οφείλει να έχει έναν χαρακτήρα και έναν προσανατολισμό. Ακολούθως, η πόλη των Αθηνών  μπορεί να  αναγεννηθεί εάν μεταβληθεί σε μία πόλη η οποία θα προσφέρει στους κατοίκους και τους επισκέπτες της την μοναδική ευκαιρία μέσα από την περιήγηση στους δρόμους και στα μνημεία της να βιώνουν την ίδια την  ιστορία.   Αυτός θα πρέπει να είναι ο χαρακτήρας της. Ο περιδιαβαίνων  την Αθήνα θα πρέπει να έχει την μοναδική ευκαιρία ενός συναρπαστικού ταξιδιού στην ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού, που θα χαρακτηρίζει την ίδια την πόλη και θα την καθιστά μοναδική σε σχέση με όλες τις άλλες πόλεις του κόσμου, δεδομένου ότι είναι μοναδική και η ιστορία της. Για τον λόγο αυτόν η βίωση της ιστορίας  δεν θα πρέπει να γίνεται αποσπασματικά,  αλλά θα πρέπει να χαρακτηρίζει την ίδια την πόλη ως ένα ενιαίο σύνολο.Εάν η Αθήνα μεταβληθεί σε μία πόλη της ιστορίας, η εξέλιξη αυτή μπορεί να έχει θετικότατες επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της αλλά και στην ίδια την οικονομία λόγω της αύξησης εσόδων του δήμου και της δημιουργίας  πολλών νέων θέσεων εργασίας.
       Μέχρι σήμερα οι δήμαρχοι, οι οποίοι είχαν αναλάβει την τύχη της πόλης των Αθηνών δεν είχαν αντιληφθεί σε καμία περίπτωση το ιστορικό μέγεθος της πόλης , αλλά και την ευκαιρία που τους παρέχεται να οδηγήσουν την πόλη σε ευημερία μέσω της στοχευμένης ανάδειξης της ιστορίας της. Ήταν πολύ "πεζοί" για αισθανθούν  την  συγκίνηση του ανθρώπου  που βαδίζει  στην πόλη του Περικλή, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Θουκιδίδη και του Ευριπίδη. Ο  Μιλτιάδης Έβερτ (ο επονομαζόμενος "μπουλτόζας") και η Ντόρα Μπακογιάννη εξελέγησαν δήμαρχοι χωρίς πρόγραμμα και γνώσεις, χρησιμοποιώντας τον δήμο ως εφαλτήριο για να διεκδικήσουν την αρχηγεία του κόμματός τους. Υπό αυτές τις συνθήκες τους ήταν μάλλον αδύνατο να κατανοήσουν τι σημαίνει για την ανθρωπότητα, ο Παρθενώνας, η αρχαία αγορά, η Πνύκα, ή το θέατρο του Διονύσου. Ομοίως και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος αποκλήθηκε "καγκελάριος" διότι το μόνο το οποίο έπραξε ήταν να γεμίσει τους δρόμους με κάγκελα. 
     Δυστυχώς και ο σημερινός δήμαρχος, μαζί με τον τον συνυποψήφιό του στις επαναληπτικές εκλογές της Κυριακής, ζητούν την ψήφο των πολιτών χωρίς να έχουν επίγνωση του μεγέθους και των δυνατοτήτων αυτής της πόλης και δίχως να εμπνέονται από την μεγάλη ιστορία της. Ασχολούνται με τα μικρά και δεν διαβλέπουν τα μεγάλα. Κοιτάζουν μέχρι το δημαρχείο της Πλατείας Κοτζιά , αλλά δεν στρέφουν το βλέμμα τους προς την Ακρόπολη. Εμφανίζονται κακομοίριδες. Οι δημότες των Αθηνών δεν έχουν εναλλακτική λύση. Οφείλουν να επιλέξουν έναν εξ αυτών.   
         

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010

     Εν μέσω πρωτοφανούς τυχοδιωκτισμού και άθλιας προσπάθειας εκβιασμού και αποπροσανατολισμού των πολιτών διεξήχθησαν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 2010.
     Ο Πρωθυπουργός, βλέποντας ότι οι δημοσκοπήσεις έφεραν αυτόν και την κυβέρνησή του σε πορεία απότομης πτώσης, δεν δίστασε- παρά τις ολέθριες επιπτώσεις που θα είχε για την χώρα μία τέτοια εξέλιξη- να εκβιάσει το εκλογικό σώμα, απειλώντας ότι θα οδηγήσει την χώρα σε πρόωρες εκλογές εάν δεν εκλεγούν οι υποψήφιοι οι οποίοι προτάθηκαν από το ΠΑΣΟΚ. Προηγουμένως μάλιστα προέβη και σε γελοίες προεκλογικές παροχές.
      Εξίσου καιροσκοπική ήταν και η τακτική της ΝΔ, η οποία, συναγωνιζόμενη σε ανευθυνότητα τα κόμματα της αριστεράς, μετέτρεψε τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σε ψήφο ενάντια στο μνημόνιο προκειμένου να αποκομίσει μικροκομματικά οφέλη από την λαϊκή δυσαρέσκεια για τους φόρους και την περικοπή μισθών και συντάξεων. Είναι τέτοια η υποκρισία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε ο αρχηγός της, όταν συνομιλεί με τους ξένους ηγέτες  τους καθησυχάζει ότι αναγνωρίζει απολύτως την αναγκαιότητα του μνημονίου και , όταν απευθύνεται στον ελληνικό λαό, κατηγορεί την κυβέρνηση που το υπέγραψε.
     Είναι φανερό ότι όλα αυτά τα κόμματα, ακόμα και τούτη την ύστατη ώρα δεν δείχνουν ούτε την ελάχιστη υπευθυνότητα. Όλοι αυτοί οι εμφανιζόμενοι ως μεγάλοι ηγέτες περιοδεύουν την χώρα επιχειρώντας να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών, χωρίς δυστυχώς να νοιάζονται εάν οι πράξεις τους οδηγούν την χώρα στην κατάρρευση.
      Εξεράγησαν ακόμη και βόμβες για να πεισθεί ο ελληνικός λαός ότι κινδυνεύει η σταθερότητα της πατρίδας. Παρά ταύτα και παρά τους εκβιασμούς και τα ψεύδη, οι ψηφοφόροι αυτή τη φορά δεν μπήκαν στο μαντρί. Ποσοστό 40% του εκλογικού σώματος αντέδρασε στους εκβιασμούς και στην πόλωση απέχοντας από τις εκλογές, ενώ, επιπλέον, από εκείνους οι οποίοι ψήφισαν, περίπου 10% επέλεξε το λευκό ή το άκυρο και αρκετοί αναζήτησαν την λύση σε ανεξάρτητους υποψηφίους ή σε συνδυασμούς που υποστηρίχθηκαν από μικρότερα κόμματα.
     Το ΠΑΣΟΚ ψελίζει ότι νίκησε, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι περισσότεροι από 1.000.000 πολίτες του έχουν γυρίσει την πλάτη. Η ΝΔ θριαμβολογεί για εσωτερική κατανάλωση, αφού, όχι μόνο δεν κέρδισε αλλά έχασε περίπου 500.000 ψηφοφόρους σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009.
     Η σιωπηλή πλειοψηφία της αποχής, του λευκού και του άκυρου δεν θέλει πλέον να συμμετέχει στο παιχνίδι με τις σημαδεμένες τράπουλες και αναζητεί διέξοδο και άλλο τρόπο πολιτικής έκφρασης. Βρισκόμαστε ενώπιον ενός θλιβερού και ολέθριου αδιεξόδου. Βεβαίως, υπάρχει η ρήση ότι " στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα", αλλά, άραγε ποιος μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι στην Ελλάδα υπάρχει πραγματική δημοκρατία;

