Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

   Η συνταγματική διάταξη, δυνάμει της οποίας η βουλή είναι αρμόδια να ασκεί ποινική κατηγορία κατά μελών της κυβέρνησης, καθιερώθηκε αρχικώς δια του άρ. 80 του Συντάγματος του 1864  ως δικαίωμα των αντιπροσώπων του λαού να ελέγχουν τους υπουργούς της κυβέρνησης που διορίζονταν από τον βασιλέα και να περιορίζουν την αυθαιρεσία του. 
  Αλλά εάν σε πολίτευμα της λεγόμενης "βασιλευομένης δημοκρατίας" το δικαίωμα της βουλής να διώκει τους υπουργούς της κυβέρνησης αποτέλεσε δημοκρατική πρόοδο, μετά την κατάλυση της μοναρχίας και την καθιέρωση πολιτεύματος αβασίλευτης δημοκρατίας η διατήρηση αυτής της αρμοδιότητας δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης.
  Τα Συντάγματα 1925 και 1927, τα οποία για πρώτη φορά καθιέρωσαν πολίτευμα αβασίλευτης δημοκρατίας ,  όχι μόνο δεν κατήργησαν το δικαίωμα της βουλής "να κατηγορή" τους υπουργούς, αλλά, απεναντίας, της παραχώρησαν και την αποκλειστική αρμοδιότητα να πράττει προς αυτήν την κατεύθυνση, αποκλείοντας την δικαστική εξουσία. Ακόμη χειρότερο όμως αποδείχθηκε το Σύνταγμα του 1975, το οποίο θεσπίστηκε  από το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.
  Το άρ. 86 του Συντάγματος 1975 δεν αρκέσθηκε σε επανάληψη των διατάξεων των προηγουμένων Συνταγμάτων που προέβλεπαν αποκλεισμό της δικαστικής εξουσίας και αποκλειστική αρμοδιότητα της βουλής ως προς το δικαίωμα απαγγελίας κατηγορίας κατά μέλους κυβέρνησης , αλλά προχώρησε ακόμη περισσότερο: Αφενός απαγόρευσε να διεξαχθεί ακόμη και "δίωξη , ανάκριση ή προανάκριση" για τα συγκεκριμένα αδικήματα  και, αφετέρου,  επέκτεινε  την εφαρμογή της, όχι μόνο σε όσους είναι εν ενεργεία μέλη κυβερνήσεων (ακόμη και υφυπουργοί) αλλά και σε όσους διετέλεσαν και στο παρελθόν μέλη κυβέρνησης.
   Με την αναθεώρηση του 2001 η βουλή, με ευρύτατη πλειοψηφία από όλα τα πολιτικά κόμματα, τροποποίησε εκ νέου το άρ. 86 έτσι ώστε , κατά πρώτον, ακόμη και για την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης (η οποία διεξάγεται προκειμένου να εξεταστεί εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις άσκησης ποινικής δίωξης) να απαιτείται απόφαση της βουλής και μάλιστα με απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών και,  κατά δεύτερον (και κυριότερο), να υφίσταται συντομότατη αποσβεστική προθεσμία προκειμένου η βουλή να ασκήσει δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη κυβέρνησης ή υφυπουργοί, μετά το πέρας της οποίας να μην είναι δυνατόν να ασκηθεί η δίωξη (άρ. 86 παρ.3).Με αυτόν τον τρόπο , ενώ κάθε απλός πολίτης που τελεί κάποιο σοβαρό ποινικό αδίκημα είναι δυνατόν να παραπεμφθεί σε δίκη ακόμη και είκοσι έτη μετά την τέλεσή του, για όσους διετέλεσαν μέλη κυβερνήσεων, για το ίδιο αδίκημα το δικαίωμα παραπομπής δεν μπορεί να ασκηθεί "μετά το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος."        
    Με αυτές τις άθλιες διατάξεις τις οποίες ψήφισαν οι αντιπρόσωποι του λαού ερήμην των πολιτών, το πολιτικό σύστημα διασφάλισε την ατιμωρησία των εκπροσώπων του καθώς οι ίδιοι αποφασίζουν ακόμη και εάν θα ξεκινήσει και η παραμικρή έρευνα σε βάρος τους, ενώ έχουν θεσπίσει και συντομότατη προθεσμία μετά το πέρας της οποίας η δίωξή τους απαγορεύεται. Το καθεστώς ατιμωρησίας  επέτρεψε την άνευ προηγουμένου λεηλασία του δημοσίου χρήματος από εκείνους που είχαν ταχθεί για το προστατεύουν και τα το διαφυλάττουν . Ο δημόσιος πλούτος σπαταλήθηκε  και καταληστεύτηκε, το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε, η χώρα χρεοκόπησε, σειρά σκανδάλων ήλθαν κατά καιρούς στο φως της δημοσιότητας  και ουδείς κατέστη δυνατόν να λογοδοτήσει.
    Ειδικά στον χώρο του φαρμάκου, όπου η δημόσια δαπάνη , από περίπου 1 δις ευρώ το έτος 2001 εκτινάχθηκε στα 5,2 δις ευρώ το 2009, το σκάνδαλο της φαρμακευτικής εταιρείας Novartis, το οποίο αποκαλύφθηκε, όχι από την ελληνική δικαιοσύνη αλλά  από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες,  περιλάμβανε πληροφορίες και για μέλη κυβερνήσεων και ως εκ τούτου ανάγκασε τον αρμόδιο εισαγγελέα να αποστείλει την δικογραφία στην βουλή.
   Η κυβέρνηση και η βουλή  γνωρίζουν πολύ καλά ότι με βάση την διάταξη του άρ. 86Σ δεν είναι δυνατή πλέον δίωξη προσώπου που διετέλεσε μέλους κυβέρνησης , μέχρι και την προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ,για αδίκημα που τέλεσε κατά την άσκηση των καθηκόντων του , αφού έχει παρέλθει η αποσβεστική προθεσμία του άρ. 86 παρ.3 Σ. Δεν διστάζουν όμως να εμπαίζουν τον ελληνικό λαό.  
   Πολλοί υποστηρίζουν ότι το σκάνδαλο Novartis, είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Δεν είναι έτσι. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι η θέσπιση των διατάξεων περί ευθύνης υπουργών.

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο θεσμός της λεγόμενης προστασίας μαρτύρων εισήχθη στην Ελλάδα δια του άρ. 9 του νόμου 2928/2001 ως μέσο προστασίας των ουσιωδών μαρτύρων και των οικείων τους από πιθανή αντεκδίκηση ή εκφοβισμό, όταν πρόκειται με την κατάθεσή τους να συμβάλουν στην εξάρθρωση του οργανωμένου εγκλήματος , όπως αυτό περιγράφεται στο άρ. 187 παρ. 1 ΠΚ με τον τίτλο "εγκληματική οργάνωση" (άρ. 9 παρ. 1 ν.2928/2001).
Ως μέτρα προστασίας μαρτύρων νοούνται τα εξής:
1. Η φύλαξη με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό της αστυνομίας.
2. Η κατάθεση με χρήση ηλεκτρονικών μέσων ηχητικής και οπτικής ή μόνο ηχητικής μετάδοσής της.
3. Η μη αναγραφή του ονόματος, του τόπου γέννησης, κατοικίας και εργασίας, του επαγγέλματος και της ηλικίας του μάρτυρα.
4. Η μεταβολή των στοιχείων ταυτότητας του μάρτυρα.
5.Η μετεγκατάσταση σε άλλες χώρες.
6.Η μετάθεση ή μετάταξη ή απόσπαση για αόριστο χρονικό διάστημα, με δυνατότητα ανάκλησής της, των μαρτύρων που έχουν την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου.
Εκ των ανωτέρω, τα μεν υπό στ. 1-3 διατάσσονται με αιτιολογημένη διάταξη του αρμόδιου εισαγγελέα πλημμελειοδικών , τα δε υπό στ. 4-6 αποφασίζονται κατά παρέκκλιση από τις κείμενες διατάξεις από τους αρμόδιους Υπουργούς, ύστερα από εισήγηση του αρμόδιου εισαγγελέα πλημμελειοδικών. Η υπουργική απόφαση μπορεί να προβλέπει τη μη δημοσίευσή της στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθώς και άλλους τρόπους διασφάλισης της μυστικότητας της πράξης. Τα μέτρα προστασίας λαμβάνονται με τη σύμφωνη γνώμη του μάρτυρα, δεν περιορίζουν την ατομική ελευθερία του πέρα από το αναγκαίο για την ασφάλειά του μέτρο και διακόπτονται αν ο μάρτυρας το ζητήσει εγγράφως ή δεν συνεργάζεται για την επιτυχία τους (παρ. 2 άρ. 9 ν.2928/2001 , όπως τροποποιήθηκε δια του άρ. 8 παρ.1 ν. 3875/2010) .
Ως εγγύηση ότι δεν θα υπάρχει κατάχρηση του θεσμού σε βάρος των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου και, ιδίως, ότι οι διωκτικές αρχές δεν θα προβαίνουν σε κατασκευή ενόχων κάνοντας χρήση των διατάξεων που επιτρέπουν την μη αναγραφή του ονόματος, του τόπου γέννησης, κατοικίας και εργασίας, του επαγγέλματος και της ηλικίας του μάρτυρα, ο νόμος όπως τροποποιήθηκε δια του άρ. 8 παρ. 1 ν. 3875/2010 προβλέπει, αφενός ότι κατά την εκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον του ακροατηρίου κάθε διάδικος ή και ο εισαγγελέας έχει το δικαίωμα να ζητήσει από το δικαστήριο την αποκάλυψη του πραγματικού ονόματος του μάρτυρα και το δικαστήριο έχει την υποχρέωση να αποφανθεί αιτιολογημένα επί του εν λόγω αιτήματος και, αφετέρου, ότι "αν δεν έχουν αποκαλυφθεί τα στοιχεία ταυτότητας του μάρτυρα, μόνη η κατάθεσή του δεν είναι αρκετή για την καταδίκη του κατηγορουμένου " (παρ.4 και 5 ν.2929/2001).
Ο Ν. 3875/2010 προσέθεσε στο άρ. 9 ν. 2928/2001 και παρ. 6 , σύμφωνα με την οποία ο θεσμός της προστασίας μαρτύρων δύναται να τύχει εφαρμογής και κατά την ποινική διαδικασία για τις αξιόποινες πράξεις των άρ.323 ΠΚ (εμπόριο δούλων), 323Α ΠΚ (εμπόρία ανθρώπων), 323Β ΠΚ (σεξουαλικός τουρισμός για την τέλεση συνουσίας ή άλλων ασελγών πράξεων σε βάρος ανηλίκου) και 351 Π.Κ. (σωματεμπορία), καθώς και για τις αξιόποινες πράξεις της παράνομης διακίνησης μεταναστών κατά τα άρθρα 87 παράγραφοι 5 και 6 και 88 του ν. 3386/2005, έστω και εάν δεν διενεργούνται αυτές από εγκληματική οργάνωση του άρ. 187ΠΚ.
Αργότερα, το έτος 2014, το πολιτικό σύστημα πιεζόμενο αναγκάστηκε να θεσπίσει την παρ. 2 της υποπαραγράφου ΙΕ.17 του ν. 4254/2014 δια της οποίας προστέθηκε και παρ. 7 στο άρ. 9 ν.2928/2001  έτσι ώστε ο θεσμός της προστασίας μαρτύρων να δύναται να εφαρμοσθεί επιπλέον και σε υποθέσεις σχετικές με τις αξιόποινες πράξεις πολιτικών προσώπων για εγκλήματα των άρθρων 159 (δωροληψία πολιτικών αξιωματούχων), 159Α (δωροδοκία πολιτικών αξιωματούχων) και 235 έως 237Α του Ποινικού Κώδικα (δωροληψία και δωροδοκία υπαλλήλου και δικαστικών λειτουργών), ακόμα κι αν τα εγκλήματα αυτά δεν τελέσθηκαν στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης.
Τώρα που, κατά την ποινική διερεύνηση του σκανδάλου Novartis εμφανίζονται μάρτυρες να αναφέρουν πολιτικά ονόματα ορισμένοι , οι οποίοι είχαν ψηφίσει (έστω και εάν δεν το ήθελαν ή δεν το είχαν αντιληφθεί ) τις παραπάνω διατάξεις, δεν αισθάνονται άνετα με τις καταθέσεις προστατευομένων μαρτύρων και κάνουν λόγο για "κουκουλοφόρους". Άλλοι κατηγόρησαν το FBI που έφερε στο φως το σκάνδαλο, ότι τους έχει στοχοποιήσει. Αλλά το FBI δεν κάνει εύκολα λάθος όταν πρόκειται να προστατεύσει τα συμφέροντα του αμερικανικού κράτους. "Κουκουλοφόροι" δεν υπάρχουν. Το ζήτημα είναι εάν μεταξύ των συμμετεχόντων στο σκάνδαλο Novartis που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο με τεράστια χρηματικά ποσά υπάρχουν και έδρασαν ως συμμορία και μέλη κυβερνήσεων και, εφόσον περιλαμβάνονται, εάν αυτοί έδρασαν ευκαιριακά ή στο πλαίσιο δομημένης και με διαρκή δράση εγκληματικής οργάνωσης του άρ. 187 ΠΚ
Μάλλον ζητάμε να μάθουμε πολλά από ένα πολιτικό σύστημα που φρόντισε να θεσπίσει την  συνταγματική διάταξη του άρ. 86 του Συντάγματος χάρη στην οποία τα πάντα έχουν παραγραφεί και δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να διωχθεί κανένας από όσους διετέλεσαν μέλη όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.   