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940

      Ο πόλεμος της Αλβανίας, ο οποίος ξεκίνησε την 28η Οκτωβρίου 1940, αποτελεί την τελευταία μεγάλη εποποιία των Ελλήνων, αλλά και την τελευταία μεγάλη προσφορά τους στην ανθρωπότητα.
      Περί ώραν 3 περίπου τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου, ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς δέχθηκε την ξαφνική επίσκεψη του Ιταλού Πρέσβη, ο οποίος απαίτησε την παραχώρηση των εδαφών της χώρας στα ιταλικά στρατεύματα. 
      Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν δικτάτωρ και γενικά συντηρητικός πολιτικός, ο οποίος μάλλον προτιμούσε την ουδετερότητα της Ελλάδας στον β΄παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, ήταν επίσης άνθρωπος ικανός και πατριώτης. Μπορεί να προτιμούσε την ειρήνη, αλλά δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση να προδώσει την χώρα όπως έπραξαν άλλοι δικτάτορες. στην ελληνική ιστορία Απεναντίας, με συνεχείς κλήσεις εφέδρων είχε προετοιμάσει κατάλληλα τον στρατό για τον επερχόμενο πόλεμο και ουδόλως δίστασε να απαντήσει με το ιστορικό "ΟΧΙ" στο τελεσίγραφο των Ιταλών. 
     Σε μία εποχή που καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν είχε κατορθώσει να προβάλει αντίσταση στον ιταλογερμανικό άξονα , ο ελληνικός στρατός κατατρόπωσε και εξευτέλισε τους Ιταλούς στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας. Οι Έλληνες στρατιώτες την περίοδο εκείνη ήταν στην πλειονότητά τους άνθρωποι της υπαίθρου, απόλυτα εξοικειωμένοι με  σκληρές καιρικές συνθήκες. Επιπλέον, πολεμούσαν υπέρ βωμών και εστιών με έναν ενθουσιασμό τόσο παροιμιώδη, ώστε ο πονηρός  διπλωμάτης Τσώρτσιλ, για να κολακεύσει την Ελλάδα, δήλωσε ότι "οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες". Οι Ιταλοί υπερτερούσαν συντριπτικά σε μέγεθος στρατεύματος και πολεμική τεχνολογία, αλλά η εν λόγω υπεροχή τους είχε μικρή σημασία στα κακοτράχαλα και χιονισμένα βουνά της Ηπείρου. Μέσα στα μονοπάτια και στο φοβερό κρύο μετρούσε περισσότερο η σωματική και η ψυχική αντοχή.
     Ο ελληνικός στρατός, αντί να υποχωρήσει στα ιταλικά στρατεύματα, ήδη από τις 14 Νοεμβρίου άρχισε να αντεπιτίθεται και κατέλαβε τις ελληνικές πόλεις τις Βορείου Ηπείρου Αργυρόκαστρο, Αγίου Σαράντα και Κορυτσά.  Στις 29 Ιανουαρίου 1941 πέθανε ο Μεταξάς μετά από σύντομη ασθένεια και τον διαδέχθηκε ο μέχρι τότε διοικητής της Εθνικής Τραπέζης  Αλέξανδρος Κοριζής. Τον Μάρτιο 1941 οι Ιταλοί  επιχείρησαν την λεγόμενη "εαρινή αντεπίθεση", με φοβερή δύναμη πυρός αλλά και πάλι αποκρούστηκαν.  Μπροστά στην αδυναμία της Ιταλίας να επικρατήσει της Ελλάδας, η Γερμανία  αναγκάστηκε να μπει στον πόλεμο τον Απρίλιο του 1941. Προηγουμένως, ο Κοριζής, όπως στις 28 Οκτωβρίου είχε πράξει ο Μεταξάς προς τους Ιταλούς, απάντησε επίσης "ΟΧΙ" στο τελεσίγραφο των Γερμανών.
      Ο αγώνας ήταν πλέον άνισος, δεδομένου ότι οι σύμμμαχοι που τόσο μας κολάκευαν με τα ωραία λόγια τους δεν τόλμησαν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια. Στις 6 Απριλίου 1941, κατόπιν  δραματικής συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρετανία" και ιδιαίτερης συζήσης με τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ το περιεχόμενο της οποίας παρέμεινε άγνωστο, ο πατριώτης πρωθυπουργός Αλ Κοριζής μετέβη απευθείας στην οικία του και αυτοκτόνησε με περίστροφο, δίνοντας συγκλονιστικό και τραγικό τέλος στην σύντομη περίοδο της πρωθυπουργίας του.
     Οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα, αλλά δεν κατέλαβαν την Ελλάδα πριν τις 30 Μαϊου 1941 , όταν τελείωσε και η μάχη της Κρήτης.
      Σε μία εποχή που η μπότα του ναζισμού και του φασισμού ακουγόταν βαριά σε ολόκληρο τον κόσμο, οι Έλληνες στατιώτες της Πίνδου με την αυτοθυσία, τον πατριωτισμό τους και τον αγώνα για την ελευθερία έδωσαν ένα μεγάλο παράδειγμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα και ,τελικά, η συμβολή τους στην νίκη επί των δυνάμεων του άξονα υπήρξε τεράστια. 
      Οι θυσίες τους ας εμπνέουν για πάντα τους απλούς Έλληνες πολίτες. Είναι σίγουρο όμως ότι δεν απασχολούν εκείνους οι οποίοι σε κάθε επέτειο της 28ης Οκτωβρίου προσπαθούν συστηματικά να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, επιχειρώντας να ξεχαστεί το αληθινό νόημα του έπους του 1940, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο άδολος αγώνας για την ελευθερία της πατρίδος.
    
Υ.Γ. Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στους παππούδες μου Χρήστο Στ.  Λυντέρη και Κωνσταντίνο Χ. Αναγνώστου, οι οποίοι πολέμησαν στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας τον φοβερό χειμώνα του 1940. Αιωνία αυτών η μνήμη...   

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

ΠΟΙΝΙΚΟΛΟΓΟΙ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ

       Στις 21-10-2010 ο γνωστός ποινικολόγος, πρώην βουλευτής της ΝΔ Αλέξανδρος Λυκουρέζος , μαζί με άλλους 8 δικηγόρους, 7 συμβολαιογράφους και άλλους 11 κατηγορουμένους, επρόκειτο, μετά από διαδοχικές αναβολές, να δικαστεί επιτέλους ενώπιον του Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών ως υπαίτιος για τα εγκλήματα της απάτης κατά του δημοσίου, της υφαρπαγής ψευδούς βεβαιώσεως, της πλαστογραφίας και της ηθικής αυτουργίας στα ανωτέρω εγκλήματα. Ωστόσο η δίκη αυτή την φορά δεν αναβλήθηκε αλλά... διακόπηκε προκειμένου να συνεχιστεί (εκτός νέου απροόπτου) εντός ολίγων ημερών.
       Πρόκειται για παρακλάδι του παραδικαστικού κυκλώματος. Συγκεκριμένα, η υπόθεση αφορά  την καταπάτηση χιλίων στρεμμάτων δημόσιας δασικής έκτασης στην θέση Αιξωνή Γλυφάδας με χρήση πλαστών και εικονικών τίτλων κυριότητας στην οποία συμμετείχαν δικηγόροι , συμβολαιογράφοι, επιχειρηματίες και τουλάχιστον μία δικαστής: Η γνωστή κ.Ηλία , η οποία διαφεύγει της σύλληψης.
     Όσον αφορά τον κατηγορούμενο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, του έχει επιβληθεί ο περιοριστικός όρος της εγγύησης 150.000 ευρώ.
     Σύμφωνα με τα άρθρα 282 και 296 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, περιοριστικοί όροι επιβάλλονται στον κατηγορούμενο  μόνο εάν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής του  και προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι θα παραστεί  στην ανάκριση ή στο δικαστήριο και θα υποβληθεί στην εκτέλεση της απόφασης. 
     Ο κ. Λυκουρέζος διαμαρτυρήθηκε για την επιβολή της εγγύησης και την παραπομπή του ως κατηγορουμένου στο ακροατήριο, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή από την συμμόρφωση. Απομένει πλέον στην δικαιοσύνη να κρίνει περί της ενοχής  ή της αθωώτητάς του. Εάν καταδικασθεί αντιμετωπίζει ποινή κάθειρξης  5-20 ετών και, τότε , ίσως εκεί στην φυλακή συναντήσει και τον πρώην συνεργάτη του, επίσης μεγαλοδικηγόρο, κ. Σάκη Κεχαγιόγλου, ο οποίος ήδη έχει καταδικασθεί πρωτοδίκως σε κάθειρξη για συμμετοχή σε άλλο παρακλάδι του παραδικαστικού κυκλώματος.
       Η αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη δεν φαίνεται πάντως βιαστική να κρίνει ούτε τον έναν ούτε τον άλλο, αλλά προτιμά να αναβάλει τις επ' ακροατηρίου συζητήσεις για το απώτερο μέλλον. Ο χρόνος είναι σύμμαχος του κατηγορουμένου που δεν θέλει να καταδικαστεί......

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

    Ο δικηγόρος και πρώην βουλευτής Πέτρος Μαντούβαλος εμφανιζόταν εμπλεκόμενος στο παραδικαστικό κύκλωμα, διότι αποδείχθηκε ότι, δικηγόρος συνεργάτης του δικηγορικού γραφείου του είχε καταθέσει χρήματα σε τραπεζικό λογαριασμό του διαβόητου δικαστή Ευαγγέλου Καλούση. Οι παραπάνω αποκαλύψεις και ο σχηματισμός ποινικής δικογραφίας σε βάρος του φαίνεται ότι του στοίχησαν  την βουλευτική  έδρα στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, διότι η Νέα Δημοκρατία τον απέπεμψε. Ωστόσο ο ίδιος δεν απογοητεύθηκε και στράφηκε προς τον δήμο του Πειραιά, όπου δήλωσε ότι κατέρχεται στις δημοτικές εκλογές ως υποψήφιος δήμαρχος. Μάλιστα έλαβε και την υποστήριξη του ΛΑ.Ο.Σ  προκειμένου να μην στερηθεί η  χώρα  τις πολύτιμες υπηρεσίες του.
      Προηγουμένως, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων ενώπιον του οποίου είχε παραπεμφθεί με τις κατηγορίες του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος , της απόπειρας απάτης, της ηθικής αυτουργίας σε κατάχρηση εξουσίας και της παραβίασης του νόμου περί μεσαζόντων, μολονότι καταδίκασε τον Ευάγγελο Καλούση ,  αθώωσε τον Πέτρο Μαντούβαλο και τους συνεργάτες του.
      Ίσως το δικαστήριο να πείσθηκε από την δικαιολογία του κ. Μαντούβαλου ότι ο συνεργάτης του κατέθεσε το εν λόγω χρηματικό ποσό στον λογαριασμό του κ. Καλούση, όχι για παράνομες πράξεις του παραδικαστικού κυκλώματος, αλλά για αγορά αυτοκινήτου κυριότητας του κ. Καλούση από τρίτο πρόσωπο, συνάδελφο του συνεργάτη του του κ. Μαντούβαλου. 
    Η ανωτέρω δικαιολογία μαζί με άλλες ίσως να έπεισε τους δικαστές. Η αιτιολογία όμως της αθωωτικής απόφασης δεν κρίθηκε επαρκής από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος  τον Σεπτέμβριο 2010 άσκησε αναίρεση κατά της ως άνω αποφάσεως.
     Ο κ. Μαντούβαλος έκανε λόγο για άθλια σκευωρία σε βάρος του, αλλά κατά την εκδίκαση της αιτήσεως αναιρέσεως ενώπιον του Αρείου Πάγου, αντί να δικαστεί,  ζήτησε και έλαβε αναβολή για τις 2 Νοεμβρίου 2010, πέντε ημέρες πριν τις δημοτικές εκλογές προκειμένου να εκμηδενίσει τις πιθανότητες καταδίκης του μέχρι τις δημοτικές εκλογές.  
      Εάν ο Άρειος Πάγος κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως, ο κ. Μαντούβαλος θα είναι πάλι υπόδικος και εάν καταδικασθεί δεν θα δικαιούται να  είναι δήμαρχος. 
       Ως γνωστόν,  στις επερχόμενες εκλογές ο πήχυς για κάθε υποψήφιο δήμαρχο του Πειραιά είναι  πλέον πολύ ψηλά, δεδομένου ότι καλείται να διαδεχθεί τον επιτυχημένο Παναγιώτη Φασούλα, πρώην σέντερ της εθνικής ομάδας μπάσκετ, ύψους 2,13μ, ο οποίος κατά την διάρκεια της θητείας του άλλαξε την εικόνα της πόλης και ανέβασε τον Πειραιά στην τιμητική θέση του πιο υπερχρεωμένου δήμου της χώρας. Κατόπιν αυτού, εάν τελικώς δεν καταστεί δυνατή και η υποψηφιότητα του κ. Μαντούβαλου λόγω των παραπάνω ποινικών ζητημάτων, θα πρέπει οι λοιποί υποψήφιοι του Πειραιά να εργασθούν πολύ σκληρά για να καλύψουν το δυσαναπλήρωτο κενό. Ας ελπίσουμε ότι, παρά τις ανωτέρω αντιξοότητες ο νέος δήμαρχος Πειραιά, θα βρεί έναν τρόπο εισόδου και εξόδου στην πόλη για τους άτυχους ταξιδιώτες που χρησιμοποιούν το λιμάνι και  θα αντιληφθεί ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτές οι σκόρπιες πέτρες τις οποίες βλέπει κανείς εκεί στον Πειραιά, ενίοτε μέσα σε λασπόνερα, δεν είναι απαραιτήτως μπάζα αλλά μπορεί να είναι και αρχαιότητες...