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΔΙΩΞΗ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΓΔΜ

  Η εφεύρεση του λεγόμενου μακεδονικού έθνους και η ίδρυση της λεγόμενης "Μακεδονίας" ως ομόσπονδου κρατιδίου της τότε κομουνιστικής Γιουγκοσλαβίας, αποτέλεσαν θλιβερό παράδειγμα εκτρώματος του σκοτεινού νέου κόσμου που αναδυόταν μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου.
  Με μία απόφαση λίγων προσώπων , τα οποία νόμιζαν ότι έτσι μπορούσαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο προσάρτησης της ελληνικής Μακεδονίας στο κράτος της Γιουγκοσλαβίας, καταπιέστηκαν και εξαφανίστηκαν από κάθε επίσημη στατιστική οι παλιές εθνότητες των Ελλήνων, των Σέρβων, και των Βουλγάρων, οι οποίες ζούσαν στην περιοχή επί αιώνες, και στην θέση αυτών επινοήθηκε η δήθεν εθνότητα των Μακεδόνων.
  Ακόμη και η ιστορία τέθηκε με γελοίο τρόπο στην υπηρεσία της προπαγάνδας. Αλλά τελικώς η ιστορία πήρε την εκδίκησή της και έτσι , όχι μόνο δεν επετεύχθησαν οι στόχοι της προσάρτησης εδάφους της Ελλάδας στην Γιουγκοσλαβία, αλλά διαλύθηκε η ίδια  η Γιουγκοσλαβία μαζί με το κομουνιστικό καθεστώς της.  
  Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η προπαγάνδα του δήθεν μακεδονικού έθνους δεν αποσκοπούσε πλέον τόσο στην απόσπαση εδάφους από την Ελλάδα(αυτό φάνταζε αδύνατο), όσο στην αποτροπή της διάλυσης του αδύναμου κράτους της λεγόμενης "Μακεδονίας"  στις εθνότητες εξ ων συνετέθη.
   Συνεχίστηκε η ίδια χοντροκομμένη προπαγάνδα με την παραποίηση της ιστορίας, τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας, τα χαρτονομίσματα με τον Λευκό Πύργο και άλλα γελοία. Το κυριότερο όμως ήταν η συνεχιζόμενη καταπίεση των εθνοτήτων των Ελλήνων, των Σέρβων , των Βουλγάρων και των Αλβανών προκειμένου να συνεχίζει να υφίσταται το δήθεν έθνος των Μακεδόνων.
   Με όλα αυτά, η ΠΓΔΜ συνέχισε να ζει στην κακομοιριά της. Αλλά τώρα ήλθε η ώρα της κρίσεως,  και της μεγάλης ευκαιρίας για όλους.
  Εδώ και πολλά έτη οι Αλβανοί οι οποίοι εμφανίζονται να αποτελούν περίπου το 25% του πληθυσμού της χώρας ζητούν κατοχύρωση των εθνικών τους δικαιωμάτων, ενώ ήδη πολίτες βουλγαρικής καταγωγής απευθύνονται στην Βουλγαρία και λαμβάνουν βουλγαρικά διαβατήρια.     
   Οι καλές σχέσεις μεταξύ γειτονικών κρατών δεν μπορούν να βασίζονται στα σαθρά θεμέλια της προπαγάνδας. Στην ΠΓΔΜ υπάρχει σημαντική ελληνική μειονότητα, αποτελούμενη από γηγενείς Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων Βλάχων και Σαρακατσάνων) και πολιτικούς πρόσφυγες που δεν απεμπόλησαν την εθνική τους ταυτότητα.
  Μέγιστο καθήκον της ελληνικής διαπραγμάτευσης με την γειτονική χώρα, πιο σημαντικό από το όνομα, είναι η αναγνώριση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας της ΠΓΔΜ.  

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ BREXIT ΕΝΑΝΤΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΥ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ

  Η κυβέρνηση της Τερέζα Μέι , η οποία εξελέγη για να θέσει σε εφαρμογή την απόφαση του Βρετανικού λαού περί  αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, επέδειξε από την πρώτη στιγμή αμηχανία περί του πρακτέου, αλλά τελικά δεν είχε άλλο δρόμο παρά να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις.
   Ωστόσο, οι ειδήσεις δείχνουν ότι τα πράγματα εξελίσσονται μάλλον εφιαλτικά: Η Βόρεια Ιρλανδία, οι πολίτες της οποίας στο δημοψήφισμα είχαν ψηφίσει κατά του brexit, εκβιάζει δια των εκπροσώπων της ζητώντας να μην υπάρξουν ποτέ ξανά "σκληρά σύνορα"με την Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Η Ε.Ε δια του Προέδρου της Ντόναλντ Τούσκ δήλωσε ότι θα συμφωνήσει σε χαλαρά σύνορα Δημοκρατίας της Ιρλανδίας με Βόρεια Ιρλανδία μόνο εάν το δεχθεί η Δημοκρατία της Ιρλανδίας, η οποία μέχρι στιγμής αρνείται.   
  Η Βρετανία βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση: 
 Εάν δεχθεί τον εκβιασμό της Β.Ιρλανδίας και παρακάμψει την άρνηση της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας υιοθετώντας "χαλαρά σύνορα", ήδη περιμένουν στην σειρά η Σκωτία και η πόλη του Λονδίνου δηλώνοντας ότι προτίθενται να υποβάλουν και εκείνοι ανάλογα αιτήματα, οπότε η βούληση του Βρετανικού λαού περί Brexit γελοιοποιείται εντελώς. 
   Εάν για οποιοδήποτε λόγο δεν πραγματοποιηθεί το αίτημα της Β. Ιρλανδίας, οι εκπρόσωποί της δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να ενεργοποιήσουν την λεγόμενη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του Απριλίου 1998 , η οποία προέβλεπε δυνατότητα ένωσης της Β. Ιρλανδίας με την Δημοκρατία της Ιρλανδίας εάν το αποφάσιζε το κοινοβούλιο της Β.Ιρλανδίας. Στην περίπτωση αυτή η Βόρεια Ιρλανδία οδηγείται σε απόσχιση από την Βρετανία. 