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΑΡΜΟΖΕΙ Η ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ

     Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι η Δικαιοσύνη είναι τυφλή. Στην σημερινή Ελλάδα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Τώρα η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά κουφή. Η όρασή της δυστυχώς αποκαταστάθηκε για κακή τύχη των ανίσχυρων και προς σκανδαλώδη εύνοια των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών. Επιπλέον, έχει γίνει αόρατη. Και επειδή έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας, οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν ότι , εκτός από αόρατη, είναι πλέον και ανύπαρκτη. Και τούτο διότι δικαιοσύνη σημαίνει απονομή του δικαίου, πλην όμως το δίκαιο δεν εφαρμόζεται.
       Η Ελλάδα είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρωζώνης, και ένα από τα πιο διεφθαρμένα κράτη του δυτικού κόσμου. Από την έλευση της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα δεκάδες σκάνδαλα έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Ουδένα όμως εξ αυτών εξιχνιάστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη και ουδείς πολιτικός ή μεγαλοπαράγων της ελληνικής δημόσιας ζωής τιμωρήθηκε μέχρι σήμερα.
     Προ ολίγων ημερών, στις 3 Οκτωβρίου, ανήμερα του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, εορτάστηκε η ημέρα της δικαιοσύνης. Η εκδήλωση έγινε στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής και συνοδεύτηκε από χορωδία και φαγητό. Στον χώρο υπήρχαν πολλοί ανώτεροι και ανώτατοι δικαστές , ακόμη και συνταξιούχοι πρώην δικαστές, με το γνωστό βλοσυρό για τους πολλούς και μειλίχιο για τους ολίγους βλέμμα τους. Ο Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων , επηρεασμένος και από την επιδεικτική απουσία του Υπουργού δικαιοσύνης, εξαπέλυσε οξεία κριτική για την χρεοκοπία της χώρας και στο μνημόνιο το οποίο οδήγησε στην μείωση των αμοιβών των δικαστών και στην  υπαγωγή τους στο ΙΚΑ. Αναφέρθηκε στις κυβερνήσεις , αλλά  δεν είπε τίποτε για την αδιαφορία της δικαστικής εξουσίας να ελέγξει τις παρανομίες και την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος εκ μέρους των πολιτικών. Δεν ανέφερε τίποτε για την συγκάλυψη των σκανδάλων, για την διαπλοκή, ούτε για το  νέο τεράστιο σκάνδαλο, οργανωμένης υφαρπαγής ακινήτων με την συμμετοχή μεγαλοδικηγόρων, πολιτικών μηχανικών και σημαντικού αριθμού δικαστών και εισαγγελέων, το οποίο είδε προσφάτως το φως της δημοσιότητας κατόπιν παρακολουθήσεων της Ε.Υ.Π.
       Οι δικαστές, όσο ανυποχώρητοι είναι όσον αφορά τις μισθολογικές τους διεκδικήσεις, τόσο απαθείς εμφανίζονται μπροστά στην υποταγή τους στην εκάστοτε κυβέρνηση. Χρήματα και αυξήσεις έχουν διεκδικήσει πολλές φορές. Ουδέποτε μέχρι σήμερα διεκδίκησαν τον απεγκλωβισμό τους από την εκτελεστική εξουσία. Είναι θλιβερό το γεγονός ότι, ενώ από πολλές πλευρές της κοινωνίας προβάλλεται επιτακτικά το αίτημα της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, ώστε να πάψει επιτέλους η ηγεσία της να διορίζεται από την κυβέρνηση,οι ίδιοι οι δικαστές που θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα, ουδέποτε πρόβαλαν τέτοια διεκδίκηση. Δεν τους ενδιαφέρει η ανεξαρτησία.  Προφανώς προτιμούν η δικαστική εξουσία να λειτουργεί ως θεραπαινίδα των δύο άλλων εξουσιών. Η ευθύνη τους για την άθλια εικόνα του συστήματος της μεταπολίτευσης είναι τεράστια.

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ ( ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΤΟΥΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΟΥ)

    Είναι φανερό ότι η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μία μακρόχρονη οικονομική και πολιτική κρίση, όπου πρωταγωνιστούν δύο αντιμαχόμενες , αλλά εξίσου επικίνδυνες τάσεις.
       Από την μία πλευρά βρίσκονται οι πολιτικές δυνάμεις που προωθούν το μνημόνιο, δηλαδή η κυβέρνηση και το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ. Αλλά το μνημόνιο, παρά το γεγονός ότι αποτελεί στο μεγαλύτερο μέρος του ένα αναγκαίο νοικοκύρεμα,  δεν αρκεί για την σωτηρία της πατρίδας. Ακόμη και εάν τηρηθεί κατά γράμμα και σύμφωνα με τις προβλέψεις του (πράγμα σχεδόν αδύνατο), στο τέλος του 2013 τα ελλείμματα θα έχουν μειωθεί αλλά  το χρέος της χώρας θα ανέρχεται στο αστρονομικό ποσό των  460 δις ευρώ (350 το προηγούμενο χρέος + 110 που θα λάβουμε ως δάνειο βάσει του μνημονίου)! Τότε πιθανότατα θα χρειασθεί ένα νέο μνημόνιο ομηρίας της χώρας μέχρι το έτος 2018 ή το 2020 ή το 2025!  
        Από την άλλη πλευρά, απέναντι στις δυνάμεις του μνημονίου, βρίσκονται οι δυνάμεις του τυχοδιωκτισμού και της ανευθυνότητας.  Τέτοιες ανεύθυνες δυνάμεις είναι βεβαίως τα κόμματα της Αριστεράς, κυρίως όμως τυχοδιωκτική είναι η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το κόμμα της ΝΔ έχει πλέον αποκλίνει κατά πολύ από τον δρόμο της υπευθυνότητας που είχε χαράξει ο ιδρυτής της και ρέπει προς την δημαγωγία και τον λαϊκισμό. Αντί να ψηφίσει και η ίδια το μνημόνιο ,δεδομένου μάλιστα ότι για την έλευσή του  είναι και η ίδια υπαίτια, προτίμησε να μεταθέσει τις ευθύνες ομηρίας της χώρας στο ΠΑΣΟΚ, επιδιώκοντας μικροπολιτικά οφέλη.  Σήμερα συνεχίζει την ίδια τακτική, διαδίδοντας ότι ως κυβέρνηση θα εγκαταλείψει δήθεν  το μνημόνιο και θα εφαρμόσει μαγική πολιτική, η οποία εντός ενός έτους θα έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση του ελλείμματος. Ωστόσο, την αλήθεια την ομολόγησε με ανόητο τρόπο ο κ. Βάρδας, σύμβουλος του Προέδρου της , ο  οποίος  παραδέχθηκε δημόσια ότι , εάν απαιτούνταν 180 βουλευτές για την ψήφιση του μνημονίου, η ΝΔ θα το ψήφιζε! Εάν το ΠΑΣΟΚ απέσπασε την ψήφο των Ελλήνων πολιτών πέρυσι  με την φράση "λεφτά υπάρχουν", η ΝΔ επιχειρεί ένα χρόνο αργότερα να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό με νέα εύκολα λόγια και ανεύθυνες υποσχέσεις.  
     Όπως είχε αναφέρει εγκαίρως το κόμμα των Δημοκρατικών, η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό  συμβόλαιο ρήξης με το παρελθόν , χρηστής διαχείρισης του παρόντος και οράματος του μέλλοντος. Ρήξη με το παρελθόν δεν νοείται χωρίς  να  ελεγχθούν όσοι διαχειρίστηκαν  ανεύθυνα και δόλια το δημόσιο χρήμα πλουτίζοντας οι ίδιοι σε βάρος της κοινωνίας. Χρηστή διαχείριση του παρόντος δεν μπορεί να υπάρξει δίχως λογοδοσία των αξιωματούχων και ισότητα στα βάρη. Εξάλλου, όραμα για το μέλλον μπορεί να προσδώσει μόνο μία ριζική συνταγματική πολιτική μεταρρύθμιση βάσει της οποίας θα κατοχυρωθούν ισχυροί δημοκρατικοί θεσμοί όπως , το δημοψήφισμα, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και η διάκριση των εξουσιών .Οι  πολιτικές δυνάμεις των κομμάτων της Βουλής δεν έχουν καμία πρόθεση να πραγματοποιήσουν  έστω και ένα εκ των παραπάνω και ,κυρίως, το όραμα για το μέλλον, με αποτέλεσμα να οδηγείται η χώρα στο χείλος του γκρεμού.
       Βρισκόμαστε πλέον ανάμεσα στην Σκύλλα και στην Χάρυβδη.