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥΣ

   Γιουγκοσλαβία (χώρα των νοτίων Σλάβων) ονομαζόταν το κράτος το οποίο εκτεινόταν στα δυτικά και κεντρικά εδάφη της βαλκανικής χερσονήσου.
  Η Γιουγκοσλαβία ιδρύθηκε το 1929 ως αποτέλεσμα των βαλκανικών πολέμων 1912-13 και του Α΄παγκοσμίου πολέμου  και αρχικώς είχε την μορφή πολυεθνικού Βασιλείου εκτάσεως 247.542 τ.χιλ.  
  Μετά τον β΄παγκόσμιο πόλεμο η Γιουγκοσλαβία προσέθεσε στην προηγούμενη έκτασή της εδάφη της Ίστριας και της Δαλματίας που αποσπάσθηκαν από την Ιταλία και έλαβε την μορφή ομοσπονδιακού σοσιαλιστικού κράτους, το οποίο αποτελείτο από έξι ομόσπονδα κρατίδια (Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία- Ερζεγοβίνη, Σερβία, Μαυροβούνιο και την αποκαλούμενη Μακεδονία) και δύο αυτόνομες επαρχίες , το Κοσσυφοπέδιο και την Βοϊβοδίνα. 
    Η Σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία , παρά την ρήξη με την Σοβιετική Ένωση το 1948, ακολούθησε σε γενικές γραμμές την πεπατημένη του κομουνισμού με ισχυρή αντιδημοκρατική κεντρική εξουσία ελεγχόμενη από το κόμμα. Όταν ο κομουνισμός κατέπεσε διεθνώς στα τέλη της δεκαετίας του 1980, τα εθνικά μίση , πάθη και διαφορές ξύπνησαν και η σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία άρχισε  να διαλύεται βίαια στα εξ ων συνετέθη.
    Εάν η απόσχιση της Σλοβενίας στις 25 Ιουνίου 1991 συντελέστηκε σχεδόν αναίμακτα εξαιτίας του ομοιογενούς εθνολογικά πληθυσμού της και της μη ύπαρξης κοινών συνόρων της με την Σερβία, η ταυτόχρονη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κροατίας, στο έδαφος της οποίας ζούσε σημαντικός αριθμός Σέρβων, υπήρξε αιματηρή. Ακόμη δε πιο φοβερές συνέπειες είχε το 1992 η διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης όπου η σύνθεση του πληθυσμού αποτελείτο κατά 43,5% από Μουσουλμάνους, 31,2 % από Σέρβους και 17,4% από Κροάτες. 
   Στα εδάφη της Κροατίας ξέσπασε πόλεμος μεταξύ  της κροατικής κοινότητας που επεδίωκε την ανεξαρτησία και της σερβικής που επιζητούσε την συνέχεια της ομοσπονδίας ή την δημιουργία σερβικού θύλακα, ενώ στην Βοσνία - Ερζεγοβίνη δημιουργήθηκαν τρεις αντιμαχόμενοι στρατοί (μουσουλμανικός, σερβικός και κροατικός ) και μάχοντο όλοι εναντίον όλων.
  Οι φρικαλεότητες υπήρξαν ασύλληπτες. Συντελέστηκαν με ιδιαίτερη σκληρότητα κάθε είδους ομαδικά εγκλήματα, όχι μόνο κατά εμπολέμων, αλλά και εις βάρος αμάχων, όπως ομαδικές εκτελέσεις,  ωμότητες, βίαιες εκτοπίσεις, καταστροφές πόλεων, μνημείων και ιδιωτικών περιουσιών, εξευτελισμοί, χιλιάδες βιασμοί  και ομαδικοί βιασμοί.
   Όσο ο στρατός των Σέρβων είχε την συνδρομή του κράτους της Γιουγκοσλαβίας και οι λοιποί δεν είχαν καμία υποστήριξη, οι Σέρβοι κυριαρχούσαν. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν άρδην όταν η Δύση αποφάσισε να βοηθήσει τους Κροάτες και τους Μουσουλμάνους.  
  Η Δύση δεν έδειξε μόνο την προτίμησή της αναγνωρίζοντας αμέσως την Σλοβενία και την Κροατία, αλλά , βλέποντας ότι ο πόλεμος γέρνει προς την άλλη πλευρά, άσκησε διεθνείς πιέσεις προς την Γιουγκοσλαβία, παρείχε στρατιωτική εκπαίδευση και υλικό σε Κροάτες και Μουσουλμάνους, πρωταγωνίστησε στην σύναψη συμμαχίας μεταξύ Κροατών και Μουσουλμάνων στην Βοσνία το 1994 και προέβη ακόμη και σε βομβαρδισμούς μέσω του ΝΑΤΟ ακόμη και σε κατοικημένες περιοχές, γεγονός που αποτελεί επίσης έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
   Η παρέμβαση της Δύσης υπήρξε καθοριστική, τόσο στην Κροατία και στην Βοσνία, όσο και αργότερα , το 1998 στον πόλεμο για την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου όπου συνέβησαν ανάλογα εγκλήματα.  Η Κροατία απέκτησε την ανεξαρτησία της, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αναγνωρίστηκε το 1995 ως ανεξάρτητο ομοσπονδιακό κράτος αποτελούμενο από δύο ομόσπονδα κρατίδια, την Σερβική Δημοκρατία και την Ομοσπονδία Βοσνίας Ερζεγοβίνης (των Κροατών και των Μουσουλμάνων - Βοσνίων) , το Μαυροβούνιο κατέστη ανεξάρτητο κράτος το 2006, γεγονός που σήμανε το οριστικό τέλος της Γιουγκοσλαβίας η οποία ήδη είχε μετονομαστεί σε Σερβία -Μαυροβούνιο, ενώ ήδη 112 κράτη έχουν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. 
   Αλλά η Δύση δεν σταμάτησε εκεί: Με την υπ' αρ. 827/1993 απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, της οποίας η νομιμότητα αμφισβητήθηκε, για πρώτη φορά μετά τα διεθνή στρατιωτικά Δικαστήρια της Νυρεμβέργης και του Τόκυο, τα οποία δίκασαν εγκληματίες του β΄παγκοσμίου πολέμου, ιδρύθηκε  έκτακτο (ad hoc) Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία (ΔΠΔΠΓ - ICTY ).
   Εντός της δικαιοδοσίας του, η οποία περιλαμβάνει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα πολέμου και το διεθνές έγκλημα της γενοκτονίας, το Δικαστήριο άσκησε ποινική δίωξη εναντίον 161 προσώπων. 20 κατηγορούμενοι υπέγραψαν δήλωση ενοχής. 83 καταδικάστηκαν. 19 απαλλάχθηκαν. 17 απεβίωσαν πριν την έκδοση απόφασης, μεταξύ των οποίων και ο Σέρβος πρώην πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Slobodan Milocevic . 13 παραπέμφθηκαν σε δικαιοδοσία εθνικών δικαστηρίων . 
  Στα 14 έτη της λειτουργίας του το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν δίστασε να στρέψει την έρευνά του εναντίον κάθε αντιμαχόμενης πλευράς. Έστω και εάν η πλειονότητα των υποθέσεων εμφανίζεται να αφορά εγκλήματα που διέπραξαν οι Σέρβοι , μεταξύ των καταδικασθέντων υπάρχουν επίσης  Κροάτες, Μουσουλμάνοι Βόσνιοι και Αλβανοί του Κοσόβου. Ωστόσο, η ανεξαρτησία του δεν έφθασε στο σημείο να διερευνήσει και πιθανά εγκλήματα από τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου που διέπραξαν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ. 
   Το άγος της πρόσφατης αυτοκτονίας του Κροάτη καταδικασθέντος Slobondan Praljak, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, εντός συνεδριάσεως του δικαστηρίου, μετά την έκδοση απόφασης απόρριψης της έφεσής του με την φράση "εγώ δεν είμαι εγκληματίας πολέμου" θα αποτελεί κηλίδα για το ad hoc Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
    Αντίστοιχο ad hoc διεθνές ποινικό δικαστήριο με αυτό της Γιουγκοσλαβίας έχει ιδρυθεί και για τα απαίσια εγκλήματα που διεπράχθησαν στον εμφύλιο πόλεμο της Ρουάντα το 1994. Αλλά, όσο και εάν τα φρικαλέα εγκλήματα καθιστούν αναγκαία την τιμωρία τους , η ίδρυση εκτάκτων δικαστηρίων προς τον σκοπό αυτόν θα ενέχει πάντοτε δυσπιστία, τόσο ως προς την ανεξαρτησία τους, όσο και σε ό,τι αφορά τα κίνητρα της ίδρυσής τους.
   Το 1998,  η διεθνής κοινότητα δια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών προέβη σε ένα σημαντικό βήμα προόδου: Για πρώτη φορά στην ιστορία του ίδρυσε ένα μη έκτακτο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με αρμοδιότητα να δικάζει γενικώς τα εγκλήματα της γενοκτονίας, της επίθεσης ,εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η Ελλάδα κύρωσε την Διεθνή Σύμβαση ίδρυσης του ΔΠΔ με τον ν. 3003/2002. Οι ΗΠΑ δεν  έχουν ακόμη κυρώσει την εν λόγω Σύμβαση.   
  