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

242,2 εκ. ευρώ το χρέος των ελληνικών κομμάτων της βουλής προς τράπεζες

      Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία , τα κόμματα της βουλής χρωστούν στις τράπεζες ποσό 244,2 εκ. ευρώ.
      Μεγαλύτερος οφειλέτης όλων  εμφανίζεται η ΝΔ, η οποία οφείλει λόγω δανείων ποσό 120 εκ ευρώ , εκ των οποίων 105 εκ ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα και 15 εκ ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς.
     Ανάλογα δάνεια έχει λάβει και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο οφείλει 96,8 εκ ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα , 10 εκ. ευρώ στην ΜARFIN, και 5 εκ. ευρώ στην Πειραιώς, ήτοι συνολικά 114,8 εκ. ευρώ.
      Από τα υπόλοιπα κόμματα, χρέη προς τράπεζες εμφανίζει το ΚΚΕ, το οποίο οφείλει 4,4 εκ ευρώ στην Εθνική Τράπεζα, ο ΣΥΡΙΖΑ με χρέος 6 εκ. ευρώ στην Εθνική, αλλά και οι Οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι έχουν χρέος 800.000 ευρώ.
      Σύμφωνα με το άρ.1 του ν.3023\2002 περί χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων από το κράτος, προβλέπεται κρατική χρηματοδότηση για τα κόμματα της βουλής και της ευρωβουλής, αλλά και για όσα κόμματα έχουν καταρτίσει πλήρεις συνδυασμούς τουλάχιστον στο 70% των εκλογικών περιφερειών της χώρας και έχουν συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 1,5 % στις εκλογές για το εθνικό ή το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Η εν λόγω χρηματοδότηση διακρίνεται σε τακτική, η οποία καταβάλλεται κατ' έτος και αντιστοιχεί σε ποσοστό 1,02%ο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού και σε εκλογική, η οποία καταβάλλεται κάθε φορά που διεξάγονται βουλευτικές εκλογές ή ευρωεκλογές και αντιστοιχεί σε ποσοστό έως 0,22%ο. Επίσης , σύμφωνα με το άρ. 4 του ανωτέρω νόμου, τα εν λόγω κόμματα δικαιούνται επιπλέον οικονομική ενίσχυση ποσοστού 0,1%ο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού "για την ίδρυση και λειτουργία κέντρων ερευνών και μελετών καθώς και των διοργάνωση προγραμμάτων επιμόρφωσης των στελεχών τους". Η μερίδα του λέοντος της κρατικής ενίσχυσης, η οποία το έτος 2010 ανήλθε σε 48,8 εκ ευρώ,  καταλήγει στα κόμματα της βουλής.
      Ωστόσο, τα κόμματα της βουλής και κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα , είναι αχόρταγα. Δεν τους αρκούν τα πολλά εκατομμύρια ευρώ, τα οποία εισπράττουν ετησίως ως κρατική χρηματοδότηση από την φορολογία των Ελλήνων πολιτών. Συνάπτουν επίσης συμβάσεις υπέρογκων δανείων με διάφορες τράπεζες, ενώ όπως φαίνεται δεν έχουν δισταγμούς να εισπράττουν και μίζες για την προώθηση παράνομων επιχειρηματικών συμφερόντων. Για τα δάνεια από τις τράπεζες βάζουν ως εγγύηση την μελλοντική κρατική χρηματοδότηση και για τις μίζες υποθηκεύουν το ίδιο το μέλλον της χώρας.
      Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι διεφθαρμένα και άθλια. Καταναλώνουν υπέρογκα ποσά για να συντηρήσουν τους κομματικούς στρατούς τους και να διατηρηθούν με κάθε τρόπο στην εξουσία. Όπως  είναι χρεοκοπημένα τα ίδια, έτσι οδήγησαν και την χώρα στην χρεοκοπία. Όπως έχουν εισπράξει με την μορφή δανείων τις κρατικές επιχορηγήσεις μέχρι το έτος 2015 , έτσι υποθήκευσαν και το μέλλον της Ελλάδας τουλάχιστον για μία γενεά.

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Ανεύθυνος τυχοδιώκτης ή απλά άσχετος;

        Ο   επικεφαλής της υποστηριζόμενης από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ παράταξης "Αττική Συνεργασία- όχι στο Μνημόνιο" , δικηγόρος Αλέξης Μητρόπουλος, γνωστός στο ευρύ κοινό από τις εμφανίσεις του στα τηλεοπτικά παράθυρα όπου αναλαμβάνει κατ' αποκλειστικότητα να υπερασπιστεί τα εργασιακά δικαιώματα, κατά την παρουσίαση της πολιτικής διακήρυξης της παράταξής του, η οποία κατέρχεται στις εκλογές της περιφέρειας Αττικής, φέρεται να δήλωσε ότι, εάν εκλεγεί περιφερειάρχης, δεν θα εφαρμόσει το Μνημόνιο και θα αγωνιστεί για την αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους. Διακήρυξε μάλιστα ότι δεν πρόκειται να δώσει στους δανειστές και στην τρόικα το ποσό του 1,5 δις που, όπως ανέφερε, ζητούν για τα επόμενα 3 χρόνια, λέγοντας επί λέξει: " Η πρώτη κίνηση σε περίπτωση εκλογής μου θα είναι να πω στον πρωθυπουργό ότι το 1,5 δις ευρώ ο περιφερειάρχης Αττικής δεν θα το δώσει!" (βλ. δημοσίευμα της Εφημ. Ελευθεροτυπία, 22-9-2010, σελ.7)
       Εάν πράγματι προέβη σε τέτοιες δηλώσεις ο κ. Μητρόπουλος, καλό θα ήταν να του επισημάνει κάποιος τα εξής:
       1. Η αναδιαπραγμάτευση ή η διαγραφή του χρέους της χώρας δεν είναι προφανώς αρμοδιότητα του Περιφερειάρχη, αλλά της εκάστοτε Κυβέρνησης.
       2. Στο Μνημόνιο προβλέπεται πράγματι εξοικονόμηση πόρων ύψους 1,5 δις ευρώ στα επόμενα 3 χρόνια από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.Το ποσό αυτό όμως θα προέλθει   από την μείωση των δαπανών λόγω της συνενώσεως των δήμων, και την μείωση των δημοτικών επιχειρήσεων  και όχι από κάποιου είδους ...εισφορά της Περιφέρειας Αττικής προς την "Τρόικα" , όπως φέρεται να δήλωσε ο εν λόγω υποψήφιος.
        Είναι προφανές οι ανωτέρω φερόμενες ως δηλώσεις του κ.  Μητρόπουλου είναι εκτός τόπου και χρόνου. Εάν πράγματι δήλωσε τα παραπάνω, δύο τινά συμβαίνουν: Ή επιχειρεί σκοπίμως να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους συναγωνιζόμενος σε ανευθυνότητα τον Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει στους εκπροσώπους της "τρόικας" να  εισέλθουν στο κτίριο της Περιφέρειας,  ή απλά δεν έχει διαβάσει τον "Καλλικράτη" και το"Μνημόνιο". Σε οποιαδήποτε εκ των δύο αυτών περιπτώσεων δεν θα ήταν παράλογο να υποστηρίξει κανείς ότι ο εν λόγω υποψήφιος είναι εντελώς ακατάλληλος.

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΟΣΕ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΕΙ Η ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ 2010 ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

       Προ ολίγων ημερών η κυβέρνηση παρουσίασε το σχέδιο εξυγίανσης του ΟΣΕ. Προβλέπεται ότι τα δημόσιο θα αναλάβει τα χρέη του Οργανισμού με αντάλλαγμα την ακίνητη περιουσία του ΟΣΕ ( πλην της σιδηροδρομικής  υποδομής, την οποία θα εκμεταλλεύεται ο ΟΣΕ μέσω σύμβασης παραχώρησης).
       Από τους 6.000 εργαζομένους του ΟΣΕ θα παραμείνουν περίπου 3.700 υπογράφοντας νέες συλλογικές συμβάσεις εργασίας από μηδενική βάση, ενώ , από τους λοιπούς ,οι 1.000 θα συνταξιοδοτηθούν υποχρεωτικά και οι 1.300 θα μεταταγούν σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου.Επίσης, προβλέπεται αναδιάρθρωση του δικτύου και παραχώρηση του 49% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιώτη, αφού προηγουμένως διαγραφούν τα χρέη της εν λόγω εταιρίας προς τον ΟΣΕ,  τα οποία ανέρχονται περίπου σε 500.000 ευρώ.
      Τα χρέη του ΟΣΕ, τα οποία , όπως προαναφέρθηκε θα αναλάβει το δημόσιο, ανέρχονται σε 10,7 δις ευρώ. Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο μνημόνιο, για το έτος 2010  η Ελλάδα , με αιματηρές οικονομίες  προβλέπεται να εξοικονομήσει μόλις 5,8 δις ευρώ, είναι προφανές ότι το χρέος του ΟΣΕ είναι περίπου διπλάσιο της εν λόγω εξοικονόμησης. Με άλλα λόγια , οι αιματηρές οικονομίες της χώρας επί ένα έτος, οι περικοπές μισθών και συντάξεων του ελληνικού λαού, η  έκτακτη εισφορά σε επιχειρήσεις και η κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων επί ένα ολόκληρο έτος έγιναν για να μπορέσουμε να καλύψουμε το 50 % των χρεών του ΟΣΕ !
       Ο Οργανισμός σιδηροδρόμων Ελλάδος, ως γνωστόν είναι μονοπώλιο. Παρά το γεγονός ότι είναι αδιανόητο μία μονοπωλιακή επιχείρηση να δημιουργεί χρέη και μάλιστα υπέρογκα, ο ΟΣΕ κατάφερε το ακατόρθωτο. Πολιτικοί,  επιχειρηματίες και συνδικαλιστές κατασπάραζαν επί πολλά έτη το κουφάρι του Οργανισμού με διορισμούς , προμήθειες και  κάθε είδους σκάνδαλα. Τα έξοδα μισθοδοσίας των υπαλλήλων του ήταν περίπου διπλάσια από τα έσοδά του Οργανισμού. Απ' ό,τι μαθαίνουμε υπάλληλοι είχαν μέσο ετήσιο εισόδημα 90.000 ευρώ. Ακόμη, και εκείνοι που εργάζονταν στα εκδοτήρια  εισιτηρίων αμείβονταν με 1.800 ευρώ μηνιαίως, την στιγμή που οι εκπαιδευτικοί δεν λαμβάνουν περισσότερα από 1.500 ευρώ.
      Τώρα, με το σχέδιο της κυβέρνησης όλα θα μπουν στη θέση τους. Οι Έλληνες θα καλύψουν τα χρέη και τα σκάνδαλα του ΟΣΕ , πληρώνοντας φόρους και έκτακτες εισφορές για αρκετά χρόνια. Οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι υπάλληλοί του, οι οποίοι θα αποχωρήσουν, δεν θα μείνουν χωρίς δουλειά,   αλλά το κράτος, εις ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες τους, θα τους μετατάξει σε  άλλες υπηρεσίες του δημοσίου ή θα τους συνταξιοδοτήσει. Βεβαίως, ουδείς πρόκειται να λογοδοτήσει ενώπιον της δικαιοσύνης για το διαρκές έγκλημα σε βάρος του ΟΣΕ και του ελληνικού δημοσίου.
    Τέτοιου είδους αθλιότητες συνέβαιναν και συμβαίνουν στο σύνολο του Ελληνικού δημοσίου.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

O ν.3845\2010 περί των μέτρων για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη - μέλη της ζώνης του ευρώ και το ΔΝΤ (Μνημόνιο)

     Ο νόμος 3845\6-5-2010 αποτελεί την εφαρμογή στην ελληνική έννομη τάξη του μνημονίου, ήτοι των όρων βάσει των οποίων συμφωνήθηκε με απόφαση της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ η χορήγηση δανείου συνολικού ύψους 110 δις ευρώ στην Ελλάδα από τις χώρες τις Ευρωζώνης και το ΔΝΤ.
     Θα έλεγε κανείς ότι το νομοθέτημα χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται τα μέτρα άμεσης εφαρμογής, ενώ στο δεύτερο μέρος προσαρτώνται ως παραρτήματα , η από 25-3-2010 δήλωση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της ζώνης του ευρώ περί δημιουργίας μηχανισμού στήριξης (παράρτημα Ι), η από 11-4-2010 απόφαση των ανωτέρω κρατών - μελών για ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης όσον αφορά την χώρα μας (παρ.ΙΙ), και τα μνημόνια "οικονομικής και χρηματοπιστωτικής πολιτικής" και "συνεννόησης στις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής" τα οποία καταρτίσθηκαν από το Υπουργείο Οικονομικών περίπου καθ' υπαγόρευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (παρ. ΙΙΙ και IV).
      Τα μέτρα άμεσης εφαρμογής ήταν τα μέτρα τα οποία ψηφίσθηκαν και εφαρμόσθηκαν αμέσως με την ψήφιση του νόμου, ήτοι η δυνατότητα κατάργησης νόμων με Προεδρικά Διατάγματα, η διενέργεια απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων  κατόπιν Υπ. απόφασης και η σύσταση ενιαίας Αρχής πληρωμών, (άρ.2) η μείωση  των  πάσης φύσεως αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 8% ή 3%, η κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων , Πάσχα και του επιδόματος αδείας για δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους και η αντικατάστασή τους με επιδόματα συνολικού ετήσιου ύψους 1.000 ευρώ και 800 ευρώ αντίστοιχα  (άρ.3), η αύξηση του ΦΠΑ και  ειδικών φόρων κατανάλωσης (άρ.4)  η υποχρέωση καταβολής έκτακτης εισφοράς στα νομικά πρόσωπα των οποίων τα καθαρά κέρδη υπερέβησαν για το οικονομικό έτος 2010 το ποσό των 100.000 ευρώ και η επιβολή ειδικού φόρου 20% στις διαφημίσεις που προβάλλονται από την τηλεόραση (άρ.5).
       Ωστόσο, πιο σημαντικά από τα  προαναφερθέντα μέτρα άμεσης εφαρμογής είναι προφανώς τα παραρτήματα III και IV, διότι αυτά αποτελούν σύμφωνα με τους εμνευστές τους την οδό βάσει ττης οποίας θα επιτευχθεί η έξοδος της χώρας από την χρεωκοπία μέχρι το 2014.
       Ειδικότερα, τα παραρτήματα προβλέπουν (α) "δημοσιονομικές πολιτικές", (β) "πολιτικές στο χρηματοπιστωτικό τομέα" και (γ)" διαρθρωτικές πολιτικές".
        Οι δημοσιονομικές πολιτικές - μεταρρυθμίσεις στρέφονται στο ασφαλιστικό σύστημα, την υγεία, την φορολογία, τα δημόσια οικονομικά και την διαχείριση του δημοσίου χρέους. Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση (α1) περιλαμβάνει κυρίως συγχώνευση των ταμείων σε τρία, ηλικία συνταξιοδότησης στα 65 έτη, και ενιαίους κανόνες σύνδεσης εισφορών και παροχών) . Η μεταρρύθμιση του τομέα υγείας μέχρι τον Δεκλέμβριο 2010 (α2) αφορά κυρίως την εφαρμογή συστήματος διπλογραφικού ελέγχου των χρήσεων στα νοσοκομεία,  την  δημοσίευση των ισολογισμών τους, βελτιώσεις στην τιμολόγηση - κοστολόγηση και διαχωρισμό των κλάδων υγείας και ασφάλισης. Η φορολογική μεταρρύθμιση (α3) στοχεύει στην απλοποίηση και αύξηση της αποδοτικότητας του συστήματος και, βραχυπρόθεσμα, στην διώξη των μεγαλύτερων παραβατών, ενώ η διαχείριση των δημοσίων οικονομικών και του χρέους, (α4-5) αφορά ενίσχυση του γενικού λογιστηρίου του κράτους, τυποποιημένες διαδικασίες ελέγχου προς όλους τους φορείς του δημοσίου ώστε να μην επανεμφανίζονται χρέη, συμπληρωματικούς προϋπολογισμούς σε περιπτώσεις υπερβάσεων κλπ.
      Όσον αφορά το χρηματοπιστωτικό σύστημα το μνημόνιο προβλέπει κυρίως την θέσπιση ενός δικτύου ασφαλείας με την ίδρυση ανεξάρτητου Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Β1) και την ενίσχυση της εποπτείας με την εφαρμογή , μεταξύ άλλων και stress tests (β2).
      Ακόμη κομβικότερες για τον προσανατολισμό του μνημονίου εμφανίζονται οι λεγόμενες "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις". Πρόκειται για μεταρρυθμίσεις οικονομικού χαρακτήρα οι οποίες στρέφονται προς την δημόσια διοίκηση, την αγορά εργασίας, το επιχειρηματικό περιβάλλον, τις αποκρατικοποιήσεις και την απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων. 
     Συγκεκριμένα, όσον αφορά την  δημόσια διοίκηση (Γ1), μετά την απογραφή και την σύσταση ενιαίας Αρχής πληρωμών προβλέπεται "εξοικονόμηση πόρων" με την εισαγωγή απλουστευμένου συστήματος αποδοχών (μέχρι Ιούνιο 2011), ενίσχυση της διαφάνειας στις προμήθειες (μέχρι Μάρτιο 2011), αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης με στόχο την εξοικονόμηση 1,5 δις ευρώ από την μείωση υπαλλήλων και διοικήσεων, μεταρρύθμιση  στην υγεία, ανεξάρτητη αξιολόγηση της δημόσιας διοίκησης και λήψη σχετικών μέτρων μέχρι τον Ιούνιο 2011.  
       Όσον αφορά την αγορά εργασίας (Γ2) προβλέπεται η κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων (ευελιξία μισθών, παράταση περιόδου μαθητείας, απασχόληση νέων με μισθό κατώτερο του ελαχίστου, μερική απασχόληση, μεγαλύτερη ευχέρεια ομαδικών απολύσεων, παράκαμψη διαιτησίας), αλλά και η νομοθεσία καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας μέχρι Ιούνιο 2011.
       Σε σχέση με το επιχειρηματικό περιβάλλον (Γ3) προβλέπεται η διευκόλυνση της έναρξης νέων επιχειρήσεων με  την δημιουργία σημείων εξυπηρέτησης "μίας στάσης", η μείωση αδειών και άλλων δαπανών στη βιομηχανία (μέχρι Δεκέμβριο 2010), η απελευθέρωση αγορών δικτύων (μέχρι Σεπτέμβριο 2010), η ενίσχυση της ανεξαρτησίας των μελών της επιτροπής ανταγωνισμού (μέχρι Δεκέμβριο 2010) και η απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων (μέχρι Ιούνιο 2011).
     Σε ό,τι αφορά την διαχείρηση και αποκρατικοποίηση επιχειρήσεων (Γ4), προβλέπεται ως πρώτο βήμα η δημοσίευση στο διαδίκτυο των οικονομικών καταστάσεων των 10 πιο ζημιογόνων κρατικών επιχειρήσεων, η σύνταξη σχεδίου για την βελτίωση των οικονομικών τους, κυρίως των σιδηροδρόμων και των μεταφορών και η προσπάθεια αξιοποίησης και εποπτείας της δημόσιας περιουσίας.
     Τελευταίο πεδίο διαρθρωτικής μεταρρύθμισης  (Γ5) αποτελεί το ζήτημα των κοινοτικών κονδυλίων , όπου προβλέπεται η υποχρέωση υποβολής 10 τουλάχιστον μεγάλων έργων ανά έτος, η υιοθέτηση συστήματος γρήγορης παραγωγής έργων και η δημιουργία ειδικών πιστώσεων στον προϋπολογισμό για τα κονδύλια συγχρηματοδότησης.
        Το Μνημόνιο προβλέπει ότι από τα παραπάνω μέτρα αύξησης των εσόδων και μείωσης των δαπανών θα εξοικονομηθούν 30 δις ευρώ για το διάστημα 2010-2014. Ωστόσο, μετά τα πρώτα μέτρα που εξασφάλιζαν άμεσα αποτελέσματα, τα πράγματα δεν μοιάζουν το ίδιο εύκολα. Για το 2011 τα έσοδα προβλέπεται ότι θα προέλθουν κυρίως από φορολόγηση των αυθαιρέτων, δικαιώματα και άδειες τυχερών παιχνιδιών, ημιυπαίθριους, αύξηση αντικειμενικών αξιών των ακινήτων , πράσινα τέλη και ίσως... πράσινα άλογα!. Ακόμη χειρότερα, για το 2012 προβλέπονται "μη καθορισμένα μέτρα" ύψους 900 εκ ευρώ, τα οποία για το 2013 ανέρχονται στα 4δις 200 εκ ευρώ και για το 2014 στα περίπου 6 δις ευρώ! Εάν τελικώς οι στόχοι δεν επιτευχθούν , το το έλλειμα θα αυξάνεται και το χρέος της χώρας το 2014 θα έχει εκτιναχτεί στα 460 δις ευρώ!
      