     ΠΗΓΕΣ: 
    Φανή Δασκαλοπούλου - Λιβαδά , Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο 2013, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη.     
     www.icty.org
     Βικιπέδια.
     Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ;

    Σύμφωνα με το άρ. 3 ν.3213\2003, όπως αυτό αντικαταστάθηκε δια του ν. 4281/2014, η δήλωση "ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ" που υποχρεούνται να υποβάλλουν οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί σύμφωνα με την περ. 1β του της παρ. 1 άρ. 1 του ιδίου νόμου, ελέγχεται  από την "Γ' Μονάδα Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης. "
  Ωστόσο, οι Ενώσεις των δικαστών αντέδρασαν και προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη. Ακολούθως, εκδόθηκε η υπ' αρ. 2649/2017 απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία έκρινε ότι το εν λόγω εδάφιο του  άρ.3 ν. 3213\2003  αντίκειται στις διατάξεις των άρ. 87 και 26 του Συντάγματος περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και διάκρισης των εξουσιών με την αιτιολογία ότι, επειδή ο έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των δικαστών συνδέεται άμεσα με την εκπλήρωση του υπηρεσιακού τους καθήκοντος και συνεπώς πρέπει να διενεργείται με τρόπο που να διασφαλίζεται η συνταγματικώς κατοχυρωμένη ανεξαρτησία τους έναντι των οργάνων των δύο άλλων λειτουργιών, το επιφορτισμένο με τον έλεγχο όργανο πρέπει να συγκροτείται τουλάχιστον κατά πλειοψηφία από ανώτατους τακτικούς δικαστές μέλη των τριών ανωτάτων δικαστηρίων. 
   Επίσης, το ΣτΕ ασχολήθηκε και με το περιεχόμενο της ίδιας της  δήλωσης ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ κρίνοντας ότι η υπουργική απόφαση που καθιέρωνε υποχρεωτικό και όχι δειγματολογικό έλεγχο των δηλώσεων των ανώτατων δικαστών σε αντίθεση με τους λοιπούς δικαστές " αποτελεί μέσο απρόσφορο προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού." Ακόμη περαιτέρω κρίθηκε αντισυνταγματική και η πρόβλεψη του άρ. 2 του ως άνω νόμου στο σημείο που ορίζει ότι οι υπόχρεοι οφείλουν να συμπεριλαμβάνουν στην δήλωση ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ και τα μετρητά άνω των 15.000 ευρώ που φυλάσσονται εκτός πιστωτικών ιδρυμάτων ή εντός θυρίδων διότι αυτό αντίκειται στο άρ. 5 παρ. 1 (δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας) , 9 παρ.1 (δικαίωμα προστασίας της ιδιωτικής ζωής) , 9Α (δικαίωμα προστασίας προσωπικών δεδομένων) καθώς και στην αρχή της αναλογικότητας.
    Είναι ωραίο πράγμα η ανεξαρτησία και ακόμη ευγενής ο αγώνας για την προστασία των συνταγματικών δικαιωμάτων της ελευθερίας, της ιδιωτικής ζωής και της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.
  Κατόπιν της παραπάνω απόφασης του ΣτΕ θα μπορούσε να αναμένει κανείς ότι και οι άλλες δύο εξουσίες, η νομοθετική και η εκτελεστική, θα προσέφευγαν επικαλούμενες την ανεξαρτησία τους και θα ζητούσαν να ελέγχουν οι ίδιες έστω και κατά πλειοψηφία τις δηλώσεις ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ  των μελών τους. Αλλά δεν χρειάζεται: Αυτές έχουν φροντίσει να υπάρχει τέτοια ρύθμιση στον ίδιο τον ν. 3215/2003. Το έχουν ήδη νομοθετήσει.

Σημείωση: Στα Συντάγματα κάποιων κρατών , όπως της Γερμανίας, της Ιταλίας ή της Ισπανίας προβλέπεται ο θεσμός του Συνταγματικού Δικαστηρίου, τα μέλη του οποίου κατά πλειοψηφία δεν απαρτίζονται από τακτικούς δικαστές, αλλά από νομικούς (δικηγόρους, ή καθηγητές νομικών σχολών ) και ορίζονται με τρόπο που εγγυάται την ανεξαρτησία του. Αυτό το δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να κρίνει την συνταγματικότητα των νόμων. 
 Στην Ελλάδα, οποιαδήποτε πρόταση για ίδρυση ενός τέτοιου δικαστηρίου συναντά την λυσσαλέα αντίδραση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.  
    
   

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ INDEPENDENCIA ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΩΝΙΑΣ

   Η Καταλωνία αποτελεί αυτόνομη Περιφέρεια της Ισπανίας, με έκταση 32.114 τ.χ και πληθυσμό περίπου 7.500.000 κατοίκων. Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ισπανίας και συνορεύει, βόρεια με την Γαλλία και την Ανδόρα, ανατολικά με την Μεσόγειο θάλασσα, δυτικά με την Περιφέρεια της Αραγώνα και νότια με την Μεσόγειο και τις Περιφέρειες της Αραγώνα και της Βαλένθια. Οι Καταλανοί θεωρούν ότι αποτελούν ιδιαίτερη εθνότητα και ομιλούν, εκτός της επίσημης ισπανικής (καστιλιανική), την καταλανική , η οποία είναι λατινογενής γλώσσα, στενά συνδεδεμένη με την προβηγκιακή και οξιτανική της νότιας Γαλλίας.
   Ιστορικά, η Καταλωνία υπήρξε ο προορισμός πολλών εθνοτήτων που διαμόρφωσαν την πορεία της και την ταυτότητα των κατοίκων της.
   Οι Έλληνες, οι οποίοι αποίκησαν την περιοχή περί το 600 π.Χ. ιδρύοντας τις πόλεις Εμπόριο (σημερινή Αμπούριας) και Ρόδαι (Ρόσας), άσκησαν σημαντική επιρροή στους αυτόχθονες Ίβηρες κατοίκους. 
 Οι Ίβηρες, ερχόμενοι σε επαφή με τους Έλληνες αποίκους, απέκτησαν πολιτικούς θεσμούς, διαμόρφωσαν γραπτή νομοθεσία και προόδευσαν στις τέχνες και στον πολιτισμό. Αλλά το 218 π.Χ αποβιβάστηκαν στο Εμπόριο οι Ρωμαίοι , οι οποίοι σταδιακά κατέκτησαν, όχι μόνο την Καταλωνία, αλλά ολόκληρη την σημερινή Ισπανία.
    Η ρωμαϊκή περίοδος υπήρξε περίοδος ευημερίας που διήρκεσε περίπου 6 αιώνες, μέχρι την έλευση των Βησιγότθων , η κυριαρχία των οποίων, αφού διεκόπη για μία μόνο πεντηκονταετία από τον στρατό του Ιουστινιανού το 554, καταλύθηκε οριστικά από τους Άραβες το 711.
    Οι Άραβες κατέκτησαν ολόκληρη την Ισπανία, εισέβαλαν στην Γαλλία αλλά κατόπιν ηττήθηκαν στο Πουατιέ το 732 και άρχισαν βαθμιαία να υποχωρούν, επιτρέποντας στον Καρλομάγνο της Γαλλίας να ανοίξει από το 785 έως το 811 την "διάβαση της Ισπανίας" από τα Πυρηναία έως τον Έβρο.      
    Μετά την ανάκτηση της ελευθερίας τους από τους Άραβες οι Καταλανοί φαίνεται ότι  επέλεξαν να πορεύονται στην ιστορία συνάπτοντας γάμους. Αλλά, ως γνωστόν πολλές φορές οι γάμοι καταλήγουν σε διάσταση και διαζύγιο.        
   Ο πρώτος γάμος συνήφθη το 1137 και είχε ως αποτέλεσμα την ένωση της  Καταλωνίας με την Αραγώνα. Τα συμφέροντα των Καταλανών κυριάρχησαν έως το 1410, αλλά κατόπιν, τα πράγματα άλλαξαν και υπήρξε αυξανόμενη δυσαρέσκεια, η οποία οδήγησε σε αποτυχημένη καταλανική εξέγερση εναντίον του Βασιλέα Ιωάννη Β΄ (1462-1472).
  Ο δεύτερος γάμος, ο οποίος συνήφθη το 1469 μεταξύ του βασιλέα της Αραγώνα Φερδινάρδου (υιού του Ιωάννη Β΄) και της Ισαβέλλα της Καστίλλης και  οδήγησε στην ένωση ολόκληρης της Ισπανίας,  πραγματοποιήθηκε υπό την προϋπόθεση ότι η κεντρική βασιλική εξουσία θα ήταν σημαντικά περιορισμένη έναντι των εξουσιών των τοπικών φεουδαρχών της Αραγωνίας και της Καταλωνίας. Μέσω του γάμου αυτού η Ισπανία κατέστη παγκόσμια δύναμη. Ο Φερδινάρδος ουδέποτε επιχείρησε να μεταβάλει την κατάσταση ενισχύοντας τις εξουσίες του στέμματος. Αλλά όταν μετά από δύο περίπου αιώνες η Καταλωνία αντιλήφθηκε ότι περιήλθε σε δευτερεύουσα θέση δεν δίστασε να διακηρύξει πάλι την ανεξαρτησία της μεταξύ 1640 και 1653 και επανεντάχθηκε μόνο μετά από εγγυήσεις για την αυτονομία της.