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ


      Με τον νόμο 3852\2010, ο οποίος φέρει τον τίτλο «νέα αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης - πρόγραμμα Καλλικράτης» η κυβέρνηση δήλωσε ότι επιδιώκει την ριζική δομική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της τοπικής Αυτοδιοίκησης στη χώρα μας.
      Πρόκειται για ογκώδες νομοθέτημα 286 άρθρων και 135 σελίδων. Έκπληξη προκαλεί ωστόσο το γεγονός ότι, παρά την έκτασή του, δεν καταργεί αλλά τροποποιεί τον προϋπάρχοντα Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων ο οποίος συνεχίζει να βρίσκεται εν ισχύ.
      Προκειμένου η Ελλάδα να συμμορφωθεί με το μνημόνιο και να εξοικονομήσει πόρους 1,5 δις ευρώ στα επόμενα τρία έτη, ο Καλλικράτης επιχείρησε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συνένωση Δήμων , ούτως ώστε, αντί των 1034 Δήμων και Κοινοτήτων  που υπήρχαν μέχρι την θέσπισή του, να συσταθούν πλέον 326 Δήμοι. Επιπλέον, αντί των Νομαρχιών, συγκροτήθηκαν ως 2ος βαθμός αυτοδιοίκησης 13 Περιφέρειες. Κάθε παλαιός νομός ορίζεται πλέον ως περιφερειακή ενότητα (άρ.2). Προς την κατεύθυνση της εξοικονόμησης πόρων και του «νοικοκυρέματος» των οικονομικών εμφανίζονται μάλιστα και άλλες διατάξεις περί εξυγίανσης, πιστοληπτικής πολιτικής, δανεισμού κλπ. των Δήμων και των Περιφερειών (άρ.262 επ.) και κυρίως (άρ.107), η δυνατότητα των δήμων να έχουν μόνο μία κοινωφελή επιχείρηση, μία δημοτική επιχείρηση ύδρευσης – αποχέτευσης, μία επιχείρηση ραδιοτηλεοπτικού σταθμού και μία ανώνυμη εταιρεία  αντί της απεριόριστης δυνατότητας που διέθεταν με το προηγούμενο καθεστώς.
      Όσον αφορά τις εκλογές για την ανάδειξη των εκπροσώπων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο νέος νόμος, παρά τις διακηρύξεις για περισσότερη δημοκρατία, δεν δίστασε να θεσπίσει την ότι θα διενεργούνται πλέον κάθε 5 έτη, ενώ τις υποβάθμισε κιόλας ορίζοντας ότι θα διεξάγονται μαζί με τις ευρωεκλογές (άρ.9). Ακόμη χειρότερα όμως, κατά παράβαση και νόθευση της θεμελιώδους συνταγματικής αρχής της λαϊκής κυριαρχίας η οποία κατοχυρώνεται στο άρ.1 παρ.2 του Συντάγματος, επενέβη στα δικαιώματα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι παρέχοντας (όσον αφορά τις δημοτικές εκλογές) δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε αλλοδαπούς και μάλιστα υπηκόους τρίτων χωρών εκτός Ε.Ε (άρ.10 και 13).
     Όσον αφορά τις αρμοδιότητες των Δήμων, το πρόγραμμα «Καλλικράτης» παρέχει πράγματι αυξημένες αρμοδιότητες, τις οποίες όμως δεν αφαιρεί από την κεντρική διοίκηση αλλά  μεταφέρει από τις παλαιές Νομαρχίες. Εντυπωσιακό είναι δε το γεγονός ότι επειδή  οι νέοι Δήμοι δεν θα έχουν την υποδομή για να ανταποκριθούν στις αρμοδιότητες αυτές, ο ίδιος ο νόμος ορίζει ότι, αφενός κάποιες από αυτές θα αρχίσουν να ασκούνται από το 2013 και , αφετέρου, ορισμένοι Δήμοι δεν θα είναι σε θέση να τις ασκήσουν καθόλου με αποτέλεσμα να λάβουν «διοικητική υποστήριξη» από το Δήμο της έδρας του νομού ή στον «εγγύτερο Δήμο» (άρ.95)!     
      Όχι επαρκώς ξεκαθαρισμένο εμφανίζεται και το ζήτημα των πόρων . Ειδικότερα θεσπίζονται μεν ετησίως κεντρικοί αυτοτελείς πόροι 20% επί του φόρου εισοδήματος, 12% επί του ΦΠΑ και 50% επί του φόρου ακίνητης περιουσίας για τους Δήμους και 2,40 επί του φόρου εισοδήματος και 4% επί του ΦΠΑ για τις Περιφέρειες, πλην όμως δεν ορίζεται σαφώς και σύμφωνα με την αρχή της διαφάνειας με ποιο τρόπο θα κατανεμηθούν τα κονδύλια αυτά, ούτε διασφαλίζεται ότι θα διανεμηθούν εγκαίρως δεδομένου ότι η καταβολή τους επαφίεται και πάλι στην καλή θέληση της Κυβέρνησης (άρ.259-260).
      Όσον αφορά το σύστημα διακυβέρνησης των 2 βαθμών τοπικής αυτοδιοίκησης, ο νέος νόμος δεν προβλέπει σημαντικές μεταρρυθμίσεις αφού εν πολλοίς διατηρεί το ίδιο γραφειοκρατικό καθεστώς του παρελθόντος, όπου η γενική αρμοδιότητα ανατίθεται σε πολυπληθή και δυσκίνητα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια. Χαρακτηριστικό της περιφρόνησης προς τον πολίτη αποτελεί και η εγκατάλειψη της δυνατότητας που παρείχε ο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων για διεξαγωγή τοπικών δημοψηφισμάτων και η αντικατάστασή της με την δυνατότητα ηλεκτρονικής διαβούλευσης. Οι δε νέοι θεσμοί της «Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης (άρ.76) και του «Συμπαραστάτη του Δημότη» (άρ.77)  είναι μάλλον προσχηματικού χαρακτήρα, δεδομένου μάλιστα ότι η μεν πρώτη είναι  συμβουλευτικού χαρακτήρα ο δε Συμπαραστάτης δεν έχει καμία αυτοτέλεια αλλά εξαρτάται από τις υπηρεσίες του ίδιου του Δήμου.
        Είναι προφανές ότι μία μεταρρύθμιση στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν μπορεί να έχει ως πρωτεύον χαρακτηριστικό της εξοικονόμησης πόρων αλλά το όραμα της εφαρμογής των αρχών της Δημοκρατίας, της διαφάνειας, της συμμετοχής του πολίτη στα τοπικά δρώμενα και της πάταξης της διαφθοράς.   
          Ο Καλλικράτης μαζί με τον Ικτίνο υπήρξαν οι αρχιτέκτονες του Παρθενώνα, του ναού που ανεγέρθηκε στην κορυφή της Ακρόπολης των Αθηνών σε μία περίοδο όπου η Πόλη των Αθηνών βρισκόταν στο απόγειο της δόξας και της δύναμής της. Σήμερα  ο Παρθενώνας αποτελεί ένα σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού. Ο αρχαίος Καλλικράτης ενέπνευσε με αυτό το δημιούργημα δισεκατομμύρια ανθρώπων. Ο σημερινός Καλλικράτης δεν είναι αρχιτέκτονας όπως ισχυρίζεται, ούτε μπορεί  να εμπνεύσει κανέναν. Περιφρονεί τον Δήμο και τον Πολίτη. Ενεργεί ως λογιστής και ως τέτοιος θα μείνει στην ιστορία..    


Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

ΡΙΖΙΚΟΣ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ - ΠΛΗΡΗΣ ΣΥΓΧΥΣΗ

      Σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο καμπής για την πορεία της χώρας και ενώ δεν έχει συμπληρωθεί ούτε ένα έτος από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009, ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ευρύτατο ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων (Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου, Ρέππας) ουδείς υπουργός παρέμεινε στο Υπουργείο του. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν νέα υπουργεία και μεταβλήθηκε το αντικείμενο άλλων τα οποία προϋφίσταντο. Η κ. Λούκα Κατσέλη, αφού θριάμβευσε στο Υπουργείο Οικονομίας  και έμεινε αδρανής μπροστά στο λουκέτο χιλιάδων επιχειρήσεων, αναλαμβάνει τώρα το Υπουργείο Εργασίας για να αποτελειώσει τους όσους μαζικά εντάχθηκαν στις στρατιές των ανέργων. Ο κ. Λοβέρδος αφού έκλαψε αρκετά διότι , παρά την σοσιαλιστική του ιδεολογία ,κατεδάφισε τα εργασιακά δικαιώματα και εφάρμοσε το μνημόνιο όσον αφορά το συνταξιοδοτικό, τώρα μετατίθεται σε Υπουργείο με τον αλλόκοτο τίτλο "Υγείας και Άθλησης", έχοντας προφανώς την φιλοδοξία, όχι μόνο να δαμάσει την διαφθορά στον τομέα της Υγείας (κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είχε καταφέρει η ανίκανη προκάτοχός του κ. Ξενογιαννακοπούλου), αλλά και να δημιουργήσει στα νοσοκομεία χώρους ...άθλησης για τους νοσηλευόμενους!  Αλλά και η κ. Ξενογιαννακοπούλου, δεν θα μπορούσε βεβαίως να μείνει αναξιοποίητη και από αύριο θα προσφέρει τις πολίτιμες υπηρεσίες της ως υφυπουργός Εξωτερικών. Στο Υπουργείο Παιδείας η κ. Διαμαντοπούλου θα είναι από τούδε και στο εξής πιο αισιόδοξη διότι θα μπορεί να ελπίζει στην πολύτιμη βοήθεια της κ. Φώφης Γεννηματά, η οποία έχει αφήσει μεγάλο έργο σε κάθε πόστο που της έχει ανατεθεί μέχρι σήμερα. Εντελώς γελοίο επίσης είναι το γεγονός της τοποθέτησης τριών υπουργών για να συντονίζουν την Κυβέρνηση (Πάγκαλος, Ραγκούσης, Παμπούκης), δηλαδή να κάνουν  κάτι για το οποίο σε κάθε κυβέρνηση είναι αρμόδιος ο Πρωθυπουργός!
      Είναι προφανές ότι πιο ανίκανος και από τους Υπουργούς του είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ο οποίος , αντί να συντονίζει τις λειτουργίες της κυβέρνησης, έχει εξελιχθεί σε τουρίστα που ταξιδεύει ανά τον κόσμο και ενίοτε επιδίδεται σε extreme sports. 
      Τα μέλη της νέας Κυβέρνησης, χωρίς ικανό πρωθυπουργό για να τους κατευθύνει και μη γνωρίζοντας ποιος θα είναι αυτός που θα τους καθοδηγεί, έχουν πολύ δύσκολο έργο. Ακόμη και οι ικανότεροι εξ αυτών θα χάσουν πολύιμο χρονικό διάστημα προκειμένου να γνωρίσουν το νέο αντικείμενό τους , δεδομένου μάλιστα ότι δεν άλλαξαν μόνο τα πρόσωπα αλλά και το αντικείμενο  δραστηριότητας πολλών Υπουργείων .
        Ο εν λόγω ανασχηματισμός αποτελεί τραγικό παράδειγμα αλλοπρόσαλης πολιτικής ανίκανων ανθρώπων.