  Η καταλανική αυτονομία καταργήθηκε το 1716 και είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη νέου αυτονομιστικού κινήματος.
    Ο καταλανικός εθνικισμός υπήρξε ισχυρός και στις αρχές του 20ου αι. και είχε ως αποκορύφωμα την ανακήρυξη της Καταλανικής Δημοκρατίας το 1931. Αλλά ο Φράνκο κατήργησε την ανεξαρτησία της Καταλωνίας το 1938 και επέβαλε στην Ισπανία δικτατορία, η οποία διήρκεσε από το 1939 μέχρι το 1975.
  Ο τελευταίος γάμος της Καταλωνίας δεν ήταν στην κυριολεξία αλλά έμμεσος μέσω του Συντάγματος 1978, δια του οποίου εξασφάλισε καθεστώς αυτονομίας ως μία από τις αυτόνομες περιοχές της Ισπανίας. Το καθεστώς της αυτονομίας προβλέπει τοπική κυβέρνηση και κοινοβούλιο με εκτεταμένες εξουσίες σε 33 τομείς, καθώς και οικονομική ανεξαρτησία. Ωστόσο, ούτε οι εξουσίες αυτές φαίνεται ότι υπήρξαν αρκετές για να απαλύνουν για τους Καταλανούς το αίσθημα ότι αδικούνται από την κεντρική εξουσία .
   Το 2014 διενεργήθηκε στην Καταλωνία συμβουλευτικό δημοψήφισμα δια του οποίου το 80,8% των ψηφισάντων απεφάνθη ότι επιθυμεί την ίδρυση ανεξάρτητου καταλανικού κράτους και το 2017 προκηρύχθηκε αποφασιστικό δημοψήφισμα απόσχισης.
    Η κυβέρνηση της Ισπανίας προσέφυγε στο Συνταγματικό Δικαστήριο (το οποίο αποτελείται από 12 μέλη επιλεγόμενα, 4 από την βουλή (με πλειοψηφία 3/5), 4 από την Γερουσία (με πλειοψηφία 3/5), 2 από την κυβέρνηση και 2 από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο απαγόρευσε την διενέργεια του δημοψηφίσματος μέχρι να αποφανθεί οριστικά περί της συνταγματικότητάς του.
   Η κυβέρνηση του Ραχόι, αντλώντας θάρρος από την προσωρινή απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου επέλεξε να αντιμετωπίσει τους Καταλανούς με πυγμή. Συνελήφθησαν μέλη της διοόικησης, κατασχέθηκε εκλογικό υλικό , επεβλήθη οικονομική ασφυξία , εστάλησαν μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις, κατελήφθησαν εκλογικά τμήματα, εκτοξεύθηκαν απειλές. Αλλά όλα αυτά μάλλον επέφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.
   Οι Καταλανοί απάντησαν: " Votarem"(θα ψηφίσουμε). Το δημοψήφισμα εξελίχθηκε σε θλιβερή μάχη με εκατοντάδες τραυματίες. Οι κάμερες δείχνουν την αστυνομία να σέρνει από τα μαλλιά γυναίκες και να χτυπάει ηλικιωμένους για να τους βγάλει από τα εκλογικά τμήματα και να τους εμποδίσει να ψηφίσουν. Η διεθνής κοινότητα ερωτάται βουβή και μουδιασμένη μέχρι που εκτείνεται το δικαίωμα της κεντρικής εξουσίας να εμποδίζει μία συνταγματικώς κατοχυρωμένη αυτόνομη περιοχή της χώρας να αποφασίζει την αυτοδιάθεσή της. 
  Ισπανική παράδοση του 16ου αι. αναφέρει ότι όταν ο βασιλιάς της Ισπανίας ερχόταν στην  Αραγώνα και στην Καταλωνία, ο ανώτατος δικαστής τον έστεφε γονυπετή  και δινόταν ο εξής όρκος: "Εμείς που είμαστε ίσοι με εσένα, ορκιζόμαστε σε εσένα που δεν είσαι καλύτερός μας ότι σε αποδεχόμαστε ως βασιλιά και ηγεμόνα μας , υπό τον όρο ότι αποδέχεσαι όλους τους νόμους και τις ελευθερίες μας, αλλά αν όχι, όχι (δηλαδή ούτε και εμείς σε δεχόμαστε!)". Είναι πολύ αμφίβολο εάν ο Μαριάνο Ραχόι, μπορεί να αντιληφθεί  την συμβολική δύναμη αυτής της παράδοσης.

(Κυριότερες πηγές: Πάπυρος Λαρούς  Μπριτάνικα, Βικιπέδια)