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

2.500 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

      Η μάχη του Μαραθώνα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μάχες όλων των εποχών. Διεξήχθη τον Αύγουστο (ή Σεπτέμβριο) του 490 π.Χ.  μεταξύ Αθηναίων και Πλαταιών από την μία και Περσών από την άλλη, στην πεδιάδα του Μαραθώνα όπου είχε αποβιβαστεί ο περσικός στρατός ύστερα από την  καταστροφή της Ερέτριας. 
      Οι Πέρσες επιτέθηκαν στις ελληνικές πόλεις για να τις τιμωρήσουν, όπως ισχυρίζονταν, για την βοήθεια που είχαν προσφέρει στην επανάσταση των Ιώνων το 494 πΧ. Είχαν επιχειρήσει και το 492 π.Χ.  να κατέλθουν στην Ελλάδα μέσω της Θράκης, αλλά ο περσικός στόλος υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή από τρικυμία στο ακρωτήριο του Άθω, με αποτέλεσμα να αναγκασθούν να επιστρέψουν. Το 490 π.Χ. επέλεξαν άλλη διαδρομή και, αφού κατέλαβαν την Νάξο και κατέστρεψαν την Ερέτρια, αποβιβάστηκαν στο Μαραθώνα. Επικεφαλής των Περσών ήταν οι στρατηγοί Δάτης και Αρταφέρνης. Καθοδηγητής τους ήταν  ο Ιππίας, εκδιωχθείς  πρώην τύραννος των Αθηνών , ο οποίος υπολόγιζε έτσι  με προδοσία να ξαναπάρει την εξουσία. 
       Όταν ο ηλικιωμένος Ιππίας αποβιβάστηκε στο Μαραθώνα φταρνίστηκε και έβηξε τόσο δυνατά, ώστε του έφυγε ένα δόντι το οποίο χάθηκε στην άμμο.Ο Ιππίας έψαξε να το βρει ,αλλά  καθώς ήταν αδύνατο, απογοητεύτηκε και είπε :  " Η γη αυτή δεν είναι δική μας και ούτε θα μπορέσουμε να την υποτάξουμε. Άλλωστε όσο μερίδιό της δικαιούμαι το κατέχει τώρα το δόντι μου!" (Ηροδ. ΣΤ 107).  
      Η νίκη των Ελλήνων στο Μαραθώνα οφείλεται στην στρατηγική ιδιοφυϊα του Μιλτιάδη, ενός εκ των εκλεγμένων δέκα Αθηναίων στρατηγών, ο οποίος επέλεξε να παρατάξει τον ελληνικό στρατό των 11.000 ανδρών σε μέτωπο ίσου πλάτους με τον πολυάριθμο περσικό, φροντίζοντας να είναι ασθενές το κέντρο της  παράταξης και ενισχυμένα τα δύο άκρα Ο Μιλτιάδης επέβαλε τελικώς και στους άλλους στρατηγούς την άποψή του να πολεμήσουν στην συγκεκριμένη τοποθεσία μακριά από την πόλη των Αθηνών.  Οι Έλληνες επιτέθηκαν την αυγή, προκειμένου να αχρηστεύσουν το ιππικό των Περσών , το οποίο εκείνη την ώρα αποσυρόταν για πότισμα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ηρόδοτος (ό.π. 112), οι Έλληνες επιτέθηκαν "δρόμω", δηλαδή τρέχοντας μία απόσταση οκτώ σταδίων, δηλαδή περίπου 1.500 μέτρων προκειμένου να αποφύγουν τους τοξότες των Περσών! Οι 50.000 Πέρσες , βλέποντας τους 11.000 Αθηναίους και Πλαταιείς να εφορμούν καταπάνω τους νόμιζαν ότι είναι τρελοί. Ωστόσο, οι Έλληνες επιτέθηκαν συντεταγμένα. Το κέντρο της παράταξης υποχώρησε αλλά δεν έσπασε. Την ίδια στιγμή οι δύο πτέρυγες κατανίκησαν τους Πέρσες και έκλεισαν σαν τανάλια γύρω από τον περσικό στρατό. Μέσα στην σύγχυση πολλοί Πέρσες σφαγιάστηκαν, άλλοι έπεσαν στο έλος και άλλοι επιβιβάστηκαν στα πλοία και έφυγαν. Σκοτώθηκαν 6.400 Πέρσες και 192 Έλληνες. Οι νεκροί Έλληνες τάφηκαν στο Μαραθώνα  Ο Φειδιππίδης, ο οποίος πριν από την μάχη είχε φθάσει σε 2 μόλις ημέρες στην Σπάρτη για να ζητήσει την βοήθεια των Λακεδαιμονίων, έτρεξε σαν τον άνεμο να αναγγείλει την μεγάλη νίκη και στην συνέχεια έπεσε νεκρός.
         Η νίκη στο Μαραθώνα διέλυσε το μύθο του αήτητου των Περσών και ανέδειξε την δύναμη της Αθήνας. Στον τάφο του τραγικού ποιητή Αισχύλου, ανεγράφη ότι οι Πέρσες ένιωσαν για τα καλά την δύναμή του στον Μαραθώνα. , ενώ η σημασία της μάχης περιγράφεται υπέροχα και λακωνικά στο επίγραμμα του Σιμωνίδη:" Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι \ χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν".

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

ΑΠΕΡΓΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

      Η απεργία αποτελεί ατομικό δικαίωμα των εργαζομένων, το οποίο προστατεύεται από το άρ.23 παρ.2 του Συντάγματος. Ιδιορυθμία του εν λόγω δικαιώματος αποτελεί  σύμφωνα με την ως άνω συνταγματική διάταξη ότι " ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για την διαφύλαξη και την προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων."
     Τι γίνεται όμως όταν τα οικονομικά και εργασιακά συμφέροντα μίας συγκεκριμένης κατηγορίας εργασζομένων έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της κοινωνίας, ή δεν βρίσκουν καμία απήχηση σε αυτή; Το Σύνταγμα επιχειρεί να θέσει κάποιους περιορισμούς για περιπτώσεις εργαζομένων σε υπηρεσίες ή οργανισμούς "που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου", ενώ απαγορεύει ρητά την απεργία στους δικαστικούς λειτουργούς και σε όσους υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας (άρ. 23 παρ.2 εδ.β΄ Σ). Τελικώς, η  δικαιοσύνη  καλείται να κρίνει εάν μία απεργία είναι παράνομη και καταχρηστική και να επιβάλλει την τάξη. Αλλά δεν δεν είναι εύκολο. Σε μία πολιτική κοινωνία χωρίς ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς υπερισχύει ο νόμος του ισχυροτέρου. Άλλες φορές ισχυρότερη είναι η κυβέρνηση, η οποία συντρίβει τους απεργούς, ακόμη και εάν αυτοί έχουν την κοινωνία με το μέρος τους. Άλλες φορές όμως ,μικρές μειοψηφίες εκβιαστών απεργών και λοιπών διεκδικούντων ασκούν απίστευτη πίεση στο κοινωνικό σύνολο. Κλείνουν τους δρόμους , τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, παραλύουν κάθε οικονομική ή κοινωνική δραστηριότητα. Αδιαφορούν για τις ανάγκες των συμπολιτών τους και ασχολούνται αποκλειστικά μόνο με την κατάκτηση των στόχων που θέτει η συντεχνία τους.  Δεν τους απασχολεί η εικόνα της χώρας. Χρησιμοποιούν ακόμη και τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως σαν να πρόκειται για το τσαντήρι τους όπου μπορούν να κρεμούν τα πανιά τους και τα άπλυτά τους. 
       Η Ακρόπολη όμως δεν ανήκει στους απεργούς. Είναι η τιμή, η ιστορία και το σύμβολό μας. Εκεί  ανεβαίνουμε για να αντλήσουμε κουράγιο και έμπνευση. Εκεί ανασαίνουμε τον αέρα που ανάσαινε ο Περικλής, ο Φειδίας, οι φιλόσοφοι, και οι ποιητές  της Αρχαίας Αθήνας. Καμία μειοψηφία δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τον Παρθενώνα για την επίτευξη των συντεχνιακών στόχων της διότι ο Παρθενώνας δεν ανήκει σε μειοψηφίες. Αποτελεί το σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού. Επίσης, καμία μειοψηφία δεν μπορεί να παραλύει τις δραστηριότητες της υπόλοιπης κοινωνίας. Εάν ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η κυβέρνηση έχουν την δύναμη να επιβάλουν την τάξη , η κοινωνία γίνεται έρμαιο στα χέρια των εκβιαστών.
        Το δικαίωμα της απεργίας θεσπίστηκε ως αντίβαρο ενάντια σε αυθαίρετες κυβερνητικές πολιτικές, αλλά πολλές φορές ασκείται το ίδιο αυθαίρετα και ανήθικα. Ως δικαίωμα αποτελεί  χαρακτηριστικό μη δημοκρατικών πολιτευμάτων, όπου , από την μία πλευρά βρίσκεται η κυβέρνηση, η οποία διαθέτει αποκλειστικά την νομοθετική πρωτοβουλία και από την άλλη οι ομάδες πιέσεως, οι οποίες , αποκλεισμένες από το επίκεντρο της πολιτικής ζωής ,χρησιμοποιούν την απεργία και τη βία ως μοναδικό ικανό μοχλό πίεσης προς εξασφάλιση των συμφερόντων τους.
      Αλλιώς θα ήταν βεβαίως τα πράγματα εάν αναγνωριζόταν και στους πολίτες δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας, μέσω της συλλογής υπογραφών για την διενέργεια δημοψηφίσματος. Εάν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, και μάλιστα τόσο προς την κατεύθυνση της ψήφισης νέου νόμου, όσο και προς την  κατάργηση ήδη υπάρχοντος, η μη συλλογή του απαιτούμενου εκ του νόμου  αριθμού υπογραφών θα αποτελούσε από μόνη της τεκμήριο κοινωνικής αποδοχής του ψηφισθέντος νόμου και συνεπώς, δεν θα υπήρχε νομικό και ηθικό περιθώριο για απεργίες και αποχές. Εάν οι συντεχνίες δεν μπορούσαν να καταφύγουν στην κοινωνία και να συλλέξουν ικανό αριθμό για την διενέργεια δημοψηφίσματος δεν θα είχαν κανένα δικαίωμα να προκηρύξουν απεργία.
      Δυστυχώς, το ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπει λαϊκή πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος. Η μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται ανάμεσα στη Σκύλα και στη Χάριβδη. Από την μία πλευρά οι κυβερνήσεις νομοθετούν ερήμην της κοινωνίας και των πολιτών. Και από την άλλη διάφορες συντεχνίες ασκούν εκβισσμούς και πιέσεις για να επιτύχουν τους στόχους τους. 
 

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΔΕΝ ΞΕΠΛΕΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΘΩΩΝ

      Χθες στις 5 τα ξημερώματα δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένας νέος άνθρωπος. Ήταν έγγαμος , πατέρας ενός δίχρονου παιδιού. Οι δολοφόνοι φέρονται να χτύπησαν το κουδούνι του καλώντας τον να κατέβει διότι κάποιοι του κλέβουν το αυτοκίνητο. Προφανώς τον ξύπνησαν. Οδηγήθηκε στην πόρτα της πολυκατοικίας όπου κατοικούσε σαν πρόβατο επί σφαγή. Όταν κατέβηκε τον γάζωσαν εν ψυχρώ με 17 σφαίρες. 
      Είναι φοβερό πράγμα η εν ψυχρώ δολοφονία. Στην αρχαία Αθήνα οι φόνοι δικάζονταν από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου έξω , σε ανοικτό χώρο, επάνω στον βράχο του Αρείου Πάγου για να μην μιασθούν οι δικαστές και οι παρευρισκόμενοι από την αποτρόπαιη πράξη του φόνου. Ο κατηγορούμενος καθόταν σε μία  ειδικά διαμορφωμένη για τους κατηγορούμενους πέτρα , η οποία είχε τον τίτλο "περί ύβρεως", ενώ ο κατήγορος σε μία άλλη, η οποία τιτλοφορείτο "περί αναιδείας".
     Είναι απαίσιο πράγμα η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Ο άνθρωπος είναι ικανός για τις πιο υπέροχες και τα πιο απαίσιες πράξεις. Άλλοι μπορεί να επιδείξουν απαράμιλλο αλτρουισμό, ευγένεια , ή αγάπη για τους συνανθρώπους τους. Μέσα από τις πράξεις κάποιων μπορεί να διακρίνει κανείς τα πιο ευγενή ιδανικά και τις πιο υψηλές αξίες. Αλλά υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι διαπράττουν  απεχθείς δολοφονίες και άθλιες συνομωσίες ή προδοσίες. Στα εγκλήματα κατά της πατρίδας, όπως η τραγωδία της Κύπρου, της οποίας θυμόμαστε αυτές τις ημέρες την θλιβερή επέτειο,  η προδοσία και οι μαζικές δολοφονίες αθώων συνυπάρχουν  με την μορφή συνάφειας ,διότι η προδοσία των αθλίων δικτατόρων είχε ως αποτέλεσμα, εκτός από την τουρκική κατοχή του 1\3 του νησιού , την διάπραξη απαίσιων πράξεων εν ψυχρώ δολοφονιών αθώων και αμάχων  ανθρώπων.
     Νομίζω ότι οι δολοφόνοι δεν είναι δυνατόν να ησυχάσουν ποτέ. Οι ερινύες θα τους κυνηγούν. Δεν ξεπλένεται ποτέ το αίμα από την δολοφονία αθώων.
 

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

      Ως γνωστόν, η θεωρία του συνταγματικού δικαίου διακρίνει τριών ειδών δημόσια δικαιώματα: (α) τα ατομικά, (β) τα κοινωνικά και (γ) τα πολιτικά.
       Ατομικά δικαιώματα ή ελευθερίες είναι εκείνα των οποίων την άσκηση οφείλει κατ' αρχήν να μην εμποδίζει το κράτος. Τέτοια είναι το δικαίωμα της ζωής (άρ.5 παρ.2 Σ), της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρ.5 παρ.1 Σ), της προσωπικής ελευθερίας- ασφάλειας (άρ.6Σ), του ασύλου της κατοικίας (άρ.9 Σ), τα δικαιώματα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι (άρ.11-12 Σ), η ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης (άρ.13Σ), η ελευθερία του Τύπου, της έρευνας και της διδασκαλίας (άρ.14-16 Σ ) , το δικαίωμα της ιδιοκτησίας (άρ.17 Σ), το απόρρητο της επικοινωνίας (άρ.19 Σ) και το δικαίωμα στην παροχή δικαστικής προστασίας (άρ.20 Σ). Τα ατομικά δικαιώματα εγγυώνται ένα πλέγμα ατομικής ελευθερίας έναντι της κρατικής εξουσίας, το οποίο δεν ήταν αυτονόητο, αλλά κατακτήθηκε με αιματηρούς αγώνες, κυρίως από την εποχή του διαφωτισμού.
    Εξάλλου, εάν τα ατομικά δικαιώματα έχουν αρνητικό περιεχόμενο, με την έννοια της μη παρέμβασης του κράτους στην άσκησή τους, τα  κοινωνικά δικαιώματα -απεναντίας - έχουν  περιεχόμενο θετικό, δηλαδή μία θετική παροχή του κράτους προς το άτομο. Τέτοιου είδους δικαιώματα είναι το δικαίωμα προστασίας της οικογένειας, του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρ.21 Σ), το δικαίωμα στην εργασία (άρ.22 παρ.1) Σ) και το δικαίωμα προστασίας της υγείας, της νεότητας, της αναπηρίας και των απόρων (άρ.21 παρ.3 Σ), τα οποία υποτίθεται ότι τα κράτος οφείλει να προστατεύει κατά το μέτρο του δυνατού με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και ενέργειες. Τα κοινωνικά δικαιώματα , όπως εξάλλου και τα ατομικά, δεν ήταν αυτονόητα, αλλά θεσμοθετήθηκαν ύστερα από αιματηρούς αγώνες και υπό της επίδραση των ιδεών του σοσιαλισμού.
     Τρίτη κατηγορία δικαιωμάτων είναι ασφαλώς τα πολιτικά δικαιώματα, ήτοι τα δικαιώματα του ανθρώπου να ενεργεί ως πολίτης και όχι μόνο ατομικά. Το Σύνταγμα της Ελλάδος αναγνωρίζει μόνο τρία πολιτικά δικαιώματα στους έλληνες πολίτες : Το δικαίωμα του εκλέγειν (άρ.51 Σ), το δικαίωμα του εκλέγεσθαι  ( άρ.55Σ) και το δικαίωμα του δικάζειν ως ένορκος σε μικτά ορκωτά δικαστήρια για  υποθέσεις κακουργημάτων και πολιτικών εγκλημάτων (άρ.97 Σ). Τα δικαιώματα αυτά είναι πενιχρά και δεν συγκρίνονται βεβαίως, όχι μόνο με εκείνα της αρχαίας αθηναϊκής Δημοκρατίας, όπου όλοι οι πολίτες συμμετείχαν καθημερινά στην άσκηση της εξουσίας, αλλά ούτε και με τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών άλλων χωρών , όπου, για παράδειγμα, υφίσταται εκ του Συντάγματος δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας για διενέργεια δημοψηφίσματος. 
      Εάν τα ατομικά δικαιώματα εξασφαλίζουν ένα πεδίο ατομικής ελευθερίας του προσώπου και τα κοινωνικά δικαιώματα ένα πλαίσιο ελάχιστων κοινωνικών παροχών, τα πολιτικά δικαιώματα είναι τα σημαντικότερα, διότι είναι τα μόνα τα οποία οδηγούν τον πολίτη από το περιθώριο στην εξουσία λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Μόνο με μιά τέτοια εξουσία ο πολιτης έχει την δυνατότητα να επηρεάσει πραγματικά το μέλλον του.
      Στην Ελλάδα οι φιλελεύθεροι κόπτωνται για τις ατομικές ελευθερίες (οικονομική ελευθερία,  σεξουαλική ελευθερία κλπ). Υποστηρίζουν ότι αρκεί η πληρέστερη κατά το δυνατόν  κατοχύρωσή τους για να επιτευχθεί ευημερία των πολιτών. Αλλά και οι σοσιαλιστές αγωνίζονται  μόνο για τα κοινωνικά δικαιώματα της εργασίας των συντάξεων και των επιδομάτων και οδηγούν τον κόσμο στους δρόμους να διαδηλώνει για ένα πινάκιο φακής εξαθλιωμένος έναντι της κρατικής εξουσίας. 
     Τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι σοσιαλιστές σφάλλουν. Μοναδική λύση για την ευημερία του πολίτη είναι να περάσει από το περιθώριο στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής. Να συμμετέχει ο ίδιος στην λήψη των αποφάσεων και όχι να σωπαίνει έναντι ασήμαντων παροχών και περιορισμένης  αξίας ατομικών ελευθεριών. Εάν ο πολίτης βρεθεί να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του είναι βέβαιο ότι θα έχει ούτως ή άλλως πλήρη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα . Είναι καιρός , οι διεκδικήσεις των Ελλήνων να περάσουν σε ένα άλλο επίπεδο. Να ξεφύγουμε από τα ατομικά δικαιώματα και τις κοινωνικές  παροχές. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε  την ισότιμη συμμετοχή μας στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Ο αγώνας πρέπει να δοθεί για να αποκτήσουν οι πολίτες πολιτικά δικαιώματα!